Psyche
alle pijlers
2,5e generatie oorlogsslachtoffer?
vrijdag 9 maart 2018 om 20:08
Recentelijk een intakegesprek gedaan, eigenlijk voor EMDR vanwege een pestverleden. De therapeute kwam met haar visie dat veel van mijn probleempuntjes (onzekerheid voornamelijk) voortkomen uit het oorlogsverleden van mijn moeder en mijn grootouders.
Mijn moeder is in het Jappenkamp geboren. Hoewel ze daar geen herinneringen en had herken ik veel van haar in wat ik nu gelezen heb. Ze is 5 jaar geleden aan kanker overleden.
Ik herken zoveel dat ik mezelf bijna beschouw als 2e generatie slachtoffer, maar dat ben ik in feite niet (vandaar 2,5).
Wat ik ook herken: liefde-arme opvoeding, jaloezie, niets was goed genoeg.
Meer mensen met deze ervaringen?
Mijn moeder is in het Jappenkamp geboren. Hoewel ze daar geen herinneringen en had herken ik veel van haar in wat ik nu gelezen heb. Ze is 5 jaar geleden aan kanker overleden.
Ik herken zoveel dat ik mezelf bijna beschouw als 2e generatie slachtoffer, maar dat ben ik in feite niet (vandaar 2,5).
Wat ik ook herken: liefde-arme opvoeding, jaloezie, niets was goed genoeg.
Meer mensen met deze ervaringen?
Fate is just the weight of circumstances
vrijdag 9 maart 2018 om 20:12
vrijdag 9 maart 2018 om 20:13
Of je leest even wat ze schrijft natuurlijk
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
vrijdag 9 maart 2018 om 20:21
Je bedoelt dat je jezelf niet herkent in het verhaal. Dan hoef je niet perse te reageren hoor. TO vraagt namelijk naar ervaringen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt
vrijdag 9 maart 2018 om 20:25
Ja, mijn partner. Zijn vader heeft oorlogstrauma's opgelopen bij de krijgsmacht (en de enige van zijn eenheid die nu nog leeft). Schoonvader is zeer gesloten over wat er met hem gebeurd is en deze trauma's hebben gezorgd voor enorm verknipte familiebanden.
Partner is net begonnen met een onderzoekstraject na heel veel jaren aanmodderen.
Partner is net begonnen met een onderzoekstraject na heel veel jaren aanmodderen.
Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities.
vrijdag 9 maart 2018 om 20:30
Mijn vader zat als puber in het jappenkamp en dat maakte mij volbloed 2e generatie. Met alle bijbehorende ellende.
Ik heb jaren lopen tobben. Neem mijn raad aan en neem contact op met Centrum '45. Zij zijn specialisten op dit gebied...
Ik heb jaren lopen tobben. Neem mijn raad aan en neem contact op met Centrum '45. Zij zijn specialisten op dit gebied...
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
vrijdag 9 maart 2018 om 20:38
Mijn moeder heeft in een jappenkamp gezeten samen met mijn oma en overgrootouders. Mijn opa werkte aan de Birmalijn.
Mijn vader is Chinees, maar ook uit Indie. Zijn vader is vermoord tijdens de bersiap. Voor mijn familie van die kant is die periode heel naar geweest. Voor de andere kant van mijn familie natuurlijk ook.
Je kan naar centrum 45 in Oestgeest als je een diagnose zou willen.
Mijn vader is Chinees, maar ook uit Indie. Zijn vader is vermoord tijdens de bersiap. Voor mijn familie van die kant is die periode heel naar geweest. Voor de andere kant van mijn familie natuurlijk ook.
Je kan naar centrum 45 in Oestgeest als je een diagnose zou willen.
vrijdag 9 maart 2018 om 20:47
Ooit had ik een workshop op Centrum ‘45. Daar werd nogal neerbuigend over WOII-slachtoffers en de tweede generatie gesproken. Vrij lacherig werd er gezegd, dat het om oude seniele bejaarden gaat die überhaupt lastig te behandelen zijn aangezien ze vrijwel allemaal intussen wel dement zijn. De docent vond dit zelf erg popi Jopie klinken, denk ik. Laat ik nu een (idd nogal jonge) 2e generatie-kind zijn. Mijn vader was 7 toen de oorlog begon. En de oorlog heeft altijd wel een rol gespeeld in ons gezin. Niet eens omdat er zoveel over gesproken werd. Juist niet. Maar er is bij ons zeer duidelijk ingeprent dat je je door niets en niemand mag laten onderdrukken. Dat je liever (letterlijk) sterft dan dat je meebeweegt met mensen die druk op je uitoefenen (mijn vader, zijn broers/zussen en ouders hebben ternauwernood de hongerwinter overleefd).
Ik kan je zeggen dat dit niet altijd een hele fijne basishouding is in het contact met andere mensen. Maar het geeft wel aan hoe diep die wonden zijn, en hoe ver in de generaties dit wordt doorgegeven.
Ik was erg in shock van de uitspraken van de docent. Ik kon ineens niets meer zeggen. En hem ook niet serieus nemen. Centrum ‘45 richt zich vooral op oorlogsslachtoffers van nu, dat werd me wel duidelijk. Maar goed, miss was deze docent een eenling in zijn opvattingen bij dit bedrijf.
vrijdag 9 maart 2018 om 20:49
Verder zijn wij trouwens wel liefdevol opgegroeid maar het uitspreken van affectie is wel lange tijd lastig geweest voor mijn vader. Gelukkig heeft mijn moeder daar veel goeds in gedaan en heeft mijn vader zo geprobeerd om zo min mogelijk door te geven van alle ellende die hij als kind heeft gezien. 
. Maar het gesloten zijn herken ik wel bij hem ja.
. Maar het gesloten zijn herken ik wel bij hem ja.
vrijdag 9 maart 2018 om 20:54
vrijdag 9 maart 2018 om 20:57
Ik ben van 71 dus vrij jong voor 2e generatie.
De psychotherapeut die ik had in centrum 45 was fantastisch en nooit neerbuigend, evenals haar collega's. Helaas zat zij in MH 17 met haar gezin. Ze was een topmens en de eerste die mij begreep.
Een intake daar kan nooit kwaad en dan kan je altijd nog kijken of het goed voelt.
De psychotherapeut die ik had in centrum 45 was fantastisch en nooit neerbuigend, evenals haar collega's. Helaas zat zij in MH 17 met haar gezin. Ze was een topmens en de eerste die mij begreep.
Een intake daar kan nooit kwaad en dan kan je altijd nog kijken of het goed voelt.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
vrijdag 9 maart 2018 om 21:26
Mijn man is tweede generatie, en ook al was de eerste generatie in zijn familie vrij jong in de oorlog, ze hebben er elk op hun eigen manier een flinke knauw aan overgehouden. De één was bijna stoïcijns (want alles kan altijd erger), de ander juist over-emotioneel, de één praat er nooit over, de ander bijna altijd, de één voedt zijn kinderen extreem vrij en behoorlijk verwend op, de ander juist extreem streng en verre van verwend.
De eerste generatie is gevormd door het verleden, en draagt dat door in de opvoeding. En dat heeft ook weer zo zijn weerslag op wat die generatie weer aan hun kinderen meegeeft in de opvoeding (soms hetzelfde, soms juist totaal anders).
Dus ja, het kan heel goed zijn dat je een 2,5e generatie oorlogsslachtoffer bent. En daarin kun je wellicht wat antwoorden vinden op vragen waarom jouw jeugd is geweest zoals het was.
Maar vergeet daarbij niet dat de toekomst aan jou is. Jij mag nu jouw keuzes gaan maken. Sterkte!
De eerste generatie is gevormd door het verleden, en draagt dat door in de opvoeding. En dat heeft ook weer zo zijn weerslag op wat die generatie weer aan hun kinderen meegeeft in de opvoeding (soms hetzelfde, soms juist totaal anders).
Dus ja, het kan heel goed zijn dat je een 2,5e generatie oorlogsslachtoffer bent. En daarin kun je wellicht wat antwoorden vinden op vragen waarom jouw jeugd is geweest zoals het was.
Maar vergeet daarbij niet dat de toekomst aan jou is. Jij mag nu jouw keuzes gaan maken. Sterkte!
vrijdag 9 maart 2018 om 21:29
Ik merk het nog aan kleine dingetjes. Dat ik helemaal zenuwachtig word als het brood bijna op is bijvoorbeeld. En ik kan geen eten weggooien. Mijn grootouders hebben een behoorlijk trauma overgehouden aan de hongerwinter en daar heb ik via mijn ouders dan blijkbaar toch iets van meegekregen.
En mijn opa had een soort kampsyndroom. Hij heeft een tijdje in zo'n Duits werkkamp gezeten, en de rest van zijn leven heeft ie daar nachtmerries van gehad. Dus dan logeerden we daar en dan werd opa weer gillend wakker omdat ie door de SS achterna gezeten werd. Dat was best wel eng, als kind.
Slachtoffer vind ik voor mezelf nogal een heel groot woord, want zowel mijn grootouders als mijn ouders waren best heel lief voor me al hadden ze natuurlijk ook hun tekortkomingen. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat een kampleven een mate van egoïsme met zich meebrengt die een liefdevolle opvoeding onmogelijk maakt, en ja dat werkt nog generaties lang door.
En mijn opa had een soort kampsyndroom. Hij heeft een tijdje in zo'n Duits werkkamp gezeten, en de rest van zijn leven heeft ie daar nachtmerries van gehad. Dus dan logeerden we daar en dan werd opa weer gillend wakker omdat ie door de SS achterna gezeten werd. Dat was best wel eng, als kind.
Slachtoffer vind ik voor mezelf nogal een heel groot woord, want zowel mijn grootouders als mijn ouders waren best heel lief voor me al hadden ze natuurlijk ook hun tekortkomingen. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat een kampleven een mate van egoïsme met zich meebrengt die een liefdevolle opvoeding onmogelijk maakt, en ja dat werkt nog generaties lang door.
vrijdag 9 maart 2018 om 21:43
Oja eten.. mijn vader (en oma) deden niet moeilijk over eten laten staan. Maar mijn oma kookte altijd zo gepast mogelijk. Mijn vader is juist bang om tekort te hebben als er gasten zijn, ds hij kookt dan vaak veel te veel. Dat krijgen we dan in bakjes mee naar huis 
Waar mijn vader erg slecht tegen kan, is knoeien of spelen met eten. Uitspugen omdat je het niet lekker vindt. Of echt opzettelijk verpesten van eten, bijvoorbeeld als er op tv met eten wordt gesmeten, of mensen die in een bad vol spaghetti gaan zitten als weddenschap ofzo. Dan verstijft hij helemaal en zet dan bijv de tv uit (maar zal niks zeggen).
Waar mijn vader erg slecht tegen kan, is knoeien of spelen met eten. Uitspugen omdat je het niet lekker vindt. Of echt opzettelijk verpesten van eten, bijvoorbeeld als er op tv met eten wordt gesmeten, of mensen die in een bad vol spaghetti gaan zitten als weddenschap ofzo. Dan verstijft hij helemaal en zet dan bijv de tv uit (maar zal niks zeggen).
vrijdag 9 maart 2018 om 21:49
Mijn opa en oma waren juist altijd van het hamsteren. Enorme hoeveelheden eten stonden daar altijd in de kast, want je wist maar nooit. Maar ze waren ook nooit te beroerd om die voorraden aan te breken, en je kon mijn opa niet blijer krijgen dan door vier keer op te scheppen. Dan zat ik daar ongegeneerd te bunkeren (want oma kon echt heel erg lekker draadjesvlees maken 
) en dan zat opa zó te glunderen dat ik nog maar een keertje opschepte om hem een plezier te doen 
.
) en dan zat opa zó te glunderen dat ik nog maar een keertje opschepte om hem een plezier te doen .
vrijdag 9 maart 2018 om 21:50
Herkenbaar van het eten.Lady*Voldemort schreef: ↑09-03-2018 21:29Ik merk het nog aan kleine dingetjes. Dat ik helemaal zenuwachtig word als het brood bijna op is bijvoorbeeld. En ik kan geen eten weggooien. Mijn grootouders hebben een behoorlijk trauma overgehouden aan de hongerwinter en daar heb ik via mijn ouders dan blijkbaar toch iets van meegekregen.
En mijn opa had een soort kampsyndroom. Hij heeft een tijdje in zo'n Duits werkkamp gezeten, en de rest van zijn leven heeft ie daar nachtmerries van gehad. Dus dan logeerden we daar en dan werd opa weer gillend wakker omdat ie door de SS achterna gezeten werd. Dat was best wel eng, als kind.
Slachtoffer vind ik voor mezelf nogal een heel groot woord, want zowel mijn grootouders als mijn ouders waren best heel lief voor me al hadden ze natuurlijk ook hun tekortkomingen. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat een kampleven een mate van egoïsme met zich meebrengt die een liefdevolle opvoeding onmogelijk maakt, en ja dat werkt nog generaties lang door.
vrijdag 9 maart 2018 om 21:53
@labalade, zo ken ik iemand (1e generatie) met kasten en vriezers vol met voedsel dat al ver over datum is, want voedsel gooi je niet weg. En er blijft maar bijkomen, want aanbiedingen moet je groot inslaan. Het is zo ernstig dat wij er zelfs geen kopje koffie meer durven aan te nemen. Maar als er iets meegegeven wordt voor thuis (gebeurt altijd) dan nemen we dat wel mee. Niet om op te eten, maar wel om voedselvergiftiging bij de ander te voorkomen.
vrijdag 9 maart 2018 om 22:07
Dat herken ik ook wel, grote voorraden en vriezer vol eten. Weliswaar niet bedorven, voordat het zover is wordt het uitgedeeldNummer*Zoveel schreef: ↑09-03-2018 21:53@labalade, zo ken ik iemand (1e generatie) met kasten en vriezers vol met voedsel dat al ver over datum is, want voedsel gooi je niet weg. En er blijft maar bijkomen, want aanbiedingen moet je groot inslaan. Het is zo ernstig dat wij er zelfs geen kopje koffie meer durven aan te nemen. Maar als er iets meegegeven wordt voor thuis (gebeurt altijd) dan nemen we dat wel mee. Niet om op te eten, maar wel om voedselvergiftiging bij de ander te voorkomen.
En nog regelmatig wordt aan ons gevraagd of wij iets nodig hebben uit de aanbieding (want idd groot ingeslagen). Ik realiseer me dat nu pas eigenlijk.. Qua eten hamster ik stiekem zelf ook. Heb zelfs een tijd lang een geheim kastje op zolder gehad, bomvol met crackers en blikken groenten en pakken rijst. Standaard voor iedereen 3x3 liter water. Want stel dat je opgesloten raakt met het gezin of er gebeurt een ramp of het huis overstroomt (en we wonen op een heuvel
) . En je geen boodschappen kan doen. Tot Mn man mijn geheime voorraad ontdekte 
. Nu pakt hij regelmatig iets uit ‘de prep’. En ik herken het gevoel van jou Lady Voldemort. Ik word ook heel nerveus als dit kastje te leeg raakt.. Sorry TO, ik zal je draadje niet verder kapen
