Zwanger
alle pijlers
Druk op relatie
zaterdag 16 december 2017 om 19:28
Hi viva's,
Op dit moment ben ik gestopt met anticonceptie in de hoop snel in verwachting te raken. Ik loop er nu tegenaan dat dit even duurt en dat ik dat best lastig vind. Mijn vriend heeft namelijk vanaf dag 1 van onze relatie gezegd dat hij heel graag kinderen wil en ook de wens heeft voor een groot gezin. Dit is ook iets waar hij het graag over heeft. Hij vindt het heerlijk om te fantaseren over onze toekomstige kinderen en het toekomstig gezinsleven.
Voor mij hoeft dit allemaal niet zo. Ik wil graag kinderen maar ik heb twijfels over of en hoe lang het zal duren totdat ik zwanger ben (er zijn wat dingen die hierop wijzen, doet er voor dit verhaal niet toe verder. Dit maakt wel.dat ik ook niet goed kan meegaan in zijn droombeelden. Ik ervaar zijn verhalen vooral als druk. Want wat als blijkt dat ik maar moeilijk zwanger kan worden?
Ik geef dit wel aan bij mijn vriend, maar voor hem is het toch lastig om hier rekenng mee te houden. Mijn vriend is overigens een hele fijne vent, maar niet iemand die zich snel laat beinvloeden. Hij zegt dat ik me geen zorgen moet maken en dat het vanzelf wel komt. Hij gaat er dus vanuit dat het wel goed komt. Wat het voor onze relatie zou betekenen als ik geen kinderen kan krijgen wil ik niet aan denken. Mijn vriend heeft wel aangegeven dat als het moeilijk blijkt hij alles met mij wil proberen.
Fijn om hier even mijn verhaal te doen. Zijn er lezers die dit herkennen? Ik merk op dit moment dat het me wat somber maakt en toch stress geeft allemaal. Die somberheid kan ik thuis niet echt goed kwijt omdat mijn vriend vindt dat ik op.de zaken vooruit loop.
Groetjes
Op dit moment ben ik gestopt met anticonceptie in de hoop snel in verwachting te raken. Ik loop er nu tegenaan dat dit even duurt en dat ik dat best lastig vind. Mijn vriend heeft namelijk vanaf dag 1 van onze relatie gezegd dat hij heel graag kinderen wil en ook de wens heeft voor een groot gezin. Dit is ook iets waar hij het graag over heeft. Hij vindt het heerlijk om te fantaseren over onze toekomstige kinderen en het toekomstig gezinsleven.
Voor mij hoeft dit allemaal niet zo. Ik wil graag kinderen maar ik heb twijfels over of en hoe lang het zal duren totdat ik zwanger ben (er zijn wat dingen die hierop wijzen, doet er voor dit verhaal niet toe verder. Dit maakt wel.dat ik ook niet goed kan meegaan in zijn droombeelden. Ik ervaar zijn verhalen vooral als druk. Want wat als blijkt dat ik maar moeilijk zwanger kan worden?
Ik geef dit wel aan bij mijn vriend, maar voor hem is het toch lastig om hier rekenng mee te houden. Mijn vriend is overigens een hele fijne vent, maar niet iemand die zich snel laat beinvloeden. Hij zegt dat ik me geen zorgen moet maken en dat het vanzelf wel komt. Hij gaat er dus vanuit dat het wel goed komt. Wat het voor onze relatie zou betekenen als ik geen kinderen kan krijgen wil ik niet aan denken. Mijn vriend heeft wel aangegeven dat als het moeilijk blijkt hij alles met mij wil proberen.
Fijn om hier even mijn verhaal te doen. Zijn er lezers die dit herkennen? Ik merk op dit moment dat het me wat somber maakt en toch stress geeft allemaal. Die somberheid kan ik thuis niet echt goed kwijt omdat mijn vriend vindt dat ik op.de zaken vooruit loop.
Groetjes
zaterdag 16 december 2017 om 19:36
Hebben jullie het er wel eens over gehad dat er een mogelijkheid is dat je niet zwanger raakt? Dit is toch wel een dingetje om goed te bespreken. Communiceren is de enige oplossing om bij jou de druk eraf te halen.
Zelf ging ik ook heel twijfelachtig erin. Uiteindelijk heeft het 3 jaar geduurd. Dit zonder naar de huisarts te stappen trouwens...
Zelf ging ik ook heel twijfelachtig erin. Uiteindelijk heeft het 3 jaar geduurd. Dit zonder naar de huisarts te stappen trouwens...
zaterdag 16 december 2017 om 19:47
Dit, maar dan ook bespreken dat er een mogelijkheid is dat je het maar bij 1 kind wil houden? Wat dan? Die mogelijkheid is er natuurlijk ook nog. Ik dacht ook altijd dat ik wel meer kinderen wilde, maar na de 1e en een pnd was ik er klaar mee. Dat heeft best wel wat strubbelingen meegebracht in onze relatie, omdat mijn man wel een tweede wilde. Of, wat als de 1e zwangerschap zo verloopt dat een volgende wordt afgeraden? Ik zou hier wel met hem over praten als hij zo zeker is van een groot gezin. Hij zal moeten beseffen dat je dat niet altijd maar in de hand hebt. Wat is zijn gedachte hierover? Dat zou ik wel willen weten.Nala2013 schreef: ↑16-12-2017 19:36Hebben jullie het er wel eens over gehad dat er een mogelijkheid is dat je niet zwanger raakt? Dit is toch wel een dingetje om goed te bespreken. Communiceren is de enige oplossing om bij jou de druk eraf te halen.
Zelf ging ik ook heel twijfelachtig erin. Uiteindelijk heeft het 3 jaar geduurd. Dit zonder naar de huisarts te stappen trouwens...
zaterdag 16 december 2017 om 20:17
Ik zou het wel met elkaar bespreken. Anders wordt het een beetje struisvogel-achtig en dat wil je niet. Je kan maar beter vooraf weten hoe of wat. Als dan blijkt dat jullie gedachten heel ver uiteen liggen, dan kun je misschien nog proberen nader tot elkaar te komen. Het lijkt me problematisch worden als je pas achter die verschillen komt als je al zwanger bent (inderdaad: wat als het maar 1x lukt? Of je er maar 1 wilt?) of als blijkt dat het helemaal niet lukt. Dus: praten, praten, praten. Succes!
zaterdag 16 december 2017 om 23:23
Dankjulliewel. Lieve reacties luchten op. Ik geef wel bij mijn vriend aan 'wat doen we als ik geen kinderen kan krijgen?' En dan zegt 'we krijgen op welke manier wel kinderen'. Ik weet ook niet zeker of het einde relatie zou betekenen, maar hij is een man van zn woord en ik denk dat hij hier zich niet op wil vastleggen. Ik weet wel dat dat hem enorm.veel verdriet zou doen alsrelatie ophoudt. We hebben een sterke relatie en zijn nog steeds gek op elkaar.
Daarvoor sta ik nog open voor een eiceldonatie ofzo (al weet ik daar nu nog niets van). Mijn vriend wil graag eigen kinderen. Er zijn dus nog wel mogelijkheden ook als ik geen eigen kinderen kan krijgen.
Over het aantal kinderen maak ik me geen zorgen. Als het eenmaal lukt dan denk ik dat mijn vriend na de derde ook wel klaar is. Hij romantiseert het te veel.
Ik vind het (hoe vervelend ook voor betreffenden) fijn om te horen dat het ook bij andere stellen lang kan duren. Dat geeft me iets meer vertrouwen dat het kwestie van geduld is.
Daarvoor sta ik nog open voor een eiceldonatie ofzo (al weet ik daar nu nog niets van). Mijn vriend wil graag eigen kinderen. Er zijn dus nog wel mogelijkheden ook als ik geen eigen kinderen kan krijgen.
Over het aantal kinderen maak ik me geen zorgen. Als het eenmaal lukt dan denk ik dat mijn vriend na de derde ook wel klaar is. Hij romantiseert het te veel.
Ik vind het (hoe vervelend ook voor betreffenden) fijn om te horen dat het ook bij andere stellen lang kan duren. Dat geeft me iets meer vertrouwen dat het kwestie van geduld is.
zondag 17 december 2017 om 05:15
Ik ben nu hoogzwanger van de tweede, maar bij de eerste heeft het bij ons ook ruim een jaar (en twee miskramen) geduurd voor ik blijvend zwanger was. Het had ook geen aanwijsbare reden. 90 procent van de vrouwen is binnen twee jaar in verwachting en ik zat nu eenmaal in de categorie bij wie het ruim een jaar duurde. Ook bij deze tweede duurde het zes rondes, terwijl we het echt wel op vruchtbare dagen deden.
Zeker bij de eerste voelde ik een soort onrust, omdat het bij anderen ‘makkelijker’ leek te gaan. Inmiddels weet ik dat dat lang niet altijd zo is, alleen mensen praten niet zo snel over het traject waar ze in zitten.
Laat je vooral geen stomme adviezen aanpraten als: ‘Je moet het loslaten’ (dan kwam iedereen wel zwanger van vakantie of wereldreis terug) en praat erover, met je omgeving, je vriend en eventueel met verloskundige en artsen
Zeker bij de eerste voelde ik een soort onrust, omdat het bij anderen ‘makkelijker’ leek te gaan. Inmiddels weet ik dat dat lang niet altijd zo is, alleen mensen praten niet zo snel over het traject waar ze in zitten.
Laat je vooral geen stomme adviezen aanpraten als: ‘Je moet het loslaten’ (dan kwam iedereen wel zwanger van vakantie of wereldreis terug) en praat erover, met je omgeving, je vriend en eventueel met verloskundige en artsen
zondag 17 december 2017 om 06:54
maar wat als jij er na 1 al klaar mee bent? Of dat je het advies van de arts krijgt om niet nogmaals zwanger te worden? Dat was vooral mijn vraag. Wat als jij na die 1e toch ineens zijn droom van een groot gezin niet waar kan maken? Hoe kijkt hij daar tegenaan?Paardengek34 schreef: ↑16-12-2017 23:23
Over het aantal kinderen maak ik me geen zorgen. Als het eenmaal lukt dan denk ik dat mijn vriend na de derde ook wel klaar is. Hij romantiseert het te veel.
zondag 17 december 2017 om 07:43
Inderdaad, bespreek het wel. Hij hoeft zich niet vast te leggen, maar het is wel belangrijk dat hij dat droombeeld los kan laten.
Mijn vriend is een beetje zoals de jouwe. Natuurlijk was in onze vriendengroep bijna iedereen binnen een maand zwanger (dat beweren ze althans) en daar ging hij dus ook van uit. Toen het niet meteen lukte dacht hij ook meteen dat er iets mis was. Over 'wat als' hebben we het niet gehad en dat hadden we wellicht wel moeten doen.
Bij onze eerste duurde het negen maanden voor ik zwanger was. Dat is niet heel erg lang, maar omdat het je eerste is ga je wel twijfelen of je lichaam het überhaupt wel kan. Overigens was het bij de tweede de eerste maand meteen raak, maar de eerste zwangerschap verliep ook niet probleemloos dus was het wel de vraag of we überhaupt voor een tweede konden gaan.
Nu ben ik 38 weken zwanger van onze tweede zoon en ik vond het eigenlijk heel vervelend dat hij teleurgesteld was dat het weer een jongen was. Waarom? In zijn hoofd zat dat beeld dat hij altijd gehad had, van een gezin met twee kinderen: een jongen en een meisje. Toen kreeg ik ook nog de opmerking dat we dan maar voor een derde moesten gaan. Natuurlijk weet hij ook wel dat je niet zo maar kunt besluiten wat je krijgt, maar hij kon dat beeld maar moeilijk loslaten en ik wou dat we daar van tevoren een gesprek over hadden gehad. Nu kwam het er achteraf pas uit.
Overigens is hij er nu wel blij mee, na een gesprek met zijn vader en diens hechte relatie met zijn broers. Kwestie van ideaalbeeld aanpassen.
Veel succes, TO!
Mijn vriend is een beetje zoals de jouwe. Natuurlijk was in onze vriendengroep bijna iedereen binnen een maand zwanger (dat beweren ze althans) en daar ging hij dus ook van uit. Toen het niet meteen lukte dacht hij ook meteen dat er iets mis was. Over 'wat als' hebben we het niet gehad en dat hadden we wellicht wel moeten doen.
Bij onze eerste duurde het negen maanden voor ik zwanger was. Dat is niet heel erg lang, maar omdat het je eerste is ga je wel twijfelen of je lichaam het überhaupt wel kan. Overigens was het bij de tweede de eerste maand meteen raak, maar de eerste zwangerschap verliep ook niet probleemloos dus was het wel de vraag of we überhaupt voor een tweede konden gaan.
Nu ben ik 38 weken zwanger van onze tweede zoon en ik vond het eigenlijk heel vervelend dat hij teleurgesteld was dat het weer een jongen was. Waarom? In zijn hoofd zat dat beeld dat hij altijd gehad had, van een gezin met twee kinderen: een jongen en een meisje. Toen kreeg ik ook nog de opmerking dat we dan maar voor een derde moesten gaan. Natuurlijk weet hij ook wel dat je niet zo maar kunt besluiten wat je krijgt, maar hij kon dat beeld maar moeilijk loslaten en ik wou dat we daar van tevoren een gesprek over hadden gehad. Nu kwam het er achteraf pas uit.
Overigens is hij er nu wel blij mee, na een gesprek met zijn vader en diens hechte relatie met zijn broers. Kwestie van ideaalbeeld aanpassen.
Veel succes, TO!
Kijk uit malloot, een kokosnoot.
zondag 17 december 2017 om 08:02
Eicel donatie? Vind je zelf niet dat je wel heel erg aan het doemdenken bent? Natuurlijk bestaat er een kans dat het niet direct lukt of niet lukt zonder medische hulp maar er is toch geen enkele reden om daar nu al zo diep in bezig te gaan?
Daar waar jouw vriend wellicht door een enorme roze bril kijkt heb jij wel een hele donkere bril op dus samen heffen jullie elkaar prima op.
Maak je zorgen bespreekbaar maar ga niet allerlei doemscenario's er bij halen die nu nog totaal niet van toepassing zijn. En buiten dat, je weet helemaal niet hoe je reactie zal zijn als blijkt dat t niet heel makkelijk zal gaan.
Jullie lopen beiden te hard van stapel, tuurlijk kun je ideeen met elkaar bespreken maar wees reeel en positief
Daar waar jouw vriend wellicht door een enorme roze bril kijkt heb jij wel een hele donkere bril op dus samen heffen jullie elkaar prima op.
Maak je zorgen bespreekbaar maar ga niet allerlei doemscenario's er bij halen die nu nog totaal niet van toepassing zijn. En buiten dat, je weet helemaal niet hoe je reactie zal zijn als blijkt dat t niet heel makkelijk zal gaan.
Jullie lopen beiden te hard van stapel, tuurlijk kun je ideeen met elkaar bespreken maar wees reeel en positief
zondag 17 december 2017 om 11:28
Mrs Duggar. Goed gezien, ik ben geen rasoptimist idd.
Ik weet dat zodra er 1 kind is de kans dat mijn vriend me zou verlaten minimaal is. Hij zal dan heel veel zeuren om ons nest uit te breiden, maar dat doet hij over meer dingen en dat kan ik ook goed handelen. Als het voor mij na 2 klaar is, dan is dat ook gewoon zo. Dat zeg ik overigens nu al tegem hem dus dat zal geen verrassing zijn (mijn vriend denkt nu dat hij me wel kan ompraten overigens)
Angst en doemdenken zijn echt gebaseerd op 'wat als het helemaal niet lukt, raak ik hem dan kwijt?'
Ik zou dan best een huis met pleegkinderen willen (werk ook in die sector) maar dat is geen optie voor hem.
Ik denk dat hij zich wel een beetje inhoudt door "slechts" 5× per dag over ons toekomstig gezin te beginnen en dan zeg ik ook vaak dat ik er geen zin in heb, maar elke keer weer ongesteld voelt voor mij toch een beetje als falen. (Terwijl dat natuurlijk onzin is)
Ik weet dat zodra er 1 kind is de kans dat mijn vriend me zou verlaten minimaal is. Hij zal dan heel veel zeuren om ons nest uit te breiden, maar dat doet hij over meer dingen en dat kan ik ook goed handelen. Als het voor mij na 2 klaar is, dan is dat ook gewoon zo. Dat zeg ik overigens nu al tegem hem dus dat zal geen verrassing zijn (mijn vriend denkt nu dat hij me wel kan ompraten overigens)
Angst en doemdenken zijn echt gebaseerd op 'wat als het helemaal niet lukt, raak ik hem dan kwijt?'
Ik zou dan best een huis met pleegkinderen willen (werk ook in die sector) maar dat is geen optie voor hem.
Ik denk dat hij zich wel een beetje inhoudt door "slechts" 5× per dag over ons toekomstig gezin te beginnen en dan zeg ik ook vaak dat ik er geen zin in heb, maar elke keer weer ongesteld voelt voor mij toch een beetje als falen. (Terwijl dat natuurlijk onzin is)
zondag 17 december 2017 om 14:50
zondag 17 december 2017 om 18:26
Wil je nou graag een kind met hem, of is dat kind voor jou vooral een middel om hem definitief aan je te binden?Paardengek34 schreef: ↑17-12-2017 11:28
Ik weet dat zodra er 1 kind is de kans dat mijn vriend me zou verlaten minimaal is.
En waarom denk je dat het niet zal lukken, dat weet je nu toch helemaal nog niet?
Je staat open voor eicel donatie... dat is leuk, maar dat is wel een van de allermoeilijkste manieren om een kind te krijgen, weet je dat? Een donor is in NL vrijwel onvindbaar.
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
zondag 17 december 2017 om 19:08
Ja ik wil graag een gezin met hem, lijkt me heel leuk. Persoonlijk heeft het mij altijd weinig uitgemaakt of het mijn biologische kinderen zijn of niet-biologisch. Ik ben gek op kinderen en vind dat ieder kind een fijn huis verdient.
Waarom het mogelijk moeilijk gaat worden is omdat een dokter vroeger tegen me heeft gezegd dat ik mogelijk pcos heb.
Eiceldonatie heb ik nog niet nader onderzocht (ik probeer niet op de feiten vooruit te lopen al slaat mn hoofd dus wel op hol helaas) dacht ik aan een van mijn zussen. We zijn een hechte familie dus daar zouden ze denk ik voor openstaan.
Waarom het mogelijk moeilijk gaat worden is omdat een dokter vroeger tegen me heeft gezegd dat ik mogelijk pcos heb.
Eiceldonatie heb ik nog niet nader onderzocht (ik probeer niet op de feiten vooruit te lopen al slaat mn hoofd dus wel op hol helaas) dacht ik aan een van mijn zussen. We zijn een hechte familie dus daar zouden ze denk ik voor openstaan.
zondag 17 december 2017 om 19:14
ook jij blijft het over 2 kinderen hebben. Ik had het over 1 kind. Ook die mogelijkheid bestaat natuurlijk. Ik denk dat jullie daar beide ook wel bij stil moeten staan.Paardengek34 schreef: ↑17-12-2017 11:28Als het voor mij na 2 klaar is, dan is dat ook gewoon zo. Dat zeg ik overigens nu al tegem hem dus dat zal geen verrassing zijn (mijn vriend denkt nu dat hij me wel kan ompraten overigens)
zondag 17 december 2017 om 19:31
Ik vind dat je zowiezo al veel te ver op zaken vooruit loopt als je nog maar 3-4 maanden bezig bent. Neem aan met temperaturen en ovulatietesten en al erbij? Anders ben je echt jezelf al helemaal gek aan het maken om niets.
En waarom mogelijk pcos? Waarom laat je dit dan niet direct onderzoeken dan weet je waar je aan toe bent. Beetje raar van een arts om dat te roepen als je geen onderzoek hebt laten doen.
En waarom mogelijk pcos? Waarom laat je dit dan niet direct onderzoeken dan weet je waar je aan toe bent. Beetje raar van een arts om dat te roepen als je geen onderzoek hebt laten doen.
zondag 17 december 2017 om 19:38
Nee geen temperaturen en ovulatietesten. Wel aan gedacht natuurlijk maar niet gedaan. Ik houd wel vruchtbare dagen bij.
Pcos opmerking was gebaseerd op echo waar druiventrosjes op eierstokkem te zien waren. Was toevallige constatering, echo had toen ander doel
Ik heb nu vrijgevestigde kliniek gevonden waar een 1e echo slechts 50 euro kost. Om een uiteindelijke diagnose te kunnen stellen moet er denk ik meer onderzoek gedaan worden en daar zijn weer kosten aan verbonden. Ik denk dat ik nog 3 maanden afwacht en dan een afspraak maak
Ik begrijp van viva s dat zo n medisch circuit geen pretje is dus daarom twijfel ik of ik gewoon geduld moet hebben of het idd laat uitzoeken.
Pcos opmerking was gebaseerd op echo waar druiventrosjes op eierstokkem te zien waren. Was toevallige constatering, echo had toen ander doel
Ik heb nu vrijgevestigde kliniek gevonden waar een 1e echo slechts 50 euro kost. Om een uiteindelijke diagnose te kunnen stellen moet er denk ik meer onderzoek gedaan worden en daar zijn weer kosten aan verbonden. Ik denk dat ik nog 3 maanden afwacht en dan een afspraak maak
Ik begrijp van viva s dat zo n medisch circuit geen pretje is dus daarom twijfel ik of ik gewoon geduld moet hebben of het idd laat uitzoeken.
zondag 17 december 2017 om 19:48
Ik zou het eerst maar eens even rustig op en normale manier gaan proberen. Een jaar, minimaal.
Wat betreft die PCOS:
- Dat een dokter ooit zoiets heeft laten vallen maakt het nog lang geen diagnose.
- Als je PCOS hebt ben je absoluut niet per definitie onvruchtbaar. Nu al nadenken over eiceldonatie is echt miiiijlenver op de zaken vooruit lopen.
Maar stel, in een extreem geval, dat het toch richting eiceldonatie gaat, en stél dat je zus dat ook echt zou willen...
- Wil jouw vriend wel een kind van jouw zus?
- Is de partner van je zus het er wel mee eens dat jouw zus dat zou doen?
Je denkt hier echt véél te makkelijk over. Maar het is vooral totaal irrelevant in dit stadium.
Wat betreft die PCOS:
- Dat een dokter ooit zoiets heeft laten vallen maakt het nog lang geen diagnose.
- Als je PCOS hebt ben je absoluut niet per definitie onvruchtbaar. Nu al nadenken over eiceldonatie is echt miiiijlenver op de zaken vooruit lopen.
Maar stel, in een extreem geval, dat het toch richting eiceldonatie gaat, en stél dat je zus dat ook echt zou willen...
- Wil jouw vriend wel een kind van jouw zus?
- Is de partner van je zus het er wel mee eens dat jouw zus dat zou doen?
Je denkt hier echt véél te makkelijk over. Maar het is vooral totaal irrelevant in dit stadium.
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
zondag 17 december 2017 om 20:20
Ik reageer alleen even op het PCOS gedeelte.
Google eens naar PCOS..
Jullie zijn nog maar net bezig en je spreekt over elke keer ongesteld worden. Bij PCOS heb je geen of zeer onregelmatige en lange cyclussen.
Er is dan sprake van minder eisprongen of helemaal geen eisprong.
Tenzij er sprake is van meerdere symptomen zou ik het echt heel overdreven vinden om jezelf hier op te laten onderzoeken. Jullie zijn nog maar net begonnen.
Daarnaast betekend PCOS niet perse dat het heel erg moeilijk is om zwanger te worden. Meestal wel dat het wat langer kan duren.
Google eens naar PCOS..
Jullie zijn nog maar net bezig en je spreekt over elke keer ongesteld worden. Bij PCOS heb je geen of zeer onregelmatige en lange cyclussen.
Er is dan sprake van minder eisprongen of helemaal geen eisprong.
Tenzij er sprake is van meerdere symptomen zou ik het echt heel overdreven vinden om jezelf hier op te laten onderzoeken. Jullie zijn nog maar net begonnen.
Daarnaast betekend PCOS niet perse dat het heel erg moeilijk is om zwanger te worden. Meestal wel dat het wat langer kan duren.
dinsdag 19 december 2017 om 12:23
Probeer te ontspannen - maar praat wel even met je vriend over hoe je je voelt. Als je echt pas 3-4 maanden bezig bent is het niet goed om nu al het gevoel te hebben te falen. En je man mag best nog een beetje minder over zijn wens praten als dit zoveel druk op jou legt dan moet hij echt nog een beetje meer inbinden. Zou je dat kunnen overbrengen? Eerlijk gezegd zou ik er ook kriegelig van worden als er vijf keer per dag iemand op een roze wolk zou gaan zitten.
Ik herken het wel hoor, wij konden/kunnen niet makkelijk kinderen krijgen, maar ik weet nog dat ik op een dag (toen waren we net begonnen en waren er nog geen problemen bekend) aan mn man vroeg of hij ook voor eiceldonatie ofzo open zou staan. Hij keek me verbaasd aan en lachte me nog net niet uit - hij wilde zich daar niet mee bezig houden totdat het ook daadwerkelijk een issue zou worden. Ik vond dat moeilijk maar het is een gezondere instelling dan wat ik had! Bij mij hielp het dat ik het altijd in mijn achterhoofd heb dat het VOOR MIJ een bespreekbare optie zou zijn. Ik heb dit pas veel weer met mijn man besproken, toen onze arts het er ook over begon te hebben. Zoals Flipje hierboven zegt, het is best extreem en je moet er goed over nadenken. En dan moet je zus dat ook nog maar willen!
Ik had op een eerste echo ook druiventrosjes eicellen, maar bleek geen PCOS te hebben maar een verhoogde prolactine (hormoon) waarde. Deze werd met medicijnen behandeld en was daarna ook goed. Bij een PCOS diagnose hoort ook altijd een bloedtest, want de echo kan niet alles zeggen, dus als je alleen die echo laat doen weet je nog niks, en het is weggegooid geld.
In de jaren dat ik in het infertiliteitstraject zit/zat LIJKT (correct me if I am wrong, zelf geen ervaring) het mij alsof er vele mogelijkheden zijn om toch met PCOS zwanger te worden, ook op een natuurlijke manier (bijvoorbeeld door een dieet te volgen) - ik ken vele dames die met PCOS relatief makkelijk zwanger zijn geworden.
Verder - je wilt dit niet horen denk ik, maar - laat het los en kijk het nog een paar maanden aan. Zeker als je verder geen PCOS-klachten hebt! Als je wel PCOS klachten hebt , is het een idee na te laten kijken, maar doe dat gewoon via je eigen huisarts en niet via zo'n vrijgevestigde kliniek. Als je meerder klachten hebt dan zal de huisarts je zeker niet wegsturen denk ik zo.
Ik herken het wel hoor, wij konden/kunnen niet makkelijk kinderen krijgen, maar ik weet nog dat ik op een dag (toen waren we net begonnen en waren er nog geen problemen bekend) aan mn man vroeg of hij ook voor eiceldonatie ofzo open zou staan. Hij keek me verbaasd aan en lachte me nog net niet uit - hij wilde zich daar niet mee bezig houden totdat het ook daadwerkelijk een issue zou worden. Ik vond dat moeilijk maar het is een gezondere instelling dan wat ik had! Bij mij hielp het dat ik het altijd in mijn achterhoofd heb dat het VOOR MIJ een bespreekbare optie zou zijn. Ik heb dit pas veel weer met mijn man besproken, toen onze arts het er ook over begon te hebben. Zoals Flipje hierboven zegt, het is best extreem en je moet er goed over nadenken. En dan moet je zus dat ook nog maar willen!
Ik had op een eerste echo ook druiventrosjes eicellen, maar bleek geen PCOS te hebben maar een verhoogde prolactine (hormoon) waarde. Deze werd met medicijnen behandeld en was daarna ook goed. Bij een PCOS diagnose hoort ook altijd een bloedtest, want de echo kan niet alles zeggen, dus als je alleen die echo laat doen weet je nog niks, en het is weggegooid geld.
In de jaren dat ik in het infertiliteitstraject zit/zat LIJKT (correct me if I am wrong, zelf geen ervaring) het mij alsof er vele mogelijkheden zijn om toch met PCOS zwanger te worden, ook op een natuurlijke manier (bijvoorbeeld door een dieet te volgen) - ik ken vele dames die met PCOS relatief makkelijk zwanger zijn geworden.
Verder - je wilt dit niet horen denk ik, maar - laat het los en kijk het nog een paar maanden aan. Zeker als je verder geen PCOS-klachten hebt! Als je wel PCOS klachten hebt , is het een idee na te laten kijken, maar doe dat gewoon via je eigen huisarts en niet via zo'n vrijgevestigde kliniek. Als je meerder klachten hebt dan zal de huisarts je zeker niet wegsturen denk ik zo.
I could go into detail...but I won't.
dinsdag 19 december 2017 om 12:30
En verder zou het ook nog zo maar eens kunnen dat het eventueel niet zwanger worden niet aan jou maar aan je vriend ligt.
Denkt ie daar ook wel eens over na?
Zou het eerste jaar zonder anticonceptie gewoon lekker seksen wanneer jullie zin hebben. Na het eerste half jaar zou je dmv temperaturen en/of ovulatietesten je vruchtbare dagen wat meer in de gaten kunnen houden.
Ben je dan na een jaar nog niet zwanger kun je naar de huisarts en word eventueel doorverwezen.
Is wel handig dat je dan op een rijtje hebt hoe je menstruatie is geweest het afgelopen jaar.
Denkt ie daar ook wel eens over na?
Zou het eerste jaar zonder anticonceptie gewoon lekker seksen wanneer jullie zin hebben. Na het eerste half jaar zou je dmv temperaturen en/of ovulatietesten je vruchtbare dagen wat meer in de gaten kunnen houden.
Ben je dan na een jaar nog niet zwanger kun je naar de huisarts en word eventueel doorverwezen.
Is wel handig dat je dan op een rijtje hebt hoe je menstruatie is geweest het afgelopen jaar.
