Relaties
alle pijlers
Man is onzeker, tips?
dinsdag 28 november 2017 om 16:20
(Oke ik was klaar met dit bericht maar het is superrrrrrlang geworden dus bedankt voor het lezen als je er doorheen komt)
Goedemiddag.... Ik val maar even met de deur in huis. Mijn man is onzeker. Hij denkt dat ik bij hem weg zal gaan omdat hij niet goed genoeg is. Hij denkt dat ik een betere match ben dan dat hij is om maar zo te zeggen, dat ik 'dingen' op een gegeven moment niet meer accepteer, het beu ben, en van hem wil scheiden.
Wat voor dingen dat zijn... we zijn nu 7 jaar bij elkaar. Elkaar ontmoet toen we allebei flink psychische problemen hadden (totaal niet ideaal maar is toch goed uitgepakt haha), ik was toen 17 en hij 19. We zijn gaan samenwonen toen ik 20 was.
We zijn heel verschillend. Ik ben ondernemend, een echte regelaar en doener. Zijn onzekerheid houdt hem tegen hierin. Hij denkt niet dat hij goed genoeg is voor een baan. Als hij niet precies weet hoe hij iets moet doen raakt hij gestressed en doet hij het niet omdat hij het niet fout wil doen. Ik moet zeggen dat hij door deze opsomming een beetje zielig overkomt, maar dit is gelukkig niet zijn enige kant haha, je zou het nooit aan hem merken, ik denk dat ik de enige ben. Hij is juist heel charismatisch en humoristisch, een overblijfsel van een pestverleden op de basisschool; dus op de middelbare school was hij de grootste grappenmaker en rebel van de klas.
Nog steeds heeft dat pestverleden invloed op hem. Het perfectionisme, het gevoel dat hij niet goed genoeg is.
Door de jaren heen is hij al heel wat gegroeid en veranderd. Ik ben nog steeds de grote regelaar van het huishouden, maar ook hij neemt taken op als ik vraag of hij het wil doen, neemt meer verantwoordelijkheden en wordt steeds ambitieuzer op het werk. Er zit zeker een stijgende lijn in!
Hij kan het allemaal, hij durft het alleen niet.
Nou oke, nu het 'probleem', dit zorgt vaak voor spanningen. Ik heb het gevoel dat ik niks meer mag zeggen. Als hij heeft gestofzuigd, en ik bedank hem (als ik dat niet doe denkt hij meteen dat het niet goed genoeg is en ik het niet waardeer, kan me niet herinneren dat hij me ooit heeft bedankt, maar ja, hij heeft het nodig), kan ik hem niet de vriendelijke tip geven dat hij ook de kattenbak op moet tillen om daar de korrels weg te zuigen bijvoorbeeld. Hij wordt meteen kwaad. Ik prik hier ondertussen wel doorheen, trek het me niet persoonlijk aan. Hij vind het nog steeds moeilijk om kwetsbaarheid te laten zien. Na een tijd heen en weer sparren komt het echte woord eruit; ik doe het weer fout, het is weer niet goed genoeg.
Nu horen jullie alleen mijn kant van het verhaal, ik zou zomaar een veeleisende bitch kunnen zijn, maar ik doe nog steeds 85% van alles wat bij een eigen huis en huishouding komt kijken en we werken beiden evenveel. Valt best mee dus
Ik merk alleen dat ik nu 9 van de 10 keer een opmerking inslik. Gewoon kleine dingetjes die ik vervelend vind. Als ik bijvoorbeeld vroeger naar bed ga en vraag of hij de salontafel af wil ruimen en dat is dan niet gedaan. Niet de moeite waard om er iets van te zeggen. Ikw il niet dat hij zich rot voelt.
Dat stapelt zich toch wel een beetje op, en dan kan ik ineens wel heel chagerijnig worden om een klein dingetje, wat gewoon buiten proportie is.
PFFFFF lang verhaal sorry hoor. Het gaat er dus om: Manlief is erg onzeker en bang dat hij dingen fout doet waardoor ik bij hem weg zou gaan. Dit is helemaal niet waar. Maar ik vind wel dat hij ook moet weten hoe hij de financieen doet, hoe je de oven goed schoonmaakt etc. Voor het geval dat ik het misschien niet kan... en gewoon om een gelijkwaardige relatie te hebben. Ik vind het het vaak alleen niet waard om iets te zeggen als ik ergens tegenaan loop. Ik doe het dan zelf wel, ik vraag niet meer of hij iets wil doen, ik zeg er niks van. Omdat ik hem geen rotgevoel wil bezorgen, en voor mezelf, omdat ik geen zin heb om weer een uur te moeten trekken totdat hij echt zegt wat hij voelt, aangezien we elkaar al niet vaak zien en ik quality time belangrijk vind.
Maar hoe gaat dit dan veranderen? Ik wil niet dat hij zich zo voelt. Ik heb hem ook nooit aanleiding gegeven om te denken dat ik bij hem weg zou willen of gaan. Heeft iemand ervaring of tips? Altijd als hij zelf iets heeft gedaan in het huis zeg ik dat ik het fijn vind, in de hoop dat hij zich gewaardeerd voelt. Ik hou zielsveel van deze man maar zit een beetje tussen zijn gevoelens en de mijne in (Ik doe bijna alles in huis naast een drukke, stressvolle baan, en hij doet bijna niks. Dit knaagt een beetje.)
Goedemiddag.... Ik val maar even met de deur in huis. Mijn man is onzeker. Hij denkt dat ik bij hem weg zal gaan omdat hij niet goed genoeg is. Hij denkt dat ik een betere match ben dan dat hij is om maar zo te zeggen, dat ik 'dingen' op een gegeven moment niet meer accepteer, het beu ben, en van hem wil scheiden.
Wat voor dingen dat zijn... we zijn nu 7 jaar bij elkaar. Elkaar ontmoet toen we allebei flink psychische problemen hadden (totaal niet ideaal maar is toch goed uitgepakt haha), ik was toen 17 en hij 19. We zijn gaan samenwonen toen ik 20 was.
We zijn heel verschillend. Ik ben ondernemend, een echte regelaar en doener. Zijn onzekerheid houdt hem tegen hierin. Hij denkt niet dat hij goed genoeg is voor een baan. Als hij niet precies weet hoe hij iets moet doen raakt hij gestressed en doet hij het niet omdat hij het niet fout wil doen. Ik moet zeggen dat hij door deze opsomming een beetje zielig overkomt, maar dit is gelukkig niet zijn enige kant haha, je zou het nooit aan hem merken, ik denk dat ik de enige ben. Hij is juist heel charismatisch en humoristisch, een overblijfsel van een pestverleden op de basisschool; dus op de middelbare school was hij de grootste grappenmaker en rebel van de klas.
Nog steeds heeft dat pestverleden invloed op hem. Het perfectionisme, het gevoel dat hij niet goed genoeg is.
Door de jaren heen is hij al heel wat gegroeid en veranderd. Ik ben nog steeds de grote regelaar van het huishouden, maar ook hij neemt taken op als ik vraag of hij het wil doen, neemt meer verantwoordelijkheden en wordt steeds ambitieuzer op het werk. Er zit zeker een stijgende lijn in!
Hij kan het allemaal, hij durft het alleen niet.
Nou oke, nu het 'probleem', dit zorgt vaak voor spanningen. Ik heb het gevoel dat ik niks meer mag zeggen. Als hij heeft gestofzuigd, en ik bedank hem (als ik dat niet doe denkt hij meteen dat het niet goed genoeg is en ik het niet waardeer, kan me niet herinneren dat hij me ooit heeft bedankt, maar ja, hij heeft het nodig), kan ik hem niet de vriendelijke tip geven dat hij ook de kattenbak op moet tillen om daar de korrels weg te zuigen bijvoorbeeld. Hij wordt meteen kwaad. Ik prik hier ondertussen wel doorheen, trek het me niet persoonlijk aan. Hij vind het nog steeds moeilijk om kwetsbaarheid te laten zien. Na een tijd heen en weer sparren komt het echte woord eruit; ik doe het weer fout, het is weer niet goed genoeg.
Nu horen jullie alleen mijn kant van het verhaal, ik zou zomaar een veeleisende bitch kunnen zijn, maar ik doe nog steeds 85% van alles wat bij een eigen huis en huishouding komt kijken en we werken beiden evenveel. Valt best mee dus
Ik merk alleen dat ik nu 9 van de 10 keer een opmerking inslik. Gewoon kleine dingetjes die ik vervelend vind. Als ik bijvoorbeeld vroeger naar bed ga en vraag of hij de salontafel af wil ruimen en dat is dan niet gedaan. Niet de moeite waard om er iets van te zeggen. Ikw il niet dat hij zich rot voelt.
Dat stapelt zich toch wel een beetje op, en dan kan ik ineens wel heel chagerijnig worden om een klein dingetje, wat gewoon buiten proportie is.
PFFFFF lang verhaal sorry hoor. Het gaat er dus om: Manlief is erg onzeker en bang dat hij dingen fout doet waardoor ik bij hem weg zou gaan. Dit is helemaal niet waar. Maar ik vind wel dat hij ook moet weten hoe hij de financieen doet, hoe je de oven goed schoonmaakt etc. Voor het geval dat ik het misschien niet kan... en gewoon om een gelijkwaardige relatie te hebben. Ik vind het het vaak alleen niet waard om iets te zeggen als ik ergens tegenaan loop. Ik doe het dan zelf wel, ik vraag niet meer of hij iets wil doen, ik zeg er niks van. Omdat ik hem geen rotgevoel wil bezorgen, en voor mezelf, omdat ik geen zin heb om weer een uur te moeten trekken totdat hij echt zegt wat hij voelt, aangezien we elkaar al niet vaak zien en ik quality time belangrijk vind.
Maar hoe gaat dit dan veranderen? Ik wil niet dat hij zich zo voelt. Ik heb hem ook nooit aanleiding gegeven om te denken dat ik bij hem weg zou willen of gaan. Heeft iemand ervaring of tips? Altijd als hij zelf iets heeft gedaan in het huis zeg ik dat ik het fijn vind, in de hoop dat hij zich gewaardeerd voelt. Ik hou zielsveel van deze man maar zit een beetje tussen zijn gevoelens en de mijne in (Ik doe bijna alles in huis naast een drukke, stressvolle baan, en hij doet bijna niks. Dit knaagt een beetje.)
woensdag 29 november 2017 om 21:37
Wauw ik heb echt ontzag voor jouw engelengeduld en zelfinzicht. Geweldig! Je bent alleen op. Je weet dat ook proef ik uit je verhaal. Tijd voor wat ik tijd. Probeer dit uit te leggen aan hem (want al ziet hij dat wellicht weer als iets persoonlijks, je moet) en ga er een weekendje op uit met een vriendin. FF luchten en relativeren. Je man zit in een stijgende lijn schrijf je, dus is er hoop. Je doet het top en je bent super begripvol. Komt wel goed met jullie TO 
woensdag 29 november 2017 om 21:50
Aww dankje. Dit had ik even nodig na alle negativiteit !PinkUnicorn schreef: ↑29-11-2017 21:37Wauw ik heb echt ontzag voor jouw engelengeduld en zelfinzicht. Geweldig! Je bent alleen op. Je weet dat ook proef ik uit je verhaal. Tijd voor wat ik tijd. Probeer dit uit te leggen aan hem (want al ziet hij dat wellicht weer als iets persoonlijks, je moet) en ga er een weekendje op uit met een vriendin. FF luchten en relativeren. Je man zit in een stijgende lijn schrijf je, dus is er hoop. Je doet het top en je bent super begripvol. Komt wel goed met jullie TO
woensdag 29 november 2017 om 22:09
Tsjaaa, jij hebt een topic over dit probleem met hem geopend. Dan moet je niet gek op kijken als mensen daar hun mening over geven.LoVaKo schreef: ↑28-11-2017 18:29Wow, hevige reactie hoor. Psychisch labiel, beetje overdreven of niet? Deze relatie is niet gebaseerd op ellende, maar is er mee begonnen dat we allebei in de ellende zaten en er allebei uitgeklommen zijn, op eigen kracht, en met behulp van de liefde van een ander.
'Deze mensen veranderen nooit', voor sommigen geldt dat inderdaad, maar niet voor hem. Veranderingen gaan langzaam. Toen ik hem leerde kennen was ik niet wie ik nu was en andersom ook niet. Je kan uit elkaar groeien en je kan samen groeien, voor ons was het het laatste. Misschien ben ik iets harder gegroeid, maar hoe vaak moet ik nog zeggen dat er een stijgende lijn in zit? Waarom zou ik in godsnaam een goede relatie opgeven, een man waar ik met heel mijn hart van hou omdat ik het irritant vind dat hij niet genoeg in het huishouden doe, en het moeilijk vind soms om om te gaan met zijn onzekerheid? Dan kan je net zo goed je hele leven single blijven.
Er is geen ellende meer in het leven. We hebben de afgelopen jaren keihard gewerkt van allebei een minimumloon baantje en een shitty appartement naar een eigen koophuis, een mooie bruiloft, een droomhuwelijksreis, allebei een auto gekocht. We willen hetzelfde in het leven. Dezelfde toekomst. Dezelfde dromen en ambities. We zijn gezond jong en sterk, we hebben het financieel goed voor elkaar en hebben dit helemaal zelf gedaan, ik ben fucking trots op ons.
Hij kan onzeker zijn en ik kan controlfreak zijn. Maar we zijn gelukkig en we willen verder met elkaar. Misschien heb ik hem uit irritatie verkeerd afgeschilderd dat ik deze reactie krijg... beetje normaal doen zeg
Dat is inherent aan een forum...
woensdag 29 november 2017 om 22:53
@pokkewijf: iedereen mag zijn of haar mening geven, natuurlijk, daar vraag ik om, andere meningen over hoe ik hier het beste mee om kan gaan. Maar dat betekent nog niet dat je respectloos met elkaar om hoeft te gaan en dat schijnen mensen op fora nogal eens te vergeten.
Ik denk dat ik al vrij snel duidelijk heb gemaakt dat dit een irritatiepunt is en geen megaprobleem in onze relatie, en als daar zo op gereageerd blijft worden (en dat wordt als ok gezien), dan mag ik daar toch zeker ook mijn mening over teruggeven?
Of stel je je als TO bloot aan iedereens ongezouten mening en mag je dan ineens niks meer terugzeggen? Het werkt dan twee kanten op lijkt mij.
Ik denk dat ik al vrij snel duidelijk heb gemaakt dat dit een irritatiepunt is en geen megaprobleem in onze relatie, en als daar zo op gereageerd blijft worden (en dat wordt als ok gezien), dan mag ik daar toch zeker ook mijn mening over teruggeven?
Of stel je je als TO bloot aan iedereens ongezouten mening en mag je dan ineens niks meer terugzeggen? Het werkt dan twee kanten op lijkt mij.
donderdag 30 november 2017 om 02:03
Nee, want jij kent natuurlijk iedereen hier waarop je reageert. Ik snap wel dat dit bericht je raakt, want je zit zelf ook in een relatie met een problematische man. Misschien moet je net als TO wat harder worden en beter voor jezelf opkomen. Dat scheelt een hoop problemen.VesperLynd schreef: ↑30-11-2017 00:40Hoe durf je dit te zeggen over iemand die je niet kent?! Ik vind dit echt stuitend. Zuur, veroordelend, onderuit halend en kwetsend.
donderdag 30 november 2017 om 03:15
En als je nou back to basic gaat? Wat blijft er dan over?
Dat je hem moet bedanken voor het nemen van zijn verantwoordelijkheid? Dan moet hij jou ook bedanken, en is het weer gelijkwaardig.
Los daarvan heb je afspraken gemaakt over wie welke taken doet. Hoort daar een bedankje bij? nee. Wel waardering voor de inzet. Van beide kanten natuurlijk.
Of is het toch niet zo simpel, en halen jullie er meer bij dan nodig is?
Dat je hem moet bedanken voor het nemen van zijn verantwoordelijkheid? Dan moet hij jou ook bedanken, en is het weer gelijkwaardig.
Los daarvan heb je afspraken gemaakt over wie welke taken doet. Hoort daar een bedankje bij? nee. Wel waardering voor de inzet. Van beide kanten natuurlijk.
Of is het toch niet zo simpel, en halen jullie er meer bij dan nodig is?
donderdag 30 november 2017 om 08:19
@sinnombre: ik zou mijn man niet als problematisch omschrijven hoor. Ik kom zeker voor mezelf op, anders zouden we er geen woorden over hebben en zou ik het gewoon accepteren. En het gaat al een stuk beter, maar ik dacht gewoon andere inzichten te krijgen.
Eerijk gezegd, door de vele negatieve reacties ben ik zelf gaan denken dat ik hem veel te negatief heb afgeschilderd ofzo, en voel ik me juist ineens veel verliefder, dat ik zeker wel weet hoe goed deze man voor mij is!
Voor mezelf opkomen doe ik zeker, maar hij reageert heel heftig op kritek, en misschien ben ik iets te perfectionistisch en vasthoudend aan mijn eigen plannetjes. Ik vind het niet zon probleem dat ik er elke keer een probleem van ga maken, maar als ik er chagerijnig van wordt zeg ik daar zeker wel iets van...
@madhesback03:
Bedanken ga ik niet meer doen. Hij claimt alleen wel eens dat ik het niet eens merk als hij wat doet, maar als hij iets niet doet dat ik er dan wel meteen iets van zeg. Fair enough, dus uit ik mijn waardering. Maar bedanken doe ik niet meer en dan mag hij mij ook gaan waarderen qua huishouden!
Nu we idd afspraken gemaakt hebben over een taakverdeling gaan we even kijken hoe hetloopt!
Eerijk gezegd, door de vele negatieve reacties ben ik zelf gaan denken dat ik hem veel te negatief heb afgeschilderd ofzo, en voel ik me juist ineens veel verliefder, dat ik zeker wel weet hoe goed deze man voor mij is!
Voor mezelf opkomen doe ik zeker, maar hij reageert heel heftig op kritek, en misschien ben ik iets te perfectionistisch en vasthoudend aan mijn eigen plannetjes. Ik vind het niet zon probleem dat ik er elke keer een probleem van ga maken, maar als ik er chagerijnig van wordt zeg ik daar zeker wel iets van...
@madhesback03:
Bedanken ga ik niet meer doen. Hij claimt alleen wel eens dat ik het niet eens merk als hij wat doet, maar als hij iets niet doet dat ik er dan wel meteen iets van zeg. Fair enough, dus uit ik mijn waardering. Maar bedanken doe ik niet meer en dan mag hij mij ook gaan waarderen qua huishouden!
Nu we idd afspraken gemaakt hebben over een taakverdeling gaan we even kijken hoe hetloopt!
donderdag 30 november 2017 om 12:11
Goede tip! Dat doe ik inderdaad ook als hij iets nieuws kookt, dan schrijf ik het uit en dat gaat goed!