Autisme signalen

Ik ken de geschiedenis verder niet. Toch begrijp ik wel de behoefte te weten of je autisme hebt. Omdat juist als je autisme hebt, de wereld van los zand aan elkaar lijkt te hangen. Elke stukje wat helpt om jezelf beter te begrijpen, leidt tot meer inzicht maar vooral ook zelfacceptatie. Misschien minder frustratie, minder gevoelens van onmacht en wellicht ook minder depressieve gevoelens. Omdat er nu eenmaal een reden is voor het gevoeliger reageren op wat gebeurt in je leven. Of zie ik dat verkeerd?

Ik las een boek "Niet ongevoelig" van Henny Struijk en las daarin dat er meer vrouwen zijn die ontzettend aanlopen tegen wat (volgens mij) Nijntje ervaart: niet serieus genomen worden in de zorg met wat je zelf aangeeft, omdat het lijkt alsof je zelf denkt te weten wat er met jou aan de hand is, dat op voorhand al wordt afgedaan als onmogelijk. En er worden veel diagnoses gesteld bij een en dezelfde persoon, door verschillende instanties, wat heel verwarrend kan zijn voor iemands zelfbeeld, want hoe moet je daar dan mee omgaan. Ik las ook in het boek dat bij veel vrouwen de onderliggende oorzaak autisme is. Dus ik kan de wanhoop van Nijntje best wel volgen.

Case-je schreef: ↑

01-03-2018 14:29

Als je niet in therapie wilt - om welke reden dan ook - wat doet het er dan toe of je autisme hebt of niet?

Dat dacht ik inderdaad ook. Nijn, misschien moet je eerst even bedenken wat je hier echt mee wilt. Waar loop je tegenaan in het dagelijks leven? Heb je werk/school? Heb je een sociale contacten? Ben je tevreden met het leven wat je nu lijdt? Als het antwoord daarop nee is... Dan vraag ik me echt af waarom je niet in therapie wilt. Het is toch zonde om jezelf zo te laten afglijden. En ja het is moeilijk, maar niks doen lost ook NIKS op. Was het maar zo'n feest, ik heb er ook dagelijks mee te maken, en met het gedoe in de hulpverlening en hoe moeilijk het is om iets te vinden wat werkt, ik weet het allemaal. Maar toch is niks doen geen optie. En het uitzoeken van een diagnose is echt tijdverspilling als je niet bereidt bent er iets mee te doen. Er is psycho educatie voor autisme, je kan cognitieve therapie volgen etc. Er zijn altijd mogelijkheden ook al lijkt dat soms van niet. Maar neem het advies van de meeste mensen hier aan, ga naar je dokter en kaart het probleem aan. Ook hier zijn al verschillende tips voor gegeven, namelijk door het op te schrijven en mee te nemen naar het gesprek, desnoods helpen wij je met het schrijven van je brief. Alles is mogelijk maar niet zo lang je het niet wilt. De huisarts is stap 1 en daarna moet je verder kijken.

En wat je zei over je financiële situatie, ook daarin zijn altijd mogelijkheden. Je kan dit okk tegen je huisarts zeggen zodat hij met je mee kan denken voor een oplossing. Je kan zelfs tijdelijk met de praktijk ondersteuner bij je huisartsen praktijk praten, dit valt onder de basis verzekering en gaat niet van het eigen risico af. Je kan bijvoorbeeld met diegene een plan maken van hoe nu verder.

Daarna is de diagnose wel belangrijk voor de vergoeding van de therapie. Maar als de diagnose er is krijg je altijd zowel de basis ggz als de specialistische ggz vergoed. Mits ze een contract hebben met de zorgverzeking. Maar ook dit kan je uitzoeken met een praktijk ondersteuner, jullie kunnen dan samen contact opnemen met de zorgverzekering.

Ohja en ik ken je financiële situatie niet, maar als dat echt zo slecht is dat je zelfs het eigen risico niet kan betalen dan zijn daar ook weer regelingen voor. Dan moet je even contact opnemen met de gemeente waar je woont en dan kan je eventueel je eigen risico terug krijgen ( zo niet, dan kan je het blijkbaar betalen)

laverneb schreef: ↑

01-03-2018 14:37

Ik ken de geschiedenis verder niet. Toch begrijp ik wel de behoefte te weten of je autisme hebt. Omdat juist als je autisme hebt, de wereld van los zand aan elkaar lijkt te hangen. Elke stukje wat helpt om jezelf beter te begrijpen, leidt tot meer inzicht maar vooral ook zelfacceptatie. Misschien minder frustratie, minder gevoelens van onmacht en wellicht ook minder depressieve gevoelens. Omdat er nu eenmaal een reden is voor het gevoeliger reageren op wat gebeurt in je leven. Of zie ik dat verkeerd?

Ik las een boek "Niet ongevoelig" van Henny Struijk en las daarin dat er meer vrouwen zijn die ontzettend aanlopen tegen wat (volgens mij) Nijntje ervaart: niet serieus genomen worden in de zorg met wat je zelf aangeeft, omdat het lijkt alsof je zelf denkt te weten wat er met jou aan de hand is, dat op voorhand al wordt afgedaan als onmogelijk. En er worden veel diagnoses gesteld bij een en dezelfde persoon, door verschillende instanties, wat heel verwarrend kan zijn voor iemands zelfbeeld, want hoe moet je daar dan mee omgaan. Ik las ook in het boek dat bij veel vrouwen de onderliggende oorzaak autisme is. Dus ik kan de wanhoop van Nijntje best wel volgen.

Dat laatste wat je zei is helemaal waar, en dat snap ik ook. Ik heb het boek zelf ook gelezen. Maar Nijn moet wel verder, hoe moeilijk ook. En dat is wat we met zijn alle proberen aan te kaarten.

Als jij geen therapie wil en geen test wil/kan betalen, waarom open je dan een topic met de vraag of wij misschien weten of jij autisme hebt?

Trouwens, je huisarts heeft als het goed is de uitslag van die test in het umc gehad. Misschien kun je dat als aanknopingspunt voor een gesprek gebruiken?

Verder zou ik eens met de huisarts bespreken of er via het sociaal team wellicht hulp voor je te regelen is. Helemaal als je verder helemaal niemand hebt.

En sowieso: zorg dat je naar buiten gaat. Ga sporten, Pokémon Go spelen, vrijwilligerswerk doen. Zoek een hobby buiten de deur. Ga je je echt al stukken beter door voelen.

Celaena_Aelin schreef: ↑

01-03-2018 16:27

Als jij geen therapie wil en geen test wil/kan betalen, waarom open je dan een topic met de vraag of wij misschien weten of jij autisme hebt?

Trouwens, je huisarts heeft als het goed is de uitslag van die test in het umc gehad. Misschien kun je dat als aanknopingspunt voor een gesprek gebruiken?

Verder zou ik eens met de huisarts bespreken of er via het sociaal team wellicht hulp voor je te regelen is. Helemaal als je verder helemaal niemand hebt.

En sowieso: zorg dat je naar buiten gaat. Ga sporten, Pokémon Go spelen, vrijwilligerswerk doen. Zoek een hobby buiten de deur. Ga je je echt al stukken beter door voelen.

Pokémon go

Nee maar helemaal mee eens hoor, ze moet ook even fijne mensen om haar heen verzamelen die haar steunen, dat scheelt al zoveel in het hele proces.

Celaena_Aelin schreef: ↑

01-03-2018 16:27

Ga sporten, Pokémon Go spelen, vrijwilligerswerk doen.

psyche/onprettig-voelen-op-vrijwilliger ... ges/383829
Is niet helemaal goed afgelopen (wat er nog van te lezen is dan, tussen de gewiste posts door...)

OopjenCoppit schreef: ↑

01-03-2018 16:41

psyche/onprettig-voelen-op-vrijwilliger ... ges/383829
Is niet helemaal goed afgelopen (wat er nog van te lezen is dan, tussen de gewiste posts door...)

Er zijn meer vormen van vrijwilligerswerk

Maar dan nog: iets gaan doen, bij voorkeur buitenshuis, gaat helpen. Weet ik vrij zeker. Al is het maar samen kleuren in het buurthuis oid.

Celaena_Aelin schreef: ↑

01-03-2018 16:55

Er zijn meer vormen van vrijwilligerswerk

Maar dan nog: iets gaan doen, bij voorkeur buitenshuis, gaat helpen. Weet ik vrij zeker. Al is het maar samen kleuren in het buurthuis oid.

Helemaal met je eens hoor!

Zonnebloem1996 schreef: ↑

01-03-2018 16:32

Pokémon go

Nee maar helemaal mee eens hoor, ze moet ook even fijne mensen om haar heen verzamelen die haar steunen, dat scheelt al zoveel in het hele proces.

Het werkt wel! Je moet bewegen en naar buiten.

nijntjekonijn schreef: ↑

01-03-2018 13:41

Jullie zeggen dingen over me die niet kloppen. Ik heb nu niet de behoefte om in therapie te gaan. En als ik wel in therapie zou willen dan gaat het gewoon financieel niet. Het eigen risico is me al te hoog, laat staan 30% van de behandeling betalen. Ik kan het me gewoon niet financieel veroorloven. Ik heb al in het verleden al zoveel geld uit gegeven aan het GGZ. Het gaat gewoon niet meer. En ga me nu niet vertellen dat ik geen hulp wil of een zorgmijder ben.

Sorry als ik te veel zeur. Ik heb niet voor deze situatie gekozen. Ik vraag misschien vaak hetzelfde. Maar daar ben ik me niet bewust van omdat ik veel concentratie problemen heb en veel vergeet.

Als ik autisme zou hebben dan veranderd er niks. Ik ben nog altijd dezelfde persoon met dezelfde problemen.

Ik vind het vervelend als jullie zeggen dat ik niks doe met jullie tips. Misschien lijkt dat zo, maar dat is niet zo. Jullie kunnen me veel vertellen, en veel informatie geven. Jullie zijn mijn enigste contact met de buiten wereld.

Sorry dat ik blijkbaar aangenaam gedrag hier vertoon. Alleen merk ik dat pas op als alles al te laat is en ik het weer heb laten mislukken.

Ik heb niet gezegd dat ik een slecht contact heb met de huisarts. Ik weet gewoon niet hoe ik dat gesprek moet beginnen en moet onderbouwen. En ik zou niet weten waarom ik een andere huisarts moet zoeken. Het verandert mijn problemen toch niet.

Eigenlijk heb je wel voor deze situatie gekozen. Je kunt jezelf wel extreem zielig vinden en allerlei rotsmoezen verzinnen, maar de fout ligt ook bij jou.
Er is vast iets met je aan de hand waar je niets aan kunt doen, maar hoe jij ermee omgaat en hoe je je gedraagt is toch echt wel jouw keuze.
Je blijft maar zeuren en wilt en doet niets. Stop dan ook met mensen hier lastig te vallen. Het heeft totaal geen zin.

sinnombre schreef: ↑

01-03-2018 17:37

Eigenlijk heb je wel voor deze situatie gekozen. Je kunt jezelf wel extreem zielig vinden en allerlei rotsmoezen verzinnen, maar de fout ligt ook bij jou.
Er is vast iets met je aan de hand waar je niets aan kunt doen, maar hoe jij ermee omgaat en hoe je je gedraagt is toch echt wel jouw keuze.
Je blijft maar zeuren en wilt en doet niets. Stop dan ook met mensen hier lastig te vallen. Het heeft totaal geen zin.

Ook al ben ik het in grote lijnen met je eens, in je manier van verwoorden kan ik me niet vinden.
Nijn hoeft niet ook nog gestraft of afgefakkeld te worden voor haar gedrag, ze heeft er zelf al de meeste last van.