Werk & Studie
alle pijlers
Bang voor geroddel
woensdag 31 januari 2018 om 22:21
Hallo,
Ik zit met het volgende. Ik ben lange tijd ziek geweest op mijn werk. Circa 8 maanden. Ik had geen behoefte om het type ziekte te delen met collega’s omdat dit voor mij nogal gevoelig lag. Het had een psychische oorzaak. Toen ik weer ging reintegreren merkte ik dat ik weinig plezier meer had in mijn werk. Ik ben toen intern om me heen gaan kijken en start binnenkort op een andere functie.
Nu merk ik dat collega’s het idee hebben dat ik destijds ben uitgevallen door een burn out of werkgerelateerde oorzaak. Wat niet zo was. En nu lijkt het net alsof ik die andere functie ga doen omdat ik mijn huidige baan niet aan kon. Ik ben dus bang dat er negatief over mij gepraat wordt achter mijn rug om. Echt een rot gevoel...
Ik zit met het volgende. Ik ben lange tijd ziek geweest op mijn werk. Circa 8 maanden. Ik had geen behoefte om het type ziekte te delen met collega’s omdat dit voor mij nogal gevoelig lag. Het had een psychische oorzaak. Toen ik weer ging reintegreren merkte ik dat ik weinig plezier meer had in mijn werk. Ik ben toen intern om me heen gaan kijken en start binnenkort op een andere functie.
Nu merk ik dat collega’s het idee hebben dat ik destijds ben uitgevallen door een burn out of werkgerelateerde oorzaak. Wat niet zo was. En nu lijkt het net alsof ik die andere functie ga doen omdat ik mijn huidige baan niet aan kon. Ik ben dus bang dat er negatief over mij gepraat wordt achter mijn rug om. Echt een rot gevoel...
donderdag 1 februari 2018 om 17:48
donderdag 1 februari 2018 om 18:34
Ik heb het destijds gedeeld en dat deed mij erg goed. Ik stuurde regelmatig een update, wat had ik meegemaakt/gedaan. Hierdoor hadden mijn collega’s een beetje een idee van wat ik daar deed, voor veel mensen is het iets totaal onbekends, en kon ik laten weten dat ik niet de hele dag voor mij uit zat te staren en zat te niksen maar keihard aan het werk was om te herstellen. Ik kreeg veel reacties op mijn mailtjes en veel kaartjes etc.. Het heeft de drempel om terug te kreeg naar werk ook laag gehouden. Ook ging ik in die periode af en toe langs op het werk als dat lukte. Ik heb het altijd bespreekbaar gehouden. Psychische problemen kunnen iedereen overkomen weet ik nu, zelfs een opname. Je hoeft geen details te vertellen maar helemaal niets zeggen geeft vaak juist aanleiding voor verhalen echter je rug om.City2016 schreef: ↑31-01-2018 22:49Ik ben een tijdlang opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Het was nogal heftig allemaal. Een heel verhaal. Ik kan het ook moeilijk vertellen zonder huilen. Zou jij zoiets dan delen met je collega’s? Terwijl je tegelijkertijd weinig tot niets van ze hebt gehoord toen je ziek was.
donderdag 1 februari 2018 om 19:39
Wat bijzonder dat je dat zo gedeeld hebt. Fijn dat dat voor jou goed werkte!kippetje29 schreef: ↑01-02-2018 18:34Ik heb het destijds gedeeld en dat deed mij erg goed. Ik stuurde regelmatig een update, wat had ik meegemaakt/gedaan. Hierdoor hadden mijn collega’s een beetje een idee van wat ik daar deed, voor veel mensen is het iets totaal onbekends, en kon ik laten weten dat ik niet de hele dag voor mij uit zat te staren en zat te niksen maar keihard aan het werk was om te herstellen. Ik kreeg veel reacties op mijn mailtjes en veel kaartjes etc.. Het heeft de drempel om terug te kreeg naar werk ook laag gehouden. Ook ging ik in die periode af en toe langs op het werk als dat lukte. Ik heb het altijd bespreekbaar gehouden. Psychische problemen kunnen iedereen overkomen weet ik nu, zelfs een opname. Je hoeft geen details te vertellen maar helemaal niets zeggen geeft vaak juist aanleiding voor verhalen echter je rug om.
donderdag 1 februari 2018 om 19:41
Het kan, maar de meeste mensen zullen het niet doen. Niet uit lelijkheid maar uit angst het fout te doen of ongepast te zijn. Ik denk echt dat je dit onbedoeld over jezelf hebt afgeroepen. Mensen weten niks, dus gaan ze dingen invullen. En je gaat iemand niet hartelijk welkom terug heten als je niet weet hoe zwaar de afgelopen tijd is geweest en misschien nog steeds is. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten en het wél gedeeld. Niet alles, gewoon een klein stukje om te verklaren waarom ik er een tijd niet zou zijn. Dat hielp enorm. En toen ik terugkwam, ben ik er halverwege mijn eerste dag tijdens een vergadering zelf even over begonnen. Heb gezegd dat we het er niet over hoefden te hebben, maar dat het wat mij betreft wel mocht en ze het gewoon moesten zeggen als ze vragen hadden. Vervolgens was het prima, ze vonden het fijn dat ik het zelf aangaf want durfden niet goed zomaar zelf erover te beginnen.City2016 schreef: ↑01-02-2018 11:42Dank je! Dat ben ik met je eens. Een collega van een andere afdeling heeft me wel een berichtje gestuurd met dat ze niet wist wat er met me was, maar dat ze me veel sterkte/beterschap wou wensen. Super lief! Iets van je laten horen kan altijd. Wat vervelend voor je dat je een burn out hebt gehad. Hopelijk ben je er inmiddels weer bovenop en gaat het goed met je.
Kortom: jij vult in, net zoals zij dat doen voor jou. Maar als zij dat doen, neem je het ze kwalijk. Dat is jammer en daarmee maak je het jezelf onnodig moeilijk.
vrijdag 2 februari 2018 om 09:08
Jij zal dus kunnen gaan leren om wat opener te zijn naar anderen toe, zodat het voor anderen makkelijker is om contact met jou te maken. Je kunt niets verwachten als je je zo opstelt zoals jij nu doet. Zo werkt het helaas niet, zeker niet op je werk. Daar is het toch vaak: ‘uit het oog, uit het hart’.City2016 schreef: ↑01-02-2018 11:29Op afstand houden is niet helemaal de juiste omschrijving. Ik weet me gewoon niet zo goed meer een houding te geven. Dus daarom hou ik me wat op de vlakte. Het is niet dat ik geen contact wil. Ik weet gewoon even niet zo goed hoe. Dat zal ongetwijfeld wel overkomen als op afstand houden. Misschien moet ik het ook maar laten gaan. Ik zit er binnenkort toch niet meer. Ik vind het alleen niet fijn om met een rotgevoel weg te gaan.
Je zal een beetje van jezelf moeten ‘geven’ om wat te kunnen ‘krijgen’.
vrijdag 2 februari 2018 om 09:23
Precies. Met geheimzinnig gedoe werk je dit zelf in de hand.
je hoeft toch niet in detail te treden, maar gewoon even iets vertellen, dat is voor iedereen fijn.
Als ik een collega van mijn afdeling had die 8 maanden ziek was en die daar heel geheimzinnig over deed, zou ik dat ook vreemd vinden
Hoe kun je dan iemand steunen??
Als je dan zo weinig vertrouwen in je collega's hebt zou je het wat mij betreft ook lekker kunnen uitzoeken. Maar dan nog zou ik als ik je zag vragen hoe het gaat, maar dan het ene oor in, het andere uit
Ik heb het idee dat jezelf ook geen interesse hebt/ moeite doet voor collega's?
vrijdag 2 februari 2018 om 14:59
BIj ons zijn er meerdere collega's langere tijd afwezig/afwezig geweest. Bij niemand is gedeeld wat er aan de hand was.
Er is bij mij wel een enkeling die het weet. Dat zijn ook degenen die me zelf een berichtje stuurden dat ze me al een tijd niet gezien hadden.
Hoe kom je er bij dat ik zelf geen interesse toon naar collega's? Ik ben altijd vriendelijk. Doe mee met cadeautjes voor collega's. Vraag hoe vakanties waren e.d.
vrijdag 2 februari 2018 om 15:44
Dat geheimzinnig doen, maar wel van alles verwachten vind ik vaak behoorlijk hinderlijk. Dat zijn de mensen die opvallen door niet te willen opvallen. De mensen die aandacht trekken door zich afstandelijk te gedragen. Die willen het liefst dat je alles uit ze sleurt, omdat ze stiekem toch wel veel aandacht willen. En dat aandacht willen is logisch, maar zég het dan. Zég wat er is.pearle schreef: ↑02-02-2018 09:23Precies. Met geheimzinnig gedoe werk je dit zelf in de hand.
je hoeft toch niet in detail te treden, maar gewoon even iets vertellen, dat is voor iedereen fijn.
Als ik een collega van mijn afdeling had die 8 maanden ziek was en die daar heel geheimzinnig over deed, zou ik dat ook vreemd vinden
Hoe kun je dan iemand steunen??
Als je dan zo weinig vertrouwen in je collega's hebt zou je het wat mij betreft ook lekker kunnen uitzoeken. Maar dan nog zou ik als ik je zag vragen hoe het gaat, maar dan het ene oor in, het andere uit
Ik heb het idee dat jezelf ook geen interesse hebt/ moeite doet voor collega's?
TO, je zou je collega's ook een mail kunnen sturen met een beknopte uitleg. Niet dramatisch omschreven, gewoon de feiten. En dan zet je een pak koeken neer bij de koffiekamer en dan je ga je weer verder bij waar je was gebleven.
vrijdag 2 februari 2018 om 15:56
De meeste mensen denken dat helemaal niet. Of het boeit ze niet, of ze zijn blij dat ze je weer zien. En ja, er al een enkele zure tussen zitten die er iets negatiefs van vindt. Als jij gewoon aan de slag gaat en prima functioneert zal dat het beeld vormen dat ze van je krijgen. Je moet er niet zo mee bezig zijn.City2016 schreef: ↑31-01-2018 22:39Het maakt me niet zoveel uit wat mijn huidige collega’s er van denken. Maar ik zou het vervelend vinden als mijn nieuwe collega’s negatieve dingen zouden horen. Maar misschien maak ik me er ook wel te druk om. Ik heb tijdens reintegreren en ook nu me redelijk afzijdig gehouden tov collega’s. Ik had even genoeg aan mezelf. Moest hard werken om alles wat er gebeurt was een plekje te geven. En dan daarnaast ook nog werken. Dat viel niet mee. Maar doordat ik me afzijdig hield ben ik ook bang dat er wellicht meer geroddeld is/wordt. Zo van, wat doet city raar. Tsja, waarschijnlijk maak ik me er te druk om. Collega’s hebben ook weinig tot niks van zich laten horen toen ik ziek was. Ik wil graag voorkomen dat ik straks met een rotgevoel weg ga. Voordat ik ziek werd heb ik er altijd met plezier gewerkt. Ik was toen ook altijd al wat op mezelf, maar had wel een prima contact verder met collega’s.
vrijdag 2 februari 2018 om 22:18
Hiermee bevestig je dus precies het hele punt. Als mensen enigszins een idee hebben van wat er speelt, dan kunnen ze je veel beter steunen. Je neemt daarmee namelijk de drempel weg die je opwerpt met radiostilte.
En begrijp me niet verkeerd, je bent natuurlijk helemaal niemand enige uitleg of verantwoording verschuldigd. Maar het maakt mensen ongemakkelijk als ze niets weten, omdat ze dan ook niet in kunnen schatten waar ze wel of niet goed aan zouden doen.
zaterdag 3 februari 2018 om 00:48
Van degenen die het weten heb ik ook niet echt steun gehad. Dat heeft er denk ik ook wel voor gezorgd dat ik het niet grootschaliger heb gedeeld.Nummer*Zoveel schreef: ↑02-02-2018 22:18Hiermee bevestig je dus precies het hele punt. Als mensen enigszins een idee hebben van wat er speelt, dan kunnen ze je veel beter steunen. Je neemt daarmee namelijk de drempel weg die je opwerpt met radiostilte.
zaterdag 3 februari 2018 om 00:58
Wil je het graag vertellen? Nee? Dan niet doen. Wat schiet je ermee op?City2016 schreef: ↑31-01-2018 22:49Ik ben een tijdlang opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Het was nogal heftig allemaal. Een heel verhaal. Ik kan het ook moeilijk vertellen zonder huilen. Zou jij zoiets dan delen met je collega’s? Terwijl je tegelijkertijd weinig tot niets van ze hebt gehoord toen je ziek was.
Dan denken ze maar dat je een burnout had. Prima toch?
zaterdag 3 februari 2018 om 01:03
Eerlijk gezegd val ik mensen ook niet lastig als ze thuis zitten. Als er behoefte is aan contact verwacht ik dat via de leidinggevende of een appje/mailtje van die persoon zelf te horen.
Als niemand weet wat er aan de hand is wordt meeleven sowieso al lastig,
Ik weet niet wat voor werk je doet, maar hier verdwijnen zieke mensen ook in de gekte van de dag. Na een paar weken is het normaal dat iemand er niet is en als het nog wat langer duurt valt het niet meer op dat iemand er niet is.
Als niemand weet wat er aan de hand is wordt meeleven sowieso al lastig,
Ik weet niet wat voor werk je doet, maar hier verdwijnen zieke mensen ook in de gekte van de dag. Na een paar weken is het normaal dat iemand er niet is en als het nog wat langer duurt valt het niet meer op dat iemand er niet is.
zondag 4 februari 2018 om 19:56
Het zijn dan ook je collega's. Maar goed, een stuk of 40 mensen hebben je nu uitgelegd dat het prima en aan jou is om niks te delen, maar dat je dan moet accepteren dat mensen zelf dingen gaan invullen en ook niet zullen meeleven of vragen stellen, want ze weten niks. Jij vindt van niet. Oke dan, succes daarmee.
zondag 4 februari 2018 om 23:10
Je komt nogal geïrriteerd over. Trek je het je zo aan wanneer iemand ergens anders tegenaan kijkt? Je adviezen zijn van harte welkom, altijd goed om van anderen te horen hoe ze er tegenaan kijken. Je irritatie vind ik bijzonder. Je bent niet verplicht om te reageren he?spuit_111 schreef: ↑04-02-2018 19:56Het zijn dan ook je collega's. Maar goed, een stuk of 40 mensen hebben je nu uitgelegd dat het prima en aan jou is om niks te delen, maar dat je dan moet accepteren dat mensen zelf dingen gaan invullen en ook niet zullen meeleven of vragen stellen, want ze weten niks. Jij vindt van niet. Oke dan, succes daarmee.
Iedereen bedankt voor het reageren! Waardevol om te lezen hoe jullie er tegenaan kijken. En bedankt voor de tips en lieve woorden.
