Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
zaterdag 28 februari 2009 om 16:35
Hallo allemaal,
Ik wil aan jullie graag mijn verhaal kwijt. Ik weet niet of mijn ex een narcist is, maar ik weet wel dat hij een aantal karaktertrekken heeft die me aan een narcist doen denken. In ieder geval heb ik soms het idee dat hij niet helemaal 100 is, maar dat denk ik inmiddels ook van mezelf.
Ik heb een tijdje terug ook een topic geopend toen we nog samen waren om advies te krijgen van andere mensen. Daarin heb ik wel een gedeelte van onze relatie beschreven, maar lang niet alles. Dat wil ik nu graag doen, en ben erg benieuwd wat jullie daarop te zeggen hebben. Al zal het waarschijnlijk wel een beetje een onsamenhangend verhaal zijn, aangezien er zooo veel gebeurt is.
We zijn vijf jaar samen geweest, en kenden elkaar al een tijdje voordat we iets kregen. Ik heb hem leren kennen als een hele lieve jongen, die heel erg beschermend was tegenover mij en me altijd wel wou helpen. Dat vond ik een hele prettige eigenschap. Hij leek ook heel erg geduldig en ik voelde me veilig en op me gemak bij hem.
Jammer genoeg was dit alleen in het begin. Als ik mijn dagboeken van toen terug lees, staat erin dat hij ontzettend vaak chaggerijnig was. En dat kwam altijd door mij. Want ik zeurde, ik was jaloers, ik vroeg te veel aandacht en ik was irritant. En ik geloofde hem en voelde me schuldig.
Om een voorbeeldje te geven wat mij toen erg gekwetst heeft:
We waren een keer op een feestje, en ik had met moeite een kaartje voor hem geregeld dat hij ook mee kon. Want in eerste instantie wou hij niet, en op het allerlaatste moment wel. Toen we daar waren, was hij de hele avond spoorloos, en toen ik hem tegenkwam liep hij met een goede vriendin de hele avond rond. Op zich heb ik daar geen problemen mee, maar ik wou ook wel even een rondje met hem lopen. En dat wou hij dus niet. Hij zag me tenslotte thuis ook al de hele dag, dus ff 5 minuten wat drinken was te veel gevraagd en ik keek chaggerijnig volgens hem en daar had hij ook geen zin in. En hij had het zo ontzettend gezellig gehad met haar de hele avond.. Met mij wou hij nooit samen op een feestje rondlopen. Hij wou niet eens met me op de foto. Kwetsend.
Toen ik daar later wat over zei, moest ik niet zo jaloers doen.
Een aantal weken later wou meneer een tijdje bij haar logeren. En ik mocht niet mee. Want zonder mij was het gezelliger. Toen ik zei dat ik dat niet leuk vond, moest ik niet zo jaloers doen.
Op een gegeven moment werd ik ook echt jaloers. Want bij haar kon hij wel lief, aardig begripvol en mr perfect zijn. En bij mij niet!
Hij keek ook ontzettend graag porno op de pc. Wat ik dus echt niet tof vond.. Af en toe een keertje, ok. Maar niet als ik op bed lig of direct zodra ik ook maar ff weg was achter die pc kruipen. Niet elke dag. Niet als hij daar wel naar wou kijken, maar geen sex met mij wou. In het begin dacht ik, hij wil gewoon niet zo vaak. Totdat ik een keer onverwacht thuis kwam, en hem betrapte met zijn andere bezigheid. Daarna snapte ik ook waaorm hij altijd vroeg hoe laat ik thuis was.. En daarna heb ik hem ook wel vaker betrapt. Vond dvdtjes verstopt in huis, meerdere malen. En hij bleef er maar over liegen dat hij het niet meer zo vaak deed. En de reden was volgens hem: Als ik stress heb, dan doe ik dat. Dan voel ik me daarna leeg. Hetzelfde als jij hebt met roken. Maar ik ben niet verslaafd hoor.. In mijn ogen is hij dat wel.
Ik moest meer van hem werken, en toen werkte ik meer, en toen was het weer teveel.
We zijn al een keer eerder uit elkaar geweest omdat ik niet werkte. (Ik ging naar school en deed het huishouden e.d) Ik ben toen meer gaan werken omdat ik er alles aan wou doen om onze relatie te laten slagen. En toen was het weer niet goed.
In ruzies ging hij schreeuwen, verwijten maken, en heel erg onredelijk zijn. En uiteindelijk heb ik het altijd gedaan. En als ik hem eens vertel wat hij verkeerd doet, is hij zielig. Hij weet me altijd precies zo te raken, dat ik het erg vind voor hem en aan mezelf ga twijfelen. Ik weet niet of hij dat bewust doet.
Hij heeft me eens dagen ontlopen, omdat ik dingen niet goed genoeg regelde. Dat had ik dan verdiend, dan had ik het maar goed moeten doen.
Met geld was hij ook zo ontzettend moeilijk. Kon al moeilijk doen als hij 2 keer eten had betaald, en dan mocht ik geld lenen voor avondeten. En owee als hij dat niet snel genoeg terugkreeg.. Dan wou ik vast van hem profiteren.
Maar ondertussen wel zeggen dat ik alles van hem had kunnen hebben, als ik dat had gewild. En dat hij heel erg makkelijk was met geld.
We konden ook niet met elkaar praten. Ik was bang voor hem, en hoe hij deed. Mijn eigen dome schuld. Op een gegeven moment durfde ik niet meer eerlijk te zijn, uit angst voor zijn reactie. Uiteindelijk was er totaal geen communicatie meer. Hij dreigde ook altijd dat hij het uit zou maken, en ik was daar gevoelig voor en ging dan nog meer mijn best doen om te veranderen.
Nu is het uit, en ineens kunnen we met elkaar praten. En als ik dan zeg wat me dwars zit aan hem, is hij zielig, en voel ik me schuldig. Nu maakt hij complimentjes, is lief, begripvol.. Tenzij hij de controle verliest, dan word hij helemaal gek en begint weer te schreeuwen en dreigen.
De reden waarom hij de 2e keer bij me terugkwam.. Hij had me met een andere jongen gezien.. Waar ik btw nooit iets mee uitgespookt heb. Alleen een praatje mee gemaakt heb. Zelf heeft ie met een meisje in ONS huis afgesproken, film gekeken op bed, gezwommen, gezoend. Pff! Maar hij trok het niet, om mij alleen al op een foto te zien met een ander, en wou me toen ineens na drie maand terug. En ik, ik trapte er weer in, want hij was weer zooooo lief, en zou echt veranderen. Uiteindelijk was ik weer degene die moest veranderen, en het was nooit goed genoeg.
Ik wil aan jullie graag mijn verhaal kwijt. Ik weet niet of mijn ex een narcist is, maar ik weet wel dat hij een aantal karaktertrekken heeft die me aan een narcist doen denken. In ieder geval heb ik soms het idee dat hij niet helemaal 100 is, maar dat denk ik inmiddels ook van mezelf.
Ik heb een tijdje terug ook een topic geopend toen we nog samen waren om advies te krijgen van andere mensen. Daarin heb ik wel een gedeelte van onze relatie beschreven, maar lang niet alles. Dat wil ik nu graag doen, en ben erg benieuwd wat jullie daarop te zeggen hebben. Al zal het waarschijnlijk wel een beetje een onsamenhangend verhaal zijn, aangezien er zooo veel gebeurt is.
We zijn vijf jaar samen geweest, en kenden elkaar al een tijdje voordat we iets kregen. Ik heb hem leren kennen als een hele lieve jongen, die heel erg beschermend was tegenover mij en me altijd wel wou helpen. Dat vond ik een hele prettige eigenschap. Hij leek ook heel erg geduldig en ik voelde me veilig en op me gemak bij hem.
Jammer genoeg was dit alleen in het begin. Als ik mijn dagboeken van toen terug lees, staat erin dat hij ontzettend vaak chaggerijnig was. En dat kwam altijd door mij. Want ik zeurde, ik was jaloers, ik vroeg te veel aandacht en ik was irritant. En ik geloofde hem en voelde me schuldig.
Om een voorbeeldje te geven wat mij toen erg gekwetst heeft:
We waren een keer op een feestje, en ik had met moeite een kaartje voor hem geregeld dat hij ook mee kon. Want in eerste instantie wou hij niet, en op het allerlaatste moment wel. Toen we daar waren, was hij de hele avond spoorloos, en toen ik hem tegenkwam liep hij met een goede vriendin de hele avond rond. Op zich heb ik daar geen problemen mee, maar ik wou ook wel even een rondje met hem lopen. En dat wou hij dus niet. Hij zag me tenslotte thuis ook al de hele dag, dus ff 5 minuten wat drinken was te veel gevraagd en ik keek chaggerijnig volgens hem en daar had hij ook geen zin in. En hij had het zo ontzettend gezellig gehad met haar de hele avond.. Met mij wou hij nooit samen op een feestje rondlopen. Hij wou niet eens met me op de foto. Kwetsend.
Toen ik daar later wat over zei, moest ik niet zo jaloers doen.
Een aantal weken later wou meneer een tijdje bij haar logeren. En ik mocht niet mee. Want zonder mij was het gezelliger. Toen ik zei dat ik dat niet leuk vond, moest ik niet zo jaloers doen.
Op een gegeven moment werd ik ook echt jaloers. Want bij haar kon hij wel lief, aardig begripvol en mr perfect zijn. En bij mij niet!
Hij keek ook ontzettend graag porno op de pc. Wat ik dus echt niet tof vond.. Af en toe een keertje, ok. Maar niet als ik op bed lig of direct zodra ik ook maar ff weg was achter die pc kruipen. Niet elke dag. Niet als hij daar wel naar wou kijken, maar geen sex met mij wou. In het begin dacht ik, hij wil gewoon niet zo vaak. Totdat ik een keer onverwacht thuis kwam, en hem betrapte met zijn andere bezigheid. Daarna snapte ik ook waaorm hij altijd vroeg hoe laat ik thuis was.. En daarna heb ik hem ook wel vaker betrapt. Vond dvdtjes verstopt in huis, meerdere malen. En hij bleef er maar over liegen dat hij het niet meer zo vaak deed. En de reden was volgens hem: Als ik stress heb, dan doe ik dat. Dan voel ik me daarna leeg. Hetzelfde als jij hebt met roken. Maar ik ben niet verslaafd hoor.. In mijn ogen is hij dat wel.
Ik moest meer van hem werken, en toen werkte ik meer, en toen was het weer teveel.
We zijn al een keer eerder uit elkaar geweest omdat ik niet werkte. (Ik ging naar school en deed het huishouden e.d) Ik ben toen meer gaan werken omdat ik er alles aan wou doen om onze relatie te laten slagen. En toen was het weer niet goed.
In ruzies ging hij schreeuwen, verwijten maken, en heel erg onredelijk zijn. En uiteindelijk heb ik het altijd gedaan. En als ik hem eens vertel wat hij verkeerd doet, is hij zielig. Hij weet me altijd precies zo te raken, dat ik het erg vind voor hem en aan mezelf ga twijfelen. Ik weet niet of hij dat bewust doet.
Hij heeft me eens dagen ontlopen, omdat ik dingen niet goed genoeg regelde. Dat had ik dan verdiend, dan had ik het maar goed moeten doen.
Met geld was hij ook zo ontzettend moeilijk. Kon al moeilijk doen als hij 2 keer eten had betaald, en dan mocht ik geld lenen voor avondeten. En owee als hij dat niet snel genoeg terugkreeg.. Dan wou ik vast van hem profiteren.
Maar ondertussen wel zeggen dat ik alles van hem had kunnen hebben, als ik dat had gewild. En dat hij heel erg makkelijk was met geld.
We konden ook niet met elkaar praten. Ik was bang voor hem, en hoe hij deed. Mijn eigen dome schuld. Op een gegeven moment durfde ik niet meer eerlijk te zijn, uit angst voor zijn reactie. Uiteindelijk was er totaal geen communicatie meer. Hij dreigde ook altijd dat hij het uit zou maken, en ik was daar gevoelig voor en ging dan nog meer mijn best doen om te veranderen.
Nu is het uit, en ineens kunnen we met elkaar praten. En als ik dan zeg wat me dwars zit aan hem, is hij zielig, en voel ik me schuldig. Nu maakt hij complimentjes, is lief, begripvol.. Tenzij hij de controle verliest, dan word hij helemaal gek en begint weer te schreeuwen en dreigen.
De reden waarom hij de 2e keer bij me terugkwam.. Hij had me met een andere jongen gezien.. Waar ik btw nooit iets mee uitgespookt heb. Alleen een praatje mee gemaakt heb. Zelf heeft ie met een meisje in ONS huis afgesproken, film gekeken op bed, gezwommen, gezoend. Pff! Maar hij trok het niet, om mij alleen al op een foto te zien met een ander, en wou me toen ineens na drie maand terug. En ik, ik trapte er weer in, want hij was weer zooooo lief, en zou echt veranderen. Uiteindelijk was ik weer degene die moest veranderen, en het was nooit goed genoeg.
zaterdag 28 februari 2009 om 16:53
Nog een paar dingetjes..
Ik moest niet zo druk doen, dat was irritant.
Ik moest me stil houden, want we waren film aan het kijken.
Ik moest dingen beter regelen, want dat hoort in een volwassen relatie. (En zelf ook niet alles regelen zoals het hoort.)
Ik moest meer werken, daarna werkte ik weer te veel.
Ik moest die sleutel nou eens eindelijk aan mijn sleutelbos doen, want dat had hij al 10x gezegd.
Ik moest niet zo zeuren.
Hij wou vanalles alleen doen, en ik mocht niet mee. Terwijl we al niet zo vaak een weekendje samen hadden. Dan wou hij uit, mocht ik niet mee. (Zo ook 2e kerstdag.)
Ik was laks en lui.
Ik had overal wel een antwoord of een smoesje op volgens hem.
Ik had net zo veel geld te besteden als hem in de maand volgens hem. (Ja hoor, meneer kreeg maandelijks 2200 euro op zijn rekening, een student niet.)
Ga je nou alweer in bad?
Heb je het licht in de keuken nog aan staan?
Weet je wel hoeveel die bezine van de auto kost?
Wanneer ga je eens mee betalen aan het onderhoud van de auto?
Heb je dit al gedaan, heb je dat al gedaan?
Ik wil vanavond alleen weg en jij mag niet mee.
Ik wil niet hand in hand met je lopen.
Ik houd nietvan dat kleffe gedoe.
WE moeten gezond eten, want WE worden veel te dik.
Na alle stress 11 kilo afgevallen. Moest ik hem maar dankbaar voor zijn, want dat was dankzij hem.
Je moet op zaterdag stoppen met werken, want ik WIL een weekndje samen met je. (En ondertussen in de weekenden afspreken met anderen ik mocht dan niet mee.)
Zijn stress, kwam door mij. Zijn maagproblemen kwamen door alle stress en dus ook door mij. Hij had hoofdpijn, kwam ook door mij. Hij was zo opgefokt op zijn werk, kwam ook door mij.
Ik kan nog wel ff doorgaan.
Wat ik jullie wel kan zeggen is dat ik op het moment niet meer weet wat ik wil, voel, en begin zelfs te denken dat ik gewoon niet helemaal honderd ben en dat alles wat ik doe raar en vreemd is.
Ik moest niet zo druk doen, dat was irritant.
Ik moest me stil houden, want we waren film aan het kijken.
Ik moest dingen beter regelen, want dat hoort in een volwassen relatie. (En zelf ook niet alles regelen zoals het hoort.)
Ik moest meer werken, daarna werkte ik weer te veel.
Ik moest die sleutel nou eens eindelijk aan mijn sleutelbos doen, want dat had hij al 10x gezegd.
Ik moest niet zo zeuren.
Hij wou vanalles alleen doen, en ik mocht niet mee. Terwijl we al niet zo vaak een weekendje samen hadden. Dan wou hij uit, mocht ik niet mee. (Zo ook 2e kerstdag.)
Ik was laks en lui.
Ik had overal wel een antwoord of een smoesje op volgens hem.
Ik had net zo veel geld te besteden als hem in de maand volgens hem. (Ja hoor, meneer kreeg maandelijks 2200 euro op zijn rekening, een student niet.)
Ga je nou alweer in bad?
Heb je het licht in de keuken nog aan staan?
Weet je wel hoeveel die bezine van de auto kost?
Wanneer ga je eens mee betalen aan het onderhoud van de auto?
Heb je dit al gedaan, heb je dat al gedaan?
Ik wil vanavond alleen weg en jij mag niet mee.
Ik wil niet hand in hand met je lopen.
Ik houd nietvan dat kleffe gedoe.
WE moeten gezond eten, want WE worden veel te dik.
Na alle stress 11 kilo afgevallen. Moest ik hem maar dankbaar voor zijn, want dat was dankzij hem.
Je moet op zaterdag stoppen met werken, want ik WIL een weekndje samen met je. (En ondertussen in de weekenden afspreken met anderen ik mocht dan niet mee.)
Zijn stress, kwam door mij. Zijn maagproblemen kwamen door alle stress en dus ook door mij. Hij had hoofdpijn, kwam ook door mij. Hij was zo opgefokt op zijn werk, kwam ook door mij.
Ik kan nog wel ff doorgaan.
Wat ik jullie wel kan zeggen is dat ik op het moment niet meer weet wat ik wil, voel, en begin zelfs te denken dat ik gewoon niet helemaal honderd ben en dat alles wat ik doe raar en vreemd is.
zaterdag 28 februari 2009 om 17:47
Heel herkenbaar,
Altijd een ander verantwoordelijk stellen voor alle foutenn (die geeneens fout zijn). Niet meer aan jezelf twijfelen.
Wees blij dat het voorbij is.
Mindfuckers en energiezuigers zijn het. Oprah noemt het giftige mensen, ze zijn zo innemend en charmant, maar dodelijk giftig, weg ermee.
Zonde eigenlijk dat wij met die negatieve energie blijven zitten en die eikels vrolijk rondhuppelen.
Altijd een ander verantwoordelijk stellen voor alle foutenn (die geeneens fout zijn). Niet meer aan jezelf twijfelen.
Wees blij dat het voorbij is.
Mindfuckers en energiezuigers zijn het. Oprah noemt het giftige mensen, ze zijn zo innemend en charmant, maar dodelijk giftig, weg ermee.
Zonde eigenlijk dat wij met die negatieve energie blijven zitten en die eikels vrolijk rondhuppelen.
Wie het laatst lacht................. heeft de grap niet begrepen.
zaterdag 28 februari 2009 om 17:49
Hallo Kruimeltje,
ik las je verhaal en herkende zoveel. Vooral, wat me nu boven komt: Je hebt zóveel gedaan om het hem naar de zin te maken, om irritaties bij hem te voorkomen. Waar was je daarbij zefl? Net als ongeveer iedereen hier, stond je leven in het teken van je partner en vergat je ook aan jezelf te denken. Je werd zo gemanipuleerd, dat je werd, wat híj wou dat je werd, en dan was het ook niet goed. Maar je eigen persoon is daarbij helemaal ondergesneeuwd. Zoek die terug en sluit weer vriendschap met jezelf. Het gaat er niet meer om, wat hij vond wat je moest doen of zijn, maar wat je nu zelf vindt. Dat andere is geweest. Veel sterkte!
ik las je verhaal en herkende zoveel. Vooral, wat me nu boven komt: Je hebt zóveel gedaan om het hem naar de zin te maken, om irritaties bij hem te voorkomen. Waar was je daarbij zefl? Net als ongeveer iedereen hier, stond je leven in het teken van je partner en vergat je ook aan jezelf te denken. Je werd zo gemanipuleerd, dat je werd, wat híj wou dat je werd, en dan was het ook niet goed. Maar je eigen persoon is daarbij helemaal ondergesneeuwd. Zoek die terug en sluit weer vriendschap met jezelf. Het gaat er niet meer om, wat hij vond wat je moest doen of zijn, maar wat je nu zelf vindt. Dat andere is geweest. Veel sterkte!
zondag 1 maart 2009 om 14:55
http://home.zonnet.nl/berhen/narc.htm
Gaat over narcistische ouders en wat het met kinderen doet.
Kruimeltje, wat een verhaal meid. Heb niet veel tijd om te reageren nu. Ik geef je in elk geval een dikke knuffel en wens je veel sterkte. Je bent veel meer waard dan deze kwallebal die mijns inziens idd veel narcistische trekken vertoont.
Hoe zit het met eventuele alcoholverslaving? Bij hem dan he?
Gaat over narcistische ouders en wat het met kinderen doet.
Kruimeltje, wat een verhaal meid. Heb niet veel tijd om te reageren nu. Ik geef je in elk geval een dikke knuffel en wens je veel sterkte. Je bent veel meer waard dan deze kwallebal die mijns inziens idd veel narcistische trekken vertoont.
Hoe zit het met eventuele alcoholverslaving? Bij hem dan he?
zondag 1 maart 2009 om 16:18
Hoi!
Sjeetje, wat heb ik veel aan jullie verhalen! Het meeste wat ik lees is (helaas) zo herkenbaar! Het manipuleren, vernederen, agressie en nog veel meer, het totaal mezelf kwijt zijn!
Ik kan mijn verhaal alleen moeilijk onder woorden brengen.
In december heb ik een eind aan mijn relatie van 2 jaar gemaakt en sindsdien gaat het wel beter met me. Maar het blijft moeilijk! Ik weet soms echt niet wat ik voel, heel raar. Ik hoop dat ik hier af en toe kan meeschrijven. En dat ik mijn verhaal wel onder woorden kan brengen.
Sjeetje, wat heb ik veel aan jullie verhalen! Het meeste wat ik lees is (helaas) zo herkenbaar! Het manipuleren, vernederen, agressie en nog veel meer, het totaal mezelf kwijt zijn!
Ik kan mijn verhaal alleen moeilijk onder woorden brengen.
In december heb ik een eind aan mijn relatie van 2 jaar gemaakt en sindsdien gaat het wel beter met me. Maar het blijft moeilijk! Ik weet soms echt niet wat ik voel, heel raar. Ik hoop dat ik hier af en toe kan meeschrijven. En dat ik mijn verhaal wel onder woorden kan brengen.
maandag 2 maart 2009 om 18:34
Kruimeltje en Brighteyes, wat een verhalen! Ik herken mijn eigen verhaal er deels in, maar het lijkt bij jullie wel een stuk erger. Ik wens jullie heel veel sterkte!
Even weer een update van mij:
Heb mijn ex afgelopen weekend weer aan de telefoon gehad. Het was niet mijn intentie, maar toen hij voor de zoveelste keer contact zocht, kon ik het niet laten. We hebben heel goed gepraat (alweer) en hij begon over of we niet op een andere manier met elkaar kunnen blijven omgaan, want het gevoel is zo goed en we houden nog van elkaar. Heb het wel afgewezen met enorm veel pijn en moeite.
Maar hij klinkt zo goed en normaal, zo vol begrip naar mij, zo lief, zo vol zelfinzicht.... en dat maakte het nu zó vreselijk moeilijk. Ik mis hem echt verschrikkelijk en hij mij ook en dat voelt het zo 'verkeerd' om de relatiebreuk door te zetten. Ik kan voor mezelf erg moeilijk beredeneren waarom ik nu NIET met hem verder zou kunnen. We passen zo goed bij elkaar, alleen die r*tziekte zit in de weg.
M'n vader zegt dat ik hem tenminste een voorwaarde moet stellen: dat hij hulp en begeleiding zoekt bij het hanteren van zijn ziekte. Door het uit te maken heb ik ook eigenlijk de grens gesteld. Hij moet eerst maar eens verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en dat gaat hij waarschijnlijk niet doen als ik nu weer met hem ga.
Ik voel me zo klote! Ik zit zo in een impasse voor m'n gevoel. Ik heb mezelf gedwongen een einde te maken aan de relatie, om mezelf trouw te blijven, maar mijn emoties zeggen iets heel anders. Mijn ex is geen slecht iemand, het is die ziekte die het zo moeilijk maakt en zijn alcoholisme.
Ik ben ook heel erg bang om de hem los te laten. Sterker nog: ik WIL hem helemaal niet loslaten. Dat voelt vreselijk. Ik ben zo bang dat hij straks inziet dat onze relatie minder voorstelde dan hij had gedacht en dat hij het met een ander minstens zo goed of nog beter heeft.
Ja, dit klinkt allemaal misschien heel erg onzeker en labiel. Maar het wisselt bij mij enorm, hoe ik erin sta en me erover voel. Ik lijk niet sterk te kunnen blijven.
Kan iemand me zeggen dat ik hier echt goed aan doe? Want ik zie het even niet meer.
Soms denk ik: was mijn ex maar een grote klootzak, dan was het tenminste duidelijk. Dit is zo subtiel, zo anders weer. Mijn ex verandert tijdens een manie in een onmogelijk iemand die enorm narcistisch is, maar buiten die manie is hij helemaal niet zo.
Ik weet gewoon even niet meer wat ik ermee aan moet, ondanks alle 'rationele' verhalen van vrienden of familie. Ik geloof er zelf niet meer in.
Even weer een update van mij:
Heb mijn ex afgelopen weekend weer aan de telefoon gehad. Het was niet mijn intentie, maar toen hij voor de zoveelste keer contact zocht, kon ik het niet laten. We hebben heel goed gepraat (alweer) en hij begon over of we niet op een andere manier met elkaar kunnen blijven omgaan, want het gevoel is zo goed en we houden nog van elkaar. Heb het wel afgewezen met enorm veel pijn en moeite.
Maar hij klinkt zo goed en normaal, zo vol begrip naar mij, zo lief, zo vol zelfinzicht.... en dat maakte het nu zó vreselijk moeilijk. Ik mis hem echt verschrikkelijk en hij mij ook en dat voelt het zo 'verkeerd' om de relatiebreuk door te zetten. Ik kan voor mezelf erg moeilijk beredeneren waarom ik nu NIET met hem verder zou kunnen. We passen zo goed bij elkaar, alleen die r*tziekte zit in de weg.
M'n vader zegt dat ik hem tenminste een voorwaarde moet stellen: dat hij hulp en begeleiding zoekt bij het hanteren van zijn ziekte. Door het uit te maken heb ik ook eigenlijk de grens gesteld. Hij moet eerst maar eens verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en dat gaat hij waarschijnlijk niet doen als ik nu weer met hem ga.
Ik voel me zo klote! Ik zit zo in een impasse voor m'n gevoel. Ik heb mezelf gedwongen een einde te maken aan de relatie, om mezelf trouw te blijven, maar mijn emoties zeggen iets heel anders. Mijn ex is geen slecht iemand, het is die ziekte die het zo moeilijk maakt en zijn alcoholisme.
Ik ben ook heel erg bang om de hem los te laten. Sterker nog: ik WIL hem helemaal niet loslaten. Dat voelt vreselijk. Ik ben zo bang dat hij straks inziet dat onze relatie minder voorstelde dan hij had gedacht en dat hij het met een ander minstens zo goed of nog beter heeft.
Ja, dit klinkt allemaal misschien heel erg onzeker en labiel. Maar het wisselt bij mij enorm, hoe ik erin sta en me erover voel. Ik lijk niet sterk te kunnen blijven.
Kan iemand me zeggen dat ik hier echt goed aan doe? Want ik zie het even niet meer.
Soms denk ik: was mijn ex maar een grote klootzak, dan was het tenminste duidelijk. Dit is zo subtiel, zo anders weer. Mijn ex verandert tijdens een manie in een onmogelijk iemand die enorm narcistisch is, maar buiten die manie is hij helemaal niet zo.
Ik weet gewoon even niet meer wat ik ermee aan moet, ondanks alle 'rationele' verhalen van vrienden of familie. Ik geloof er zelf niet meer in.
maandag 2 maart 2009 om 19:21
Valesca, je hebt het ook over alcoholisme! I ken dat maar al te goed. Ik heb uiteindelijk na 35 jaar d knoop doorgehalt, en dat is niet zachtinnig gegaan. Achteraf wou ik, dat ik eerder 'vrij'was geweest, om gewoon mijn eigen gedachtens te mogen denken, mijn eigen gevoelens te mogen voelen en mijn iegen leven te mogen leven. Het heeft heel veel impact, vooral na zo'n lange tijd. Maar ik voel nu dat ik steeds beter in mijn eigen schoenen ga staan, maar het is wel net of ik af en toe nog moet leren lopen. Maar voor geen goud terug, in een relatie met vernedering, belediging, kleineren, dreigen en de rest(dat noem ik mishandeling). Ook ten aanzien van mijn kinderen niet weer, ze vinden eindelijk weer een beetje rust en het lijkt erop dat we weer een beetje normaal gaan worden. Het zal nog lange tijd duren, voordat we zover zijn, maar we gaan wel de goede kant op. En dat kon pas beginnen, nadat hij bij ons weg was. Overweeg heel goed wat je wilt en wat je verwacht. Maar overweeg ook, waarom je weg wou.
maandag 2 maart 2009 om 19:24
Hallo Golla, natuurlijk mag jij ook je verhaal hier kwijt. Dit is gewoon een plek waar we met zijn allen proberen onszelf en anderen te helpen. Iedereen die meemaakt, wat nodig is, om deze site te vinden, zal hier steun vinden. Ik hoop dat het je lukt, om met de steun van de mensen hier, je verhaal kwijt te kunnen en je weg te vinden.
Alleen al, dat je dit vond, geeft aan dat je het nodig had.
Alleen al, dat je dit vond, geeft aan dat je het nodig had.
maandag 2 maart 2009 om 19:51
quote:eindelijk schreef op 02 maart 2009 @ 19:21:
Valesca, je hebt het ook over alcoholisme! I ken dat maar al te goed. Ik heb uiteindelijk na 35 jaar d knoop doorgehalt, en dat is niet zachtinnig gegaan. Achteraf wou ik, dat ik eerder 'vrij'was geweest, om gewoon mijn eigen gedachtens te mogen denken, mijn eigen gevoelens te mogen voelen en mijn iegen leven te mogen leven. Het heeft heel veel impact, vooral na zo'n lange tijd. Maar ik voel nu dat ik steeds beter in mijn eigen schoenen ga staan, maar het is wel net of ik af en toe nog moet leren lopen. Maar voor geen goud terug, in een relatie met vernedering, belediging, kleineren, dreigen en de rest(dat noem ik mishandeling). Ook ten aanzien van mijn kinderen niet weer, ze vinden eindelijk weer een beetje rust en het lijkt erop dat we weer een beetje normaal gaan worden. Het zal nog lange tijd duren, voordat we zover zijn, maar we gaan wel de goede kant op. En dat kon pas beginnen, nadat hij bij ons weg was. Overweeg heel goed wat je wilt en wat je verwacht. Maar overweeg ook, waarom je weg wou.
Ik kan me voorstellen dat een relatie van 35 jaar met een alcoholist veel impact heeft! Ook bij jouw verhaal heb ik het idee dat jouw ex echt een stuk erger was dan mijn ex. Hij beledigde, kleineerde en vernederde wel, maar eigenlijk alleen als hij manisch was... en dan is hij niet zichzelf. Dat praat natuurlijk niks goed, maar ik leg daar wel een soort scheidslijn. Misschien geheel onterecht, ik weet het niet.
Ik vind het nog steeds moeilijk om hem een alcoholist te noemen, want hij kan ook wel zonder. Hij weet alleen vaak geen maat te houden, meestentijds wel, maar als het mis gaat... draait hij ook behoorlijk door. Maar hij heeft me nooit iets aangedaan. Als hij dronken was, keerde hij zich meestal meer in zichzelf of hij werd erg sentimenteel en hield alleen maar heel veel van me.
Schud me alsjeblieft heel hard wakker als je het idee hebt dat ik het allemaal niet zie omdat ik er middenin heb gezeten (en zit).
Ik heb echt het idee dat ik een bord voor m'n kop heb.
Valesca, je hebt het ook over alcoholisme! I ken dat maar al te goed. Ik heb uiteindelijk na 35 jaar d knoop doorgehalt, en dat is niet zachtinnig gegaan. Achteraf wou ik, dat ik eerder 'vrij'was geweest, om gewoon mijn eigen gedachtens te mogen denken, mijn eigen gevoelens te mogen voelen en mijn iegen leven te mogen leven. Het heeft heel veel impact, vooral na zo'n lange tijd. Maar ik voel nu dat ik steeds beter in mijn eigen schoenen ga staan, maar het is wel net of ik af en toe nog moet leren lopen. Maar voor geen goud terug, in een relatie met vernedering, belediging, kleineren, dreigen en de rest(dat noem ik mishandeling). Ook ten aanzien van mijn kinderen niet weer, ze vinden eindelijk weer een beetje rust en het lijkt erop dat we weer een beetje normaal gaan worden. Het zal nog lange tijd duren, voordat we zover zijn, maar we gaan wel de goede kant op. En dat kon pas beginnen, nadat hij bij ons weg was. Overweeg heel goed wat je wilt en wat je verwacht. Maar overweeg ook, waarom je weg wou.
Ik kan me voorstellen dat een relatie van 35 jaar met een alcoholist veel impact heeft! Ook bij jouw verhaal heb ik het idee dat jouw ex echt een stuk erger was dan mijn ex. Hij beledigde, kleineerde en vernederde wel, maar eigenlijk alleen als hij manisch was... en dan is hij niet zichzelf. Dat praat natuurlijk niks goed, maar ik leg daar wel een soort scheidslijn. Misschien geheel onterecht, ik weet het niet.
Ik vind het nog steeds moeilijk om hem een alcoholist te noemen, want hij kan ook wel zonder. Hij weet alleen vaak geen maat te houden, meestentijds wel, maar als het mis gaat... draait hij ook behoorlijk door. Maar hij heeft me nooit iets aangedaan. Als hij dronken was, keerde hij zich meestal meer in zichzelf of hij werd erg sentimenteel en hield alleen maar heel veel van me.
Schud me alsjeblieft heel hard wakker als je het idee hebt dat ik het allemaal niet zie omdat ik er middenin heb gezeten (en zit).
Ik heb echt het idee dat ik een bord voor m'n kop heb.
maandag 2 maart 2009 om 22:47
Vales, het ziet er naar uit dat jouw vent zuipt en dan onberekenbaar wordt. Als hij nuchter is en niet manisch, dan is hij kennelijk wel te genieten, maar zodra er manisch of drank ik het spel is, is het mis. Hoe wil je zo verder gaan? Ik schud je wakker! Neem je die minder goede tijden (...) voor lief?
maandag 2 maart 2009 om 23:19
quote:Cate schreef op 02 maart 2009 @ 23:04:
Wat is een narcist precies, heb ook vaak gehoren gekregen dat mijn ex er ook één is....Pff, dat is niet in een paar woorden uit te leggen. Maar kijk eens hier:
http://nl.wikipedia.org/w..._persoonlijkheidsstoornis
Wat is een narcist precies, heb ook vaak gehoren gekregen dat mijn ex er ook één is....Pff, dat is niet in een paar woorden uit te leggen. Maar kijk eens hier:
http://nl.wikipedia.org/w..._persoonlijkheidsstoornis
dinsdag 3 maart 2009 om 00:29
quote:Valesca C schreef op 02 maart 2009 @ 19:51:
[...]
Schud me alsjeblieft heel hard wakker als je het idee hebt dat ik het allemaal niet zie omdat ik er middenin heb gezeten (en zit).
Ik heb echt het idee dat ik een bord voor m'n kop heb.
van een afstand heb je soms een beter overzicht!
Zet het een stuk van je af, bekijk het als een buitenstaander. Als je iemand zou treffen die jou jouw verhaal vertelde, wat zou jij daar dan op antwoorden?
[...]
Schud me alsjeblieft heel hard wakker als je het idee hebt dat ik het allemaal niet zie omdat ik er middenin heb gezeten (en zit).
Ik heb echt het idee dat ik een bord voor m'n kop heb.
van een afstand heb je soms een beter overzicht!
Zet het een stuk van je af, bekijk het als een buitenstaander. Als je iemand zou treffen die jou jouw verhaal vertelde, wat zou jij daar dan op antwoorden?
dinsdag 3 maart 2009 om 09:18
quote:Muis66 schreef op 02 maart 2009 @ 22:47:
Vales, het ziet er naar uit dat jouw vent zuipt en dan onberekenbaar wordt. Als hij nuchter is en niet manisch, dan is hij kennelijk wel te genieten, maar zodra er manisch of drank ik het spel is, is het mis. Hoe wil je zo verder gaan? Ik schud je wakker! Neem je die minder goede tijden (...) voor lief?
Bedankt Muis! Je hebt me wel even wakker geschud hiermee...
Gek is dat, hoe je soms blind kunt zijn voor een andere invalshoek of voor de realiteit op zich.
Vales, het ziet er naar uit dat jouw vent zuipt en dan onberekenbaar wordt. Als hij nuchter is en niet manisch, dan is hij kennelijk wel te genieten, maar zodra er manisch of drank ik het spel is, is het mis. Hoe wil je zo verder gaan? Ik schud je wakker! Neem je die minder goede tijden (...) voor lief?
Bedankt Muis! Je hebt me wel even wakker geschud hiermee...
Gek is dat, hoe je soms blind kunt zijn voor een andere invalshoek of voor de realiteit op zich.
dinsdag 3 maart 2009 om 09:24
quote:eindelijk schreef op 03 maart 2009 @ 00:29:
[...]
van een afstand heb je soms een beter overzicht!
Zet het een stuk van je af, bekijk het als een buitenstaander. Als je iemand zou treffen die jou jouw verhaal vertelde, wat zou jij daar dan op antwoorden?
Ja... dan zou ik ook zeggen: laat het los. Geef jezelf de kans op een gezondere relatie. Misschien is het zelfs zo dat hoe lief en aardig hij ook wél kan zijn, hij heeft een aantal héle grote problemen.
Ik heb gisteravond ook nog even een vriendin gebeld. Ik werd gewoon gek van mezelf. Zij zei dat het wel een hele grote opoffering van jezelf is, als ik zou kiezen met mijn ex verder te gaan. Hij wil onverantwoordelijk blijven en ik moet dan maar zo sterk zijn om niet zijn verantwoordelijkheid op me te nemen. Buiten alle periodes dat hij me kan kwetsen, dat hij in een psychose plotseling verliefd kan worden op andere vrouwen etc.
Dus ja, ik heb het nu wel weer een stuk helderder voor me.
Bedankt Eindelijk!
[...]
van een afstand heb je soms een beter overzicht!
Zet het een stuk van je af, bekijk het als een buitenstaander. Als je iemand zou treffen die jou jouw verhaal vertelde, wat zou jij daar dan op antwoorden?
Ja... dan zou ik ook zeggen: laat het los. Geef jezelf de kans op een gezondere relatie. Misschien is het zelfs zo dat hoe lief en aardig hij ook wél kan zijn, hij heeft een aantal héle grote problemen.
Ik heb gisteravond ook nog even een vriendin gebeld. Ik werd gewoon gek van mezelf. Zij zei dat het wel een hele grote opoffering van jezelf is, als ik zou kiezen met mijn ex verder te gaan. Hij wil onverantwoordelijk blijven en ik moet dan maar zo sterk zijn om niet zijn verantwoordelijkheid op me te nemen. Buiten alle periodes dat hij me kan kwetsen, dat hij in een psychose plotseling verliefd kan worden op andere vrouwen etc.
Dus ja, ik heb het nu wel weer een stuk helderder voor me.
Bedankt Eindelijk!
dinsdag 3 maart 2009 om 13:11
Muis66 klopt precies, idd maar blij zijn dat ik geen relatie met hem heb, hij laat mij vooralsnog niet met rust, maar snel zorgen dat hij mij niet meer kan raken
Komt dit vaker voor bij mannen dan bij vrouwen? Raar, hij voelt zich ook echt superieur, terwijl hij in een groep niets voorstelt....Zijn vader heeft hem vroeger erg gekleineerd, hierdoor heeft hij het gevoel dat hij hemel en aarde moet bewegen om aan de top te komen.
Komt dit vaker voor bij mannen dan bij vrouwen? Raar, hij voelt zich ook echt superieur, terwijl hij in een groep niets voorstelt....Zijn vader heeft hem vroeger erg gekleineerd, hierdoor heeft hij het gevoel dat hij hemel en aarde moet bewegen om aan de top te komen.
dinsdag 3 maart 2009 om 13:54
quote:Cate schreef op 03 maart 2009 @ 13:11:
Muis66 klopt precies, idd maar blij zijn dat ik geen relatie met hem heb, hij laat mij vooralsnog niet met rust, maar snel zorgen dat hij mij niet meer kan raken
Komt dit vaker voor bij mannen dan bij vrouwen? Raar, hij voelt zich ook echt superieur, terwijl hij in een groep niets voorstelt....Zijn vader heeft hem vroeger erg gekleineerd, hierdoor heeft hij het gevoel dat hij hemel en aarde moet bewegen om aan de top te komen.
Je beschrijft het helemaal correct!
Ergens is het triest, maar er valt niet mee te leven.
Muis66 klopt precies, idd maar blij zijn dat ik geen relatie met hem heb, hij laat mij vooralsnog niet met rust, maar snel zorgen dat hij mij niet meer kan raken
Komt dit vaker voor bij mannen dan bij vrouwen? Raar, hij voelt zich ook echt superieur, terwijl hij in een groep niets voorstelt....Zijn vader heeft hem vroeger erg gekleineerd, hierdoor heeft hij het gevoel dat hij hemel en aarde moet bewegen om aan de top te komen.
Je beschrijft het helemaal correct!
Ergens is het triest, maar er valt niet mee te leven.
dinsdag 3 maart 2009 om 18:26
Kijk ook eens op de site: www.jijveilig.nl onder het kopje column vind je een artikel: hoe herken je een narcist.
Wees idd maar blij dat hij je ex is.... heb je er tijdens je relatie geen last van gehad?
Vales: Blij dat je weer een beetje bij je positieven bent. En oh, wat herken ik je gevoelsmatige heen en weer geslinger. Hij wil geen hulp zoeken voor zichzelf? Zegt genoeg. Blijf voet bij stuk houden! Elke dag is er weer één. En hoe meer afstand er komt, hoe langer je hem niet ziet of spreekt, hoe minder aandacht je aan hem geeft in je gedachten... hoe kleiner hij wordt en hoe helderder je gaat zien dat je er goed aan gedaan hebt.
Je hebt een goede vriendin, bel haar maar vaker en blijf hier vooral schrijven. Heus.... je komt door deze periode heen.
Wees idd maar blij dat hij je ex is.... heb je er tijdens je relatie geen last van gehad?
Vales: Blij dat je weer een beetje bij je positieven bent. En oh, wat herken ik je gevoelsmatige heen en weer geslinger. Hij wil geen hulp zoeken voor zichzelf? Zegt genoeg. Blijf voet bij stuk houden! Elke dag is er weer één. En hoe meer afstand er komt, hoe langer je hem niet ziet of spreekt, hoe minder aandacht je aan hem geeft in je gedachten... hoe kleiner hij wordt en hoe helderder je gaat zien dat je er goed aan gedaan hebt.
Je hebt een goede vriendin, bel haar maar vaker en blijf hier vooral schrijven. Heus.... je komt door deze periode heen.
dinsdag 3 maart 2009 om 19:53
Gister zei mijn dochter dat ze bang was dat papa het huis vol camera's had hangen, toen herinnerde ik me dat ik dat gevoel ook vaak had. Je eeuwig bespied voelen en bang zijn om te bewegen in je eigen huis. Wat ben ik blij dat ik lekker de boel de boel kan laten en met iedereen kan praten, dat ik niet na elke keer dat ik de pc aan heb gehad alles hoef te wissen,
Wat een rust om in de winkel met iemand te kletsen en thuis niet hoeven verantwoorden met wie en waarover. Vrijheid, zalig.
En ook zo fijn, ik hoef niet de hele avond te luisteren hoe hard hij werkt en wat voor klootzakken er nu weer waren, wat voor tering tyfes en kanker..... Dat zijn woorden die ik verbied in mijn huis. De kids mogen bij de buren spelen en ik hoef niet te verdedigen dat de antilliaanse vader niet werkt, of de oostduitse buren een kinderporno netwerk hebben, al die paranoia en onzin hoef ik me niet meer over te vermoeien.
En wat heerlijk, mijn dochter kiest voor haarzelf, ze wil een weekend niet naar papa omdat ze een feestje heeft en belt zelf af. Als ik nu maar niet weer via stiefbroertje hoor dat ze haar vriendinnen belangrijker vind dan haar vader want dat zou ik wel heel erg onnozel vinden als pa zo'n uitspraak doet. Al verbaas ik me er niet over.
Wat een rust om in de winkel met iemand te kletsen en thuis niet hoeven verantwoorden met wie en waarover. Vrijheid, zalig.
En ook zo fijn, ik hoef niet de hele avond te luisteren hoe hard hij werkt en wat voor klootzakken er nu weer waren, wat voor tering tyfes en kanker..... Dat zijn woorden die ik verbied in mijn huis. De kids mogen bij de buren spelen en ik hoef niet te verdedigen dat de antilliaanse vader niet werkt, of de oostduitse buren een kinderporno netwerk hebben, al die paranoia en onzin hoef ik me niet meer over te vermoeien.
En wat heerlijk, mijn dochter kiest voor haarzelf, ze wil een weekend niet naar papa omdat ze een feestje heeft en belt zelf af. Als ik nu maar niet weer via stiefbroertje hoor dat ze haar vriendinnen belangrijker vind dan haar vader want dat zou ik wel heel erg onnozel vinden als pa zo'n uitspraak doet. Al verbaas ik me er niet over.
Wie het laatst lacht................. heeft de grap niet begrepen.
dinsdag 3 maart 2009 om 20:03
jeeeeeeeeeeeeeeeetje bright eyes.... Wat een beklemming spreekt er uit wat je schrijft. Ik herken het 100%. Die eeuwige controle, altijd uitleggen... En die uitleg eistte hij ook. En als je dat deed werd dat weer vertaald als verdedigen en als je wat te verdedigen hebt, heb je ook wat te verbergen..... grrrrrrrrrrrrr! Niets zeggen had ook geen zin, want dan verzweeg je vast een groot geheim, anders kan je het toch zeggen????!!!
Word er nog kwaad om als ik er aan terug denk. En ja, wat een bevrijding om te doen en te denken en te zeggen wat ik wil!
Word er nog kwaad om als ik er aan terug denk. En ja, wat een bevrijding om te doen en te denken en te zeggen wat ik wil!
woensdag 4 maart 2009 om 01:04
quote:bright eyes schreef op 03 maart 2009 @ 19:53:
Gister zei mijn dochter dat ze bang was dat papa het huis vol camera's had hangen, toen herinnerde ik me dat ik dat gevoel ook vaak had. Je eeuwig bespied voelen en bang zijn om te bewegen in je eigen huis. Wat ben ik blij dat ik lekker de boel de boel kan laten en met iedereen kan praten, dat ik niet na elke keer dat ik de pc aan heb gehad alles hoef te wissen,
Wat een rust om in de winkel met iemand te kletsen en thuis niet hoeven verantwoorden met wie en waarover. Vrijheid, zalig.
En ook zo fijn, ik hoef niet de hele avond te luisteren hoe hard hij werkt en wat voor klootzakken er nu weer waren, wat voor tering tyfes en kanker..... Dat zijn woorden die ik verbied in mijn huis. De kids mogen bij de buren spelen en ik hoef niet te verdedigen dat de antilliaanse vader niet werkt, of de oostduitse buren een kinderporno netwerk hebben, al die paranoia en onzin hoef ik me niet meer over te vermoeien.
Ik had het letterlijk zo kunnen schrijven!!!! Volgens mij hebben we met dezelfde man in hetzelfde huis geleefd!!! Ben jij mij? Ook altijd dat afgeven op anderen, verdenkingen en beschuldigingen die nergens op sloegen. En dat gevoel dat je nog constant in de gaten wordt gehouden. Als dat maar eens weg was...
Gister zei mijn dochter dat ze bang was dat papa het huis vol camera's had hangen, toen herinnerde ik me dat ik dat gevoel ook vaak had. Je eeuwig bespied voelen en bang zijn om te bewegen in je eigen huis. Wat ben ik blij dat ik lekker de boel de boel kan laten en met iedereen kan praten, dat ik niet na elke keer dat ik de pc aan heb gehad alles hoef te wissen,
Wat een rust om in de winkel met iemand te kletsen en thuis niet hoeven verantwoorden met wie en waarover. Vrijheid, zalig.
En ook zo fijn, ik hoef niet de hele avond te luisteren hoe hard hij werkt en wat voor klootzakken er nu weer waren, wat voor tering tyfes en kanker..... Dat zijn woorden die ik verbied in mijn huis. De kids mogen bij de buren spelen en ik hoef niet te verdedigen dat de antilliaanse vader niet werkt, of de oostduitse buren een kinderporno netwerk hebben, al die paranoia en onzin hoef ik me niet meer over te vermoeien.
Ik had het letterlijk zo kunnen schrijven!!!! Volgens mij hebben we met dezelfde man in hetzelfde huis geleefd!!! Ben jij mij? Ook altijd dat afgeven op anderen, verdenkingen en beschuldigingen die nergens op sloegen. En dat gevoel dat je nog constant in de gaten wordt gehouden. Als dat maar eens weg was...
woensdag 4 maart 2009 om 01:07
quote:LilacTree schreef op 03 maart 2009 @ 20:03:
jeeeeeeeeeeeeeeeetje bright eyes.... Wat een beklemming spreekt er uit wat je schrijft. Ik herken het 100%. Die eeuwige controle, altijd uitleggen... En die uitleg eistte hij ook. En als je dat deed werd dat weer vertaald als verdedigen en als je wat te verdedigen hebt, heb je ook wat te verbergen..... grrrrrrrrrrrrr! Niets zeggen had ook geen zin, want dan verzweeg je vast een groot geheim, anders kan je het toch zeggen????!!!
Word er nog kwaad om als ik er aan terug denk. En ja, wat een bevrijding om te doen en te denken en te zeggen wat ik wil!maar echt vrij ben je pas, als je dat ook écht durft, zonder er over na te denken. Ik denk dat het heel lang duurt voor de heprogrammering eindelijk rond is, en er helemaal geen angst meer is.
jeeeeeeeeeeeeeeeetje bright eyes.... Wat een beklemming spreekt er uit wat je schrijft. Ik herken het 100%. Die eeuwige controle, altijd uitleggen... En die uitleg eistte hij ook. En als je dat deed werd dat weer vertaald als verdedigen en als je wat te verdedigen hebt, heb je ook wat te verbergen..... grrrrrrrrrrrrr! Niets zeggen had ook geen zin, want dan verzweeg je vast een groot geheim, anders kan je het toch zeggen????!!!
Word er nog kwaad om als ik er aan terug denk. En ja, wat een bevrijding om te doen en te denken en te zeggen wat ik wil!maar echt vrij ben je pas, als je dat ook écht durft, zonder er over na te denken. Ik denk dat het heel lang duurt voor de heprogrammering eindelijk rond is, en er helemaal geen angst meer is.
