Relaties
alle pijlers
Scheiden
vrijdag 22 december 2017 om 13:04
Mijn man en ik zijn ruim 10 jaar getrouwd.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
vrijdag 22 december 2017 om 14:04
vrijdag 22 december 2017 om 14:07
Ontzettend jammer dat het een (dreiging van) scheiding nodig heeft om je de ogen te openen. De opmerking dat je de zorg van anderen boven je huwelijk hebt gezet, dat zou misschien nog een handvat kunnen zijn, als je je dat goed kan beseffen.
Probeer te kijken of je nu een project kunt maken van je huwelijk. Samen natuurlijk. Dat had eigenlijk al anderhalf jaar geleden opgepakt moeten worden en eigenlijk voortdurend. Dat is verleden tijd. Nu kijken wat er nog te redden valt.
Maar misschien is het echt wel te laat. Luister naar elkaar en elkaars behoefte.
Probeer te kijken of je nu een project kunt maken van je huwelijk. Samen natuurlijk. Dat had eigenlijk al anderhalf jaar geleden opgepakt moeten worden en eigenlijk voortdurend. Dat is verleden tijd. Nu kijken wat er nog te redden valt.
Maar misschien is het echt wel te laat. Luister naar elkaar en elkaars behoefte.
vrijdag 22 december 2017 om 14:09
Besefte niet dat het al zo ver was.
Nee, ik zat niet 24 uur bij mijn moeder, maar sliep daar wel vaak en werkte ook nog eens daarbij. Wetende dat mijn moeder nog maar een paar maanden had, heb ik in die periode ervoor gekozen (in goed overleg met mijn man) om haar laatste weken, wat er dus 5 geworden zijn, haar zoveel mogelijk bij te staan.
vrijdag 22 december 2017 om 14:10
vrijdag 22 december 2017 om 14:14
Ik vind het erg goed van je dat je eerst aan de kinderen denkt. Ik vind het ook erg knap want als je dit allemaal te horen krijgt ga je door een diep dal. Ikzelf zit nu ook in zo'n situatie en weet hoe moeilijk ik het heb omdat ik nog ontzettend veel van mijn (man) houd.
Ik heb nu al medelijden met je oudste. Bij een mediator kan je ook tips krijgen over hoe en wanneer je het beste het nieuws kan vertellen.
Ik heb nu al medelijden met je oudste. Bij een mediator kan je ook tips krijgen over hoe en wanneer je het beste het nieuws kan vertellen.
vrijdag 22 december 2017 om 14:15
Ik ben bang dat het echt te laat is.Doreia schreef: ↑22-12-2017 14:07Ontzettend jammer dat het een (dreiging van) scheiding nodig heeft om je de ogen te openen. De opmerking dat je de zorg van anderen boven je huwelijk hebt gezet, dat zou misschien nog een handvat kunnen zijn, als je je dat goed kan beseffen.
Probeer te kijken of je nu een project kunt maken van je huwelijk. Samen natuurlijk. Dat had eigenlijk al anderhalf jaar geleden opgepakt moeten worden en eigenlijk voortdurend. Dat is verleden tijd. Nu kijken wat er nog te redden valt.
Maar misschien is het echt wel te laat. Luister naar elkaar en elkaars behoefte.
Ik besef dat ik er voor hem moest zijn, maar toen mijn beste vriendin volkomen onverwacht zelfmoord pleegde, ben ik in een diper dal terecht gekomen en daarna ben ik ook gelijk in therapie gegaan. Aaansluitend zijn wij in relatietherapie gegaan en daar, in die therapie werd mijn moeder ziek. MIjn moeder woonde alleen, mijn zus had geen tijd om er voor mijn moeder te zijn.
vrijdag 22 december 2017 om 14:17
jij ook sterkte! Ik hou ook nog steeds erg veel van hem (van mijn man dan)miepmuts schreef: ↑22-12-2017 14:14Ik vind het erg goed van je dat je eerst aan de kinderen denkt. Ik vind het ook erg knap want als je dit allemaal te horen krijgt ga je door een diep dal. Ikzelf zit nu ook in zo'n situatie en weet hoe moeilijk ik het heb omdat ik nog ontzettend veel van mijn (man) houd.
Ik heb nu al medelijden met je oudste. Bij een mediator kan je ook tips krijgen over hoe en wanneer je het beste het nieuws kan vertellen.
vrijdag 22 december 2017 om 14:18
vrijdag 22 december 2017 om 14:22
Ik denk dat je insteek dan nog kan zijn dat jullie ná het overlijden van je moeder de therapie weer op hadden moeten pakken en dat dit niet is gebeurd. Daarmee is heel veel tijd verspild en zijn er grote kloven ontstaan tussen jullie.Adara schreef: ↑22-12-2017 14:15Ik ben bang dat het echt te laat is.
Ik besef dat ik er voor hem moest zijn, maar toen mijn beste vriendin volkomen onverwacht zelfmoord pleegde, ben ik in een diper dal terecht gekomen en daarna ben ik ook gelijk in therapie gegaan. Aaansluitend zijn wij in relatietherapie gegaan en daar, in die therapie werd mijn moeder ziek. MIjn moeder woonde alleen, mijn zus had geen tijd om er voor mijn moeder te zijn.
Je kan hem vanavond, aan tafel en hem aankijkend vragen wat er nodig is om het huwelijk nog een kans te geven. En luister dan naar hem. Na het eerste antwoord van hem vraag je: wat nog meer? En dan vraag je: Is er nog iets wat er voor nodig is?
En zo kom je samen tot een gesprek. En hopelijk tot ene oplossing.
Mocht scheiding onvermijdelijk zijn, werk het dan eerst samen uit voor je het de kinderen verteld.
vrijdag 22 december 2017 om 14:41
Ik had al aan hem gevraagd of het nog mogelijk was, maar voor hem is het echt klaar.Doreia schreef: ↑22-12-2017 14:07Ontzettend jammer dat het een (dreiging van) scheiding nodig heeft om je de ogen te openen. De opmerking dat je de zorg van anderen boven je huwelijk hebt gezet, dat zou misschien nog een handvat kunnen zijn, als je je dat goed kan beseffen.
Probeer te kijken of je nu een project kunt maken van je huwelijk. Samen natuurlijk. Dat had eigenlijk al anderhalf jaar geleden opgepakt moeten worden en eigenlijk voortdurend. Dat is verleden tijd. Nu kijken wat er nog te redden valt.
Maar misschien is het echt wel te laat. Luister naar elkaar en elkaars behoefte.
Ik kan denk ik niks anders doen dan mij erbij neerleggen. Ik had nooit verwacht dat het zover zou komen.
Na het overlijden van mijn moeder kwam alles bij mij terecht en ook gaf mijn zus toen aan dat ze geen contact meer met mij wilde, door dingen uit het verleden.
vrijdag 22 december 2017 om 14:46
Ik word eerlijk gezegd altijd een beetje naar van sommige reacties. Waarom word er gelijk gesproken over dat haar man een lul is of dat hij vast een zeker een ander heeft. Onzin. Respectloos vind ik dat ook om dat zomaar te roepen. Hoe kan je nou zoiets zeggen op basis van een kort verhaal. Echt mensen, denk even na voor je wat zegt. Het valt me echt vaak op hoe makkelijk dat gaat hier.
Anyways, ik vind het knap hoe je hier mee omgaat. Het moet voor jullie niet makkelijk geweest zijn de afgelopen jaren. En dat je man ook geleden heeft onder jou depressie is begrijpelijk. Ik denk dat mensen die dat niet begrijpen zelf geen depressie gehad hebben. Het heeft invloed op alles, je leven, je man, je kinderen, alles. Maar het is voor jou natuurlijk het aller ergst. Jij hebt hier ook niet voor gekozen of het expres gedaan. Het is een ziekte waar je niks aan kan doen. Het is en blijft wel jammer dat jullie hier niet eerder goed over gecommuniceerd hebben, want dan had een eventueel scheiding misschien voorkomen kunnen worden. Want hoe je het ook went of keert, een huwelijk na 10 jaar beëindigen is niet niks. Dat is een grote stap waar je niet te overhaast in moet zijn denk ik.
Maar wat zou je man ervan vinden om in therapie te gaan, maar niet om jullie huwelijk te redden maar meer om alles wat er in gebeurd afgelopen jaren een plaats te geven? Want scheiden lost niet alles op he, jullie hebben beiden het een en ander meegemaakt en dat moet ook verwerkt worden. Ik denk dat je dit alles beter kan afsluiten wanneer er dingen uitgepraat zijn en alles op een rijtje is gezet. Dat kan je echt goed met een psycholoog doen. Ik begrijp dat twijfels van je man wel, als hij zijn beslissing heeft gemaakt dan wil hij het misschien zo snel mogelijk doen allemaal, maar jij bent er ook nog. Hoe mooi zou het zijn als jullie samen in therapie gaan om alles goed af te ronden, ook voor de kinderen. Je man hoeft dan geen druk te voelen over dat het goed moet komen. En komt het toch goed, dan zou dat alleen maar mooi zijn, maar dat is dan niet het doel.
Anyways, ik vind het knap hoe je hier mee omgaat. Het moet voor jullie niet makkelijk geweest zijn de afgelopen jaren. En dat je man ook geleden heeft onder jou depressie is begrijpelijk. Ik denk dat mensen die dat niet begrijpen zelf geen depressie gehad hebben. Het heeft invloed op alles, je leven, je man, je kinderen, alles. Maar het is voor jou natuurlijk het aller ergst. Jij hebt hier ook niet voor gekozen of het expres gedaan. Het is een ziekte waar je niks aan kan doen. Het is en blijft wel jammer dat jullie hier niet eerder goed over gecommuniceerd hebben, want dan had een eventueel scheiding misschien voorkomen kunnen worden. Want hoe je het ook went of keert, een huwelijk na 10 jaar beëindigen is niet niks. Dat is een grote stap waar je niet te overhaast in moet zijn denk ik.
Maar wat zou je man ervan vinden om in therapie te gaan, maar niet om jullie huwelijk te redden maar meer om alles wat er in gebeurd afgelopen jaren een plaats te geven? Want scheiden lost niet alles op he, jullie hebben beiden het een en ander meegemaakt en dat moet ook verwerkt worden. Ik denk dat je dit alles beter kan afsluiten wanneer er dingen uitgepraat zijn en alles op een rijtje is gezet. Dat kan je echt goed met een psycholoog doen. Ik begrijp dat twijfels van je man wel, als hij zijn beslissing heeft gemaakt dan wil hij het misschien zo snel mogelijk doen allemaal, maar jij bent er ook nog. Hoe mooi zou het zijn als jullie samen in therapie gaan om alles goed af te ronden, ook voor de kinderen. Je man hoeft dan geen druk te voelen over dat het goed moet komen. En komt het toch goed, dan zou dat alleen maar mooi zijn, maar dat is dan niet het doel.
vrijdag 22 december 2017 om 14:47
Dan is het nu zaak om te investeren in een zo goed mogelijke beëindiging van het huwelijk, zonder dat het in een vechtscheiding eindigt.Adara schreef: ↑22-12-2017 14:41Ik had al aan hem gevraagd of het nog mogelijk was, maar voor hem is het echt klaar.
Ik kan denk ik niks anders doen dan mij erbij neerleggen. Ik had nooit verwacht dat het zover zou komen.
Na het overlijden van mijn moeder kwam alles bij mij terecht en ook gaf mijn zus toen aan dat ze geen contact meer met mij wilde, door dingen uit het verleden.
Alsnog samen om tafel en goede afspraken maken over wonen, omgangsregeling, financieel enzovoort. Zonder ruzie en verwijten op dat moment. Probeer dan als vrienden uit elkaar te gaan, omwille van je kinderen.
vrijdag 22 december 2017 om 14:51
Dat is denk ik ook het plan.. We willen ook nog samen door een deur kunnen. Zomervakantie was ook al geboekt. Die laten we nog even staan en kijken tegen die tijd wel.Doreia schreef: ↑22-12-2017 14:47Dan is het nu zaak om te investeren in een zo goed mogelijke beëindiging van het huwelijk, zonder dat het in een vechtscheiding eindigt.
Alsnog samen om tafel en goede afspraken maken over wonen, omgangsregeling, financieel enzovoort. Zonder ruzie en verwijten op dat moment. Probeer dan als vrienden uit elkaar te gaan, omwille van je kinderen.
vrijdag 22 december 2017 om 14:54
Ik heb een intake al gepland staan. Ben een half jaar geleden Aan de anti depressiv gegaan en heb de dagen voor mijn moeder haar sterfdatum een inzinking gehad.Zonnebloem1996 schreef: ↑22-12-2017 14:46Ik word eerlijk gezegd altijd een beetje naar van sommige reacties. Waarom word er gelijk gesproken over dat haar man een lul is of dat hij vast een zeker een ander heeft. Onzin. Respectloos vind ik dat ook om dat zomaar te roepen. Hoe kan je nou zoiets zeggen op basis van een kort verhaal. Echt mensen, denk even na voor je wat zegt. Het valt me echt vaak op hoe makkelijk dat gaat hier.
Anyways, ik vind het knap hoe je hier mee omgaat. Het moet voor jullie niet makkelijk geweest zijn de afgelopen jaren. En dat je man ook geleden heeft onder jou depressie is begrijpelijk. Ik denk dat mensen die dat niet begrijpen zelf geen depressie gehad hebben. Het heeft invloed op alles, je leven, je man, je kinderen, alles. Maar het is voor jou natuurlijk het aller ergst. Jij hebt hier ook niet voor gekozen of het expres gedaan. Het is een ziekte waar je niks aan kan doen. Het is en blijft wel jammer dat jullie hier niet eerder goed over gecommuniceerd hebben, want dan had een eventueel scheiding misschien voorkomen kunnen worden. Want hoe je het ook went of keert, een huwelijk na 10 jaar beëindigen is niet niks. Dat is een grote stap waar je niet te overhaast in moet zijn denk ik.
Maar wat zou je man ervan vinden om in therapie te gaan, maar niet om jullie huwelijk te redden maar meer om alles wat er in gebeurd afgelopen jaren een plaats te geven? Want scheiden lost niet alles op he, jullie hebben beiden het een en ander meegemaakt en dat moet ook verwerkt worden. Ik denk dat je dit alles beter kan afsluiten wanneer er dingen uitgepraat zijn en alles op een rijtje is gezet. Dat kan je echt goed met een psycholoog doen. Ik begrijp dat twijfels van je man wel, als hij zijn beslissing heeft gemaakt dan wil hij het misschien zo snel mogelijk doen allemaal, maar jij bent er ook nog. Hoe mooi zou het zijn als jullie samen in therapie gaan om alles goed af te ronden, ook voor de kinderen. Je man hoeft dan geen druk te voelen over dat het goed moet komen. En komt het toch goed, dan zou dat alleen maar mooi zijn, maar dat is dan niet het doel.
Heb mijn man ook aangeraden om met iemand te gaan praten, maar weet niet of hij dat gaat doen.
vrijdag 22 december 2017 om 15:00
Zou wel heel verstandig zijn. Ik denk echt dat jullie dit onderschatten, de scheiding bedoel ik.
vrijdag 22 december 2017 om 15:07
Wij zijn beide kinderen van ouders met een (v) echtscheiding.. Beide weten we hoe we het niet willen, denk ik..
Op het moment dat je in de depressie zit, sta je er niet bij stil wat voor impact dat allemaal heeft op je gezin.
Even kijken hoe we nu verder de kerst doorkomen, met de "verplichte" bezoekjes aan (schoon) familie. Heb er zelf niet zo'n zin in, maar is verstandig voor de kinderen om dat door te laten gaan.
Op het moment dat je in de depressie zit, sta je er niet bij stil wat voor impact dat allemaal heeft op je gezin.
Even kijken hoe we nu verder de kerst doorkomen, met de "verplichte" bezoekjes aan (schoon) familie. Heb er zelf niet zo'n zin in, maar is verstandig voor de kinderen om dat door te laten gaan.
vrijdag 22 december 2017 om 15:12
Lijkt me heel verstandig om dan een mediator in te schakelen. En inzet van jullie allebei om het niet tot een vechtscheiding te laten komen.Adara schreef: ↑22-12-2017 15:07Wij zijn beide kinderen van ouders met een (v) echtscheiding.. Beide weten we hoe we het niet willen, denk ik..
Op het moment dat je in de depressie zit, sta je er niet bij stil wat voor impact dat allemaal heeft op je gezin.
Even kijken hoe we nu verder de kerst doorkomen, met de "verplichte" bezoekjes aan (schoon) familie. Heb er zelf niet zo'n zin in, maar is verstandig voor de kinderen om dat door te laten gaan.
Ik vind wel dat je jezelf nu streng moet toespreken. Een nieuwe inzinking op dit moment, na dit bericht en dan geen Kerst vieren en dergelijk is niet in het belang van jullie gezin. De kinderen staan voorop. Nu je al terugtrekken uit de sociale verplichtingen, daarmee zorg je ervoor dat je kinderen er achter gaan komen, want zij gaan vragen wat er scheelt.
Niet vervallen in je oude gedrag, bij tegenspoed je mentaal terugtrekken.
vrijdag 22 december 2017 om 15:14
vrijdag 22 december 2017 om 15:15
Liefde in de zin van huwelijk niet. Hij zegt dat ie nog wel van mij houdt, maar niet op die manier
vrijdag 22 december 2017 om 15:18
Doreia schreef: ↑22-12-2017 15:12Lijkt me heel verstandig om dan een mediator in te schakelen. En inzet van jullie allebei om het niet tot een vechtscheiding te laten komen.
Ik vind wel dat je jezelf nu streng moet toespreken. Een nieuwe inzinking op dit moment, na dit bericht en dan geen Kerst vieren en dergelijk is niet in het belang van jullie gezin. De kinderen staan voorop. Nu je al terugtrekken uit de sociale verplichtingen, daarmee zorg je ervoor dat je kinderen er achter gaan komen, want zij gaan vragen wat er scheelt.
Niet vervallen in je oude gedrag, bij tegenspoed je mentaal terugtrekken.
We gaan ook "gewoon" kerst vieren. Ik heb er alleen geen zin meer in, maar kerst is sowieso niet zo mijn ding
maar voor de kinderen zet ik mij daar altijd overheen.
vrijdag 22 december 2017 om 15:28
Bovenal en vooral dit. Ookal wil je man niet in therapie, ga toch, om samen uit te vogelen wat nog wel en niet werkt voor jullie, zodat je daarmee samen een plan kunt maken. En als dat echt niet lukt, dan gelijk naar een mediator om samen aan de slag te gaan, maar ik zou nu echt nog niks aan de kinderen vertellen. Voor die van 18 is het anders, maar als je 9 bent wil je alleen maar zekerheid en dat kunnen jullie nu nog niet bieden.
Sterkte!