Relaties
alle pijlers
Scheiden
vrijdag 22 december 2017 om 13:04
Mijn man en ik zijn ruim 10 jaar getrouwd.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
vrijdag 22 december 2017 om 13:07
Dus zo ziet 'in voor- en tegenspoed' er dus uit... 
Wat hebben jullie de afgelopen jaren gedaan aan jullie huwelijk om het in stand te houden? Als er niets is gebeurt vanuit jullie samen, dan vind ik het aan jullie kinderen verplicht om eerst eens te gaan repareren wat stuk is, in plaats van meteen maar helemaal alles weg te gooien.
Wat hebben jullie de afgelopen jaren gedaan aan jullie huwelijk om het in stand te houden? Als er niets is gebeurt vanuit jullie samen, dan vind ik het aan jullie kinderen verplicht om eerst eens te gaan repareren wat stuk is, in plaats van meteen maar helemaal alles weg te gooien.
vrijdag 22 december 2017 om 13:08
Allereerst een 
Ik weet niet wat beter is, wachten tot na de feestdagen lijkt het meest logische alleen voelen kinderen erg goed aan als er iets speelt tussen hun ouders.
Zelf zou ik kiezen het nu te zeggen, jullie kinderen hebben nu 2 weken vrij, dan kunnen ze al vast een beetje aan het idee wennen voor ze weer naar school gaan
Ik weet niet wat beter is, wachten tot na de feestdagen lijkt het meest logische alleen voelen kinderen erg goed aan als er iets speelt tussen hun ouders.
Zelf zou ik kiezen het nu te zeggen, jullie kinderen hebben nu 2 weken vrij, dan kunnen ze al vast een beetje aan het idee wennen voor ze weer naar school gaan
vrijdag 22 december 2017 om 13:12
Wij zijn al 1x eerder in relatie therapie geweest. Helaas werd tijdens die Therapie mijn moeder ziek en moest ik voor haar zorgen, waardoor wij gestopt zijn met die therapie. Daarna hebben wij het niet meer verder gedaan.
Mijn man ziet therapie niet zitten. Hij vind dat het al te lang aan de gang is.
Mijn man ziet therapie niet zitten. Hij vind dat het al te lang aan de gang is.
anoniem_360451 wijzigde dit bericht op 22-12-2017 13:15
2.84% gewijzigd
vrijdag 22 december 2017 om 13:13
Hey TO, wat verdrietig voor jou/jullie.... Ik hoop dat er nog een kans in zit met relatietherapie.
Waarom wil je het je kinderen als eerste vertellen? Zij kunnen er niets aan doen en kunnen ook niets met deze informatie. Ik zou wachten tot je een iets concreter plan hebt zodat ze weten waar ze aan toe zijn. Ondertussen heb jij natuurlijk wel steun nodig, en dat is iets wat je sowieso niet kan vragen van je kinderen. Die hebben hun eigen verdriet te verwerken.
Ik hoop dat er nog een kans in zit met relatietherapie. Waarom wil je het je kinderen als eerste vertellen? Zij kunnen er niets aan doen en kunnen ook niets met deze informatie. Ik zou wachten tot je een iets concreter plan hebt zodat ze weten waar ze aan toe zijn. Ondertussen heb jij natuurlijk wel steun nodig, en dat is iets wat je sowieso niet kan vragen van je kinderen. Die hebben hun eigen verdriet te verwerken.
vrijdag 22 december 2017 om 13:14
Wat een lulAdara schreef: ↑22-12-2017 13:12Wij zijn al 1x eerder in relatie therapie geweest. Helaas werd tijdens die Therapie mijn moeder ziek en moest ik voor haar zorgen, waardoor wij gestopt zijn met die therapie. Daarna hebben wij het niet meer verder gedaan.
Mijn man ziet therapie niet zitten. Hij vind dat het al te lang aan de gang is.
vrijdag 22 december 2017 om 13:16
Dan had hij eerder aan de bel mogen trekken.
Of jullie hadden op jouw initiatief de therapie moeten hervatten toen het weer kon. In dat opzicht is het laten versloffen daarvan en wat daar de reden van is geweest wel iets waar over gesproken moet worden denk ik zo.
Er zit een heel groot verschil dat jij denkt dat alles goed gaat en hij die denkt aan scheiden. Dan leven jullie best langs elkaar heen als jullie het huwelijk zo anders ervaren.
Of jullie hadden op jouw initiatief de therapie moeten hervatten toen het weer kon. In dat opzicht is het laten versloffen daarvan en wat daar de reden van is geweest wel iets waar over gesproken moet worden denk ik zo.
Er zit een heel groot verschil dat jij denkt dat alles goed gaat en hij die denkt aan scheiden. Dan leven jullie best langs elkaar heen als jullie het huwelijk zo anders ervaren.
vrijdag 22 december 2017 om 13:22
Hoe oud zijn je kinderen?
Mijn ouders besloten in een ver verleden tijdens de feestdagen om te gaan scheiden. Ze hebben bewust gewacht met vertellen tot ze in februari een duidelijk plan hadden. Ik was 12 en heb niks doorgehad. En hoewel ik het verschrikkelijk vond dat mijn ouders uit elkaar gingen, ben ik blij dat ze eerst een plan hadden voordat ze het vertelde. Dat neemt al een heel stuk onzekerheid met zich mee.
Overigens ben ik voorstander van eerst nogmaals relatietherapie volgen. Je gooit niet zomaar een huwelijk van 10 jaar weg. Daar moet je voor vechten. Ik weet nu dat mijn vader spijt heeft gehad van de scheiding.
Ik wens je in ieder geval alle wijsheid en sterkte toe. En blijf vooral met elkaar praten
Mijn ouders besloten in een ver verleden tijdens de feestdagen om te gaan scheiden. Ze hebben bewust gewacht met vertellen tot ze in februari een duidelijk plan hadden. Ik was 12 en heb niks doorgehad. En hoewel ik het verschrikkelijk vond dat mijn ouders uit elkaar gingen, ben ik blij dat ze eerst een plan hadden voordat ze het vertelde. Dat neemt al een heel stuk onzekerheid met zich mee.
Overigens ben ik voorstander van eerst nogmaals relatietherapie volgen. Je gooit niet zomaar een huwelijk van 10 jaar weg. Daar moet je voor vechten. Ik weet nu dat mijn vader spijt heeft gehad van de scheiding.
Ik wens je in ieder geval alle wijsheid en sterkte toe. En blijf vooral met elkaar praten
vrijdag 22 december 2017 om 13:24
vrijdag 22 december 2017 om 13:26
Nee hoor.. Een lul is hij niet..
Het gaat al een tijdje niet zo lekker.
Mijn moeder heeft een hersentumor gehad en is in 2007 en 2013 eraan geopereerd, waar bij ze na die van 2013 blind werd en zij in een verhuizing zat (terwijl zij op de ok lag, ben ik naar haar verhuurder gegaan om de sleutel te halen voor het nieuwe huis. Hij heeft alles gedaan thuis en voor haar.
Eind 2014 pleegde mijn beste vriendin zelfmoord en overleed mijn opa. Eind 2015 kreeg mijn moeder kanker en overleed zij 5 weken daarna. Die keren heeft mijn man mij ook gigantisch gesteund.
In mijn hoofd liep het allemaal niet zo lekker en min "behoeften" waren erg weinig en was ik eigenlijk alleen met mezelf bezig om mij weer op de rit te krijgen. (feitelijk heb ik hem dus verwaarloosd)
Mijn kinderen zijn 9 en 18. Ik wil niet dat ze het van iemand anders horen.
Mijn man wil niet in therapie omdat zijn gevoelens niet meer aanwezig zijn.
Het gaat al een tijdje niet zo lekker.
Mijn moeder heeft een hersentumor gehad en is in 2007 en 2013 eraan geopereerd, waar bij ze na die van 2013 blind werd en zij in een verhuizing zat (terwijl zij op de ok lag, ben ik naar haar verhuurder gegaan om de sleutel te halen voor het nieuwe huis. Hij heeft alles gedaan thuis en voor haar.
Eind 2014 pleegde mijn beste vriendin zelfmoord en overleed mijn opa. Eind 2015 kreeg mijn moeder kanker en overleed zij 5 weken daarna. Die keren heeft mijn man mij ook gigantisch gesteund.
In mijn hoofd liep het allemaal niet zo lekker en min "behoeften" waren erg weinig en was ik eigenlijk alleen met mezelf bezig om mij weer op de rit te krijgen. (feitelijk heb ik hem dus verwaarloosd)
Mijn kinderen zijn 9 en 18. Ik wil niet dat ze het van iemand anders horen.
Mijn man wil niet in therapie omdat zijn gevoelens niet meer aanwezig zijn.
vrijdag 22 december 2017 om 13:31
Ik vind dat je heel sterk en volwassen met de situatie om gaat. Ik krijg het gevoel erbij dat het echt definitief is en hij het eigenlijk verdient om het op een zo'n goed mogelijke manier af te wikkelen. Als de liefde over is kun je die niet meer afdwingen... Hij kiest voor zichzelf en jij kan niet anders dan het zelfde doen. Sterkte..
vrijdag 22 december 2017 om 13:36
Beter kan je het niet verwoorden!Doreia schreef: ↑22-12-2017 13:07Dus zo ziet 'in voor- en tegenspoed' er dus uit...
Wat hebben jullie de afgelopen jaren gedaan aan jullie huwelijk om het in stand te houden? Als er niets is gebeurt vanuit jullie samen, dan vind ik het aan jullie kinderen verplicht om eerst eens te gaan repareren wat stuk is, in plaats van meteen maar helemaal alles weg te gooien.
Kom op zeg, door allebei niet te praten uit elkaar groeien en uit elkaar gaan. Waar is de moeite die je in een huwelijk steekt? Denk je dat het bij anderen vanzelf gaat? Een huwelijk is hard werken, daar heb je voor gekozen en daarvoor heb je kinderen op de wereld gezet. Schouders eronder!!!
vrijdag 22 december 2017 om 13:36
Adara schreef: ↑22-12-2017 13:26Nee hoor.. Een lul is hij niet..
Het gaat al een tijdje niet zo lekker.
Mijn moeder heeft een hersentumor gehad en is in 2007 en 2013 eraan geopereerd, waar bij ze na die van 2013 blind werd en zij in een verhuizing zat (terwijl zij op de ok lag, ben ik naar haar verhuurder gegaan om de sleutel te halen voor het nieuwe huis. Hij heeft alles gedaan thuis en voor haar.
Eind 2014 pleegde mijn beste vriendin zelfmoord en overleed mijn opa. Eind 2015 kreeg mijn moeder kanker en overleed zij 5 weken daarna. Die keren heeft mijn man mij ook gigantisch gesteund.
In mijn hoofd liep het allemaal niet zo lekker en min "behoeften" waren erg weinig en was ik eigenlijk alleen met mezelf bezig om mij weer op de rit te krijgen. (feitelijk heb ik hem dus verwaarloosd)
Mijn kinderen zijn 9 en 18. Ik wil niet dat ze het van iemand anders horen.
Mijn man wil niet in therapie omdat zijn gevoelens niet meer aanwezig zijn.
O, nou succes met deze leuke man die de handdoek in de ring gooit dan.
vrijdag 22 december 2017 om 13:37
Hij heeft steeds geprobeerd te praten, het drong niet tot je door. Als ik lees wat je hebt meegemaakt snap ik dat het niet tot je doordrong, hoe onhandig ook. En ik snap hem ook, leven met een partner met depressie is zwaar, loodzwaar. De koek is op van zijn kant en het is goed om samen een plan te maken.
Praktisch en emotioneel. Ik zou toch iemand in vertrouwen nemen meis, nog voordat de kinderen het weten, waarom niet?
Wij besloten het ook een week voor kerst en vertelden het in januari, in die tussentijd hebben ze het echt niet van een ander vernomen, je hangt het toch niet aan de grote klok?
Het lucht zo op om je verhaal kwijt te kunnen.
Praktisch en emotioneel. Ik zou toch iemand in vertrouwen nemen meis, nog voordat de kinderen het weten, waarom niet?
Wij besloten het ook een week voor kerst en vertelden het in januari, in die tussentijd hebben ze het echt niet van een ander vernomen, je hangt het toch niet aan de grote klok?
Het lucht zo op om je verhaal kwijt te kunnen.
vrijdag 22 december 2017 om 13:39
Ik heb hem net nog gevraagd of therapie echt geen optie is en hij vind van niet. Zijn gevoel is weg en dat moet ik accepteren. Ik heb geen andere keus.
Op mijn werk loopt het momenteel, buiten mijn schuld om, ook niet lekker.. Ik wilde eigenlijk komend jaar ook opzoek naar iets anders, maar daar wacht ik nog maar even mee. Ik heb nu een redelijk stabiele financiële situatie!.
Op mijn werk loopt het momenteel, buiten mijn schuld om, ook niet lekker.. Ik wilde eigenlijk komend jaar ook opzoek naar iets anders, maar daar wacht ik nog maar even mee. Ik heb nu een redelijk stabiele financiële situatie!.
vrijdag 22 december 2017 om 13:45
Wauw. Ik lees sommige reacties en die zijn wel erg kort door de bocht. Ik snap dat je na jaren van zorgen, rouwen en depressies, niet aan de meest romantische kant van je huwelijk bent toegekomen. En ik denk dat het ook heel zwaar is voor jouw man; die in dat verdriet misschien toch meer aan de zijlijn staat en weinig voor je kan doen.
Ik denk dat dit voor jou wel de zoveelste klap moet zijn, maar het beste wat je kan doen is het netjes met elkaar regelen. Je weet nooit wat er voor jou nog staat te gebeuren in de toekomst, en houden van betekent ook dat je de ander loslaat als hij niet meer wil of kan.
Qua vertellen aan de kinderen: ze zijn negen en achttien. En hebben waarschijnlijk wel in de gaten dat er iets speelt. Ik zou het niet met Kerst vertellen, maar daarna denk ik. Zij hebben ook recht om te weten waar ze aan toe zijn.
Ik wens je veel kracht toe de komende tijd.
Ik denk dat dit voor jou wel de zoveelste klap moet zijn, maar het beste wat je kan doen is het netjes met elkaar regelen. Je weet nooit wat er voor jou nog staat te gebeuren in de toekomst, en houden van betekent ook dat je de ander loslaat als hij niet meer wil of kan.
Qua vertellen aan de kinderen: ze zijn negen en achttien. En hebben waarschijnlijk wel in de gaten dat er iets speelt. Ik zou het niet met Kerst vertellen, maar daarna denk ik. Zij hebben ook recht om te weten waar ze aan toe zijn.
Ik wens je veel kracht toe de komende tijd.
vrijdag 22 december 2017 om 13:47
Zoals ik het begrijp zit je zelf al jaren niet zo lekker in je vel maar heb je ook alsmaar de zorg voor anderen boven je relatie met je man gezet. Hij steunde jou maar er was van jouw kant weinig aandacht voor hem en ook geen behoefte aan intimiteit.
Ik snap dat het heel lastig is als mensen om je heen ziek worden en zorg nodig hebben. Maar je gezin is ook belangrijk. Je man is er niet alleen om jou te steunen maar jij het ook een verantwoordelijkheid naar hem toe.Je kunt niet eindeloos je moeder, je vriendin , je opa op de eerste plaats zetten en daarom je relatie met je man verwaarlozen. Het kan niet allemaal jarenlang van één kant komen.
Ik denk dat je de keuze van je man moet respecteren. Sterkte.
Ik snap dat het heel lastig is als mensen om je heen ziek worden en zorg nodig hebben. Maar je gezin is ook belangrijk. Je man is er niet alleen om jou te steunen maar jij het ook een verantwoordelijkheid naar hem toe.Je kunt niet eindeloos je moeder, je vriendin , je opa op de eerste plaats zetten en daarom je relatie met je man verwaarlozen. Het kan niet allemaal jarenlang van één kant komen.
Ik denk dat je de keuze van je man moet respecteren. Sterkte.
vrijdag 22 december 2017 om 13:54
Oh vervelend dat je dit mee moet maken. Mijn keuze zal ook relatie therapie zijn maar als hij dat echt niet wilt dan houdt het op. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die er later spijt van krijgen dat ze zo snel gescheiden zijn.
Ik hoop dat het dan bij hem niet zo is. Ik zou eerst een ouderschap plan opstellen bij een mediator en daarna de kinderen het vertellen. Kerst moet je niet gaan verpesten voor de kinderen.
Ik wens je heel veel kracht toe in deze tijd
Ik hoop dat het dan bij hem niet zo is. Ik zou eerst een ouderschap plan opstellen bij een mediator en daarna de kinderen het vertellen. Kerst moet je niet gaan verpesten voor de kinderen.
Ik wens je heel veel kracht toe in deze tijd
vrijdag 22 december 2017 om 14:01
Ik wil alles ook netjes regelen met mijn man.
We moeten kijken wat wij met het huis doen. Ik kan dit huis never nooit niet alleen betalen. (tenzij ik full time ga werken)
Ik respecteer de beslissing van mijn man, ik heb het er alleen erg moeilijk mee.. en dit is weer een klap die impact achter laat ..
Met de kinderen is een ander verhaal. De oudste is biologisch gezien niet van hem, maar inmiddels wel door hem geadopteerd. (zijn vader dumpte mij tijdens de zwangerschap) Ik ben bang dat hij het er helemaal moeilijk mee krijgt.
We moeten kijken wat wij met het huis doen. Ik kan dit huis never nooit niet alleen betalen. (tenzij ik full time ga werken)
Mijn man is in die jaren ook nog gepromoveerd. Toenhij daar mee bezig was heb ik hem daar volledig vrij in gelaten en in die periode heb ik hem erg gesteund, en eigenlijk alles thuis geregeld. Mijn man mistte gewoon de intimiteit en dat heeft hij ook aangegeven, maar ik zat zo erg in de put, dat ik er niet mee om kon gaan en weer dieper in de depressie kwam (schuldgevoel is een killer)Het kan niet allemaal jarenlang van één kant komen.
Ik respecteer de beslissing van mijn man, ik heb het er alleen erg moeilijk mee.. en dit is weer een klap die impact achter laat ..
Met de kinderen is een ander verhaal. De oudste is biologisch gezien niet van hem, maar inmiddels wel door hem geadopteerd. (zijn vader dumpte mij tijdens de zwangerschap) Ik ben bang dat hij het er helemaal moeilijk mee krijgt.