Problemen met schoonmoeder

Hallo iedereen,
Dit is de eerste keer dat ik hier iets schrijf, maar dat is vooral omdat ik even niet meer weet wat ik moet doen. Dit weekend is het voor de zoveelste keer tot onenigheid gekomen met mijn schoonmoeder.

Even wat achtergrond.
Ik ben getrouwd met twee kleine kinderen, > 10j samen met mijn man, we zijn 32.

Mijn schoonmoeder heeft nooit achter onze relatie gestaan. Op het moment dat ik mijn man leerde kennen woonde hij nog bij zijn ouders thuis. In de ogen van mijn schoonmoeder ben ik de vrouw die haar zoon van haar heeft gestolen (heeft ze al letterlijk zo tegen mij gezegd). Ze vond het niet kunnen dat hij af en toe op mijn appartement bleef slapen zonder verwittigen; hij was toen al 21j.

De eerste maal dat ik haar ontmoet heb, was ik uitgenodigd om bij mijn schoonouders te gaan eten. Ik had na het eten voorgesteld om te helpen afwassen (er stond geen machine), maar dat vond schoonmoeder niet nodig. Ze zou het zelf wel doen. We hebben toen nog wat tv gekeken en vriend en ik zijn samen doorgegaan. Achteraf heb ik gehoord dat ze mij dit heel kwalijk heeft genomen. Ze vond mij maar een luie doos en vond dat ik uit mezelf moest helpen met de afwas, zonder het vooraf te vragen. Sindsdien kan ik in haar ogen niets goed doen.

Ze bemoeit zich voortdurend met zaken die haar eigenlijk niet aangaan. Schoonvader is wat komen helpen toen we een huis hadden gekocht om het naar onze smaak in te richten. We waren het niet eens over welke kleur van plinten we wilden kiezen (ik wilde wit zoals de muren, vond ik moderner - vriend wilde eik, zoals de vloer). Schoonvader moet dit verder verteld hebben aan schoonmoeder, die ongevraagd aan de deur stond met eiken plinten, wat 'dat hadden we nog nodig'. Ze hangen er nog steeds en ik vind ze nog steeds even lelijk.

Tijdens mijn eerste zwangerschap belde ze elke dag om te vragen hoe het met haar kleinkind ging. Voordien had ze nog nooit met mij gebeld en ze heeft ook nooit naar mij gevraagd. Ze had het enkel maar over "haar eerste kleinkind". Toen ik éénmaal niet heb opgenomen, heeft ze 2 minuten later huilend naar mijn vriend gebeld om te zeggen dat ik haar van kleinkind wil afhouden en dat ze dat zo oneerlijk vond. Uiteindelijk hebben we beslist dat we zelf elke dag een berichtje zouden sturen om haar te laten weten hoe het ging. Dat was niet voldoende voor haar, ze wilde mee naar een echo en wilde wachten op de gang terwijl ik aan het bevallen was (zodat ze er al eerste bij kon als kind geboren werd). Dat hebben we geweigerd, wat ze niet in dank afgenomen heeft. Na de bevalling heb ik een bloeding gehad. Ik was ontzettend zwak en vriend had gevraagd om even te wachten met bezoek. Toen we echter thuiskwamen van het ziekenhuis stonden schoonouders echter al op de oprit te wachten. Uiteindelijk hebben we ze een uurtje binnen gelaten, terwijl ik lag te rusten op de sofa. Toen ze weer naar huis ging, heeft ze heel luid (met mij erbij) tegen vriend gezegd 'dat hij met mij echt wel het grote lot gewonnen had. Dat ik te lui was om zelf wat koffie aan te bieden of zelfs naar mijn eigen kind te kijken en dat alle werk nu op zijn nek zou terechtkomen.' Uiteindelijk hebben we hierna een tijd geen contact gehad met haar (vriend koos mijn kant), maar na heel wat krokodillentranen van haar hebben we haar opnieuw toegelaten.
Bij mijn tweede zwangerschap heeft ze nooit enige interesse getoond, wat ik zelfs nog erger vind. Ze had al een kleinkind en de rest was niet belangrijk.

Mijn vriend had al een tijdje last van rugpijn. Iets waar we nooit iets achter gezocht hadden. Hij nam gewoon af en toe een pijnstiller.
Op een bepaald moment probeerde hij recht te staan uit bed en is hij door zijn benen gezakt.
In het ziekenhuis kwam de diagnose dat hij een tumor had rond zijn nieren, die ook drukte op zijn ruggenmerg. Uiteindelijk heeft hij direct een operatie gehad, waarna hij zware complicaties heeft gehad (nierinfarct).
Mijn schoonmoeder verwijt mij dat hij ziek is. 'Ik had hem eerder naar een arts moeten sturen. Ik wil niet dat hij beter wordt. Voor mij is het toch niet erg als hij doodgaat, want ik kan direct een andere man kiezen, terwijl zij haar enige zoon kwijt is.' Ze heeft zo verschillende mails en berichten gestuurd. Ze heeft zelfs gezegd dat ze hoopt dat ik nu ook weet hoe het voelt als hij plots van je wordt weggenomen. (want ze ziet mij als die slechte vrouw die haar zoon heeft komen wegnemen).
Uiteindelijk bleek het om een tumor te gaan, die relatief goed kan behandeld worden met chemotherapie. Toen vriend in het ziekenhuis lag, zat ze elke dag bij hem, en dat van het moment waarop het bezoekuur inging, tot het moment dat ze door de verpleging werd buiten 'gegooid'. In heel die periode heeft ze geen enkele keer aangeboden of ze mij met iets moest helpen. Zelfs toen ik vroeg of ze de kinderen even wilde bijhouden, zodat ik meekon naar een afspraak bij de arts, lukte dit niet voor haar. Het was emotioneel allemaal te zwaar voor haar. Zij zou wel meegaan naar het gesprek met de arts (wilde vriend niet).
Nu is de behandeling van mijn vriend afgerond. Nog steeds belt ze elke dag naar hem om te vragen hoe het gaat. En als hij niet opneemt, belt ze naar mij. Toen we voor het eerst op restaurant waren gegaan na zijn ziekzijn, hadden we een bericht gestuurd dat ze niet kon bellen, want we waren niet thuis. De volgende morgen stond ze om kwart voor zeven al aan de voordeur, want ze had de hele nacht niet kunnen slapen, want ze was 'zo vreselijk ongerust'.
Met Pasen hebben we verteld dat we een reis geboekt hebben naar Spanje. We gaan gewoon enkele dagen luieren. Sindsdien belt ze elke dag, om te zeggen dat ze dat zo onverantwoord vindt, dat de gezondheidszorg daar zo slecht is, dat hij het nog niet aankan om te vliegen,... Ze is zelfs naar haar huisarts gegaan, die volgens haar zou gezegd hebben dat vriend nog niet in staat is om te reizen (Huisarts kan dit trouwens niet weten, want hij kent mijn vriend niet).
Dit weekend kwam ze vertellen dat ze hem 'niet liet vertrekken, als hij niet eerst met zijn oncoloog had gesproken'. Ik ben mijn geduld verloren en ik heb ze buiten gezet. Ik heb gezegd dat we de reis gepland hebben om eindelijk eens een week van haar af te zijn (wat deels wel meespeelt). Ze begon terug te huilen. Eigenlijk heb ik ook wel medelijden met haar. Ze heeft al een dochter gehad die verongelukt is, dus besef ik wel dat ze heel bang is om vriend te verliezen. Maar toch kan ik niet meer tegen haar constante bemoeienissen. Het is al erg genoeg als iemand waar je van houdt erg ziek is, maar door haar gedoe maakt ze het alleen maar moeilijker.
Ik heb mijn best gedaan, veel geslikt en gezwegen voor de lieve vrede, maar dat kan ik niet meer. Ik ben er zo klaar mee. Heeft iemand advies over wat ik met de situatie aanmoet?

kintsugi schreef: ↑

17-04-2018 10:24

Wat vindt je vriend ervan?

Wat een engelengeduld heb je. Ik zou er allang klaar mee zijn.

Voor het grootste deel kiest vriend mijn kant. Bijvoorbeeld met de zwangerschap van oudste, heeft hij duidelijk aangegeven dat ze niet meer moest bellen, dat ze dezelfde informatie zou krijgen als mijn moeder, dat ze niet vroeger zou verwittigd worden. En toen ze met haar opmerking over de schreef is gegaan, heeft hij duidelijk aangegeven dat ze het recht niet heeft om mij te beledigen in mijn eigen huis. We hebben haar toen een tijdje op afstand gehouden. Ze heeft echter gesmeekt om terug contact te mogen hebben, schoonvader heeft ook voor haar gepleit. De eerste maanden is het ook goed gegaan, maar uiteindelijk is ze in hetzelfde gedrag hervallen.

Joligeheidy schreef: ↑

17-04-2018 10:32

Ik zou uit het contact stappen. Ze reageert continue op dingen die jullie haar zelf vertellen. Als je vriend haar voortaan iets vertelt, dan mag zij bij hem klagen, niet meer bij jou.
Ik snap je teleurstelling dat zij er niet voor jou was toen jouw vriend ziek was, maar ik denk niet dat je haar moet zien als iemand waar je van op aan kunt.

Ik ben daar niet teleurgesteld over. In haar ogen ben ik er niet geweest voor mijn vriend. Zij denkt dat ze veel meer voor hem gedaan heeft dan ik omdat ze altijd meeging naar het ziekenhuis (en ze heeft dit ook al meermaals aan hem gezegd). Terwijl ik nog het huishouden moest doen, twee kinderen opvoeden, de praktische zaken regelen, het financiële,... Ze was er ook niet bij toen ik de lakens moest verversen omdat hij hevige diarree had gekregen of als hij weende van ellende.
Omdat ze altijd in het ziekenhuis was, had ik bijna de kans niet om er gewoon voor hem te zijn. Mijn vriend moest haar wegsturen zodat we even met ons twee konden zijn (en dan ging ze even een kwartiertje iets drinken in de cafetaria).

mamsvan schreef: ↑

17-04-2018 10:33

Wow
Wat een engelengeduld heb jij idd
Je schoonmoeder gaat echt veel grenzen over
Hoe zit dat met je schoonvader ?
Merk je bij hem dat die ook vind dat ze overdrijft ?

Hij zegt dat ze overdrijft, maar roept dan verzachtende omstandigheden in. Hij praat haar altijd goed (dat ze het overlijden van haar kind nog niet verwerkt heeft, dat ze het zo zwaar heeft, dat ze het allemaal niet zo bedoelt).

Hannie85 schreef: ↑

17-04-2018 10:38

Ik was er al lang klaar mee geweest. Ze heeft therapie nodig, misschien is het zelfs een optie om als gezin daar in mee te gaan.

Wil ze dit niet dan zou ik toch zeker zelf het contact verbreken. Wat je vriend doet moet hij natuurlijk zelf weten en ik zou ook niet het contact met haar kleinkinderen ontzeggen, maar dat moet dan maar met je vriend bij hun plaats vinden.

Ze is kort even opgenomen geweest en heeft nu nog altijd therapie. (voor het overlijden van haar kind).

Zeepdoos25 schreef: ↑

17-04-2018 11:11

Ik denk dat het tijd wordt dat jullie duidelijke grenzen stellen. Dit gedrag is niet gezond en zij moet inzien dat je man zijn eigen leven leidt. (het is bijna lijden...)

Ga met haar om tafel dat jullie een eigen leven hebben, waarin jullie beslissen wat goed is voor jullie gezin. Daar kan ze heel veel van vinden, maar dat mag ze voor zich houden.

Ik zou zeggen 1x keer in de week contact en zoveel mogelijk de boot afhouden, echt grenzen stellen.
Ga je op vakantie? Niet te veel vertellen!

We hebben al vaker grenzen gesteld, waaraan ze zich goed aan houdt - toch voor het merendeel. Toen vriend aan de beterhand was, hadden we afgesproken dat ze niet meer mocht bellen, maar dat we elke dag een bericht zouden sturen met een update en op geregelde basis zelf zouden bellen naar haar. Daar houdt ze zich dan aan, tot er in haar ogen iets ergs gebeurd (het feit dat we op reis gaan).

In het verleden (toen er een conflict was geweest ivm de kinderen - ik vond dat ze oudste anders behandelde dan jongste) heb ikzelf een tijdlang geen contact gehad met haar. Mijn vriend ging bij haar op bezoek met de kinderen, al het contact verliep van hem. Stilletjes aan is ze toch terug meer contact beginnen zoeken.