Psyche
alle pijlers
2,5e generatie oorlogsslachtoffer?
vrijdag 9 maart 2018 om 20:08
Recentelijk een intakegesprek gedaan, eigenlijk voor EMDR vanwege een pestverleden. De therapeute kwam met haar visie dat veel van mijn probleempuntjes (onzekerheid voornamelijk) voortkomen uit het oorlogsverleden van mijn moeder en mijn grootouders.
Mijn moeder is in het Jappenkamp geboren. Hoewel ze daar geen herinneringen en had herken ik veel van haar in wat ik nu gelezen heb. Ze is 5 jaar geleden aan kanker overleden.
Ik herken zoveel dat ik mezelf bijna beschouw als 2e generatie slachtoffer, maar dat ben ik in feite niet (vandaar 2,5).
Wat ik ook herken: liefde-arme opvoeding, jaloezie, niets was goed genoeg.
Meer mensen met deze ervaringen?
Mijn moeder is in het Jappenkamp geboren. Hoewel ze daar geen herinneringen en had herken ik veel van haar in wat ik nu gelezen heb. Ze is 5 jaar geleden aan kanker overleden.
Ik herken zoveel dat ik mezelf bijna beschouw als 2e generatie slachtoffer, maar dat ben ik in feite niet (vandaar 2,5).
Wat ik ook herken: liefde-arme opvoeding, jaloezie, niets was goed genoeg.
Meer mensen met deze ervaringen?
Fate is just the weight of circumstances
vrijdag 9 maart 2018 om 22:42
@lilalinda: geen idee of dat hamsteren ‘normaal’ is of niet eigenlijk? Zelf kan ik lege kasten prima verdragen. Doen we gewoon morgen even boodschappen. Maar als ‘de prep’ leeg raakt, dan kan echt een diep gevoel van paniek me overvallen. Heel irrealistisch. Maar dat kastje, daar moet eten in zitten (en behalve mijn man en kind weet ook niemand van het kastje. Ja, jullie nu 
)
)
vrijdag 9 maart 2018 om 22:48
Het zal zich vast wat anders uiten bij iedereen. (Ik heb bijvoorbeeld een watervoorraad)Labalade schreef: ↑09-03-2018 22:42@lilalinda: geen idee of dat hamsteren ‘normaal’ is of niet eigenlijk? Zelf kan ik lege kasten prima verdragen. Doen we gewoon morgen even boodschappen. Maar als ‘de prep’ leeg raakt, dan kan echt een diep gevoel van paniek me overvallen. Heel irrealistisch. Maar dat kastje, daar moet eten in zitten (en behalve mijn man en kind weet ook niemand van het kastje. Ja, jullie nu
vrijdag 9 maart 2018 om 22:50
Nou, als hier iets over datum is, dan flikker ik dat gewoon weg hoor.
Elk mens wordt natuurlijk opgevoed door ouders met gebreken en eigenaardigheden. Wat je echter vaak bij oorlogsslachtoffers ziet, is dat hun gedrag nogal extreem is, en daar kun je als kind (of zelfs als kleinkind) toch flink last van hebben.
Als je dan in therapie gaat, kan het “waarom” belangrijk zijn voor de verwerking, het perspectief, etc. En dus kan het van belang zijn om zo’n stempel mee te geven om de meest efficiënte behandeling in te zetten.
Een getraumatiseerde ouder is toch weer anders dan bijvoorbeeld een ouder met psychische problemen.
vrijdag 9 maart 2018 om 23:04
De vader van mijn partner heeft de WO2 niet meegemaakt, wel een oorlog in het Midden-Oosten in de jaren 80. Krijgsgevangene geweest, gemarteld, van een elite team van 8 is hij de enige die nu nog leeft. De rest heeft de gevangenschap niet overleefd, of zelfmoord gepleegd na terugkomst.
Het heeft mijn partner getekend. Een vader heeft hij eigenlijk nooit gehad. Schoonpa heeft allerlei triggers, maar aangezien hij nooit praat weet eigenlijk niemand die precies. Ook kampt hij al ruim 30 jaar met heftige depressies.
Vader en zoon hebben al even geen contact meer, er is te veel gebeurd.
Het heeft mijn partner getekend. Een vader heeft hij eigenlijk nooit gehad. Schoonpa heeft allerlei triggers, maar aangezien hij nooit praat weet eigenlijk niemand die precies. Ook kampt hij al ruim 30 jaar met heftige depressies.
Vader en zoon hebben al even geen contact meer, er is te veel gebeurd.
Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities.
vrijdag 9 maart 2018 om 23:08
Mijn ouders stammen ook uit oorlogstijd en tijden van honger en zuinigheid. Ik weet nog dat mijn moeder vroeger gaten in sokken en onderbroeken naaide ipv gewoon nieuwe te kopen. En constant opletten dat de appels in winkel A een paar cent goedkoper waren dan in winkel B en de melk weer goedkoper in winkel C. Ik heb niets van dat gedrag overgenomen.
vrijdag 9 maart 2018 om 23:09
Even een paar aannames uit de weg helpen:
1. Ik ben niet liefdeloos opgevoed, maar liefde-arm (raar woord, maar iets beters kan ik niet verzinnen).
2. Ik heb geen kut-jeugd gehad.
3. Ik ben een hij (avatar is toch best duidelijk?)
Bedankt voor alle reacties. Veel dingen herken ik ook uit de literatuur hierover. De reden om dit topic te starten is dat er steeds meer aandacht komt voor de gevolgen van de 2e generatie slachtoffers (dat laatste woord heb ik niet gekozen btw). Misschien ook logisch, de overlevenden worden steeds schaarser. Ik heb mijn persoonlijkheidstrekjes daar nooit aan gerelateerd, maar wat ik er over lees is vaak zo herkenbaar. Bij mij speelt het meer op sociaal vlak.
Wat ik ook las is dat de eerstgeborene vaak de pineut is, het waarom is me ontschoten. Ook dat was bij mij zo. Ik ben de oudste, heb alles zelf moeten regelen. Mijn broer, de jongste, kreeg alles van mijn ouders, tot een studentenflat aan toe.
Het huwelijk van mijn ouders was denk ik een ramp. Helaas was mijn vader niet daadkrachtig genoeg om tegen alle negativiteit van mijn moeder in te gaan. Hij leeft nog, maar ik kan er met hem niet meer over praten.
Wat ik erg jammer vind is dat ook onze kinderen niet de aandacht van een oma & opa kregen. Uiteraard, wat in een post ook werd gesuggereerd, doorbreek ik die negativiteit en krijgen mijn kinderen wel een liefdevolle opvoeding.
Mijn ouders waren niet liefdeloos, maar hadden weinig aandacht voor gevoelens, daar werd niet over gepraat. Het kan niet anders dat dat me gevormd heeft en de aanleiding is geweest van mijn pestverleden.
Mijn moeder heeft het zich denk ik op haar sterfbed gerealiseerd, helaas kon ze niet meer praten. Het verdiepen hierin brengt me voorlopig wel inzicht, maar ik kan het mijn moeder (nog) niet vergeven.
Interessant om te lezen dat het ook speelt bij andere historische gebeurtenissen dan WW2...
1. Ik ben niet liefdeloos opgevoed, maar liefde-arm (raar woord, maar iets beters kan ik niet verzinnen).
2. Ik heb geen kut-jeugd gehad.
3. Ik ben een hij (avatar is toch best duidelijk?)
Bedankt voor alle reacties. Veel dingen herken ik ook uit de literatuur hierover. De reden om dit topic te starten is dat er steeds meer aandacht komt voor de gevolgen van de 2e generatie slachtoffers (dat laatste woord heb ik niet gekozen btw). Misschien ook logisch, de overlevenden worden steeds schaarser. Ik heb mijn persoonlijkheidstrekjes daar nooit aan gerelateerd, maar wat ik er over lees is vaak zo herkenbaar. Bij mij speelt het meer op sociaal vlak.
Wat ik ook las is dat de eerstgeborene vaak de pineut is, het waarom is me ontschoten. Ook dat was bij mij zo. Ik ben de oudste, heb alles zelf moeten regelen. Mijn broer, de jongste, kreeg alles van mijn ouders, tot een studentenflat aan toe.
Het huwelijk van mijn ouders was denk ik een ramp. Helaas was mijn vader niet daadkrachtig genoeg om tegen alle negativiteit van mijn moeder in te gaan. Hij leeft nog, maar ik kan er met hem niet meer over praten.
Wat ik erg jammer vind is dat ook onze kinderen niet de aandacht van een oma & opa kregen. Uiteraard, wat in een post ook werd gesuggereerd, doorbreek ik die negativiteit en krijgen mijn kinderen wel een liefdevolle opvoeding.
Mijn ouders waren niet liefdeloos, maar hadden weinig aandacht voor gevoelens, daar werd niet over gepraat. Het kan niet anders dat dat me gevormd heeft en de aanleiding is geweest van mijn pestverleden.
Mijn moeder heeft het zich denk ik op haar sterfbed gerealiseerd, helaas kon ze niet meer praten. Het verdiepen hierin brengt me voorlopig wel inzicht, maar ik kan het mijn moeder (nog) niet vergeven.
Interessant om te lezen dat het ook speelt bij andere historische gebeurtenissen dan WW2...
Fate is just the weight of circumstances
zaterdag 10 maart 2018 om 10:39
Die opvoeding komt soms voort uit dat oorlogsverleden, dus is het lastig nagaan waar het nou eigenlijk bij hoort. In mijn geval was het het besef op jonge leeftijd al, dat ik mijn vader zijn gedrag" raar" vond en hoewel ik zo werd opgevoed, ik er bewust voor gekozen heb dat gedrag niet over te dragen op mijn kinderen.
zaterdag 10 maart 2018 om 10:40
Ik realiseerde het me pas toen ik bij Centrum '45 liep, sterker nog... ik denk erna.
In het verleden heb ik zo vaak mezelf in de weg gezeten, verslaving, anorexia etc. En nooit kwam ik bij de kern, hulp hielp me niet. Behalve deze gespecialiseerde therapeut. En pas nu, na Centrum '45 heb ik rust gevonden. Ik weet wie ik ben, ken mezelf en mijn gedrag. En draag mijn vaders last niet meer mee.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zaterdag 10 maart 2018 om 10:42
Hoort denk ik meer bij de tijdsgeest dan bij de oorlog. Het waren armoedige tijden, ook zonder oorlog. Ze waren toen ook nog makkelijk beinvloedbaar/indoctrineerbaar door meneer pastoor die dreigde met hel en verdoemenis.Koffiekop schreef: ↑09-03-2018 23:19Maar in hoeverre is dat een oorlogs'ding'?
Ik lees hier veel dingen die ik herken van mijn eigen (groot)ouders of in mijn eigen gedrag, de hele extremen daargelaten. Terwijl mijn grootouders nooit honger hebben geleden in de oorlog of andere oorlogstrauma's hebben, dit weet ik 100% zeker.
Beetje gebrekkige emotionele ontwikkeling was er wel, dat wel. Hollands calvinisme qua eten sparen en sokken stoppen, dat ook. Liefde-arme opvoeding overbrengen op mijn ouders en nooit over je gevoelsleven praten, dat ook. En dat werd vervolgens door mijn ouders weer aan mij overgebracht, zoals dat gaat in elke familie, wat je kent geef je door.
Maar hoort dat niet ook gewoon bij die generatie? Bij die tijd?
Ik geloof best dat een 3e hands oorlogsslachtofferschap bestaat, maar het lijkt me zo moeilijk om te bepalen of de kille opvoeding en wat gekkigheden van een individu nu toe te wijzen zijn aan dat oorlogsverleden of dat het 'normaal' is en een generatieverschijnsel is.
Mijn ouders hadden overigens geen oorlogstrauma's. Ze waren kind in die periode en dan is alles vooral spannend. Ze zijn niemand van belang verloren door de oorlog.
zaterdag 10 maart 2018 om 11:27
zaterdag 10 maart 2018 om 11:30
Nee, het is een verwijt... En een onterechte.
Fate is just the weight of circumstances
zaterdag 10 maart 2018 om 11:34
Je kent deze persoon toch niet?
Waarom zou je jezelf moeten verdedigen? Vanwege iemand die maar wat roeptoetert en niets eens onderbouwd?Dan verspeel je duidelijk je energie aan iemand die je tóch niet gaat overtuigen. Focus je op mensen die herkenning vinden bij jou. Heb je veel meer aan.
zaterdag 10 maart 2018 om 11:49
Ik werkte samen met een vrouw, die veel ouder was dan ik en ook meer ervaring had. Ik noem haar even Fiona.
Ze maakte denigrerende opmerkingen naar me, ook als er een bezoeker was. Ze hield zich niet aan afspraken. Als ze op maandag beloofde om iets op te pakken, dan zei ze op vrijdag dat we op maandag nooit een gesprek hadden gehad en dat ik dat gesprek had verzonnen. Als ik mondeling mijn afwezigheid had doorgegeven en deze ook in de registratie had gezet, dan maakte ze voor mijn afwezigheidsdag toch een afspraak op mijn naam en vond ze dat ik maar moest komen. Ze verplaatste mijn spullen achter mijn rug. Ze begon steeds meer rare dingen te doen. (Ik laat de voorbeelden verder achterwege.)
Ik ben het gesprek aangegaan. Fiona schreeuwde: “Wat ik bij jou doe, stelt niets voor in vergelijking met wat ze bij mij hebben gedaan. Jouw karakter deugt niet. Jij moet een voorbeeld nemen aan mij. Wat loop je nou te piepen?”
Het werd steeds erger. Ik was opgelucht als ze er een dag niet was. Maanden later heb ik nogmaals met Fiona gepraat. Ze zei: “Wat ben jij toch kleinzielig. Weet je wel waar ik doorheen ben gegaan? Iemand zoals jij zou dat niet eens overleefd hebben.”
Toen ik overwoog om daar weg te gaan, zei een leidinggevende tegen me: “Tja, Fiona is een tweedegeneratieslachtoffer. Haar ouders hebben vreselijke dingen meegemaakt in de Jappenkampen. Fiona heeft daar nog steeds last van. Jij laat je door haar kleineren. Jij bent degene die haar gedrag toelaat. Voor jou is dit een uitdaging, een mooie kans voor persoonlijke ontwikkeling.”
Ik ben daar toch weggegaan. Fiona heeft nog bij anderen benadrukt dat zij liefdevol, zorgzaam en geduldig met me is geweest en dat ik enorm met haar had geboft. En dat ik een onbetrouwbare bitch was.
Toen ik haar later nog eens zag, begon ik weer te trillen.
Niet quoten a.j.b..
Anyway, ik wens je sterkte toe.
Ze maakte denigrerende opmerkingen naar me, ook als er een bezoeker was. Ze hield zich niet aan afspraken. Als ze op maandag beloofde om iets op te pakken, dan zei ze op vrijdag dat we op maandag nooit een gesprek hadden gehad en dat ik dat gesprek had verzonnen. Als ik mondeling mijn afwezigheid had doorgegeven en deze ook in de registratie had gezet, dan maakte ze voor mijn afwezigheidsdag toch een afspraak op mijn naam en vond ze dat ik maar moest komen. Ze verplaatste mijn spullen achter mijn rug. Ze begon steeds meer rare dingen te doen. (Ik laat de voorbeelden verder achterwege.)
Ik ben het gesprek aangegaan. Fiona schreeuwde: “Wat ik bij jou doe, stelt niets voor in vergelijking met wat ze bij mij hebben gedaan. Jouw karakter deugt niet. Jij moet een voorbeeld nemen aan mij. Wat loop je nou te piepen?”
Het werd steeds erger. Ik was opgelucht als ze er een dag niet was. Maanden later heb ik nogmaals met Fiona gepraat. Ze zei: “Wat ben jij toch kleinzielig. Weet je wel waar ik doorheen ben gegaan? Iemand zoals jij zou dat niet eens overleefd hebben.”
Toen ik overwoog om daar weg te gaan, zei een leidinggevende tegen me: “Tja, Fiona is een tweedegeneratieslachtoffer. Haar ouders hebben vreselijke dingen meegemaakt in de Jappenkampen. Fiona heeft daar nog steeds last van. Jij laat je door haar kleineren. Jij bent degene die haar gedrag toelaat. Voor jou is dit een uitdaging, een mooie kans voor persoonlijke ontwikkeling.”
Ik ben daar toch weggegaan. Fiona heeft nog bij anderen benadrukt dat zij liefdevol, zorgzaam en geduldig met me is geweest en dat ik enorm met haar had geboft. En dat ik een onbetrouwbare bitch was.
Toen ik haar later nog eens zag, begon ik weer te trillen.
Niet quoten a.j.b..
Anyway, ik wens je sterkte toe.
maandag 12 maart 2018 om 17:40
Ach, een beetje ergeren op z’n tijd is ook best lekker...Ana_Isabel2 schreef: ↑10-03-2018 11:34Je kent deze persoon toch niet?
Waarom zou je jezelf moeten verdedigen? Vanwege iemand die maar wat roeptoetert en niets eens onderbouwd?Dan verspeel je duidelijk je energie aan iemand die je tóch niet gaat overtuigen. Focus je op mensen die herkenning vinden bij jou. Heb je veel meer aan.
Fate is just the weight of circumstances
maandag 12 maart 2018 om 20:37
Ik heb enorm aan mezelf getwijfeld als ze mij beschuldigde.
"Fiona" was meestal erg lief en belangstellend voor anderen.
Ze zag zichzelf als een moederfiguur voor mensen.
Ze maakte lekkere Indonesische hapjes die ze uitdeelde.
Ik begreep niet waarom ze zo grillig en onberekenbaar was naar mij toe.
Achteraf vermoed ik dat ze zich zo gedroeg naar degenen die zich op 'haar gebied' bevonden.
Ze wilde haar eigen ruimte. En ik zat in haar ruimte, vond ze.
Alsof ik soort bezetter was.
