Relaties
alle pijlers
Wat moet ik doen?
woensdag 14 maart 2018 om 14:12
Hallo allemaal
Het is niet van mijn gewoonte dit soort topics te openen. Aangezien ik vind dat je toch altijd moet uitgaan van je eigen gevoel. Alleen, deze keer maak ik een uitzondering omdat ik toch even met mijn handen in het haar zit.
Ik ben een jongen van 24 en heb de afgelopen 2 maand gedatet met een toffe kerel. Onze eerste date was op 6 januari en de klik was er meteen en het was dus ook erg gezellig. Tijdens die 2 maand hebben we elkaar ieder weekend gezien waarvan eentje niet. Na onze 5de date ben ik 2 x blijven slapen. Hiervoor uiteraard wel al gekust.
Date 1 - 4 waren fantastisch! Waarvan we op date 4, naar mijn gevoel, het meest naar elkaar toegegroeid waren. Daarin werd mij toen ook duidelijk dat hij gevoelens kreeg (waarvan ik ondertussen niet meer zo zeker ben). Toen waren we gaan eten. Tijdens het etentje zei hij dat het misschien een goed moment was voor mij om te stoppen met roken, aangezien hij niet goed tegen de geur kan. Daarna nog wat gaan drinken en s nachts nog wat bij hem op de zetel gehangen. Waarvan we op het einde hebben geknuffeld op het liedje Perfect van Ed Sheeran.
Hoewel het eerst allemaal leuk en spannend was, waarvan ik het gevoel had allemaal wel te zien hoe het ging lopen. Ik hoopte hem natuurlijk ieder weekend terug te zien, maar als er uiteindelijk niets meer van zou komen vond ik dat ook prima. Maar na date 4 werd het allemaal wat serieuzer voor mij. Het beetje vlinders dat ik voordien al had werd opeens een hele zwerm.
De week erna zagen we elkaar niet omdat hij een citytripje had gepland. Dat weekend liet hij mij weten dat hij mij miste en het veel leuker zou zijn geweest met mij erbij en dat ik de volgende keer zeker moest meegaan.
Het weekend na zijn citytrip spraken we opnieuw af. We gingen naar een dansoptreden kijken. Eenmaal bij hem toegekomen kreeg ik te horen dat er nog vrienden van hem (die ik niet ken) zouden meegaan. Dit had hij op voorhand niet gezegd aangezien hij niet wou dat ik ging afhaken. (Ik vond het wel schattig). Voor het optreden gingen we wat eten. Op restaurant zaten we naast elkaar en had ik mijn arm op zijn been gelegd. Dit vond hij duidelijk ook niet erg (hoewel ik pas later hoorde dat zijn vrienden niet wisten dat wij aan het daten waren, oeps!). Die avond was ik niet meteen de meest spraakzame persoon. Ik ben nogal een verlegen type en zeker als er opeens een grote groep mensen bij zijn dat ik niet ken. Hierdoor voelde ik mij wat verveeld naar hem toe en dacht ik dat ik misschien asociaal ging overkomen naar hem en zijn vrienden toe. Wel zei hij mij dat hij dat absoluut niet erg vond en dat hij het begreep.
Een week later opnieuw afgesproken. Ik weet niet waarom maar ik had het gevoel dat we allebei niet goed wisten wat we moesten zeggen. Hierdoor wou ik graag alles op tafel gooien en zeggen dat ik gevoelens had. Hoewel ik dit eerst niet wou doen aangezien uiteindelijk alles zichzelf toch wel uitwijst en gezien ik aanvoelde dat er iets anders was wist ik niet zeker of ik daar goed ging aandoen. Maar langs de andere kant had ik ook zoiets van: we hebben elkaar 2 maand ieder weekend gezien, als hij mij niks vind zou hij er ook geen moeite voor gedaan hebben. Uiteindelijk toch alles op tafel gegooid. Toen vertelde hij mij dat hij het heel leuk met me vind maar er even over wil nadenken en alles in perspectief wil bekijken. We zouden elkaar een hele tijd niet zien aangezien hij enkele keren weg moest voor het werk en een weekendje had gepland en ik ook waardoor het niet uit zou komen.
De week daarna toch afgesproken. Hierbij leken we allebei terug wat losser te zijn. We hebben het gewoon luchtig en plezant gehouden. We zaten heel dicht bij elkaar in de zetel en dat gaf geen vervelend gevoel. Toen ik naar huis ging hebben we een simpele afscheidskus gegeven.
Nu zaterdag, 17 maart, zien we elkaar voor het eerst terug in 3 weken. Hiervoor hadden we dagelijkse contact. Deze 3 weken was het iets minder, wat mij best ook deed piekeren en mij onzeker maakte. Afgelopen weekend wenste hij mij wel veel plezier op het familieweekend. Hij liet mij ook nog weten mij te missen en dat hij uitkijkt naar zaterdag. in een ander berichtje zij hij dat hij even afstand wou nemen om alles in perspectief te zien maar er niet uitgeraakt. Zaterdagavond hebben we afgesproken bij hem te thuis. Eerst met gemeenschappelijke vrienden erbij (dit was allang gepland) daarna zijn we alleen.
Ik merk dat ik hiervoor nerveus ben en niet goed weet wat er gaat gebeuren als onze vrienden weg zijn. Moet ik het gezellig houden? Het gesprek toch aanknopen? Ik heb al een aantal keren gedacht gewoon niet te gaan, maar da's ook geen optie, lol.
De ene keer denk ik, ik zet hem gewoon uit mijn hoofd, dit wordt toch niets! De andere keer denk ik: momenteel is niets zeker, hij heeft nog geen uitgesproken nee gezegd. De andere keer denk ik dat hij met mijn voeten heeft gespeeld en wil ik hem ergens neit geloven als hij zegt dat hij mij mist. Hierdoor ga ik ontzettend piekeren en probeer ik allemaal scenerios te bedenken wat ik misdaan zou kunnen hebben waarom hij plots gedraaid is. Maar volgens hem zou ik niet mogen piekeren aangezien dat dat voor niets goed zou zijn en dat hij niet aan mij ligt maar dat hij twijfelt over het leeftijdsverschil (hij is enkele jaren ouder, zijn vorige relatie was ook een aantal jaar jonger en dat is afgesprongen).
Ik probeer van het slechtste uit te gaan maar aangezien er niet echt iets duidelijk is vind ik dat heel moeilijk en wil ik hem nog niet opgeven.
Wat zouden jullie doen in mijn plaats of wat voor advies zou je geven?
Het is niet van mijn gewoonte dit soort topics te openen. Aangezien ik vind dat je toch altijd moet uitgaan van je eigen gevoel. Alleen, deze keer maak ik een uitzondering omdat ik toch even met mijn handen in het haar zit.
Ik ben een jongen van 24 en heb de afgelopen 2 maand gedatet met een toffe kerel. Onze eerste date was op 6 januari en de klik was er meteen en het was dus ook erg gezellig. Tijdens die 2 maand hebben we elkaar ieder weekend gezien waarvan eentje niet. Na onze 5de date ben ik 2 x blijven slapen. Hiervoor uiteraard wel al gekust.
Date 1 - 4 waren fantastisch! Waarvan we op date 4, naar mijn gevoel, het meest naar elkaar toegegroeid waren. Daarin werd mij toen ook duidelijk dat hij gevoelens kreeg (waarvan ik ondertussen niet meer zo zeker ben). Toen waren we gaan eten. Tijdens het etentje zei hij dat het misschien een goed moment was voor mij om te stoppen met roken, aangezien hij niet goed tegen de geur kan. Daarna nog wat gaan drinken en s nachts nog wat bij hem op de zetel gehangen. Waarvan we op het einde hebben geknuffeld op het liedje Perfect van Ed Sheeran.
Hoewel het eerst allemaal leuk en spannend was, waarvan ik het gevoel had allemaal wel te zien hoe het ging lopen. Ik hoopte hem natuurlijk ieder weekend terug te zien, maar als er uiteindelijk niets meer van zou komen vond ik dat ook prima. Maar na date 4 werd het allemaal wat serieuzer voor mij. Het beetje vlinders dat ik voordien al had werd opeens een hele zwerm.
De week erna zagen we elkaar niet omdat hij een citytripje had gepland. Dat weekend liet hij mij weten dat hij mij miste en het veel leuker zou zijn geweest met mij erbij en dat ik de volgende keer zeker moest meegaan.
Het weekend na zijn citytrip spraken we opnieuw af. We gingen naar een dansoptreden kijken. Eenmaal bij hem toegekomen kreeg ik te horen dat er nog vrienden van hem (die ik niet ken) zouden meegaan. Dit had hij op voorhand niet gezegd aangezien hij niet wou dat ik ging afhaken. (Ik vond het wel schattig). Voor het optreden gingen we wat eten. Op restaurant zaten we naast elkaar en had ik mijn arm op zijn been gelegd. Dit vond hij duidelijk ook niet erg (hoewel ik pas later hoorde dat zijn vrienden niet wisten dat wij aan het daten waren, oeps!). Die avond was ik niet meteen de meest spraakzame persoon. Ik ben nogal een verlegen type en zeker als er opeens een grote groep mensen bij zijn dat ik niet ken. Hierdoor voelde ik mij wat verveeld naar hem toe en dacht ik dat ik misschien asociaal ging overkomen naar hem en zijn vrienden toe. Wel zei hij mij dat hij dat absoluut niet erg vond en dat hij het begreep.
Een week later opnieuw afgesproken. Ik weet niet waarom maar ik had het gevoel dat we allebei niet goed wisten wat we moesten zeggen. Hierdoor wou ik graag alles op tafel gooien en zeggen dat ik gevoelens had. Hoewel ik dit eerst niet wou doen aangezien uiteindelijk alles zichzelf toch wel uitwijst en gezien ik aanvoelde dat er iets anders was wist ik niet zeker of ik daar goed ging aandoen. Maar langs de andere kant had ik ook zoiets van: we hebben elkaar 2 maand ieder weekend gezien, als hij mij niks vind zou hij er ook geen moeite voor gedaan hebben. Uiteindelijk toch alles op tafel gegooid. Toen vertelde hij mij dat hij het heel leuk met me vind maar er even over wil nadenken en alles in perspectief wil bekijken. We zouden elkaar een hele tijd niet zien aangezien hij enkele keren weg moest voor het werk en een weekendje had gepland en ik ook waardoor het niet uit zou komen.
De week daarna toch afgesproken. Hierbij leken we allebei terug wat losser te zijn. We hebben het gewoon luchtig en plezant gehouden. We zaten heel dicht bij elkaar in de zetel en dat gaf geen vervelend gevoel. Toen ik naar huis ging hebben we een simpele afscheidskus gegeven.
Nu zaterdag, 17 maart, zien we elkaar voor het eerst terug in 3 weken. Hiervoor hadden we dagelijkse contact. Deze 3 weken was het iets minder, wat mij best ook deed piekeren en mij onzeker maakte. Afgelopen weekend wenste hij mij wel veel plezier op het familieweekend. Hij liet mij ook nog weten mij te missen en dat hij uitkijkt naar zaterdag. in een ander berichtje zij hij dat hij even afstand wou nemen om alles in perspectief te zien maar er niet uitgeraakt. Zaterdagavond hebben we afgesproken bij hem te thuis. Eerst met gemeenschappelijke vrienden erbij (dit was allang gepland) daarna zijn we alleen.
Ik merk dat ik hiervoor nerveus ben en niet goed weet wat er gaat gebeuren als onze vrienden weg zijn. Moet ik het gezellig houden? Het gesprek toch aanknopen? Ik heb al een aantal keren gedacht gewoon niet te gaan, maar da's ook geen optie, lol.
De ene keer denk ik, ik zet hem gewoon uit mijn hoofd, dit wordt toch niets! De andere keer denk ik: momenteel is niets zeker, hij heeft nog geen uitgesproken nee gezegd. De andere keer denk ik dat hij met mijn voeten heeft gespeeld en wil ik hem ergens neit geloven als hij zegt dat hij mij mist. Hierdoor ga ik ontzettend piekeren en probeer ik allemaal scenerios te bedenken wat ik misdaan zou kunnen hebben waarom hij plots gedraaid is. Maar volgens hem zou ik niet mogen piekeren aangezien dat dat voor niets goed zou zijn en dat hij niet aan mij ligt maar dat hij twijfelt over het leeftijdsverschil (hij is enkele jaren ouder, zijn vorige relatie was ook een aantal jaar jonger en dat is afgesprongen).
Ik probeer van het slechtste uit te gaan maar aangezien er niet echt iets duidelijk is vind ik dat heel moeilijk en wil ik hem nog niet opgeven.
Wat zouden jullie doen in mijn plaats of wat voor advies zou je geven?
woensdag 14 maart 2018 om 14:21
woensdag 14 maart 2018 om 17:25
Dit wil ik ook helemaal niet. Ik wil gewoon even duidelijkheid of hij nog bereid is verder af te spreken om elkaar te leren kennen en te kijken waar het schip strandt of blijft varen? Dat mag toch wel?blijfgewoonbianca schreef: ↑14-03-2018 14:21Ik snap heel je vraag niet. Je hoeft toch niet gelijk te trouwen ? Je bent toch aan het kijken waar het eventueel naar toe gaat ? Waarom moet je perse na zoveel keer dat daten een naam kunnen geven ? Kijk gewoon, go with the flow en zo.