Relaties
alle pijlers
Ik mis de vader van mijn kind
woensdag 17 januari 2018 om 15:58
Hoi allemaal,
Ik zit momenteel in een rotsituatie.
Ik heb een zoontje van anderhalf jaar oud, waar ik zielsveel van houdt. Destijds hebben mijn ex en ik hier bewust voor gekozen. Wat waren wel blij dat ik zwanger was.
Toen ons zoontje er eenmaal was ging het snel bergafwaarts in onze relatie. De eerste week al bv. baby lag in zijn bedje, ik ging naar mijn vriend die gitaar aan het spelen was vragen of hij even de babyfoon in de gaten kon houden zodat ik even kon slapen. Kreeg deze terug in mijn handen geduwd met de boodschap 'ik heb geen tijd voor deze onzin, je moet snachts slapen'.
Ex heeft ondertussen vijf bandjes en is alle weekenden optreden en komt snachts thuis. Voor de zwangerschap was hij ook wel weg met zijn bandje, maar een heel stuk minder.
Ik werk in de gezondheidszorg en begin om 7 uur. Heb veel diensten moeten ruilen om hem tegemoet te komen. Wanneer ik dit aankaarte was dit mijn eigen schuld want ik kon ook gewoon zijn moeder bellen.
Nu claimt ex alles niet meer aan te kunnen en overal tussenin te staan. Na 3.5 week van ons negeren wilde hij zo weer binnen komen schuiven. Hij werd boos toen ik om even tijd voor mezelf vroeg. Nu zijn we een half jaar verder. Heeft hij fornuis koelkast e.d onaangekondigd meegenomen waardoor ik een weekend niet kon koken, zelfs geen flesje warm maken. Er valt niet met hem te praten. Omgangsregeling is bijna onmogelijk. Hij wil zijn zoon alleen overdag bij hem hebben tot half 5, want daarna moet hij zich voorbereiden voor zijn muziek.
Wanneer hij belt wordt heel mijn familie afgezeken. Ze eten in de zomer van zijn bbq, onder zijn afdak etc.
Na alles wat er gebeurt is verteld iedereen me uit mijn omgeving dat ik er goed aan heb gedaan weg te gaan bij hem, omdat zijn gezin voor hem niet op nr 1 staat. Maar als hij morgen voor mijn deur staat laat ik hem meteen binnen. Al weet ik dat dit me dood ongelukkig zou maken. Ik hoop gewoon zo erg dat hij gaat veranderen. Wat moet ik nu doen?
Een verdrietige moeder
Ik zit momenteel in een rotsituatie.
Ik heb een zoontje van anderhalf jaar oud, waar ik zielsveel van houdt. Destijds hebben mijn ex en ik hier bewust voor gekozen. Wat waren wel blij dat ik zwanger was.
Toen ons zoontje er eenmaal was ging het snel bergafwaarts in onze relatie. De eerste week al bv. baby lag in zijn bedje, ik ging naar mijn vriend die gitaar aan het spelen was vragen of hij even de babyfoon in de gaten kon houden zodat ik even kon slapen. Kreeg deze terug in mijn handen geduwd met de boodschap 'ik heb geen tijd voor deze onzin, je moet snachts slapen'.
Ex heeft ondertussen vijf bandjes en is alle weekenden optreden en komt snachts thuis. Voor de zwangerschap was hij ook wel weg met zijn bandje, maar een heel stuk minder.
Ik werk in de gezondheidszorg en begin om 7 uur. Heb veel diensten moeten ruilen om hem tegemoet te komen. Wanneer ik dit aankaarte was dit mijn eigen schuld want ik kon ook gewoon zijn moeder bellen.
Nu claimt ex alles niet meer aan te kunnen en overal tussenin te staan. Na 3.5 week van ons negeren wilde hij zo weer binnen komen schuiven. Hij werd boos toen ik om even tijd voor mezelf vroeg. Nu zijn we een half jaar verder. Heeft hij fornuis koelkast e.d onaangekondigd meegenomen waardoor ik een weekend niet kon koken, zelfs geen flesje warm maken. Er valt niet met hem te praten. Omgangsregeling is bijna onmogelijk. Hij wil zijn zoon alleen overdag bij hem hebben tot half 5, want daarna moet hij zich voorbereiden voor zijn muziek.
Wanneer hij belt wordt heel mijn familie afgezeken. Ze eten in de zomer van zijn bbq, onder zijn afdak etc.
Na alles wat er gebeurt is verteld iedereen me uit mijn omgeving dat ik er goed aan heb gedaan weg te gaan bij hem, omdat zijn gezin voor hem niet op nr 1 staat. Maar als hij morgen voor mijn deur staat laat ik hem meteen binnen. Al weet ik dat dit me dood ongelukkig zou maken. Ik hoop gewoon zo erg dat hij gaat veranderen. Wat moet ik nu doen?
Een verdrietige moeder
woensdag 17 januari 2018 om 16:10
Ik kan er echt niet bij: hij laat jou en je zoon zitten, niet één keer maar keer op keer op keer. Hij heeft nul respect voor je, negeert jou en jullie zoon en jat de spullen onder je reet vandaan waardoor je geen eten voor jullie kind kan maken, zeikt jou en je familie af, maar je houdt zo van hem? Dan heb je echt geen benul wat liefde is, sorry.
woensdag 17 januari 2018 om 16:26
Wat heb jij voor ergs gedaan dat je het nu normaal vindt dat ex zo met jou en jullie pasgeboren zoon omgaat?
Hij neemt de halve inventaris mee waardoor je geen flessenvoeding hebt kunnen geven aan jullie pasgeboren zoontje zeg je. Ofwel, hij geeft er niks om of zijn kind nu wel of geen eten heeft. Net zoals of de moeder weer op krachten kan komen in de kraamweek.
Wanneer trek jij de grens dat het genoeg is geweest? Als een vriendin met dit verhaal bij jou zou komen, wat zou jij haar adviseren?
Hij neemt de halve inventaris mee waardoor je geen flessenvoeding hebt kunnen geven aan jullie pasgeboren zoontje zeg je. Ofwel, hij geeft er niks om of zijn kind nu wel of geen eten heeft. Net zoals of de moeder weer op krachten kan komen in de kraamweek.
Wanneer trek jij de grens dat het genoeg is geweest? Als een vriendin met dit verhaal bij jou zou komen, wat zou jij haar adviseren?
woensdag 17 januari 2018 om 16:28
woensdag 17 januari 2018 om 16:36
Nouschi, een flessenwarmer is snel gekocht, maar niet op zaterdag avond. Fornuis was ook mee alleen de waterkoker stond er nog. Dus heb deze gebruikt, was meer om de situatie te schetsen. Bedankt voor alle reacties.
Moet hard met mezelf aan de slag. Loslaten is erg moeilijk, maar wel heel belangrijk. Soms is het nodig even de keiharde waarheid te horen.
Moet hard met mezelf aan de slag. Loslaten is erg moeilijk, maar wel heel belangrijk. Soms is het nodig even de keiharde waarheid te horen.
woensdag 17 januari 2018 om 16:38
Als je loslaat, heb je beide handen weer vrij.Kimm_1988 schreef: ↑17-01-2018 16:36Nouschi, een flessenwarmer is snel gekocht, maar niet op zaterdag avond. Fornuis was ook mee alleen de waterkoker stond er nog. Dus heb deze gebruikt, was meer om de situatie te schetsen. Bedankt voor alle reacties.
Moet hard met mezelf aan de slag. Loslaten is erg moeilijk, maar wel heel belangrijk. Soms is het nodig even de keiharde waarheid te horen.
woensdag 17 januari 2018 om 16:41
die laatste alinea is de reden dat je nu in deze situatie zit, als jij jezelf meer waard vind dan zo'n sneuneus dan krijg je geen kind met een sneuneus en dan hoef je niet te treuren om je fornuis, koelkast of ex-sneuneus
maar goed je hebt het uitgemaakt, nu hoef je alleen nog vol te houden
ja het is niet leuk, maar het word beter
want de volgende keer neem je geen genoegen meer met een sneuneus
zodat je aan je zoontje kan laten zien hoe het hoort in een fijne relatie
maar goed je hebt het uitgemaakt, nu hoef je alleen nog vol te houden
ja het is niet leuk, maar het word beter
want de volgende keer neem je geen genoegen meer met een sneuneus
zodat je aan je zoontje kan laten zien hoe het hoort in een fijne relatie
Lorem Ipsum
woensdag 17 januari 2018 om 17:36
Dat hij jou keer op keer laat zitten en teleurstelt is 1 ding, maar je accepteert toch niet dat hij je zoontje ditzelfde gevoel zal geven zodra hij oud genoeg is om dit te beseffen?
als je niet aan jezelf kunt denken, denk dan in ieder geval aan je kind!
Je wilt ook niet dat hij dit als voorbeeld ziet voor hoe hij vrouwen hoort te behandelen.
ik zou je echt adviseren om met een psycholoog te gaan praten.
als je niet aan jezelf kunt denken, denk dan in ieder geval aan je kind!
Je wilt ook niet dat hij dit als voorbeeld ziet voor hoe hij vrouwen hoort te behandelen.
ik zou je echt adviseren om met een psycholoog te gaan praten.
maandag 29 januari 2018 om 21:50
Ik herken dat wel soort gelijke situatie vader van mijn kindje deed ook niks ik stond er alleen voor maar nog na al die jaren geef ik om hem en zou ik ook het liefste willen dat we een gezin zijn. Maar het gaat gewoon niet en dat weet ik en wil die ellende ook niet meer in. Ik denk dat het komt omdat je toch een band samen hebt enzo. Want ik weet heel goed dat ik nu beter af ben maar soms komt die gedachte toch weer naar boven. Het slijt wel jij verdiend ook beter bouw je leven op met je kindje:) en veranderen mijn advies: iemand is zoals die is ik hoopte ook 2 jaar lang dat hij zou veranderen, kan gewoon niet