Man is onzeker, tips?

(Oke ik was klaar met dit bericht maar het is superrrrrrlang geworden dus bedankt voor het lezen als je er doorheen komt)

Goedemiddag.... Ik val maar even met de deur in huis. Mijn man is onzeker. Hij denkt dat ik bij hem weg zal gaan omdat hij niet goed genoeg is. Hij denkt dat ik een betere match ben dan dat hij is om maar zo te zeggen, dat ik 'dingen' op een gegeven moment niet meer accepteer, het beu ben, en van hem wil scheiden.

Wat voor dingen dat zijn... we zijn nu 7 jaar bij elkaar. Elkaar ontmoet toen we allebei flink psychische problemen hadden (totaal niet ideaal maar is toch goed uitgepakt haha), ik was toen 17 en hij 19. We zijn gaan samenwonen toen ik 20 was.
We zijn heel verschillend. Ik ben ondernemend, een echte regelaar en doener. Zijn onzekerheid houdt hem tegen hierin. Hij denkt niet dat hij goed genoeg is voor een baan. Als hij niet precies weet hoe hij iets moet doen raakt hij gestressed en doet hij het niet omdat hij het niet fout wil doen. Ik moet zeggen dat hij door deze opsomming een beetje zielig overkomt, maar dit is gelukkig niet zijn enige kant haha, je zou het nooit aan hem merken, ik denk dat ik de enige ben. Hij is juist heel charismatisch en humoristisch, een overblijfsel van een pestverleden op de basisschool; dus op de middelbare school was hij de grootste grappenmaker en rebel van de klas.
Nog steeds heeft dat pestverleden invloed op hem. Het perfectionisme, het gevoel dat hij niet goed genoeg is.

Door de jaren heen is hij al heel wat gegroeid en veranderd. Ik ben nog steeds de grote regelaar van het huishouden, maar ook hij neemt taken op als ik vraag of hij het wil doen, neemt meer verantwoordelijkheden en wordt steeds ambitieuzer op het werk. Er zit zeker een stijgende lijn in!

Hij kan het allemaal, hij durft het alleen niet.

Nou oke, nu het 'probleem', dit zorgt vaak voor spanningen. Ik heb het gevoel dat ik niks meer mag zeggen. Als hij heeft gestofzuigd, en ik bedank hem (als ik dat niet doe denkt hij meteen dat het niet goed genoeg is en ik het niet waardeer, kan me niet herinneren dat hij me ooit heeft bedankt, maar ja, hij heeft het nodig), kan ik hem niet de vriendelijke tip geven dat hij ook de kattenbak op moet tillen om daar de korrels weg te zuigen bijvoorbeeld. Hij wordt meteen kwaad. Ik prik hier ondertussen wel doorheen, trek het me niet persoonlijk aan. Hij vind het nog steeds moeilijk om kwetsbaarheid te laten zien. Na een tijd heen en weer sparren komt het echte woord eruit; ik doe het weer fout, het is weer niet goed genoeg.

Nu horen jullie alleen mijn kant van het verhaal, ik zou zomaar een veeleisende bitch kunnen zijn, maar ik doe nog steeds 85% van alles wat bij een eigen huis en huishouding komt kijken en we werken beiden evenveel. Valt best mee dus

Ik merk alleen dat ik nu 9 van de 10 keer een opmerking inslik. Gewoon kleine dingetjes die ik vervelend vind. Als ik bijvoorbeeld vroeger naar bed ga en vraag of hij de salontafel af wil ruimen en dat is dan niet gedaan. Niet de moeite waard om er iets van te zeggen. Ikw il niet dat hij zich rot voelt.
Dat stapelt zich toch wel een beetje op, en dan kan ik ineens wel heel chagerijnig worden om een klein dingetje, wat gewoon buiten proportie is.

PFFFFF lang verhaal sorry hoor. Het gaat er dus om: Manlief is erg onzeker en bang dat hij dingen fout doet waardoor ik bij hem weg zou gaan. Dit is helemaal niet waar. Maar ik vind wel dat hij ook moet weten hoe hij de financieen doet, hoe je de oven goed schoonmaakt etc. Voor het geval dat ik het misschien niet kan... en gewoon om een gelijkwaardige relatie te hebben. Ik vind het het vaak alleen niet waard om iets te zeggen als ik ergens tegenaan loop. Ik doe het dan zelf wel, ik vraag niet meer of hij iets wil doen, ik zeg er niks van. Omdat ik hem geen rotgevoel wil bezorgen, en voor mezelf, omdat ik geen zin heb om weer een uur te moeten trekken totdat hij echt zegt wat hij voelt, aangezien we elkaar al niet vaak zien en ik quality time belangrijk vind.

Maar hoe gaat dit dan veranderen? Ik wil niet dat hij zich zo voelt. Ik heb hem ook nooit aanleiding gegeven om te denken dat ik bij hem weg zou willen of gaan. Heeft iemand ervaring of tips? Altijd als hij zelf iets heeft gedaan in het huis zeg ik dat ik het fijn vind, in de hoop dat hij zich gewaardeerd voelt. Ik hou zielsveel van deze man maar zit een beetje tussen zijn gevoelens en de mijne in (Ik doe bijna alles in huis naast een drukke, stressvolle baan, en hij doet bijna niks. Dit knaagt een beetje.)

@blijfgewoonbianca:
Mensen kunnen op een bepaalde manier reageren en diep van binnen zich anders voelen. Heb ik ook..

@Attribuutje:
Hij doet inderdaad wel het klussen in huis, maar dat is nou niet bepaald een wekelijks terugkerende taak.
En je hebt gelijk wat betreft kritiek. Kan ik ook slecht tegen. Maar geen reden om iets niet te doen dan...

@Sirius:
Als antwoord op je serieuze vraag; Ja, als we zon voorval hebben zeker geen seks die avond, dan voel ik me niet tot hem aangetrokken. Heb ik al vaker tegen hem gezegd. Ik wil verdomme niet zn moeder zijn, dat ben ik niet. HUGE afknapper. Maar dit is niet iets wat dagelijks naar voren komt hoor.
Hij is ook gewoon enorm verwend vroeger. Mn schoonmoeder zou hier nog komen poetsen als hij het vroeg ook al moet ze een half uur rijden. (no way in hell dat ze hier komt schoonmaken)
Wat ik zo aantrekkelijk aan hem vind? Nou dit niet. Maar dit is natuurlijk niet zijn enige aspect. Hij is grappig, hij begrijpt me als geen ander, wat heel veel waard is voor me. We zijn nu al samen door heel wat dingen gegaan en daar alleen maar sterker bovenop gekomen. Hij is veel romantischer dan ik ben. Kleine gebaren hier en daar. Hij laat me altijd voelen alsof ik de mooiste en de beste ben, en hij klaagt nooit over ook maar iets wat ik doe. Ondanks dat hij weinig in het huishouden doet, weet ik dat als het er op aankomt hij alles voor me zou doen. Meneer heeft denk ik alleen niet door dat het huishouden daar ook bijhoort. Soms snap ik het ook niet hoor. Ik geloof echt dat hij bang is dat ik bij hem wegga, dat hij denkt dat hij niet goed genoeg is. Maar waarom hij dan de was niet aanzet? Geen idee... Ik denk omdat hij het niet belangrijk vind, dat het ook niet in hem opkomt dat het belangrijk is voor mij? Ondanks dat ik dat wel zeg?

Weet je, ik snap jullie reacties op hem wel aangezien ik hier nu over hem zit te zeiken en alleen dit vertel. Maar dat hij een luie manipulerende klootzak is, dat is echt niet zo. Dat hij niet perfect is, ja dat wel.

Ik hou me sowieso vast aan het feit dat er al een stijgende lijn inzit, maar ik ga hem niet meer pleasen of toegeven. TIme to man up als er ooit nog kinderen moeten komen, want ik heb hem ook heel duidelijk gesteld dat dat niet gaat gebeuren zolang hij geen dingen regelt in het huis

Wow, hevige reactie hoor. Psychisch labiel, beetje overdreven of niet? Deze relatie is niet gebaseerd op ellende, maar is er mee begonnen dat we allebei in de ellende zaten en er allebei uitgeklommen zijn, op eigen kracht, en met behulp van de liefde van een ander.
'Deze mensen veranderen nooit', voor sommigen geldt dat inderdaad, maar niet voor hem. Veranderingen gaan langzaam. Toen ik hem leerde kennen was ik niet wie ik nu was en andersom ook niet. Je kan uit elkaar groeien en je kan samen groeien, voor ons was het het laatste. Misschien ben ik iets harder gegroeid, maar hoe vaak moet ik nog zeggen dat er een stijgende lijn in zit? Waarom zou ik in godsnaam een goede relatie opgeven, een man waar ik met heel mijn hart van hou omdat ik het irritant vind dat hij niet genoeg in het huishouden doe, en het moeilijk vind soms om om te gaan met zijn onzekerheid? Dan kan je net zo goed je hele leven single blijven.

Er is geen ellende meer in het leven. We hebben de afgelopen jaren keihard gewerkt van allebei een minimumloon baantje en een shitty appartement naar een eigen koophuis, een mooie bruiloft, een droomhuwelijksreis, allebei een auto gekocht. We willen hetzelfde in het leven. Dezelfde toekomst. Dezelfde dromen en ambities. We zijn gezond jong en sterk, we hebben het financieel goed voor elkaar en hebben dit helemaal zelf gedaan, ik ben fucking trots op ons.

Hij kan onzeker zijn en ik kan controlfreak zijn. Maar we zijn gelukkig en we willen verder met elkaar. Misschien heb ik hem uit irritatie verkeerd afgeschilderd dat ik deze reactie krijg... beetje normaal doen zeg

@sinnombre: ZO dramatisch is het niet. Ik zeg gewoon dat hij onzeker is en dat ik dat niet erger wil maken, dat ik hem niet wil kwetsen doordat ik een kleine irritatie heb maar dat het ook begint te broeien aangezien ik me soms dan een blad voor de mond neem.
Ik heb hier met niemand over gepraat, ik begon te typen, het kwam er zo uit. Was niet dramatisch bedoeld oid.
Iemand meteen als psychisch labiel bestempelen en zeggen dat de juiste oplossing voor een onzekere man die te weinig in het huishouden doet een 'gevalletje opgeven' is vind ik persoonlijk nogal dramatisch, maar misschien verschillen wij van mening over de definitie..

@Attribuutje, ja erkenning is niet verkeerd. Bedanken doen we niet meer.

@blijfgewoonbianca; Ja we hebben er over gepraat. In eerste instantie zet hij een ander gezicht op (waar ik ondertussen gewoon doorheen kijk maar ik dat is gewoon een reflex. ik word ook kwaad als ik eigenlijk ergens verdrietig om ben bv), na een tijdje op hem in praten komt dan de aap uit de mouw dat hij hier mee zit...


MAAR GOED. Vervolgje:
Ik heb net tijdens het eten met hem besproken dat het misschien handig is om de verantwoordelijkheden te verdelen wat betreft het huishouden.
Ik doe de financieen/administratie , boodschappenlijst, de keuken, woonkamer en toilet, en de kattenbak
Hij doet het vuilnis, klussen, hij stelt de stofzuiger in, doet de was, de badkamer en de slaapkamers
Samen de boodschapjes halen wat dat vinden we leuk.

Ook de afspraak dat we elkaar er op aan mogen spreken als er iets misgaat of iemand vergeet iets.

We hebben gewoon gekeken naar wat we zelf fijn vonden of juist totaal niks en zo alles verdeeld. Dus nu is het afwachten of het gedaan wordt
Komt goed uit met de klussen die hij heeft, want als het boven minder goed schoongemaakt wordt vind ik dat niet erg, kleren heb ik genoeg als hij de was niet op tijd doet, alleen het vuilnis zal toch echt weg moeten.

And now we wait. We weten allebei wat we wekelijks allemaal doen dus we zullen zien!

attribuutje schreef: ↑

28-11-2017 18:27

Of spreek eens heel simpel een minuut zeiken/zeuren voor.

Je begint op de eerste dag dat je ongesteld moet worden, liever een dag daarvoor omdat je dan toch al minder te genieten bent , neuken zit er dan toch al niet in...
Hij mag de dag erna en de dag daarna om jouw kritiek te weerleggen, jij daarna om zijn kritiek te weerleggen.
Met de kritiek horen ook de andere zijn of haar oplossing.

Ff broeien en goedmaakseks

Ja maar dat is het dus hij zeikt nooit eens over mij! Dat meen ik serieus. Ik krijg eigenlijk nooit kritiek van hem (behalve als ik aan het rijden ben ). Dus dat gaat niet goedkomen. Heb het zelfs wel eens aan hem gevraagd... of hij nou niks op me aan te merken had.
Hij wilde alleen dat ik wat losser zou zijn. Ik heb altijd een planning in mijn hoofd en wordt een beetje chagerijnig als dat anders loopt. Als we bv afspreken dat we om 10 u boodschappen gaan doen en hij gaat dan nog uitgebreid op de wc zitten... bloed onder mijn nagels vandaan

@caracolita; aangezien we allebei evenveel werken vinden we het allebei niet meer dan redelijk dat we thuis evenveel doen. Schoonmaken vind ik niet per se een vrouwentaak en sjouwen niet per se een mannentaak, hij denkt daar ook niet zo over, het is meer dat hij alleen dingen doet waarvan hij weet dat hij het kan, en nieuwe dingen niet wil proberen uit een soort van faalangst.

@judy hopps: nee hij heeft ook nooit kritiek op me, maar dat mag ook gewoon. We zitten in een gelijkwaardige relatie, niet een moeder kind relatie, dus ja, als hij iets op mij aan te merken heeft moet hij dat ook gewoon (kunnen) zeggen
Je hebt wel deels gelijk in je opmerking qua uptight. Het is meer dat we elkaar vrij weinig zien omdat we allebei veel werken. Als we dan allerlei dingen moeten doen op de enige dag of dagdeel dat we samen hebben, wil ik dat zo snel mogelijk achter de rug hebben zodat we van elkaar kunnen genieten. Dus heb ik een 'plan' in mijn hoofd. Soms voel ik me ook gewoon een zeikwijf erom hoor. Maar kritiek geven doe ik doorgaans niet gemeen... meer als ik een tijd juis niks heb gezegd, dan word ik om iets kleins buitenproportioneel chagerijnig.

Relatietherapie zie ik niet als een stap voor nu, eerst maar eens zien hoe we er met elkaar verder voor gaan. Nogal een druk jaar geweest met een nieuw huis, nieuwe banen, elkaar weinig zien. Nu dat allemaal kalmeert kunnen we hier wat meer tijd aan besteden plus hij stond goed open voor de taakverdeling; even afwachten dus!

@Firedragon: ik zou eerder het tegenovergestelde zeggen, we zien elkaar te weinig... in de ochtend lopen we elkaar mis, als we beiden de avond thuis zijn is dat vanaf 19 / 19:30. Soms zijn er weken dat we 2x samen eten en geen enkele dag samen vrij zijn vanwege onze roosters. Dat is wel extreem hoor; met mijn nieuwe baan zullen we vrijwel alrijd 1 dag samenhebben en 5 avonden als er niet overgewerkt wordt.

Juist door het weinig tijd hebben met elkaar heb ik geen zin in woorden over kleine dingen..

Jammer dat zoveel reacties zo veroordelend zijn. Natuurlijk verdedig ik mijn man als hij voor een manipulerende klootzak met issues wordt uitgemaakt.

Ik had het eigenlijk wel kunnen verwachten, aangezien hier vaak het eerste advies is: weggaan bij die vent.
Het leven gaat niet over rozen, en geen enkele relatie is perfect. Iedereen heeft ups en downs. De vrouwen die hier meteen zo heftig op reageren... zou jij je man ook in de steek laten als hij bijvoorbeeld ziek zou worden? Dat sociale projectje gedoe, alsof je niet bij iemand blijft door goede en zware tijden als je van iemand houdt.

Om even extra duidelijk te zijn; dit is geen zware tijd. Het is een irritatie waar ik een tijdje tegenaan loop en aangezien ik net promotie heb gekregen ben ik er een beetje klaar mee en dus zocht ik tips.

En niet de tip om mijn relatie te verbreken want dat slaat nergens op.

Dat ik meteen voor dommig word uitgemaakt vind ik een beetje triest. Wat schiet ik daar mee op? Wat denk je daar mee te bereiken? Dat ik ineens onovertuigd raak van mijn eigen intelligentie? Dat ik alles aanneem wat vreemden op internet tegen me zeggen? Ik zoek naar nieuwe inzichten en manieren om hiermee om te gaan, niet naar beledigen aan het adres van mij of mijn man.