Relaties
alle pijlers
Moeder
dinsdag 10 april 2018 om 11:20
Ik ben een vrouw van 37. Ik ben getrouwd en heb 2 jonge kinderen. Ik denk de laatste tijd veel na over de relatie met mijn moeder en het een en ander wordt mij steeds duidelijker. Mijn moeder past een dag in de week op op mijn kinderen. Nu twijfel ik of dat wel goed voor ze is.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
woensdag 11 april 2018 om 10:16
Het 'onder controle houden' van jouw zelfvertrouwen (door de opmerkingen die zij maakt) heeft zij nodig om haar eigen positie te handhaven.
Zij is vooral Moeder, de vrouw die ergens -in dit geval ben jij dat- 'over gaat'.
Heb je wel eens met je broer over dit soort zaken gesproken?
En: vergroot je moeder eventuele wrijving, hoe klein en hoe lang geleden dan ook, tussen jou en je vader/broer steeds erg uit....om zichzelf er dan steeds tussen te plaatsen als sussende en verbindende factor?
Heb je wel eens aan haar gevraagd hoe jij vroeger als kind op X of Y reageerde; welke leuke, grappige etc. opmerkingen jij maakte als kind?
(of komt daar dan niets uit)
Of, zeker als zij weer eens een kritische opmerking maakt, zomaar aan je moeder vragen wat zij zou noemen als leuk, goed, bijzonder, etc. aan jou?
Je kunt je vader met vaderdag (3e zondag in juni) als cadeau een echte vader-dag aanbieden: geef hem een cadeaubon met het aanbod een hele dag (jij alleen met hem) samen als vader-dochter door te brengen.... waarschijnlijk frons je nu al je wenkbrauwen als je aan de (non-verbale) reactie van je moeder denkt wanneer je hem zoiets zou aanbieden?
Wat heel erg helpt is om, net zo subtiel, de (non-verbale) 'instructies' van je moeder te gaan negeren. gewoon doen alsof je ze niet ziet/leest en zo langzaam aan haar grip op jou verminderen.
gebruna wijzigde dit bericht op 11-04-2018 14:12
1.19% gewijzigd
woensdag 11 april 2018 om 13:41
Alle eer die er binnen de familie behaald kan worden is dankzij hem. Dat mijn man een goede baan heeft, een nieuwe auto heeft gekocht, sportprestaties behaald enz. is dankzij de opvoeding en hulp van mijn schoonvader. En alles wat niet zo goed gaat, is eigen schuld. Had hij zijn vader maar moeten vragen. Dan horen we continu dat mijn man dat natuurlijk niet kon weten, maar zijn vader weet dat wel.
woensdag 11 april 2018 om 14:35
Maar waarom gaan jullie daarin mee? Je vader en jij zijn allebei volwassen, dus dat zij dat misschien niet leuk vindt, hoeft niet te betekenen dat jullie elkaar niet 1 op 1 spreken. Soms moet je ook de confrontatie aangaan, juist om dit soort patronen wat te doorbreken denk ik.Pip0 schreef: ↑11-04-2018 08:49Ja precies Gebruna. Het viel me ineens op dat ik hem niet alleen kan spreken. Mijn vader lag toen hij ziek was in het ziekenhuis en toen kon het dus wel even. Hij zei mij dat ze nooit alleen kon zijn en hij niks zonder haar mocht doen terwijl hij daar wel behoefte aan had en zij wilde zijn pinpas afnemen zei hij.
Ik heb het idee dat ze ons erg onder controle wilde houden.
Ik lijk veel op mijn vader inderdaad. Ook niet heel assertief en zachtaardig qua temperament maar ook geleerd om zo te zijn zoals je schrijft.
Laatst had ik mijn dochtertje op een andere dag naar mijn ouders gebracht om met mijn zoontje naar het consultatiebureau te kunnen. Mijn moeder moest doen naar een clubje van haar in de ochtend. Wat me opviel is dat ze zei dat ik maar snel weg moest gaan vanwege drukte op de weg etc.
Alsof ik niet even alleen met mijn vader mocht zijn.
Ik herken het verder wel, het weinige complimenten geven, veel kritiek op uiterlijk. Mijn moeder doet dat ook en zij is gewoon heel erg onzeker.
woensdag 11 april 2018 om 14:38
Hij ziet hem dus echt als een verlengstuk van zichzelf. Nee dat doet mijn moeder niet. Ze kan niet toegeven dat ik iets goed kan. Dus ze zegt ook niet dat het aan haar ligt.Jillian76 schreef: ↑11-04-2018 13:41Alle eer die er binnen de familie behaald kan worden is dankzij hem. Dat mijn man een goede baan heeft, een nieuwe auto heeft gekocht, sportprestaties behaald enz. is dankzij de opvoeding en hulp van mijn schoonvader. En alles wat niet zo goed gaat, is eigen schuld. Had hij zijn vader maar moeten vragen. Dan horen we continu dat mijn man dat natuurlijk niet kon weten, maar zijn vader weet dat wel.
woensdag 11 april 2018 om 15:32
heb je er ook ervaring mee?Gebruna schreef: ↑11-04-2018 10:16Het 'onder controle houden' van jouw zelfvertrouwen (door de opmerkingen die zij maakt) heeft zij nodig om haar eigen positie te handhaven.
Zij is vooral Moeder, de vrouw die ergens -in dit geval ben jij dat- 'over gaat'.
Heb je wel eens met je broer over dit soort zaken gesproken?
En: vergroot je moeder eventuele wrijving, hoe klein en hoe lang geleden dan ook, tussen jou en je vader/broer steeds erg uit....om zichzelf er dan steeds tussen te plaatsen als sussende en verbindende factor?
nee herken ik niet. Wel zit ze nu erg vaak te zeuren over mijn neefjes en nichtjes en hoe ze opgevoed worden door mijn broers. Allerlei kritiek: de een is te dik, de ander vraagt te veel aandacht, een nichtje is een kreng, de ene krijgt te veel aandacht, de ander krijgt te weinig aandacht, de een krijgt te veel voeding, schoonzusje kan haar zoontje niet loslaten. Elke keer gezeur over ze allemaal. Ik vind het te veel negatief. Soms negeer ik het, soms zeg ik dat ik het anders zie.
Over mijn broers kan ze soms wel een beetje positief zijn
Ik heb het een keer met een broer besproken. Die kon zich er niets bij voorstellen en geloofde het niet. Hij zei ze zijn best positief over jou. Ik zei dat ze dat nooit tegen mij zeggen en dat hij het maar moest vergeten wat ik zei. Ik bang dat ze me niet geloven en ik ze kwijt raak
Heb je wel eens aan haar gevraagd hoe jij vroeger als kind op X of Y reageerde; welke leuke, grappige etc. opmerkingen jij maakte als kind?
(of komt daar dan niets uit)
nee niet gedaan. Meestal weet ze het allemaal niet meer
Of, zeker als zij weer eens een kritische opmerking maakt, zomaar aan je moeder vragen wat zij zou noemen als leuk, goed, bijzonder, etc. aan jou?
ga ik doen
Je kunt je vader met vaderdag (3e zondag in juni) als cadeau een echte vader-dag aanbieden: geef hem een cadeaubon met het aanbod een hele dag (jij alleen met hem) samen als vader-dochter door te brengen.... waarschijnlijk frons je nu al je wenkbrauwen als je aan de (non-verbale) reactie van je moeder denkt wanneer je hem zoiets zou aanbieden?
goed idee!
Wat heel erg helpt is om, net zo subtiel, de (non-verbale) 'instructies' van je moeder te gaan negeren. gewoon doen alsof je ze niet ziet/leest en zo langzaam aan haar grip op jou verminderen.
woensdag 11 april 2018 om 15:35
Kiwimeisje schreef: ↑11-04-2018 14:35Maar waarom gaan jullie daarin mee? Je vader en jij zijn allebei volwassen, dus dat zij dat misschien niet leuk vindt, hoeft niet te betekenen dat jullie elkaar niet 1 op 1 spreken. Soms moet je ook de confrontatie aangaan, juist om dit soort patronen wat te doorbreken denk ik.
Ik herken het verder wel, het weinige complimenten geven, veel kritiek op uiterlijk. Mijn moeder doet dat ook en zij is gewoon heel erg onzeker.
Ik ging er in mee omdat ze goed leek te bedoelen. Ze zei straks ook je te laat bij het consultatiebureau. Later dacht ik pas dat ze misschien niet wilde dat ik alleen met mijn vader was.
woensdag 11 april 2018 om 15:36
Ja ik wil aan mezelf gaan werken. Eens kijken hoe en wanneerlilalinda schreef: ↑10-04-2018 14:23beste wat jij nu kan doen, is aan jezelf werken. Ga een tijdje in therapie
De problemen die nu al wat aanwezig zijn richting je moeder, zul je extreem gaan voelen, als jouw kinderen gaan puberen.
Je kunt je kinderen beter door hun pubertijd heen loodsen als je je eigen jeugdproblemen dan verwerkt hebt.
woensdag 11 april 2018 om 16:04
Dat kan, maar dan moet je eerst ontdekt hebben dat er sprake is van een patroon. Dat kan heel lang duren.Kiwimeisje schreef: ↑11-04-2018 14:35"... Soms moet je ook de confrontatie aangaan, juist om dit soort patronen wat te doorbreken denk ik...."
En naarmate het langer duurt, is het patroon dieper ingeslepen en dus moeilijker te doorbreken. Bovendien worden je ouders ook ouder.
Soms gaat het allemaal heel vilein en subtiel. En is het niet eens zozeer een kwestie van 'geen complimenten geven', maar, zogenaamd goedbedoeld, ingrijpen in een proces (bijvoorbeeld een verbouwing of klussen bij jou thuis) waar zij eigenlijk totaal buiten staat. Zonder haar ingrijpen zou dat dan, althans die indruk wil zij wekken, helemaal fout zijn gegaan....
Of 'geen complimenten' geven tegen jou, maar anderen de hemel in prijzen als zij iets doen waar jij (ook) heel goed (of zelfs beter) in bent....hopende dat jij nog harder je best zal doen om haar goedkeuring/waardering te krijgen.
-Wat je dan beter niet kunt doen; zeggen/vertellen of gaan bewijzen dat je X of Y goed kan. Wel doen: beamen dat die ander het "ge-wel-dig kan, beter dan wie dan ook".
Als moeder de deur uit gaat naar haar clubje en jou aanspoort te vertrekken vanwege de file: roepen dat er een vergadering uit is gevallen en dat je alle tijd hebt om nog even "gezellig samen met pa een kopje koffie te blijven drinken".
En stel je moeder eens zo'n vraag zoals: wanneer iemand anders aan haar zou vragen wat echt iets is van/aan jou is waar jouw moeder echt trots op is omdat dat zo bijzonder, of leuk, of grappig aan jou is....wat zou zij dan antwoorden?
Spreek je wel eens met je broer (en schoonzus?) af zonder dat dit een afpraak is waar ook jullie ouders bij zijn?
Of regisseert je moeder het altijd zo dat zij er altijd bij is als de familie elkaar ziet? Zo ja, spreek eens samen met je broer af.
woensdag 11 april 2018 om 16:31
Maar dan ga je er wel vanuit dat moeder het allemaal bewust doet. Misschien heeft zij wel helemaal niet door dat ze zo doet en is het nuttig om dus wel een keer te zeggen wat je vindt. Ik denk trouwens dat ze onzeker is, kritisch op zichzelf en daardoor ook op het verlengde van haarzelf: haar dochter. Mijn theorieGebruna schreef: ↑11-04-2018 16:04Dat kan, maar dan moet je eerst ontdekt hebben dat er sprake is van een patroon. Dat kan heel lang duren.
En naarmate het langer duurt, is het patroon dieper ingeslepen en dus moeilijker te doorbreken. Bovendien worden je ouders ook ouder.
Soms gaat het allemaal heel vilein en subtiel. En is het niet eens zozeer een kwestie van 'geen complimenten geven', maar, zogenaamd goedbedoeld, ingrijpen in een proces (bijvoorbeeld een verbouwing of klussen bij jou thuis) waar zij eigenlijk totaal buiten staat. Zonder haar ingrijpen zou dat dan, althans die indruk wil zij wekken, helemaal fout zijn gegaan....
Of 'geen complimenten' geven tegen jou, maar anderen de hemel in prijzen als zij iets doen waar jij (ook) heel goed (of zelfs beter) in bent....hopende dat jij nog harder je best zal doen om haar goedkeuring/waardering te krijgen.
-Wat je dan beter niet kunt doen; zeggen/vertellen of gaan bewijzen dat je X of Y goed kan. Wel doen: beamen dat die ander het "ge-wel-dig kan, beter dan wie dan ook".
Als moeder de deur uit gaat naar haar clubje en jou aanspoort te vertrekken vanwege de file: roepen dat er een vergadering uit is gevallen en dat je alle tijd hebt om nog even "gezellig samen met pa een kopje koffie te blijven drinken".
En stel je moeder eens zo'n vraag zoals: wanneer iemand anders aan haar zou vragen wat echt iets is van/aan jou is waar jouw moeder echt trots op is omdat dat zo bijzonder, of leuk, of grappig aan jou is....wat zou zij dan antwoorden?
Spreek je wel eens met je broer (en schoonzus?) af zonder dat dit een afpraak is waar ook jullie ouders bij zijn?
Of regisseert je moeder het altijd zo dat zij er altijd bij is als de familie elkaar ziet? Zo ja, spreek eens samen met je broer af.
wel heel vervelend TO, ik denk dat therapie wel kan helpen hier beter mee om te gaan. Haar kun je niet veranderen, jezelf wel.
woensdag 11 april 2018 om 17:23
Ja ik kan mijn broers wel zonder haar zien gelukkig, maar niet met ze over mijn moeder spreken.Gebruna schreef: ↑11-04-2018 16:04Dat kan, maar dan moet je eerst ontdekt hebben dat er sprake is van een patroon. Dat kan heel lang duren.
En naarmate het langer duurt, is het patroon dieper ingeslepen en dus moeilijker te doorbreken. Bovendien worden je ouders ook ouder.
Soms gaat het allemaal heel vilein en subtiel. En is het niet eens zozeer een kwestie van 'geen complimenten geven', maar, zogenaamd goedbedoeld, ingrijpen in een proces (bijvoorbeeld een verbouwing of klussen bij jou thuis) waar zij eigenlijk totaal buiten staat. Zonder haar ingrijpen zou dat dan, althans die indruk wil zij wekken, helemaal fout zijn gegaan....
Of 'geen complimenten' geven tegen jou, maar anderen de hemel in prijzen als zij iets doen waar jij (ook) heel goed (of zelfs beter) in bent....hopende dat jij nog harder je best zal doen om haar goedkeuring/waardering te krijgen.
-Wat je dan beter niet kunt doen; zeggen/vertellen of gaan bewijzen dat je X of Y goed kan. Wel doen: beamen dat die ander het "ge-wel-dig kan, beter dan wie dan ook".
Als moeder de deur uit gaat naar haar clubje en jou aanspoort te vertrekken vanwege de file: roepen dat er een vergadering uit is gevallen en dat je alle tijd hebt om nog even "gezellig samen met pa een kopje koffie te blijven drinken".
En stel je moeder eens zo'n vraag zoals: wanneer iemand anders aan haar zou vragen wat echt iets is van/aan jou is waar jouw moeder echt trots op is omdat dat zo bijzonder, of leuk, of grappig aan jou is....wat zou zij dan antwoorden?
Spreek je wel eens met je broer (en schoonzus?) af zonder dat dit een afpraak is waar ook jullie ouders bij zijn?
Of regisseert je moeder het altijd zo dat zij er altijd bij is als de familie elkaar ziet? Zo ja, spreek eens samen met je broer af.
Herkenbaar hoor wat je schrijft. Ze is of mijn redder in nood of ze bekritiseert me op subtiele of minder subtiele wijze. Linksom of rechtsom het is niet opbouwend. Ik kwam regelmatig overstuur van mijn ouders vandaan, maar ik herken al veel meer van wat ze doet en het raakt me ook al veel minder gelukkig.
woensdag 11 april 2018 om 17:27
@Kiwimeisje. Klopt denk ik helemaal. Het gebeurt waarschijnlijk niet bewust, althans zeker niet bewust om de dochter te pesten of zo. Grote kans dat het pure onzekerheid is. En dat zij daarom het patroon voortzet, ook al is haar dochter inmiddels een volwassen vrouw.
En als dochter kun je er pas iets van zeggen c.q. aan gaan doen vanaf het moment dat je het gedrag of patroon zelf ziet.
Zomaar na 37 jaar "ineens" er tegen in gaan, is meestal niet effectief.
En als dochter kun je er pas iets van zeggen c.q. aan gaan doen vanaf het moment dat je het gedrag of patroon zelf ziet.
Zomaar na 37 jaar "ineens" er tegen in gaan, is meestal niet effectief.
donderdag 12 april 2018 om 08:43
Ga aan je eigen onzekerheid werken. Echt, dat maakt je leven zo'n stuk makkelijker, niet alleen bij je moeder.
Daarnaast krijg je dan waarschijnlijk wat meer inzicht in het gedrag van je moeder en hoe je daar mee om kunt gaan. Ook zal je relatie met haar daardoor verbeteren, niet verdiepen, maar je maakt je dan iig geen zorgen meer over wat ze van je vindt en dergelijke.
Het valt me wel op overigens dat je niet reageert op de tip dat je aan jezelf moet werken. cht geloof mij, ik ben 38 en heb een sessie of 6 gehad, ik heb me in mijn hele leven nog niet zo sterk gevoeld als nu. Wat mensen van me vinden raakt me nu nauwelijks en ik sta zo sterk in mijn schoenen dat ik niet eens twijfel of ik het wel goed doe qua opvoeding. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou kunnen.
Daarnaast krijg je dan waarschijnlijk wat meer inzicht in het gedrag van je moeder en hoe je daar mee om kunt gaan. Ook zal je relatie met haar daardoor verbeteren, niet verdiepen, maar je maakt je dan iig geen zorgen meer over wat ze van je vindt en dergelijke.
Het valt me wel op overigens dat je niet reageert op de tip dat je aan jezelf moet werken. cht geloof mij, ik ben 38 en heb een sessie of 6 gehad, ik heb me in mijn hele leven nog niet zo sterk gevoeld als nu. Wat mensen van me vinden raakt me nu nauwelijks en ik sta zo sterk in mijn schoenen dat ik niet eens twijfel of ik het wel goed doe qua opvoeding. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou kunnen.
donderdag 12 april 2018 om 10:25
Moeilijke situatie.
Het kan zijn dat je moeder niet meer kan of wil veranderen of haar negatieve gedrag naar jou toe altijd zal blijven ontkennen. Wellicht dat je hier dan het beste praktisch mee om kunt omgaan, namelijk accepteren dat je moeder niet gaat veranderen en dat dit een blijvende situatie is. Van daaruit bekijken wat het beste is voor jezelf en voor je kinderen, zoals je moeder (voorlopig) niet op je kinderen laten passen als dat niet goed voelt.
Het kan zijn dat je moeder niet meer kan of wil veranderen of haar negatieve gedrag naar jou toe altijd zal blijven ontkennen. Wellicht dat je hier dan het beste praktisch mee om kunt omgaan, namelijk accepteren dat je moeder niet gaat veranderen en dat dit een blijvende situatie is. Van daaruit bekijken wat het beste is voor jezelf en voor je kinderen, zoals je moeder (voorlopig) niet op je kinderen laten passen als dat niet goed voelt.
donderdag 12 april 2018 om 19:21
Ik heb er wel op gereageerd. Dat ik dat wel wil doen maar nog niet weet hoe en wat. Ik heb twee kleine kinderen. Ik zou moeten kijken wanneer het zou kunnen en bij wie.Hecamel schreef: ↑12-04-2018 08:43Ga aan je eigen onzekerheid werken. Echt, dat maakt je leven zo'n stuk makkelijker, niet alleen bij je moeder.
Daarnaast krijg je dan waarschijnlijk wat meer inzicht in het gedrag van je moeder en hoe je daar mee om kunt gaan. Ook zal je relatie met haar daardoor verbeteren, niet verdiepen, maar je maakt je dan iig geen zorgen meer over wat ze van je vindt en dergelijke.
Het valt me wel op overigens dat je niet reageert op de tip dat je aan jezelf moet werken. cht geloof mij, ik ben 38 en heb een sessie of 6 gehad, ik heb me in mijn hele leven nog niet zo sterk gevoeld als nu. Wat mensen van me vinden raakt me nu nauwelijks en ik sta zo sterk in mijn schoenen dat ik niet eens twijfel of ik het wel goed doe qua opvoeding. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou kunnen.
donderdag 12 april 2018 om 19:51
Wat een herkenning voor mij in sommige posts.
Ik ben nu 50+ en sinds ik in de overgang ben, ook wat mondiger tegen haar en geef ik dingen duidelijker aan, kap het af, of sneer terug.
Ze geeft graag ongevraagde adviezen. Als ze zegt dat zij iets zo of zo zou doen, dan zeg ik dat ik het op mijn manier doe, met een duidelijke punt achter mijn opmerking.
Als ze me onderbreekt in mijn verhaal om iets in overtreffende trap te vertellen, dan houd ik heel demonstratief mijn mond dicht, kijk haar aan en reageer niet op haar verhaal. Stilte, einde onderwerp.
Als ze zegt dat ze me een gratebaal vindt nadat ik afgevallen ben (als voorbeeld van geen complimenten kunnen geven) dan zeg ik haar dat ik liever te dun ben dan veel te dik zoals haar.
Ze moet ook altijd gelijk hebben in een discussie. Ik zeg nu direct "ja, je hebt gelijk" en houd mijn mond en dan het liefst nog minuten doorgaan.
De laatste dan:
Zij: Wanneer ga je naar de kapper? Ik: Wat moet ik daar doen? Zij: Ik vind het niet leuk dat lange haar. Ik: Ik wel. PUNT!
Dit zijn nu even wat voorbeelden van onderlinge conversaties. Ik kan nog veel meer vertellen.
Ze zit ook altijd te klagen over mijn broers en stiefbroertje en hun families en vrouwen. Ik ga er maar van uit dat ze over mij het zelfde doet als ik er niet bij ben.
Ik ben nu 50+ en sinds ik in de overgang ben, ook wat mondiger tegen haar en geef ik dingen duidelijker aan, kap het af, of sneer terug.
Ze geeft graag ongevraagde adviezen. Als ze zegt dat zij iets zo of zo zou doen, dan zeg ik dat ik het op mijn manier doe, met een duidelijke punt achter mijn opmerking.
Als ze me onderbreekt in mijn verhaal om iets in overtreffende trap te vertellen, dan houd ik heel demonstratief mijn mond dicht, kijk haar aan en reageer niet op haar verhaal. Stilte, einde onderwerp.
Als ze zegt dat ze me een gratebaal vindt nadat ik afgevallen ben (als voorbeeld van geen complimenten kunnen geven) dan zeg ik haar dat ik liever te dun ben dan veel te dik zoals haar.
Ze moet ook altijd gelijk hebben in een discussie. Ik zeg nu direct "ja, je hebt gelijk" en houd mijn mond en dan het liefst nog minuten doorgaan.
De laatste dan:
Zij: Wanneer ga je naar de kapper? Ik: Wat moet ik daar doen? Zij: Ik vind het niet leuk dat lange haar. Ik: Ik wel. PUNT!
Dit zijn nu even wat voorbeelden van onderlinge conversaties. Ik kan nog veel meer vertellen.
Ze zit ook altijd te klagen over mijn broers en stiefbroertje en hun families en vrouwen. Ik ga er maar van uit dat ze over mij het zelfde doet als ik er niet bij ben.
donderdag 12 april 2018 om 20:21
Heel fijn de herkenning inderdaad. En de adviezen hoe om te gaan met subtiele vernederingen.
Vroeger voelde ik me onveilig thuis. Ik was eigenlijk liever bij vriendinnen. Ik wilde ook zo snel mogelijk op kamers
Herkennen jullie dit ook:
Doodgezwegen worden dagenlang
Altijd de schuld krijgen
Te horen krijgen dat we (de kinderen)zo vervelend zijn en dat dat zo zwaar voor haar is
Ze vlucht weg naar haar oma en het is onze schuld
Sinterklaas overslaan omdat we zo ontzettend vervelend zijn
Als een blad aan een boom omslaan qua stemming. Eerst is de sfeer heel naar en is ze heel chagrijnig. Als een vriendin van haar onverwacht binnen komt is ze ineens vrolijk en heel aardig naar me. Ik vond dus fijn als er mensen langs kwamen
Vriendinnetjes op school vonden mijn moeder een trut
Ik vertel dat een goede vriendin zo anders deed dan normaal. Ze was chagrijnig. Dat was ze bijna nooit. Mijn moeder zegt dan dat het mijn schuld is en zegt je zoekt met iedereen ruzie. Een paar dagen later biedt die vriendin haar excuses bij me aan en zegt dat ze een miskraam had gehad en ze het daar erg moeilijk mee had. Het lag dus niet aan mij.
Ik vertel over huisgenoten die verliefd op me zijn. Kan absoluut niet zo zijn zegt ze.
Ik vertel trots over een compliment van een collega. Ze zegt het komt toch maar uit jouw mond.
Ik vertel dat er naar me getoeterd werd door vrachtwagenchauffeurs en dat dat geluid zo hard is en daarom dus niet fijn. Ze zegt geirriteerd dat doen ze naar alle vrouwen.
Vroeger voelde ik me onveilig thuis. Ik was eigenlijk liever bij vriendinnen. Ik wilde ook zo snel mogelijk op kamers
Herkennen jullie dit ook:
Doodgezwegen worden dagenlang
Altijd de schuld krijgen
Te horen krijgen dat we (de kinderen)zo vervelend zijn en dat dat zo zwaar voor haar is
Ze vlucht weg naar haar oma en het is onze schuld
Sinterklaas overslaan omdat we zo ontzettend vervelend zijn
Als een blad aan een boom omslaan qua stemming. Eerst is de sfeer heel naar en is ze heel chagrijnig. Als een vriendin van haar onverwacht binnen komt is ze ineens vrolijk en heel aardig naar me. Ik vond dus fijn als er mensen langs kwamen
Vriendinnetjes op school vonden mijn moeder een trut
Ik vertel dat een goede vriendin zo anders deed dan normaal. Ze was chagrijnig. Dat was ze bijna nooit. Mijn moeder zegt dan dat het mijn schuld is en zegt je zoekt met iedereen ruzie. Een paar dagen later biedt die vriendin haar excuses bij me aan en zegt dat ze een miskraam had gehad en ze het daar erg moeilijk mee had. Het lag dus niet aan mij.
Ik vertel over huisgenoten die verliefd op me zijn. Kan absoluut niet zo zijn zegt ze.
Ik vertel trots over een compliment van een collega. Ze zegt het komt toch maar uit jouw mond.
Ik vertel dat er naar me getoeterd werd door vrachtwagenchauffeurs en dat dat geluid zo hard is en daarom dus niet fijn. Ze zegt geirriteerd dat doen ze naar alle vrouwen.
donderdag 12 april 2018 om 20:55
Dan moet je daaraan gaan werken: dat je aan jezelf blijft twijfelen. Dat je andermans mening nodig hebt. Nu ook weer, met dit topic. Is jouw ervaring opeens meer waar als andere mensen het ook herkennen / hetzelfde hebben meegemaakt? Je kunt echt wel zelf beslissen of je moeder te vertrrouwen is, diep van binnen weet je het wel maar toch durf je er niet op te vertrouwen blijkbaar.
vrijdag 13 april 2018 om 10:17
Nogal een vergaande conclusie dat je TO aan zichzelf moet gaan werken. De gedragingen die TO beschrijft althans, zijn niet normaal in een goede moeder - dochter verhouding. Een moeder hoort trots te zijn op haar dochter of - beter geformuleerd wellicht - haar niet steeds naar beneden te halen met allerlei vileine opmerkingen en gedragingen maar juist zelfvertrouwen te geven. Heel goed mogelijk dat haar moeder wel degelijk een bepaalde stoornis heeft. De vraag is meer hoe daarmee om te gaan, zoals confronteren, accepteren, afstand houden, contact verbreken etc.Bumba1985 schreef: ↑12-04-2018 20:55Dan moet je daaraan gaan werken: dat je aan jezelf blijft twijfelen. Dat je andermans mening nodig hebt. Nu ook weer, met dit topic. Is jouw ervaring opeens meer waar als andere mensen het ook herkennen / hetzelfde hebben meegemaakt? Je kunt echt wel zelf beslissen of je moeder te vertrrouwen is, diep van binnen weet je het wel maar toch durf je er niet op te vertrouwen blijkbaar.
vrijdag 13 april 2018 om 10:23
Helemaal geen vergaande conclusie, TO kan haar moeder nu eenmaal niet veranderen, dus zal ze dat zelf moeten doen. Moeder en dochter lijken inderdaad geen goede band te hebben, misschien is ze ook wel geen goede moeder, maar dat maakt nog niet dat ze een stoornis heeft. Zou wel kunnen natuurlijk, maar alsnog blijft het een logische conclusie dat je als dochter daar mee om moet leren gaan. Als je er een slecht gevoel over hebt, kun je natuurlijk wel andere opvang voor je eigen kinderen regelen.Boogschutter10 schreef: ↑13-04-2018 10:17Nogal een vergaande conclusie dat je TO aan zichzelf moet gaan werken. De gedragingen die TO beschrijft althans, zijn niet normaal in een goede moeder - dochter verhouding. Een moeder hoort trots te zijn op haar dochter of - beter geformuleerd wellicht - haar niet steeds naar beneden te halen met allerlei vileine opmerkingen en gedragingen maar juist zelfvertrouwen te geven. Heel goed mogelijk dat haar moeder wel degelijk een bepaalde stoornis heeft. De vraag is meer hoe daarmee om te gaan, zoals confronteren, accepteren, afstand houden, contact verbreken etc.
vrijdag 13 april 2018 om 10:40
Wat een lompe, misplaatste reactie zeg! Heb je die voorbeelden wel gelezen? En tot je door laten dringen? Als je je hele leven al zo behandeld wordt, mag je best wel even naar de ander kijken ipv naar jezelf. Waarschijnlijk kijkt TO al heel lang naar zichzelf en wat ze toch verkeerd doet dat haar moeder zo tegen haar doet. Ik ben juist blij dat TO het eindelijk bij haar moeder begint te zoeken, want het ligt aan de moeder en niet aan haar. Mag ze dus even "bashen"? En de open deur van "kijk naar jezelf" vind ik zoooooo'n dooddoener. Elk probleem kan teniet worden gedaan met die opmerking.
Ik heb geen advies TO maar wil je wel sterkte wensen met de situatie en de herinneringen die naar boven komen (wellicht sinds je zelf kinderen hebt, ga je op een andere manier naar je eigen jeugd kijken?). Ik kan me goed voorstellen dat jouw zelfvertrouwen een flinke knauw heeft gekregen. Heel veel sterkte!
anoniem_366877 wijzigde dit bericht op 13-04-2018 10:42
Reden: Verkeerde persoon gequote X-D
Reden: Verkeerde persoon gequote X-D
14.55% gewijzigd
vrijdag 13 april 2018 om 11:09
Dus je praat veel over hoe leuk anderen je vinden en hoe je wordt nagetoeterd op straat en hoeveel complimenten je steeds krijgt. Ik kan me voorstellen dat dit op den duur wat irritant wordt en dat je de neiging krijgt het wat af te zwakken.
Ik heb ook zo'n vriendin die het altijd heeft over de vele mannen die haar bewonderen en met haar naar bed willen en de goede resultaten op haar werk enzo. Ik word daar altijd wat ongemakkelijk van en weet niet waarom ze dit soort dingen zo wil benadrukken.
Ik denk inderdaad onzekerheid. Misschien kun je daar eens aan werken? Je bent nu een volwassen vrouw, dus het constant zoeken naar bevestiging bij o.a. je moeder zou je nu niet meer nodig moeten hebben om je goed te voelen over jezelf.
Ik heb ook zo'n vriendin die het altijd heeft over de vele mannen die haar bewonderen en met haar naar bed willen en de goede resultaten op haar werk enzo. Ik word daar altijd wat ongemakkelijk van en weet niet waarom ze dit soort dingen zo wil benadrukken.
Ik denk inderdaad onzekerheid. Misschien kun je daar eens aan werken? Je bent nu een volwassen vrouw, dus het constant zoeken naar bevestiging bij o.a. je moeder zou je nu niet meer nodig moeten hebben om je goed te voelen over jezelf.
vrijdag 13 april 2018 om 11:12
ze kan haar moeder niet veranderen, ze kan alleen werken aan de manier hoe ze haar moeder met haar om laat gaanBoogschutter10 schreef: ↑13-04-2018 10:17Nogal een vergaande conclusie dat je TO aan zichzelf moet gaan werken. De gedragingen die TO beschrijft althans, zijn niet normaal in een goede moeder - dochter verhouding. Een moeder hoort trots te zijn op haar dochter of - beter geformuleerd wellicht - haar niet steeds naar beneden te halen met allerlei vileine opmerkingen en gedragingen maar juist zelfvertrouwen te geven. Heel goed mogelijk dat haar moeder wel degelijk een bepaalde stoornis heeft. De vraag is meer hoe daarmee om te gaan, zoals confronteren, accepteren, afstand houden, contact verbreken etc.
