Relaties
alle pijlers
Scheidings-stress
dinsdag 9 januari 2018 om 20:24
Hallo dames,
Ik ben nieuw hier. Ik ben momenteel verwikkeld in een scheiding en heb het hier erg moeilijk mee. De keuze is van mijn kant gekomen, dat wel..
Ik ben een jonge moeder van 2 fantastische kids. Ben al ruim 10 jaar bij mijn echtgenoot. Na 2 jaar zijn we al getrouwd en is alles in een stroomversnelling gekomen. Het ene na het andere volgde zich op waardoor ik mn relatie nooit onder de loep heb kunnen nemen. Te druk met andere dingen.maar heb altijd wel het gevoel gehad dat ik iets mistte. Een bepaalde saamhorigheid, blijk van affectie..heb geregeld op mn kamer zitten huilen om zijn lompe reacties of het niet ' bijstaan' van mij.. ook heb ik al een hele lange tijd geen behoefte meer aan intimiteit. Maar dacht steeds, ach dat hoort er allemaal bij na zo'n lange relatie. De ergernissen liepen alleen steeds hoger op en als klap op de vuurpijl ben ik begin dit jaar smoorverliefd geworden op een ander. Zit geen toekomst in hoor, maar het zegt wat over mn relatie. Uiteindelijk dus het besluit genomen er mee te stoppen. Dit brengt zoveel hectiek met zich mee... huis. . Kids.. financieel aspect... mensen ( voorheen vrienden) die me als de grote boeman zien, niet wetende hoe ik me al jaren voel. Zit in constante stress. En zie ook nog steeds de goede kanten en leuke momenten met mn ex maar hij heeft me dusdanig zwart gemaakt overal dat er geen weg meer terug is. Ja, ik ben fout geweest afgelopen jaar.maar weegt dat op tegen de rest? Het verhaal is nog veel langer ( ja, dit is echt de korte versie) maar wie herkent dit?
Ik ben nieuw hier. Ik ben momenteel verwikkeld in een scheiding en heb het hier erg moeilijk mee. De keuze is van mijn kant gekomen, dat wel..
Ik ben een jonge moeder van 2 fantastische kids. Ben al ruim 10 jaar bij mijn echtgenoot. Na 2 jaar zijn we al getrouwd en is alles in een stroomversnelling gekomen. Het ene na het andere volgde zich op waardoor ik mn relatie nooit onder de loep heb kunnen nemen. Te druk met andere dingen.maar heb altijd wel het gevoel gehad dat ik iets mistte. Een bepaalde saamhorigheid, blijk van affectie..heb geregeld op mn kamer zitten huilen om zijn lompe reacties of het niet ' bijstaan' van mij.. ook heb ik al een hele lange tijd geen behoefte meer aan intimiteit. Maar dacht steeds, ach dat hoort er allemaal bij na zo'n lange relatie. De ergernissen liepen alleen steeds hoger op en als klap op de vuurpijl ben ik begin dit jaar smoorverliefd geworden op een ander. Zit geen toekomst in hoor, maar het zegt wat over mn relatie. Uiteindelijk dus het besluit genomen er mee te stoppen. Dit brengt zoveel hectiek met zich mee... huis. . Kids.. financieel aspect... mensen ( voorheen vrienden) die me als de grote boeman zien, niet wetende hoe ik me al jaren voel. Zit in constante stress. En zie ook nog steeds de goede kanten en leuke momenten met mn ex maar hij heeft me dusdanig zwart gemaakt overal dat er geen weg meer terug is. Ja, ik ben fout geweest afgelopen jaar.maar weegt dat op tegen de rest? Het verhaal is nog veel langer ( ja, dit is echt de korte versie) maar wie herkent dit?
anoniem_362272 wijzigde dit bericht op 09-01-2018 21:02
0.39% gewijzigd
dinsdag 9 januari 2018 om 20:29
En wat heb je gedaan om de relatie recht te trekken omwille van je kinderen? Gepraat, gezocht naar waar jullie elkaar weer konden vinden, energie, tijd en motivatie gestoken in het vlot trekken van jullie gezin?
Of besloot je dat in voorspoed prima is, maar bij tegenspoed je er gewoon de stekker maar uittrekt.
Je hebt verdorie kinderen! En omdat jullie zo dom zijn geweest elkaar en jullie relatie niet te onderhouden, krijgen zij de rekening.
Of besloot je dat in voorspoed prima is, maar bij tegenspoed je er gewoon de stekker maar uittrekt.
Je hebt verdorie kinderen! En omdat jullie zo dom zijn geweest elkaar en jullie relatie niet te onderhouden, krijgen zij de rekening.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:44
Doreia, dat is nogal een overtrokken reactie. Ik heb het verhaal kort gehouden, details daar gelaten..
Maar heb relatietherapie voorgesteld wat is afgewezen.. dingen samen ondernomen, poosje afzonderlijk gewoond om te kijken wat dat deed. Heb echt wel mn zeilen bijgezet. En ja, ben me retegoed bewust dat de kinderen altijd de dupe zijn. Daarom heb ik ook zolang doorgezet. Maar denk dat het voor een kind ook niet goed is om op te groeien met het verkeerde idee van liefde tussen partners. Ik heb dit forum niet geopend om op mn plaats te worden gezet maar om te communiceren met mensen die in hetzelfde schuitje zitten of hebben gezeten.
Maar heb relatietherapie voorgesteld wat is afgewezen.. dingen samen ondernomen, poosje afzonderlijk gewoond om te kijken wat dat deed. Heb echt wel mn zeilen bijgezet. En ja, ben me retegoed bewust dat de kinderen altijd de dupe zijn. Daarom heb ik ook zolang doorgezet. Maar denk dat het voor een kind ook niet goed is om op te groeien met het verkeerde idee van liefde tussen partners. Ik heb dit forum niet geopend om op mn plaats te worden gezet maar om te communiceren met mensen die in hetzelfde schuitje zitten of hebben gezeten.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:50
dinsdag 9 januari 2018 om 20:58
dinsdag 9 januari 2018 om 21:05
Wat een rare reactie. In je openingspost zeg je alleen dat "je dacht dat het erbij hoorde na zo'n lange tijd". Ik vind het niet meer dan normaal dat mensen hun bedenkingen hebben bij zo'n verhaal, zeker als er kinderen in het spel zijn.BloodyMe schreef: ↑09-01-2018 20:44Doreia, dat is nogal een overtrokken reactie. Ik heb het verhaal kort gehouden, details daar gelaten..
Maar heb relatietherapie voorgesteld wat is afgewezen.. dingen samen ondernomen, poosje afzonderlijk gewoond om te kijken wat dat deed. Heb echt wel mn zeilen bijgezet. En ja, ben me retegoed bewust dat de kinderen altijd de dupe zijn. Daarom heb ik ook zolang doorgezet. Maar denk dat het voor een kind ook niet goed is om op te groeien met het verkeerde idee van liefde tussen partners. Ik heb dit forum niet geopend om op mn plaats te worden gezet maar om te communiceren met mensen die in hetzelfde schuitje zitten of hebben gezeten.
dinsdag 9 januari 2018 om 21:10
Humanista..iedere relatie heeft ups en downs, daarvan ben ik ne terdege bewust. Zijn gedrag is de laatste jaren pas hevig veranderd na de geboorte van de kinderen. Ik weet dat forums aanlokkelijk zijn om lekker azijn te zeiken voor mensen die niet in zo'n situatie verkeren. Ik heb dit topic dus geopend voor mensen die zich er in herkennen, bedankt
dinsdag 9 januari 2018 om 21:14
Ik denk dat veel mensen een scheiding onderschatten. Ze zien het als een oplossing voor een slechte relatie. Relatie verbreken = probleem weg.
Maar een scheiding brengt nu eenmaal veel stress met zich mee. Dat zul je gewoon moeten accepteren. Ook negatieve reacties uit je omgeving horen daarbij. Zoek een psycholoog als je het er erg moeilijk mee hebt.
En focus je verder op je kinderen, en hoe je het zo goed mogelijk voor ze kunt regelen. Visualiseer hoe jullie leven er over een tijdje uit zou kunnen zien, met goede afspraken over de kinderen met je (aanstaande) ex.
Maar een scheiding brengt nu eenmaal veel stress met zich mee. Dat zul je gewoon moeten accepteren. Ook negatieve reacties uit je omgeving horen daarbij. Zoek een psycholoog als je het er erg moeilijk mee hebt.
En focus je verder op je kinderen, en hoe je het zo goed mogelijk voor ze kunt regelen. Visualiseer hoe jullie leven er over een tijdje uit zou kunnen zien, met goede afspraken over de kinderen met je (aanstaande) ex.
dinsdag 9 januari 2018 om 21:21
dinsdag 9 januari 2018 om 21:39
Ja snap ik wel... maar ik wilde niet teveel details weergeven. Ben geen relatie-deskundige en weet dat elke relatie zijn grimmen heeft, vandaar dat ik niet zo snel heb opgegeven. Maar er kwam vernedering en uiteindelijk fysiek geweld bij kijken dus vandaar dat ik deze reactie heb gegeven. Heb slechts dat stukje prijs gegeven in dit topic waar ik feedback op wilde, geen sneren of wijzende vingers. Want heb genoeg ondergaan en er alles aan gedaan het voor de kinderen leuk te houden..en nog steeds. Ik zie van alles af waar ik recht op heb om maar geen verdere oorlog te veroorzaken.
woensdag 10 januari 2018 om 03:04
En hoe reageert jou bijna ex op de scheiding?
Heeft hij er vrede mee?
Of gaat hij er aan onder door?
Ben je altijd eerlijk geweest naar hem toe?
Kijk..dat een relatie niet meer werkt dat kan,maar het is maar net hoe een relatie eindigt.
Wordt zo een relatie beëindigt door leugens en of bedrog dan kan het "slachtoffer" hier jaren lang last van hebben.
Ze kunnen zo gemanipuleerd worden dat ze denken dat ze zelf gek zijn,terwijl ze dat aangepraat is.
Het probleem is dat diegene het erg moeilijk kan gaan krijgen met vertrouwen in zijn/haar volgende relatie,terwijl ze eigenlijk het beste verdienen.
Ook in het co ouderschap en evt stiefvader of moeder kunnen er problemen zijn,omdat als de "dader" een relatie heeft met diegene met wie hij of zei is vreemdgegaan is bijna nooit geaccepteerd wordt door het "slachtoffer",omdat dat te maken heeft met respect en dergelijke.
Het slachtoffer heeft dan t gevoel ingeruild te zijn.
En de relatie tussen de ouders van de kinderen kunnen dan kortaf blijven terwijl het veel mooier kan zijn als de ouders door 1 deur kunnen.
Vreemdgaan of affaires kunnen bij het slachtoffer jarenlang parten spelen.
En ook al wordt er gezegd"t komt wel goed" is mooi gezegd,maar helaas duurt dat erg lang en loopt t slachtoffer jarenlang met zijn/haar ziel onder de arm.
Het zal slijten,maar sorry is vaak te laat.
Als mensen niet meer gelukkig zijn in de relatie gaan ze dingen doen die erge schade toe kunnen brengen aan de ander door vreemdgaan,affaires.
Ooit ben je verliefd geworden en een persoon en opeens werkt t dan niet meer?
Wat is het probleem dat hij veranderd is in de persoon die jij niet meer leuk vind?
Kan jij ook diep van binnen eerlijk tegen jezelf zijn?
En waarom heeft hij relatietherapie afgezwaaid?
Want als hij nog vertrouwen heeft of had in de relatie had hij dat met 2 handen aan moeten pakken.
Maar je zit in een scheiding en daar op maak ik uit dat hij geen therapie wou volgen.
Klopt dat?
Heeft hij er vrede mee?
Of gaat hij er aan onder door?
Ben je altijd eerlijk geweest naar hem toe?
Kijk..dat een relatie niet meer werkt dat kan,maar het is maar net hoe een relatie eindigt.
Wordt zo een relatie beëindigt door leugens en of bedrog dan kan het "slachtoffer" hier jaren lang last van hebben.
Ze kunnen zo gemanipuleerd worden dat ze denken dat ze zelf gek zijn,terwijl ze dat aangepraat is.
Het probleem is dat diegene het erg moeilijk kan gaan krijgen met vertrouwen in zijn/haar volgende relatie,terwijl ze eigenlijk het beste verdienen.
Ook in het co ouderschap en evt stiefvader of moeder kunnen er problemen zijn,omdat als de "dader" een relatie heeft met diegene met wie hij of zei is vreemdgegaan is bijna nooit geaccepteerd wordt door het "slachtoffer",omdat dat te maken heeft met respect en dergelijke.
Het slachtoffer heeft dan t gevoel ingeruild te zijn.
En de relatie tussen de ouders van de kinderen kunnen dan kortaf blijven terwijl het veel mooier kan zijn als de ouders door 1 deur kunnen.
Vreemdgaan of affaires kunnen bij het slachtoffer jarenlang parten spelen.
En ook al wordt er gezegd"t komt wel goed" is mooi gezegd,maar helaas duurt dat erg lang en loopt t slachtoffer jarenlang met zijn/haar ziel onder de arm.
Het zal slijten,maar sorry is vaak te laat.
Als mensen niet meer gelukkig zijn in de relatie gaan ze dingen doen die erge schade toe kunnen brengen aan de ander door vreemdgaan,affaires.
Ooit ben je verliefd geworden en een persoon en opeens werkt t dan niet meer?
Wat is het probleem dat hij veranderd is in de persoon die jij niet meer leuk vind?
Kan jij ook diep van binnen eerlijk tegen jezelf zijn?
En waarom heeft hij relatietherapie afgezwaaid?
Want als hij nog vertrouwen heeft of had in de relatie had hij dat met 2 handen aan moeten pakken.
Maar je zit in een scheiding en daar op maak ik uit dat hij geen therapie wou volgen.
Klopt dat?
woensdag 10 januari 2018 om 09:07
Weet je zeker dat dat een goed idee is? Ga je het financieel redden dan? Denk dat je meer hebt aan een goede mediator om geschillen te beslechten maar ook te xorgen dat de zorg voor de kinderrn en dr financieen eerlijk verdeeld wordenBloodyMe schreef: ↑09-01-2018 21:39Ja snap ik wel... maar ik wilde niet teveel details weergeven. Ben geen relatie-deskundige en weet dat elke relatie zijn grimmen heeft, vandaar dat ik niet zo snel heb opgegeven. Maar er kwam vernedering en uiteindelijk fysiek geweld bij kijken dus vandaar dat ik deze reactie heb gegeven. Heb slechts dat stukje prijs gegeven in dit topic waar ik feedback op wilde, geen sneren of wijzende vingers. Want heb genoeg ondergaan en er alles aan gedaan het voor de kinderen leuk te houden..en nog steeds. Ik zie van alles af waar ik recht op heb om maar geen verdere oorlog te veroorzaken.
woensdag 10 januari 2018 om 09:14
Ik heb helaas ervaring. Ik ben de schuldige. Verliefd geworden. Affaire gehad. Bedrog. leugens. De hele bende. Dat mijn man al jaren een verslaving heeft en geen klap deed al die jaren zag niemand. Ik incasseer dus de shit. Van hem. Want hij is boos. Van de omgeving want ik heb het gedaan. Maar omdat ik voornamelijk zorg en regel ouder ben ga ik op financieel vlak niet toegeven want anders blijft er voor mij geen leven over. En niet alleen voor mij dan niet. Voor de kinderen dan ook niet
anoniem_352228 wijzigde dit bericht op 10-01-2018 09:15
0.71% gewijzigd
woensdag 10 januari 2018 om 09:15
dit,Wickedwoman schreef: ↑10-01-2018 09:07Weet je zeker dat dat een goed idee is? Ga je het financieel redden dan? Denk dat je meer hebt aan een goede mediator om geschillen te beslechten maar ook te xorgen dat de zorg voor de kinderrn en dr financieen eerlijk verdeeld worden
tijd om je hersenen in te zetten vrouw, want zo handig heb je het nog niet aangepakt tot nu toe
beetje zitten sippen op je kamer, relatietherapie opperen ipv vooropstellen en dan niet gewoon netjes de relatie beëindigen maar gaan rommelen met iemand waar je op de lange termijn niks mee kan. Het zal best dat hij geen engel was maar om nou boehoe te gaan doen?
Beetje zelfreflectie kan geen kwaad.
Lorem Ipsum
woensdag 10 januari 2018 om 09:26
Nou nou nou..... Wat een reacties..... De donkere middeleeuwen zijn blijkbaar nog niet voorbij voor sommigen.
Sterkte To. Je mag bij iemand weggaan als je het niet meer zit zitten. Zeker als je het al langer geprobeerd hebt te redden, en het lukt niet. Ook als je kinderen hebt, en misschien wel juist als je kinderen hebt, en juist voor je kinderen. En ook gewoon simpelweg voor jezelf.
Hou je hoofd erbij en doorzetten.
Sterkte To. Je mag bij iemand weggaan als je het niet meer zit zitten. Zeker als je het al langer geprobeerd hebt te redden, en het lukt niet. Ook als je kinderen hebt, en misschien wel juist als je kinderen hebt, en juist voor je kinderen. En ook gewoon simpelweg voor jezelf.
Hou je hoofd erbij en doorzetten.
woensdag 10 januari 2018 om 13:15
TO, ik herken dit. Niet helemaal exact maar het basisgevoel wel.
Ik en bijna-ex kennen elkaar nu 9 jaar en onze oudste is bijna 8.
oftewel; ik werd zwanger toen we elkaar net kenden. Terwijl ik "onvruchtbaar" was maar uiteraard wel condooms gebruikte.
Je kunt er lang of kort over zijn maar wij hebben destijds besloten er voor te gaan als gezin. We kenden elkaar niet, hadden geen basis, en hier komt ie, hebben hier ook niet aan gewerkt want we werden geleefd door wat ons was overkomen; een baby. Onverwachts.
8 jaar hebben we gedaan wat wij dachten wat het beste was. Het resultaat? twee fantastische kinderen.
Echter met ouders die elkaar nooit echt hebben leren kennen. Elkaar eigenlijk nooit echt gevonden hebben en nooit een basis hebben opgebouwd.
En daar nu de zure vruchten van plukken. Want het is te laat. Er zijn geen derden in het spel bij ons gelukkig, maar zowel op emotioneel vlak als op lichamelijk vlak is er nul intimiteit. Op emotioneel vlak was dat er al nooit, op lichamelijk vlak zaten wij daarin ook al nooit op 1 lijn.
Relatietherapie? allang gedaan. Het werd daardoor alleen maar duidelijker; wij zijn het niet voor elkaar.
Verdriet? heel veel! Om de kinderen, omdat we gefaald hebben. Omdat we iets zo graag wilden maar het ondanks alles niet gelukt is. Wat als...Wat als....waarom hebben we toen niet....etc.etc.
Ik en bijna-ex kennen elkaar nu 9 jaar en onze oudste is bijna 8.
oftewel; ik werd zwanger toen we elkaar net kenden. Terwijl ik "onvruchtbaar" was maar uiteraard wel condooms gebruikte.
Je kunt er lang of kort over zijn maar wij hebben destijds besloten er voor te gaan als gezin. We kenden elkaar niet, hadden geen basis, en hier komt ie, hebben hier ook niet aan gewerkt want we werden geleefd door wat ons was overkomen; een baby. Onverwachts.
8 jaar hebben we gedaan wat wij dachten wat het beste was. Het resultaat? twee fantastische kinderen.
Echter met ouders die elkaar nooit echt hebben leren kennen. Elkaar eigenlijk nooit echt gevonden hebben en nooit een basis hebben opgebouwd.
En daar nu de zure vruchten van plukken. Want het is te laat. Er zijn geen derden in het spel bij ons gelukkig, maar zowel op emotioneel vlak als op lichamelijk vlak is er nul intimiteit. Op emotioneel vlak was dat er al nooit, op lichamelijk vlak zaten wij daarin ook al nooit op 1 lijn.
Relatietherapie? allang gedaan. Het werd daardoor alleen maar duidelijker; wij zijn het niet voor elkaar.
Verdriet? heel veel! Om de kinderen, omdat we gefaald hebben. Omdat we iets zo graag wilden maar het ondanks alles niet gelukt is. Wat als...Wat als....waarom hebben we toen niet....etc.etc.
woensdag 10 januari 2018 om 13:25
En om terug te komen op je vraag; ik ben degene die uiteindelijk de knoop heeft doorgehakt omdat ik het niet meer kon. Het ging ten koste van mijzelf. Mijn ex kon nog wel een tijdje zo doorgaan. Wat ik vanuit zijn oogpunt begrijp.
We werken beiden 32 uur per week, daarnaast doe ik de boodschappen, zorg voor het eten, heb mijn werktijden aan de schooltijden aangepast, doe het huishouden voor 90%.
En dit doe ik zelf hoor, dit is net zo goed mijn fout als de zijne. Het is een patroon geworden. Want als ik het niet doe kan ik niet leven in zijn rommel.
Hij komt uit zijn werk, ploft neer, zijn eten staat klaar, hij brengt 1 kind naar bed en dat is het. Ja nee dan zou ik mijn partner die de rest doet en afentoe ook nog een spannend pakje aantrekt ook liever niet kwijtraken;-)
Dus hij verweet mij dat ik de bom had gedropt. Met een mediator hebben we dit uit de wereld geholpen. Want het deed mij zoveel pijn dat verwijt. We hebben beiden schuld want hebben er beiden niets aan gedaan. Dat zag hij ziet. Nu wel.
Sinds kort weten we dat hij het huis op zijn naam kan krijgen financieel. Dat is een last van onze schouders. Hij koopt mij dan uit en met dat bedrag kan ik ook wat 9aanvulling huur/hypotheek/inrichting/sparen)
Wat zijn bij jullie de mogelijkheden TO?
We werken beiden 32 uur per week, daarnaast doe ik de boodschappen, zorg voor het eten, heb mijn werktijden aan de schooltijden aangepast, doe het huishouden voor 90%.
En dit doe ik zelf hoor, dit is net zo goed mijn fout als de zijne. Het is een patroon geworden. Want als ik het niet doe kan ik niet leven in zijn rommel.
Hij komt uit zijn werk, ploft neer, zijn eten staat klaar, hij brengt 1 kind naar bed en dat is het. Ja nee dan zou ik mijn partner die de rest doet en afentoe ook nog een spannend pakje aantrekt ook liever niet kwijtraken;-)
Dus hij verweet mij dat ik de bom had gedropt. Met een mediator hebben we dit uit de wereld geholpen. Want het deed mij zoveel pijn dat verwijt. We hebben beiden schuld want hebben er beiden niets aan gedaan. Dat zag hij ziet. Nu wel.
Sinds kort weten we dat hij het huis op zijn naam kan krijgen financieel. Dat is een last van onze schouders. Hij koopt mij dan uit en met dat bedrag kan ik ook wat 9aanvulling huur/hypotheek/inrichting/sparen)
Wat zijn bij jullie de mogelijkheden TO?
woensdag 10 januari 2018 om 13:42
Dat is wel snel idd als je zwanger raakt terwijl je elkaar net kent.Suy schreef: ↑10-01-2018 13:15TO, ik herken dit. Niet helemaal exact maar het basisgevoel wel.
Ik en bijna-ex kennen elkaar nu 9 jaar en onze oudste is bijna 8.
oftewel; ik werd zwanger toen we elkaar net kenden. Terwijl ik "onvruchtbaar" was maar uiteraard wel condooms gebruikte.
Je kunt er lang of kort over zijn maar wij hebben destijds besloten er voor te gaan als gezin. We kenden elkaar niet, hadden geen basis, en hier komt ie, hebben hier ook niet aan gewerkt want we werden geleefd door wat ons was overkomen; een baby. Onverwachts.
8 jaar hebben we gedaan wat wij dachten wat het beste was. Het resultaat? twee fantastische kinderen.
Echter met ouders die elkaar nooit echt hebben leren kennen. Elkaar eigenlijk nooit echt gevonden hebben en nooit een basis hebben opgebouwd.
En daar nu de zure vruchten van plukken. Want het is te laat. Er zijn geen derden in het spel bij ons gelukkig, maar zowel op emotioneel vlak als op lichamelijk vlak is er nul intimiteit. Op emotioneel vlak was dat er al nooit, op lichamelijk vlak zaten wij daarin ook al nooit op 1 lijn.
Relatietherapie? allang gedaan. Het werd daardoor alleen maar duidelijker; wij zijn het niet voor elkaar.
Verdriet? heel veel! Om de kinderen, omdat we gefaald hebben. Omdat we iets zo graag wilden maar het ondanks alles niet gelukt is. Wat als...Wat als....waarom hebben we toen niet....etc.etc.
Maar TO trouwde na 2 jaar en heeft toch wel even de tijd gehad om na te denken daarover.
En wat is de meerwaarde van trouwen tegenwoordig?
Niks.
Zwanger raken nadat je elkaar kent of trouwen na 2 jaar vind ik niet echt dezelfde vergelijking.
Hoe gaat t nu thuis Bloodyme?