Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
woensdag 4 maart 2009 om 08:29
Inderdaad. Ik mag en kan nu 100% mezelf zijn. Welk een verademing.
Ik ben helemaal totaal tot rust gekomen, na een jaar op de tenen te hebben gelopen, omdat ik alles 'fout' deed en 'niks kon'.
Het kostte me moeite in het begin, om mezelf te zijn, ondanks dat ik dat nu kan, dacht ik steeds: o jee, doe ik dit wel goed?
Maar dat is helemaal weg! Daar heeft mijn omgeving wel voor gezorgd. En nu heb ik een nieuwe vriend. En die laat me praten en razen en tieren en die vindt me ook nog beeldschoon en prachtig in joggingbroek en zonder make up en haar in de war en een paar kilo te dik enz.
Want dat kon bij de N niet. Je moest er tiptop uitzien, zo niet, dan kreeg ik weer sneren. Niet te zuinig.
En wat heeft dat erin gehakt.
Ik belde dan ook steeds naar mijn exman (mijn beste vriend): vind jij dat ik oud en lelijk ben?
Dan zei hij: doe niet zo achterlijk, je bent een mooie vrouw en er is niks mis met jou.
Mén, wat was hij blij dat ik bij de n wegliep! Iedereen was blij!
Iedereen zag dat hij niet spoorde, behalve ik.
Dat kwam pas begin 2008, toen vielen de schellen van mijn ogen en toen ging ik naar een escape zoeken. Maar ik zag het niet goed, ik was bang, en dat was nergens voor nodig, alles kwam weer op de pootjes terecht.
Hoewel ik pas in juli wegliep, na een gruwelijke escalatie. Toen was ik echt doodsbang en ben halsoverkop midden in de nacht, met de backup van vriendinnen aan de telefoon, ik moest wegwezen.
Ze hadden mijn exman inmiddels ingelicht wat er aan de hand was op dat moment, en die smste me: wegwezen daar! En hij stuurde een taxi, ik pakte een paar spullen en ik ging naar hem, en daar kon ik lekker bijkomen.
Wat een rust. En ik kon gewoon in mijn blootje naar de badkamer lopen, zonder sneren en venijnige opmerkingen.
Mijn laatste telefoongesprek met de n had ik op kerstavond. En dat was weer zo'n naar gesprek, hij zei weer zulke akelige dingen, dat ik vanaf toen heb gedacht: alle contact moet weg, je moet helemaal uit mijn leven.
Toen ik net weg was, hadden we helemaal geen contact, alleen maar over practische zaken die geregeld moesten worden, en dan nog vol haat.
Maar ineens was er weer een redelijk normaal contact. Maar dat kan helemaal niet met zo iemand, daar kwam ik al snel weer achter.
En op kerstavond was het weer raak, ik kreeg weer nare opmerkingen naar mijn hoofd aan de telefoon.
En dat was voor mij de afsluiting. Ik wilde een soort van vriendschappelijk contact onderhouden, tot afschuw van mijn omgeving. Want ik had ook nog medelijden, een zieke man.
Maar het werkte niet. Het is onmogelijk om met zo iemand een vriendschap te onderhouden, vooral niet als je een relatie hebt gehad.
Ik ben helemaal totaal tot rust gekomen, na een jaar op de tenen te hebben gelopen, omdat ik alles 'fout' deed en 'niks kon'.
Het kostte me moeite in het begin, om mezelf te zijn, ondanks dat ik dat nu kan, dacht ik steeds: o jee, doe ik dit wel goed?
Maar dat is helemaal weg! Daar heeft mijn omgeving wel voor gezorgd. En nu heb ik een nieuwe vriend. En die laat me praten en razen en tieren en die vindt me ook nog beeldschoon en prachtig in joggingbroek en zonder make up en haar in de war en een paar kilo te dik enz.
Want dat kon bij de N niet. Je moest er tiptop uitzien, zo niet, dan kreeg ik weer sneren. Niet te zuinig.
En wat heeft dat erin gehakt.
Ik belde dan ook steeds naar mijn exman (mijn beste vriend): vind jij dat ik oud en lelijk ben?
Dan zei hij: doe niet zo achterlijk, je bent een mooie vrouw en er is niks mis met jou.
Mén, wat was hij blij dat ik bij de n wegliep! Iedereen was blij!
Iedereen zag dat hij niet spoorde, behalve ik.
Dat kwam pas begin 2008, toen vielen de schellen van mijn ogen en toen ging ik naar een escape zoeken. Maar ik zag het niet goed, ik was bang, en dat was nergens voor nodig, alles kwam weer op de pootjes terecht.
Hoewel ik pas in juli wegliep, na een gruwelijke escalatie. Toen was ik echt doodsbang en ben halsoverkop midden in de nacht, met de backup van vriendinnen aan de telefoon, ik moest wegwezen.
Ze hadden mijn exman inmiddels ingelicht wat er aan de hand was op dat moment, en die smste me: wegwezen daar! En hij stuurde een taxi, ik pakte een paar spullen en ik ging naar hem, en daar kon ik lekker bijkomen.
Wat een rust. En ik kon gewoon in mijn blootje naar de badkamer lopen, zonder sneren en venijnige opmerkingen.
Mijn laatste telefoongesprek met de n had ik op kerstavond. En dat was weer zo'n naar gesprek, hij zei weer zulke akelige dingen, dat ik vanaf toen heb gedacht: alle contact moet weg, je moet helemaal uit mijn leven.
Toen ik net weg was, hadden we helemaal geen contact, alleen maar over practische zaken die geregeld moesten worden, en dan nog vol haat.
Maar ineens was er weer een redelijk normaal contact. Maar dat kan helemaal niet met zo iemand, daar kwam ik al snel weer achter.
En op kerstavond was het weer raak, ik kreeg weer nare opmerkingen naar mijn hoofd aan de telefoon.
En dat was voor mij de afsluiting. Ik wilde een soort van vriendschappelijk contact onderhouden, tot afschuw van mijn omgeving. Want ik had ook nog medelijden, een zieke man.
Maar het werkte niet. Het is onmogelijk om met zo iemand een vriendschap te onderhouden, vooral niet als je een relatie hebt gehad.
woensdag 4 maart 2009 om 10:24
Wat fijn dat jullie het herkennen.
Ik ben nu bij een psych en die verbaast zich erover dat ik totaal niet reageer als er iets gezegd wordt, pas dagen later dan geef ik antwoord op de mail.
Ik snap nu zelf waar het vandaan komt, ALLES WAT JE ZEGT, ZAL TEGEN JE GEBRUIKT WORDEN. Dat zit er zo diep in, helaas is mijn moeder van hetzelfde type als mijn ex en elk gehoor wat ik bij haar wilde vinden mislukte. Kreeg enkel te horen, ik snap het niet, ik heb hem nooit zo gezien, hij is toch zo goed. Elke keer weer. Op een bepaald moment in het huwelijk dacht ik ook echt dat ik met mijn moeder getrouwd was. Onbewust hetzelfde karakter opgezocht. Mijn moeder denkt ook in termen van goed en fout en schuldig. Het laatste half jaar dat ik bij hem weg wilde, heb ik geen contact meer met mijn moeder gehad omdat ze het niet wilde horen. En nu na 4 jaar is het voor haar nog steeds niet waar.
Ik heb dus niet alleen een N als ex maar ook een soort N als moeder. Helaas heb ik al mijn vriendschappen achter me gelaten toen ik met N ging samenwonen (was in andere stad en 1.5 uur rijden). Ik ben weg gegaan bij N en heb weer iedereen achtergelaten. Terug in mijn oude woonplaats weet niemand wat er die 12 jaar heeft afgespeeld. De reactie die je krijgt is dan ook, je bent er zelf bij geweest.... Dat zal, alleen het moment dat je je bewust wordt dat er iets niet klopt, en je kan er met niemand over praten, denk je dat het aan jezelf ligt. Dat is je immers al die jaren ingeprent.
Ik hoop dat jullie niet 4 jaar nodig hebben om tot inzicht te komen dat het niet aan jezelf ligt. Bij de psych huil ik tranen met tuiten en die snapt niet waarom, ik wel. Ik heb nooit mezelf mogen zijn, niet van mijn moeder en niet van N. Nu ben ik 38 en denk ik gvd, zoveel mooie jaren dat ik had kunnen genieten zijn me afgenomen, omdat ik niet wist dat het anders kon zijn. Ik heb geen ander voorbeeld gehad. Ik ben nog steeds heel erg goed van vertrouwen (is er ook ingestampt, altijd eerlijk zijn) maar onderhuids vertrouw ik niemand. (Wanneer komt het moment dat mijn woorden weer tegen me gebruikt gaan worden, die angst zit zo diep).
Gaan staan waar je wilt en doen wat je wilt is geweldig, alleen meer dan de helft van de tijd heb ik geen idee wat ik zelf wil. Zo vaak gehoord JIJ HEBT NIKS TE WILLEN. Dat nu nog moeten leren, en leren luisteren naar mezelf........... Het is zo stil in mij.... Ik weet helemaal niet wat ik wil. Mijn nekharen gaan omhoog als ik iets moet, werken is een ramp, dan moet ik en het voelt als een straf. Dingen doen die ik zelf leuk vind, is zo moeilijk uitvoerbaar omdat dat als dom werd afgedaan waardoor ik me schaamde om mezelf te zijn. En toch merk ik dat ik erboven begin te staan. Dan is het maar dom, belachelijk of niet realistisch, ik hoor van zoveel mensen dat ik het wel goed doe. Het is zo jammer dat ik door opvoeding en huwelijk met N een kluizenaarsbestaan heb ontwikkeld uit zelfbehoud. Nu heb ik andere mensen nodig om vooruit te komen en die zijn er niet.
Natuurlijk zijn er mensen maar ik moet nieuwe contacten maken. Door het heen en weer verhuizen en de baantjes die ik had, heb ik zo'n klein kringetje waar ik niet mee vooruit kom.
Ik leefde daar in zijn wereld, zijn familie, zijn collega's. (vrienden had hij niet, de enige vriend die hij had komt nog wel bij mij, vreemd he?.
Het helpt enorm om het hier op te schrijven en zo mezelf beter te begrijpen.
Ik heb nog steeds de drang om me te verantwoorden terwijl ik niemand verantwoording schuldig ben.
Het is net als een vogeltje die geboren is in een kooitje, daar altijd verzorgd en op een dag gaat het kooitje open. Daar zit je dan op je stokje, twee prachtige vleugels en nooit leren vliegen. Ik ben dan nu uit mijn kooitje gestapt, maar wie leert mij vliegen...
Niemand,
vliegen moet je zelf doen.
Hoe vertrouw je op de vleugels die je nog nooit hebt gebruikt.
Eng hoor, maar vandaag of morgen dan neem ik de sprong en vertrouw ik eindelijk op mezelf.
Wat zal ik vliegen........... (en maar hopen dat ik niet bang ben om naar beneden te donderen).
Haha, ik moet zelf lachen om mijn metafoor, ik zie me nu "hippen", steeds kleine sprongetjes en mijn vleugeltjes uitslaan (als een soort pino).
En een beeld voor ogen van een grote vogel met gigantische krachtige vleugels die vliegt en zweeft en neerkijkt op eeN prooi die met een neerwaartse duik verslonden wordt.
Ik ben nu bij een psych en die verbaast zich erover dat ik totaal niet reageer als er iets gezegd wordt, pas dagen later dan geef ik antwoord op de mail.
Ik snap nu zelf waar het vandaan komt, ALLES WAT JE ZEGT, ZAL TEGEN JE GEBRUIKT WORDEN. Dat zit er zo diep in, helaas is mijn moeder van hetzelfde type als mijn ex en elk gehoor wat ik bij haar wilde vinden mislukte. Kreeg enkel te horen, ik snap het niet, ik heb hem nooit zo gezien, hij is toch zo goed. Elke keer weer. Op een bepaald moment in het huwelijk dacht ik ook echt dat ik met mijn moeder getrouwd was. Onbewust hetzelfde karakter opgezocht. Mijn moeder denkt ook in termen van goed en fout en schuldig. Het laatste half jaar dat ik bij hem weg wilde, heb ik geen contact meer met mijn moeder gehad omdat ze het niet wilde horen. En nu na 4 jaar is het voor haar nog steeds niet waar.
Ik heb dus niet alleen een N als ex maar ook een soort N als moeder. Helaas heb ik al mijn vriendschappen achter me gelaten toen ik met N ging samenwonen (was in andere stad en 1.5 uur rijden). Ik ben weg gegaan bij N en heb weer iedereen achtergelaten. Terug in mijn oude woonplaats weet niemand wat er die 12 jaar heeft afgespeeld. De reactie die je krijgt is dan ook, je bent er zelf bij geweest.... Dat zal, alleen het moment dat je je bewust wordt dat er iets niet klopt, en je kan er met niemand over praten, denk je dat het aan jezelf ligt. Dat is je immers al die jaren ingeprent.
Ik hoop dat jullie niet 4 jaar nodig hebben om tot inzicht te komen dat het niet aan jezelf ligt. Bij de psych huil ik tranen met tuiten en die snapt niet waarom, ik wel. Ik heb nooit mezelf mogen zijn, niet van mijn moeder en niet van N. Nu ben ik 38 en denk ik gvd, zoveel mooie jaren dat ik had kunnen genieten zijn me afgenomen, omdat ik niet wist dat het anders kon zijn. Ik heb geen ander voorbeeld gehad. Ik ben nog steeds heel erg goed van vertrouwen (is er ook ingestampt, altijd eerlijk zijn) maar onderhuids vertrouw ik niemand. (Wanneer komt het moment dat mijn woorden weer tegen me gebruikt gaan worden, die angst zit zo diep).
Gaan staan waar je wilt en doen wat je wilt is geweldig, alleen meer dan de helft van de tijd heb ik geen idee wat ik zelf wil. Zo vaak gehoord JIJ HEBT NIKS TE WILLEN. Dat nu nog moeten leren, en leren luisteren naar mezelf........... Het is zo stil in mij.... Ik weet helemaal niet wat ik wil. Mijn nekharen gaan omhoog als ik iets moet, werken is een ramp, dan moet ik en het voelt als een straf. Dingen doen die ik zelf leuk vind, is zo moeilijk uitvoerbaar omdat dat als dom werd afgedaan waardoor ik me schaamde om mezelf te zijn. En toch merk ik dat ik erboven begin te staan. Dan is het maar dom, belachelijk of niet realistisch, ik hoor van zoveel mensen dat ik het wel goed doe. Het is zo jammer dat ik door opvoeding en huwelijk met N een kluizenaarsbestaan heb ontwikkeld uit zelfbehoud. Nu heb ik andere mensen nodig om vooruit te komen en die zijn er niet.
Natuurlijk zijn er mensen maar ik moet nieuwe contacten maken. Door het heen en weer verhuizen en de baantjes die ik had, heb ik zo'n klein kringetje waar ik niet mee vooruit kom.
Ik leefde daar in zijn wereld, zijn familie, zijn collega's. (vrienden had hij niet, de enige vriend die hij had komt nog wel bij mij, vreemd he?.
Het helpt enorm om het hier op te schrijven en zo mezelf beter te begrijpen.
Ik heb nog steeds de drang om me te verantwoorden terwijl ik niemand verantwoording schuldig ben.
Het is net als een vogeltje die geboren is in een kooitje, daar altijd verzorgd en op een dag gaat het kooitje open. Daar zit je dan op je stokje, twee prachtige vleugels en nooit leren vliegen. Ik ben dan nu uit mijn kooitje gestapt, maar wie leert mij vliegen...
Niemand,
vliegen moet je zelf doen.
Hoe vertrouw je op de vleugels die je nog nooit hebt gebruikt.
Eng hoor, maar vandaag of morgen dan neem ik de sprong en vertrouw ik eindelijk op mezelf.
Wat zal ik vliegen........... (en maar hopen dat ik niet bang ben om naar beneden te donderen).
Haha, ik moet zelf lachen om mijn metafoor, ik zie me nu "hippen", steeds kleine sprongetjes en mijn vleugeltjes uitslaan (als een soort pino).
En een beeld voor ogen van een grote vogel met gigantische krachtige vleugels die vliegt en zweeft en neerkijkt op eeN prooi die met een neerwaartse duik verslonden wordt.
Wie het laatst lacht................. heeft de grap niet begrepen.
woensdag 4 maart 2009 om 11:05
quote:LilacTree schreef op 03 maart 2009 @ 18:26:
Kijk ook eens op de site: www.jijveilig.nl onder het kopje column vind je een artikel: hoe herken je een narcist.
Wees idd maar blij dat hij je ex is.... heb je er tijdens je relatie geen last van gehad?
Vales: Blij dat je weer een beetje bij je positieven bent. En oh, wat herken ik je gevoelsmatige heen en weer geslinger. Hij wil geen hulp zoeken voor zichzelf? Zegt genoeg. Blijf voet bij stuk houden! Elke dag is er weer één. En hoe meer afstand er komt, hoe langer je hem niet ziet of spreekt, hoe minder aandacht je aan hem geeft in je gedachten... hoe kleiner hij wordt en hoe helderder je gaat zien dat je er goed aan gedaan hebt.
Je hebt een goede vriendin, bel haar maar vaker en blijf hier vooral schrijven. Heus.... je komt door deze periode heen.
Dank je Lilac. Ja, het gaat nu weer een stuk beter gelukkig! Heftig hoor, dat heen en weer gaan van gevoelens.
Hij twijfelt nu wel over therapie, maar ik zie het hem niet zo snel doen (of hij haakt waarschijnlijk heel erg snel af).
Die afstand... daar moet ik me echt aan vasthouden. Geen contact. Ik hoop echt dat hij me niet meer belt, maar ik vrees van wel. Helemaal niet thuis geven kan ik echt niet, bovendien zal hij dan gewoon naar me toe komen denk ik.
Ik zit nu te denken wat ik zal zeggen als hij weer contact zoekt. Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat ik pas weer contact wil als hij kan aantonen dat hij hulp heeft gezocht. Maar weet niet of ik zo 'hard' kan zijn
Kijk ook eens op de site: www.jijveilig.nl onder het kopje column vind je een artikel: hoe herken je een narcist.
Wees idd maar blij dat hij je ex is.... heb je er tijdens je relatie geen last van gehad?
Vales: Blij dat je weer een beetje bij je positieven bent. En oh, wat herken ik je gevoelsmatige heen en weer geslinger. Hij wil geen hulp zoeken voor zichzelf? Zegt genoeg. Blijf voet bij stuk houden! Elke dag is er weer één. En hoe meer afstand er komt, hoe langer je hem niet ziet of spreekt, hoe minder aandacht je aan hem geeft in je gedachten... hoe kleiner hij wordt en hoe helderder je gaat zien dat je er goed aan gedaan hebt.
Je hebt een goede vriendin, bel haar maar vaker en blijf hier vooral schrijven. Heus.... je komt door deze periode heen.
Dank je Lilac. Ja, het gaat nu weer een stuk beter gelukkig! Heftig hoor, dat heen en weer gaan van gevoelens.
Hij twijfelt nu wel over therapie, maar ik zie het hem niet zo snel doen (of hij haakt waarschijnlijk heel erg snel af).
Die afstand... daar moet ik me echt aan vasthouden. Geen contact. Ik hoop echt dat hij me niet meer belt, maar ik vrees van wel. Helemaal niet thuis geven kan ik echt niet, bovendien zal hij dan gewoon naar me toe komen denk ik.
Ik zit nu te denken wat ik zal zeggen als hij weer contact zoekt. Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat ik pas weer contact wil als hij kan aantonen dat hij hulp heeft gezocht. Maar weet niet of ik zo 'hard' kan zijn
woensdag 4 maart 2009 om 11:22
quote:bright eyes schreef op 04 maart 2009 @ 10:24:
Wat fijn dat jullie het herkennen.
Ik ben nu bij een psych en die verbaast zich erover dat ik totaal niet reageer als er iets gezegd wordt, pas dagen later dan geef ik antwoord op de mail.
Ik snap nu zelf waar het vandaan komt, ALLES WAT JE ZEGT, ZAL TEGEN JE GEBRUIKT WORDEN. Dat zit er zo diep in, helaas is mijn moeder van hetzelfde type als mijn ex en elk gehoor wat ik bij haar wilde vinden mislukte. Kreeg enkel te horen, ik snap het niet, ik heb hem nooit zo gezien, hij is toch zo goed. Elke keer weer. Op een bepaald moment in het huwelijk dacht ik ook echt dat ik met mijn moeder getrouwd was. Onbewust hetzelfde karakter opgezocht. Mijn moeder denkt ook in termen van goed en fout en schuldig. Het laatste half jaar dat ik bij hem weg wilde, heb ik geen contact meer met mijn moeder gehad omdat ze het niet wilde horen. En nu na 4 jaar is het voor haar nog steeds niet waar.
Ik heb dus niet alleen een N als ex maar ook een soort N als moeder. Helaas heb ik al mijn vriendschappen achter me gelaten toen ik met N ging samenwonen (was in andere stad en 1.5 uur rijden). Ik ben weg gegaan bij N en heb weer iedereen achtergelaten. Terug in mijn oude woonplaats weet niemand wat er die 12 jaar heeft afgespeeld. De reactie die je krijgt is dan ook, je bent er zelf bij geweest.... Dat zal, alleen het moment dat je je bewust wordt dat er iets niet klopt, en je kan er met niemand over praten, denk je dat het aan jezelf ligt. Dat is je immers al die jaren ingeprent.
Ik hoop dat jullie niet 4 jaar nodig hebben om tot inzicht te komen dat het niet aan jezelf ligt. Bij de psych huil ik tranen met tuiten en die snapt niet waarom, ik wel. Ik heb nooit mezelf mogen zijn, niet van mijn moeder en niet van N. Nu ben ik 38 en denk ik gvd, zoveel mooie jaren dat ik had kunnen genieten zijn me afgenomen, omdat ik niet wist dat het anders kon zijn. Ik heb geen ander voorbeeld gehad. Ik ben nog steeds heel erg goed van vertrouwen (is er ook ingestampt, altijd eerlijk zijn) maar onderhuids vertrouw ik niemand. (Wanneer komt het moment dat mijn woorden weer tegen me gebruikt gaan worden, die angst zit zo diep).
Gaan staan waar je wilt en doen wat je wilt is geweldig, alleen meer dan de helft van de tijd heb ik geen idee wat ik zelf wil. Zo vaak gehoord JIJ HEBT NIKS TE WILLEN. Dat nu nog moeten leren, en leren luisteren naar mezelf........... Het is zo stil in mij.... Ik weet helemaal niet wat ik wil. Mijn nekharen gaan omhoog als ik iets moet, werken is een ramp, dan moet ik en het voelt als een straf. Dingen doen die ik zelf leuk vind, is zo moeilijk uitvoerbaar omdat dat als dom werd afgedaan waardoor ik me schaamde om mezelf te zijn. En toch merk ik dat ik erboven begin te staan. Dan is het maar dom, belachelijk of niet realistisch, ik hoor van zoveel mensen dat ik het wel goed doe. Het is zo jammer dat ik door opvoeding en huwelijk met N een kluizenaarsbestaan heb ontwikkeld uit zelfbehoud. Nu heb ik andere mensen nodig om vooruit te komen en die zijn er niet.
Natuurlijk zijn er mensen maar ik moet nieuwe contacten maken. Door het heen en weer verhuizen en de baantjes die ik had, heb ik zo'n klein kringetje waar ik niet mee vooruit kom.
Ik leefde daar in zijn wereld, zijn familie, zijn collega's. (vrienden had hij niet, de enige vriend die hij had komt nog wel bij mij, vreemd he?.
Het helpt enorm om het hier op te schrijven en zo mezelf beter te begrijpen.
Ik heb nog steeds de drang om me te verantwoorden terwijl ik niemand verantwoording schuldig ben.
Het is net als een vogeltje die geboren is in een kooitje, daar altijd verzorgd en op een dag gaat het kooitje open. Daar zit je dan op je stokje, twee prachtige vleugels en nooit leren vliegen. Ik ben dan nu uit mijn kooitje gestapt, maar wie leert mij vliegen...
Niemand,
vliegen moet je zelf doen.
Hoe vertrouw je op de vleugels die je nog nooit hebt gebruikt.
Eng hoor, maar vandaag of morgen dan neem ik de sprong en vertrouw ik eindelijk op mezelf.
Wat zal ik vliegen........... (en maar hopen dat ik niet bang ben om naar beneden te donderen).
Haha, ik moet zelf lachen om mijn metafoor, ik zie me nu "hippen", steeds kleine sprongetjes en mijn vleugeltjes uitslaan (als een soort pino).
En een beeld voor ogen van een grote vogel met gigantische krachtige vleugels die vliegt en zweeft en neerkijkt op eeN prooi die met een neerwaartse duik verslonden wordt.Hoe herkenbaar!!! Alleen de moeder niet, ik had een erg lieve moeder én vader, die ik nu des te meer mis. Maar dat zoeken, naar de weg om van dat eiland af te komen, die verantwoordelikheid af moeten leggen, ja, heel duidelijk, ken ik net zo. Gewoon het gevoel dat je steeds in de gaten gehouden wordt.Dat zit gewoon in je. Ik had jaren het gevoel, dat hij me niet óp mijn huid zat, maar eronder. en ik ben nog steeds aan het vervellen, maar heb duidelijk nog wel een par lagen te gaan. Maar het buitenste, dorre schilletje begint echt al te verdwijnen. Ben net een ui! Kan ook van mezelf huilen!
Wat fijn dat jullie het herkennen.
Ik ben nu bij een psych en die verbaast zich erover dat ik totaal niet reageer als er iets gezegd wordt, pas dagen later dan geef ik antwoord op de mail.
Ik snap nu zelf waar het vandaan komt, ALLES WAT JE ZEGT, ZAL TEGEN JE GEBRUIKT WORDEN. Dat zit er zo diep in, helaas is mijn moeder van hetzelfde type als mijn ex en elk gehoor wat ik bij haar wilde vinden mislukte. Kreeg enkel te horen, ik snap het niet, ik heb hem nooit zo gezien, hij is toch zo goed. Elke keer weer. Op een bepaald moment in het huwelijk dacht ik ook echt dat ik met mijn moeder getrouwd was. Onbewust hetzelfde karakter opgezocht. Mijn moeder denkt ook in termen van goed en fout en schuldig. Het laatste half jaar dat ik bij hem weg wilde, heb ik geen contact meer met mijn moeder gehad omdat ze het niet wilde horen. En nu na 4 jaar is het voor haar nog steeds niet waar.
Ik heb dus niet alleen een N als ex maar ook een soort N als moeder. Helaas heb ik al mijn vriendschappen achter me gelaten toen ik met N ging samenwonen (was in andere stad en 1.5 uur rijden). Ik ben weg gegaan bij N en heb weer iedereen achtergelaten. Terug in mijn oude woonplaats weet niemand wat er die 12 jaar heeft afgespeeld. De reactie die je krijgt is dan ook, je bent er zelf bij geweest.... Dat zal, alleen het moment dat je je bewust wordt dat er iets niet klopt, en je kan er met niemand over praten, denk je dat het aan jezelf ligt. Dat is je immers al die jaren ingeprent.
Ik hoop dat jullie niet 4 jaar nodig hebben om tot inzicht te komen dat het niet aan jezelf ligt. Bij de psych huil ik tranen met tuiten en die snapt niet waarom, ik wel. Ik heb nooit mezelf mogen zijn, niet van mijn moeder en niet van N. Nu ben ik 38 en denk ik gvd, zoveel mooie jaren dat ik had kunnen genieten zijn me afgenomen, omdat ik niet wist dat het anders kon zijn. Ik heb geen ander voorbeeld gehad. Ik ben nog steeds heel erg goed van vertrouwen (is er ook ingestampt, altijd eerlijk zijn) maar onderhuids vertrouw ik niemand. (Wanneer komt het moment dat mijn woorden weer tegen me gebruikt gaan worden, die angst zit zo diep).
Gaan staan waar je wilt en doen wat je wilt is geweldig, alleen meer dan de helft van de tijd heb ik geen idee wat ik zelf wil. Zo vaak gehoord JIJ HEBT NIKS TE WILLEN. Dat nu nog moeten leren, en leren luisteren naar mezelf........... Het is zo stil in mij.... Ik weet helemaal niet wat ik wil. Mijn nekharen gaan omhoog als ik iets moet, werken is een ramp, dan moet ik en het voelt als een straf. Dingen doen die ik zelf leuk vind, is zo moeilijk uitvoerbaar omdat dat als dom werd afgedaan waardoor ik me schaamde om mezelf te zijn. En toch merk ik dat ik erboven begin te staan. Dan is het maar dom, belachelijk of niet realistisch, ik hoor van zoveel mensen dat ik het wel goed doe. Het is zo jammer dat ik door opvoeding en huwelijk met N een kluizenaarsbestaan heb ontwikkeld uit zelfbehoud. Nu heb ik andere mensen nodig om vooruit te komen en die zijn er niet.
Natuurlijk zijn er mensen maar ik moet nieuwe contacten maken. Door het heen en weer verhuizen en de baantjes die ik had, heb ik zo'n klein kringetje waar ik niet mee vooruit kom.
Ik leefde daar in zijn wereld, zijn familie, zijn collega's. (vrienden had hij niet, de enige vriend die hij had komt nog wel bij mij, vreemd he?.
Het helpt enorm om het hier op te schrijven en zo mezelf beter te begrijpen.
Ik heb nog steeds de drang om me te verantwoorden terwijl ik niemand verantwoording schuldig ben.
Het is net als een vogeltje die geboren is in een kooitje, daar altijd verzorgd en op een dag gaat het kooitje open. Daar zit je dan op je stokje, twee prachtige vleugels en nooit leren vliegen. Ik ben dan nu uit mijn kooitje gestapt, maar wie leert mij vliegen...
Niemand,
vliegen moet je zelf doen.
Hoe vertrouw je op de vleugels die je nog nooit hebt gebruikt.
Eng hoor, maar vandaag of morgen dan neem ik de sprong en vertrouw ik eindelijk op mezelf.
Wat zal ik vliegen........... (en maar hopen dat ik niet bang ben om naar beneden te donderen).
Haha, ik moet zelf lachen om mijn metafoor, ik zie me nu "hippen", steeds kleine sprongetjes en mijn vleugeltjes uitslaan (als een soort pino).
En een beeld voor ogen van een grote vogel met gigantische krachtige vleugels die vliegt en zweeft en neerkijkt op eeN prooi die met een neerwaartse duik verslonden wordt.Hoe herkenbaar!!! Alleen de moeder niet, ik had een erg lieve moeder én vader, die ik nu des te meer mis. Maar dat zoeken, naar de weg om van dat eiland af te komen, die verantwoordelikheid af moeten leggen, ja, heel duidelijk, ken ik net zo. Gewoon het gevoel dat je steeds in de gaten gehouden wordt.Dat zit gewoon in je. Ik had jaren het gevoel, dat hij me niet óp mijn huid zat, maar eronder. en ik ben nog steeds aan het vervellen, maar heb duidelijk nog wel een par lagen te gaan. Maar het buitenste, dorre schilletje begint echt al te verdwijnen. Ben net een ui! Kan ook van mezelf huilen!
woensdag 4 maart 2009 om 11:33
quote:Valesca C schreef op 04 maart 2009 @ 11:05:
[...]
Dank je Lilac. Ja, het gaat nu weer een stuk beter gelukkig! Heftig hoor, dat heen en weer gaan van gevoelens.
Hij twijfelt nu wel over therapie, maar ik zie het hem niet zo snel doen (of hij haakt waarschijnlijk heel erg snel af). De mijne stond al een paar keer op een wachtwlijst en haakte dan toch nog af....
Die afstand... daar moet ik me echt aan vasthouden. Geen contact. Ik hoop echt dat hij me niet meer belt, maar ik vrees van wel. Helemaal niet thuis geven kan ik echt niet, bovendien zal hij dan gewoon naar me toe komen denk ik.
Ik zit nu te denken wat ik zal zeggen als hij weer contact zoekt. Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat ik pas weer contact wil als hij kan aantonen dat hij hulp heeft gezocht. Maar weet niet of ik zo 'hard' kan zijn
vanaf dat ik had besloten zijn "doen"en "zijn" als twee verschillende te zien, heb ik besloten hem niet meer in míjn wereld binnen te laten. Daar woonde ooit zijn "doen" én zijn "zijn". Het "doen" wil ik niet meer meemaken, zijn "zijn" zal ik nog vaak tegenkomen, vanwege de kinderen. De keer dat hij belde dat hij iets wou komen halen, stond ik helmaal te shaken van angst en heb dat afgezegd. Maar even later heb ik toch hém gebeld en een afspraak gemaakt op neutraal terrein (mc. Donalds nota bene, open en licht). Dat is heel goed geweest, daar kan ik in alle rust de dingen zeggen die ik wil, heel zakelijk, het is n.l. mijn wereld niet. Je zit er als tegenover een vreemde en zo is het ook gegaan. Maar hij komt never nooit mijn voordeur weer in, want dan komt de herinnering aan zijn "doen" helemaal terug. Bij de gedachte alleen al, krimp ik van angst en schiet in de verdediging. Ik heb voor het onvermijdelijke contact met hem als vader van de kinderen gekozen op een afstandelijke manier. En op die manier, kon ik hem nog wel vertellen, in alle rust, dat hij ons nooit zo had mogen behandelen, omdat een echtgenoot en vader zijn vrouw en kinderen zoiets gewoon niet aan mag doen. En dat zijn eigen kinderen hier waarschijnlijk hun leven lang last van blijven houden. En als hij ooit verwacht weer contact met ze te hebben, dat dan dan begint met respect voor hún "zijn" en hun keus, en dat ze niets van hem "moeten". Want als hij zegt "moeten", Zeggen ze al automatisch NEE. Dit heb ik hem dus zónder zichtbare emotie kunnen vertellen! Hij doet er zelf maar mee wat hij wil.
Dit had ik nooit gekund in mijn eigen huis. En de herinnering aan dat hij hier dan was geweest, zou mijn rust totaal verstoren. Mij weer opzadelen met angst in mijn huis, dat heb ik al te lang gehad. Daarom is de drempel voor hem de grens.
[...]
Dank je Lilac. Ja, het gaat nu weer een stuk beter gelukkig! Heftig hoor, dat heen en weer gaan van gevoelens.
Hij twijfelt nu wel over therapie, maar ik zie het hem niet zo snel doen (of hij haakt waarschijnlijk heel erg snel af). De mijne stond al een paar keer op een wachtwlijst en haakte dan toch nog af....
Die afstand... daar moet ik me echt aan vasthouden. Geen contact. Ik hoop echt dat hij me niet meer belt, maar ik vrees van wel. Helemaal niet thuis geven kan ik echt niet, bovendien zal hij dan gewoon naar me toe komen denk ik.
Ik zit nu te denken wat ik zal zeggen als hij weer contact zoekt. Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat ik pas weer contact wil als hij kan aantonen dat hij hulp heeft gezocht. Maar weet niet of ik zo 'hard' kan zijn
vanaf dat ik had besloten zijn "doen"en "zijn" als twee verschillende te zien, heb ik besloten hem niet meer in míjn wereld binnen te laten. Daar woonde ooit zijn "doen" én zijn "zijn". Het "doen" wil ik niet meer meemaken, zijn "zijn" zal ik nog vaak tegenkomen, vanwege de kinderen. De keer dat hij belde dat hij iets wou komen halen, stond ik helmaal te shaken van angst en heb dat afgezegd. Maar even later heb ik toch hém gebeld en een afspraak gemaakt op neutraal terrein (mc. Donalds nota bene, open en licht). Dat is heel goed geweest, daar kan ik in alle rust de dingen zeggen die ik wil, heel zakelijk, het is n.l. mijn wereld niet. Je zit er als tegenover een vreemde en zo is het ook gegaan. Maar hij komt never nooit mijn voordeur weer in, want dan komt de herinnering aan zijn "doen" helemaal terug. Bij de gedachte alleen al, krimp ik van angst en schiet in de verdediging. Ik heb voor het onvermijdelijke contact met hem als vader van de kinderen gekozen op een afstandelijke manier. En op die manier, kon ik hem nog wel vertellen, in alle rust, dat hij ons nooit zo had mogen behandelen, omdat een echtgenoot en vader zijn vrouw en kinderen zoiets gewoon niet aan mag doen. En dat zijn eigen kinderen hier waarschijnlijk hun leven lang last van blijven houden. En als hij ooit verwacht weer contact met ze te hebben, dat dan dan begint met respect voor hún "zijn" en hun keus, en dat ze niets van hem "moeten". Want als hij zegt "moeten", Zeggen ze al automatisch NEE. Dit heb ik hem dus zónder zichtbare emotie kunnen vertellen! Hij doet er zelf maar mee wat hij wil.
Dit had ik nooit gekund in mijn eigen huis. En de herinnering aan dat hij hier dan was geweest, zou mijn rust totaal verstoren. Mij weer opzadelen met angst in mijn huis, dat heb ik al te lang gehad. Daarom is de drempel voor hem de grens.
woensdag 4 maart 2009 om 11:39
quote:yasmijn schreef op 04 maart 2009 @ 08:29:
Inderdaad. Ik mag en kan nu 100% mezelf zijn. Welk een verademing.
Ik ben helemaal totaal tot rust gekomen, na een jaar op de tenen te hebben gelopen, omdat ik alles 'fout' deed en 'niks kon'. etc. etc..Yasmijn, wat goed van je! Ben heel blij voor je dat het zoveel beter gaat.
Inderdaad. Ik mag en kan nu 100% mezelf zijn. Welk een verademing.
Ik ben helemaal totaal tot rust gekomen, na een jaar op de tenen te hebben gelopen, omdat ik alles 'fout' deed en 'niks kon'. etc. etc..Yasmijn, wat goed van je! Ben heel blij voor je dat het zoveel beter gaat.
donderdag 5 maart 2009 om 09:11
quote:eindelijk schreef op 04 maart 2009 @ 11:33:
[...]
vanaf dat ik had besloten zijn "doen"en "zijn" als twee verschillende te zien, heb ik besloten hem niet meer in míjn wereld binnen te laten. Daar woonde ooit zijn "doen" én zijn "zijn". Het "doen" wil ik niet meer meemaken, zijn "zijn" zal ik nog vaak tegenkomen, vanwege de kinderen. De keer dat hij belde dat hij iets wou komen halen, stond ik helmaal te shaken van angst en heb dat afgezegd. Maar even later heb ik toch hém gebeld en een afspraak gemaakt op neutraal terrein (mc. Donalds nota bene, open en licht). Dat is heel goed geweest, daar kan ik in alle rust de dingen zeggen die ik wil, heel zakelijk, het is n.l. mijn wereld niet. Je zit er als tegenover een vreemde en zo is het ook gegaan. Maar hij komt never nooit mijn voordeur weer in, want dan komt de herinnering aan zijn "doen" helemaal terug. Bij de gedachte alleen al, krimp ik van angst en schiet in de verdediging. Ik heb voor het onvermijdelijke contact met hem als vader van de kinderen gekozen op een afstandelijke manier. En op die manier, kon ik hem nog wel vertellen, in alle rust, dat hij ons nooit zo had mogen behandelen, omdat een echtgenoot en vader zijn vrouw en kinderen zoiets gewoon niet aan mag doen. En dat zijn eigen kinderen hier waarschijnlijk hun leven lang last van blijven houden. En als hij ooit verwacht weer contact met ze te hebben, dat dan dan begint met respect voor hún "zijn" en hun keus, en dat ze niets van hem "moeten". Want als hij zegt "moeten", Zeggen ze al automatisch NEE. Dit heb ik hem dus zónder zichtbare emotie kunnen vertellen! Hij doet er zelf maar mee wat hij wil.
Dit had ik nooit gekund in mijn eigen huis. En de herinnering aan dat hij hier dan was geweest, zou mijn rust totaal verstoren. Mij weer opzadelen met angst in mijn huis, dat heb ik al te lang gehad. Daarom is de drempel voor hem de grens.
Wat goed, Eindelijk, dat je dit zo hebt kunnen doen! Ik vind het sterk van je. Ik begrijp wat je bedoelt met zijn DOEN en zijn ZIJN scheiden. Ik zou het zelf niet op die manier kunnen. Misschien omdat zijn DOEN ook vaak heel lief en positief was. Ik raak er enorm van in verwarring.
Ik probeer voor mezelf een volgend contact zoveel mogelijk uit te stellen, totdat ik het gevoel heb dat ik het aan kan. Misschien zelfs wel tot ik het gevoel heb dat ik het niet eens meer erg zou vinden als hij een ander had. Dat kan nog wel eens een hele tijd gaan duren, maar so be it. Nou maar hopen dat hij me niet meer belt...
[...]
vanaf dat ik had besloten zijn "doen"en "zijn" als twee verschillende te zien, heb ik besloten hem niet meer in míjn wereld binnen te laten. Daar woonde ooit zijn "doen" én zijn "zijn". Het "doen" wil ik niet meer meemaken, zijn "zijn" zal ik nog vaak tegenkomen, vanwege de kinderen. De keer dat hij belde dat hij iets wou komen halen, stond ik helmaal te shaken van angst en heb dat afgezegd. Maar even later heb ik toch hém gebeld en een afspraak gemaakt op neutraal terrein (mc. Donalds nota bene, open en licht). Dat is heel goed geweest, daar kan ik in alle rust de dingen zeggen die ik wil, heel zakelijk, het is n.l. mijn wereld niet. Je zit er als tegenover een vreemde en zo is het ook gegaan. Maar hij komt never nooit mijn voordeur weer in, want dan komt de herinnering aan zijn "doen" helemaal terug. Bij de gedachte alleen al, krimp ik van angst en schiet in de verdediging. Ik heb voor het onvermijdelijke contact met hem als vader van de kinderen gekozen op een afstandelijke manier. En op die manier, kon ik hem nog wel vertellen, in alle rust, dat hij ons nooit zo had mogen behandelen, omdat een echtgenoot en vader zijn vrouw en kinderen zoiets gewoon niet aan mag doen. En dat zijn eigen kinderen hier waarschijnlijk hun leven lang last van blijven houden. En als hij ooit verwacht weer contact met ze te hebben, dat dan dan begint met respect voor hún "zijn" en hun keus, en dat ze niets van hem "moeten". Want als hij zegt "moeten", Zeggen ze al automatisch NEE. Dit heb ik hem dus zónder zichtbare emotie kunnen vertellen! Hij doet er zelf maar mee wat hij wil.
Dit had ik nooit gekund in mijn eigen huis. En de herinnering aan dat hij hier dan was geweest, zou mijn rust totaal verstoren. Mij weer opzadelen met angst in mijn huis, dat heb ik al te lang gehad. Daarom is de drempel voor hem de grens.
Wat goed, Eindelijk, dat je dit zo hebt kunnen doen! Ik vind het sterk van je. Ik begrijp wat je bedoelt met zijn DOEN en zijn ZIJN scheiden. Ik zou het zelf niet op die manier kunnen. Misschien omdat zijn DOEN ook vaak heel lief en positief was. Ik raak er enorm van in verwarring.
Ik probeer voor mezelf een volgend contact zoveel mogelijk uit te stellen, totdat ik het gevoel heb dat ik het aan kan. Misschien zelfs wel tot ik het gevoel heb dat ik het niet eens meer erg zou vinden als hij een ander had. Dat kan nog wel eens een hele tijd gaan duren, maar so be it. Nou maar hopen dat hij me niet meer belt...
zondag 8 maart 2009 om 14:07
Toch weer even boos. Een verweerschrift van hem gehad, waarin in grote lijnen staat:
de kinderen mogen bij mij wonen,
hij betaalt geen alimentatie
Ik mag in het huis blijven wonen tot het verkocht is.
hij betaalt niets voor het huis
ik moet hem 4000 euro per jaar betalen als rente op de overwaarde van het huis, dat nog niet verkocht is.
hij wil het spaargeld van de kinderen als mijn toebedeelde deel beschouwen.
Het is zo zot, dat ik niet eens weet hoe ik hier een zinnig antwoord op moet verzinnen. Het kost me in ieder geval weer extra advocaatkosten.
Ik wou zo graag dat dit allemaal achter de rug was. Het kan me eigenlijk al weinig meer schelen hoe, als ik maar rust kan vinden met de kinderen en aan een neiuwe leven kan beginnen in een ander huis, zonder al die herinneringen.
de kinderen mogen bij mij wonen,
hij betaalt geen alimentatie
Ik mag in het huis blijven wonen tot het verkocht is.
hij betaalt niets voor het huis
ik moet hem 4000 euro per jaar betalen als rente op de overwaarde van het huis, dat nog niet verkocht is.
hij wil het spaargeld van de kinderen als mijn toebedeelde deel beschouwen.
Het is zo zot, dat ik niet eens weet hoe ik hier een zinnig antwoord op moet verzinnen. Het kost me in ieder geval weer extra advocaatkosten.
Ik wou zo graag dat dit allemaal achter de rug was. Het kan me eigenlijk al weinig meer schelen hoe, als ik maar rust kan vinden met de kinderen en aan een neiuwe leven kan beginnen in een ander huis, zonder al die herinneringen.
zondag 8 maart 2009 om 14:08
Mag ik even inbreken hier? Ik lees dit topic al een tijdje niet meer, niet omdat ik niet geïnteresseerd zou zijn in de mensen hier, maar omdat ik de tijd met ML los wil laten. Maar nu zit ik er weer even middenin, nou ja middenin is een groot woord, maar ik zit er wel mee. ML vertelde mij nml dat 'ie "verliefd" is. Dít is andders, hij had nooit gedacht dat dit hem zou overkomen, hij had geprobeerd van mij te houden maar dat was nooit bestemd maar wat 'ie nú toch meemaakt, halsoverkop en zulke diepe gevoelens en blablabla. En vreemdgaan e.d. is allemaal verleden tijd want "hij wil de liefde tussen hem en die ander niet besmeuren" etc kortom hij is helemaal heppiedepeppie en ziet met terugwerkenbde kracht in dat dat toch wel iets heel anders is als wat 'ie ooit voor mij gevoeld heeft. En Bla.
Rationeel gezien denk ik: Ach, tis maart, meneer heeft last van z'n hormonen... We hebben nml twee jaar achterelkaar meegemaakt dat 'ie in de lente op z'n knietjes terugkwam en mij de eeuwige liefde verklaarde.
Ook rationeel denk ik: tis een narcist, en dat blijft 'ie, dus deze 'eeuwige' liefde duurt op z'n hoogst een half jaar, en dan is 'ie weer z'n ouwe rottige zelf.
Nog rationeler denk ik: al werd 'ie verliefd op de koningin en neukte 'ie een hoerenkiet, zíjn zaak en niet de mijne, I don't give a damn.
En niet-rationeel denk ik: Damn! Het zal toch niet waar zijn? Lag het allemaal aan mij? Kan hij een ander wel geven wat hij mij niet geven kon/wilde? Is dit mijn 'straf' omdat ik me losgemaakt hebt, is dit dat definitieve point of no return?
En ik twijfel, niet zozeer of ik nog iets met hem wil (want daar ga ik aan kapot), maar wel: waarom heb ik niemand die verliefd op mij is? Zal ik ooit nog verliefd op iemand worden, of ben ik gedoemd eeuwig alleen te blijven? Zal ik ooit nog voor iemand voelen wat ik voor ML gevoeld heb? Het feit dat dit verhaal me kan schelen, zegt dat niet genoeg over mijn gevoelens voor hem? Wanneer houdt dat op?
Wat nu???
Ligt het idd aan mij, of is er met een narcist geen relatie te hebben? En is dit weer een losse flodder zijnerzijds?
Rationeel gezien denk ik: Ach, tis maart, meneer heeft last van z'n hormonen... We hebben nml twee jaar achterelkaar meegemaakt dat 'ie in de lente op z'n knietjes terugkwam en mij de eeuwige liefde verklaarde.
Ook rationeel denk ik: tis een narcist, en dat blijft 'ie, dus deze 'eeuwige' liefde duurt op z'n hoogst een half jaar, en dan is 'ie weer z'n ouwe rottige zelf.
Nog rationeler denk ik: al werd 'ie verliefd op de koningin en neukte 'ie een hoerenkiet, zíjn zaak en niet de mijne, I don't give a damn.
En niet-rationeel denk ik: Damn! Het zal toch niet waar zijn? Lag het allemaal aan mij? Kan hij een ander wel geven wat hij mij niet geven kon/wilde? Is dit mijn 'straf' omdat ik me losgemaakt hebt, is dit dat definitieve point of no return?
En ik twijfel, niet zozeer of ik nog iets met hem wil (want daar ga ik aan kapot), maar wel: waarom heb ik niemand die verliefd op mij is? Zal ik ooit nog verliefd op iemand worden, of ben ik gedoemd eeuwig alleen te blijven? Zal ik ooit nog voor iemand voelen wat ik voor ML gevoeld heb? Het feit dat dit verhaal me kan schelen, zegt dat niet genoeg over mijn gevoelens voor hem? Wanneer houdt dat op?
Wat nu???
Ligt het idd aan mij, of is er met een narcist geen relatie te hebben? En is dit weer een losse flodder zijnerzijds?
zondag 8 maart 2009 om 14:28
@Mastermind,
Wat jij nu beschrijft is mijn grote angst voor de toekomst! Verschrikkelijk. Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat je hierdoor enorm gaat twijfelen aan jezelf, je eigenwaarde en wat jullie relatie waard is geweest misschien.
In eerste instantie denk ik dat je laatste redenering klopt: met een narcist kun je geen GEZONDE relatie hebben. Een relatie kan, maar je weet zelf hoe dat gaat en hoe je daar als partner in staat. Het zal inderdaad in het begin allemaal heel leuk lijken, maar vroeg of laat gaat het toch weer mis.
Ik concludeer nu even ruwweg dat je nog niet helemaal los gekomen was van hem, aangezien het je zo raakt. Hadden jullie nog (veel) contact?
Voor mij is dit scenario de reden (o.a.) dat ik het contact met mijn ex definitief verbroken heb. Ik ga pas weer contact zoeken als ik zeker weet dat ik een dergelijke situatie aan zou kunnen. Gister was ik nog even in de verleiding hem te bellen, maar bedacht me al gauw, met het idee in mijn hoofd dat hij wel eens een ander zou kunnen hebben en dat weet ik dan liever niet.
Ik heb dezelfde vragen als jij ettelijke keren door mijn hoofd laten gaan... vooral of ik ooit nog kan voelen wat ik voor mijn ex voelde.
Ik denk dat wat je hebt gevoeld in je relatie met hem voor een groot deel gebaseerd is op een mechanisme wat in gang gezet is en wat jij hebt ervaren als liefde, maar wat in werkelijkheid eerder afhankelijkheid was. Misschien een beetje cru gezegd, maar begrijp je wat ik bedoel?
Hey, ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en 'keep your head up'. Je bent net zoveel waard om van gehouden te worden als een ander!
Wat jij nu beschrijft is mijn grote angst voor de toekomst! Verschrikkelijk. Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat je hierdoor enorm gaat twijfelen aan jezelf, je eigenwaarde en wat jullie relatie waard is geweest misschien.
In eerste instantie denk ik dat je laatste redenering klopt: met een narcist kun je geen GEZONDE relatie hebben. Een relatie kan, maar je weet zelf hoe dat gaat en hoe je daar als partner in staat. Het zal inderdaad in het begin allemaal heel leuk lijken, maar vroeg of laat gaat het toch weer mis.
Ik concludeer nu even ruwweg dat je nog niet helemaal los gekomen was van hem, aangezien het je zo raakt. Hadden jullie nog (veel) contact?
Voor mij is dit scenario de reden (o.a.) dat ik het contact met mijn ex definitief verbroken heb. Ik ga pas weer contact zoeken als ik zeker weet dat ik een dergelijke situatie aan zou kunnen. Gister was ik nog even in de verleiding hem te bellen, maar bedacht me al gauw, met het idee in mijn hoofd dat hij wel eens een ander zou kunnen hebben en dat weet ik dan liever niet.
Ik heb dezelfde vragen als jij ettelijke keren door mijn hoofd laten gaan... vooral of ik ooit nog kan voelen wat ik voor mijn ex voelde.
Ik denk dat wat je hebt gevoeld in je relatie met hem voor een groot deel gebaseerd is op een mechanisme wat in gang gezet is en wat jij hebt ervaren als liefde, maar wat in werkelijkheid eerder afhankelijkheid was. Misschien een beetje cru gezegd, maar begrijp je wat ik bedoel?
Hey, ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en 'keep your head up'. Je bent net zoveel waard om van gehouden te worden als een ander!
zondag 8 maart 2009 om 14:38
Valesca, we belden weleens. Eigenlijk voornamelijk om mezelf er aan te herinneren wat een onmogelijke lamlul het is , dat zeg ik eerlijk. Als ik 'm een tijdje niet zie/hoor/spreek ga ik vergoeilijken, ik ken mezelf. Maar als ik 'm spreek, weet ik binnen de kortste keren weer waarom ik wegging, want het wordt altijd ruzie en manipulatie. Behalve nu dan, want nu deed 'ie ontiegelijk aardig aan de telefoon. Begon ook nog over onze relatie en the beginning daarvan, enzo. Rationeel gezien zeg ik: manipulatie-alert!!! Hij voelt dat ik m'n poot stijf hou, dus probeert 'ie het nu op een andere manier. Uithalen en kijken hoe diep je die wond kunt slaan.
Weet je, ik ben nooit weggegaan omdat ik niet meer van hem hield. Ik ben weggegaan omdat ik ergens toch ook wel van mezelf hou, en mijn liefde voor hem maakt me kapot. Sec gezien is er aan hem niet veel om van te houden, hij is onbetrouwbaar, narcistisch, gewelddadig, egoïstisch en een vrouwenhater. Helaas maakt het hart geen optelsommetje. (Was het maar zo'n feest, dan zou hij vet in het rood komen...) Het hart kiest waar het hoofd niet vatten kan. Ik hield en hou nog steeds van hem, dat weet ik, voel ik, ervaar ik. Alleen, ik trek het niet. Ik ga er aan kapot, en raak al het andere kwijt wat mij lief is, inclusief mijzelf. Daarom ging ik weg.
Misschien moet ik er maar voor zorgen dat we weer ruzie krijgen, dat maakt het vele malen makkelijker.
Weet je, ik ben nooit weggegaan omdat ik niet meer van hem hield. Ik ben weggegaan omdat ik ergens toch ook wel van mezelf hou, en mijn liefde voor hem maakt me kapot. Sec gezien is er aan hem niet veel om van te houden, hij is onbetrouwbaar, narcistisch, gewelddadig, egoïstisch en een vrouwenhater. Helaas maakt het hart geen optelsommetje. (Was het maar zo'n feest, dan zou hij vet in het rood komen...) Het hart kiest waar het hoofd niet vatten kan. Ik hield en hou nog steeds van hem, dat weet ik, voel ik, ervaar ik. Alleen, ik trek het niet. Ik ga er aan kapot, en raak al het andere kwijt wat mij lief is, inclusief mijzelf. Daarom ging ik weg.
Misschien moet ik er maar voor zorgen dat we weer ruzie krijgen, dat maakt het vele malen makkelijker.
zondag 8 maart 2009 om 14:39
MMtje, ik ben op dit moment hoteldebotelverliefd, dus of je weer verliefd kan worden, ja, nou en of! Dat hebben die N-en niet van mij afgepakt. N1 (mijn ex) is nu weer heel poeslief. Maar ik voel niets meer. Ik ben blij dat hij nu weer normaal is. Maar MM, ik kan me wel voorstellen dat je nu heen en weer geslingerd wordt. Als N2 dit enige maanden geleden tegen mij gzegd had, was ik ook weer door de knieeen gegaan. Ergens wil je graag weer terug naar 'de goeie tijd'. Kijk, die werd weliswaar vergezeld door de slechte tijd, maar juist de relatie met een N is zo verschrikkelijk pieken en dalen, en juist die pieken zijn fijn, en daar wil je naar toe.
MM, ik weet niet of idool wat voor mij voelt, denk het wel, maar er zijn wat 'hobbels'. Maar of hij nu wel of niet wat voor mij voelt, ik ben het waard, waard om verliefd op te worden, waard om geliefd te zijn.
Jij kan hem niet gven wat hij wil, maar dat ligt niet aan jou, maar aan hem. Iemand zei me laatst (geloof dat ik het ook hier herhaalde zelfs) dat sommige mensen alles willen hebben, en als ze het hebben, maken ze het vervolgens stuk. Dat doet jouw N met jou.
Liefs, Muis.
MM, ik weet niet of idool wat voor mij voelt, denk het wel, maar er zijn wat 'hobbels'. Maar of hij nu wel of niet wat voor mij voelt, ik ben het waard, waard om verliefd op te worden, waard om geliefd te zijn.
Jij kan hem niet gven wat hij wil, maar dat ligt niet aan jou, maar aan hem. Iemand zei me laatst (geloof dat ik het ook hier herhaalde zelfs) dat sommige mensen alles willen hebben, en als ze het hebben, maken ze het vervolgens stuk. Dat doet jouw N met jou.
Liefs, Muis.
zondag 8 maart 2009 om 14:49
quote:mastermind schreef op 08 maart 2009 @ 14:44:
Muis, denk je dat hij het met iemand anders w'el kan, een normale relatie bedoel ik? Of zit het in een narcist, om vervolgens alles kapot te maken?Moeilijke vraag. Mijn ex heeft nu een vriendin en het lijkt vooralsnog goed te gaan. Maar zolang zij op elkaar lijken qua gedrag en niet durven toegeven aan de 'schande' van weer uit elkaar gaan, blijven ze bij elkaar. N2 blijft ook bij zijn vrouw, en zij bij hem, omdat het alternatief, schande, godsvermogen aan alimentatie, huis verkopen en de hele bliksemse bende ze vooralsnog geen van beiden erg aanspreekt.
Muis, denk je dat hij het met iemand anders w'el kan, een normale relatie bedoel ik? Of zit het in een narcist, om vervolgens alles kapot te maken?Moeilijke vraag. Mijn ex heeft nu een vriendin en het lijkt vooralsnog goed te gaan. Maar zolang zij op elkaar lijken qua gedrag en niet durven toegeven aan de 'schande' van weer uit elkaar gaan, blijven ze bij elkaar. N2 blijft ook bij zijn vrouw, en zij bij hem, omdat het alternatief, schande, godsvermogen aan alimentatie, huis verkopen en de hele bliksemse bende ze vooralsnog geen van beiden erg aanspreekt.
zondag 8 maart 2009 om 15:24
quote:mastermind schreef op 08 maart 2009 @ 14:38:
Als ik 'm een tijdje niet zie/hoor/spreek ga ik vergoeilijken, ik ken mezelf. Maar als ik 'm spreek, weet ik binnen de kortste keren weer waarom ik wegging, want het wordt altijd ruzie en manipulatie. Behalve nu dan, want nu deed 'ie ontiegelijk aardig aan de telefoon. Begon ook nog over onze relatie en the beginning daarvan, enzo. Rationeel gezien zeg ik: manipulatie-alert!!! Hij voelt dat ik m'n poot stijf hou, dus probeert 'ie het nu op een andere manier. Uithalen en kijken hoe diep je die wond kunt slaan.
Weet je, ik ben nooit weggegaan omdat ik niet meer van hem hield. Ik ben weggegaan omdat ik ergens toch ook wel van mezelf hou, en mijn liefde voor hem maakt me kapot. Sec gezien is er aan hem niet veel om van te houden, hij is onbetrouwbaar, narcistisch, gewelddadig, egoïstisch en een vrouwenhater. Helaas maakt het hart geen optelsommetje. (Was het maar zo'n feest, dan zou hij vet in het rood komen...) Het hart kiest waar het hoofd niet vatten kan. Ik hield en hou nog steeds van hem, dat weet ik, voel ik, ervaar ik. Alleen, ik trek het niet. Ik ga er aan kapot, en raak al het andere kwijt wat mij lief is, inclusief mijzelf. Daarom ging ik weg.
Misschien moet ik er maar voor zorgen dat we weer ruzie krijgen, dat maakt het vele malen makkelijker.
Sjonge, erg herkenbaar helaas. Het is echt een kopie van mijn verhaal. Dat maakt het ook zo vreselijk moeilijk natuurlijk, dat je nog van hem houdt en dat je de relatie hebt gestopt omdat je er zelf niet aan onderdoor wilt gaan. Same here...
Ben je er al achter wat het dan precies is dat je zo in hem aantrekt? Dat maakte het vaak makkelijker om afstand te nemen.
Voor mezelf laat ik, elke keer dat ik de telefoon wil oppakken, de band in mijn hoofd weer lopen met alle voorvallen die me eraan herinneren waarom ik ook alweer voor mezelf had gekozen. Tot nu toe werkt het redelijk.
Je kunt voor het gemak natuurlijk weer op een ruzie aansturen, maar dan blijf je maar afhankelijk van het contact met hem. Misschien toch beter om radicaal te stoppen en 'af te kicken'?
Als ik 'm een tijdje niet zie/hoor/spreek ga ik vergoeilijken, ik ken mezelf. Maar als ik 'm spreek, weet ik binnen de kortste keren weer waarom ik wegging, want het wordt altijd ruzie en manipulatie. Behalve nu dan, want nu deed 'ie ontiegelijk aardig aan de telefoon. Begon ook nog over onze relatie en the beginning daarvan, enzo. Rationeel gezien zeg ik: manipulatie-alert!!! Hij voelt dat ik m'n poot stijf hou, dus probeert 'ie het nu op een andere manier. Uithalen en kijken hoe diep je die wond kunt slaan.
Weet je, ik ben nooit weggegaan omdat ik niet meer van hem hield. Ik ben weggegaan omdat ik ergens toch ook wel van mezelf hou, en mijn liefde voor hem maakt me kapot. Sec gezien is er aan hem niet veel om van te houden, hij is onbetrouwbaar, narcistisch, gewelddadig, egoïstisch en een vrouwenhater. Helaas maakt het hart geen optelsommetje. (Was het maar zo'n feest, dan zou hij vet in het rood komen...) Het hart kiest waar het hoofd niet vatten kan. Ik hield en hou nog steeds van hem, dat weet ik, voel ik, ervaar ik. Alleen, ik trek het niet. Ik ga er aan kapot, en raak al het andere kwijt wat mij lief is, inclusief mijzelf. Daarom ging ik weg.
Misschien moet ik er maar voor zorgen dat we weer ruzie krijgen, dat maakt het vele malen makkelijker.
Sjonge, erg herkenbaar helaas. Het is echt een kopie van mijn verhaal. Dat maakt het ook zo vreselijk moeilijk natuurlijk, dat je nog van hem houdt en dat je de relatie hebt gestopt omdat je er zelf niet aan onderdoor wilt gaan. Same here...
Ben je er al achter wat het dan precies is dat je zo in hem aantrekt? Dat maakte het vaak makkelijker om afstand te nemen.
Voor mezelf laat ik, elke keer dat ik de telefoon wil oppakken, de band in mijn hoofd weer lopen met alle voorvallen die me eraan herinneren waarom ik ook alweer voor mezelf had gekozen. Tot nu toe werkt het redelijk.
Je kunt voor het gemak natuurlijk weer op een ruzie aansturen, maar dan blijf je maar afhankelijk van het contact met hem. Misschien toch beter om radicaal te stoppen en 'af te kicken'?
zondag 8 maart 2009 om 20:32
quote:Valesca C schreef op 08 maart 2009 @ 15:24:
[...]
Sjonge, erg herkenbaar helaas. Het is echt een kopie van mijn verhaal.
Ben je er al achter wat het dan precies is dat je zo in hem aantrekt?
Ja. Is veelzijdig. Op "lager" niveau is het de ongelofelijke aantrekkingskracht die er altijd al tussen ons is geweest. Het vrijen is geweldig, en ik hou van hoe hij er uitziet, ruikt, voelt, raak 'm dolgraag aan...
Op "hoger" niveau is het voornamelijk de emotionele onbereikbaarheid in combinatie met de blessure die hij uitstraalt. Een onzeker gekwetst jochie in het harnas van een arrogante zelfverzekerde man, blablabla (en mag ik nog een teiltje?).
Ten derde, ik leerde hem kennen toen ik nog in m'n eind-puberschoentjes stond. Hij was 54, ik 20. Dan krijg je het Pretty Woman-effect; hij had van alles bereikt en ik nog niets, ik keek huizenhoog tegen hem op. Hij had andersom plezier van mijn onschuld, mijn jeugdigheid, mijn vertrouwen in hem en mijn toewijding jegens hem. Bij hem voelde ik me veilig en vertrouwd. En hoewel dat jonge meisje van toen er allang niet meer is, leven haar reflecties in mij voort. In feite zijn de gevoelens die hij bij me oproept, wat dat betreft denk ik eerder de echo's van het verleden. Van hoe het was, en tegelijkertijd nooit was (maar de illusie was er wel, oh, de zoete illusie....)
Ik hou ook van zijn lef, zijn tegendraadsheid, zijn jongensachtigheid. Hij heeft iets wat maakt dat ik hem wil vertroetelen en verzorgen, terwijl ik anderzijds het liefst z'n ruggenmerg eruit neuk met hem het bed in duik
Je kunt voor het gemak natuurlijk weer op een ruzie aansturen, maar dan blijf je maar afhankelijk van het contact met hem. Misschien toch beter om radicaal te stoppen en 'af te kicken'?
'k Vrees van wel. Het lullige is, het is een aantrek- en afstootspel. Vaak belt hij, bij voorkeur als ik er geen behoefte aan heb, 'm totaal niet mis, en met 45.000 andere dingen bezig ben in m'n leven. Wil ik hem niet, wil hij mij... En helaas ook vice versa. Zoals nu, met dat verliefdheidsverhaal... Damn, wat heb ik behoefte aan een verbaal gevecht! Om het af te sluiten, zeg maar. (Totdat hij weer belt omdat ik razend op 'm ben, zo werkt dat helaas...)
Klotezooi, het ging verdomde goed.
[...]
Sjonge, erg herkenbaar helaas. Het is echt een kopie van mijn verhaal.
Ben je er al achter wat het dan precies is dat je zo in hem aantrekt?
Ja. Is veelzijdig. Op "lager" niveau is het de ongelofelijke aantrekkingskracht die er altijd al tussen ons is geweest. Het vrijen is geweldig, en ik hou van hoe hij er uitziet, ruikt, voelt, raak 'm dolgraag aan...
Op "hoger" niveau is het voornamelijk de emotionele onbereikbaarheid in combinatie met de blessure die hij uitstraalt. Een onzeker gekwetst jochie in het harnas van een arrogante zelfverzekerde man, blablabla (en mag ik nog een teiltje?).
Ten derde, ik leerde hem kennen toen ik nog in m'n eind-puberschoentjes stond. Hij was 54, ik 20. Dan krijg je het Pretty Woman-effect; hij had van alles bereikt en ik nog niets, ik keek huizenhoog tegen hem op. Hij had andersom plezier van mijn onschuld, mijn jeugdigheid, mijn vertrouwen in hem en mijn toewijding jegens hem. Bij hem voelde ik me veilig en vertrouwd. En hoewel dat jonge meisje van toen er allang niet meer is, leven haar reflecties in mij voort. In feite zijn de gevoelens die hij bij me oproept, wat dat betreft denk ik eerder de echo's van het verleden. Van hoe het was, en tegelijkertijd nooit was (maar de illusie was er wel, oh, de zoete illusie....)
Ik hou ook van zijn lef, zijn tegendraadsheid, zijn jongensachtigheid. Hij heeft iets wat maakt dat ik hem wil vertroetelen en verzorgen, terwijl ik anderzijds het liefst z'n ruggenmerg eruit neuk met hem het bed in duik
Je kunt voor het gemak natuurlijk weer op een ruzie aansturen, maar dan blijf je maar afhankelijk van het contact met hem. Misschien toch beter om radicaal te stoppen en 'af te kicken'?
'k Vrees van wel. Het lullige is, het is een aantrek- en afstootspel. Vaak belt hij, bij voorkeur als ik er geen behoefte aan heb, 'm totaal niet mis, en met 45.000 andere dingen bezig ben in m'n leven. Wil ik hem niet, wil hij mij... En helaas ook vice versa. Zoals nu, met dat verliefdheidsverhaal... Damn, wat heb ik behoefte aan een verbaal gevecht! Om het af te sluiten, zeg maar. (Totdat hij weer belt omdat ik razend op 'm ben, zo werkt dat helaas...)
Klotezooi, het ging verdomde goed.
zondag 8 maart 2009 om 20:43
Jeez, ik herken je gevoel t.o.v. hem maar al te goed. Mijn ex is 'slechts' 2 jaar ouder dan ik, maar verder is het verhaal weer idem dito. Heb er weinig aan toe te voegen... Je hele verhaal... van zijn geur tot en met het aantrekken en afstoten spel, creepy gewoon zo herkenbaar.
Het is voor mij nu pas 6 weken geleden. Het gemis begint nu in te slaan als een mokerslag. En die sex... hou op. Ik weet gewoon niet waar ik het zoeken moet. Ik ga zelf trouwens 'officieel' afkicken van deze man in een therapie groep, speciaal hierop gericht. Het is wel mijn laatste strohalm, want ik weet niet hoe lang ik het op eigen houtje ga redden. Er zijn zeker tijden dat het beter gaat, maar, zoals nu, schreeuwt alles in me om hem. Verschrikkelijk.
Wanneer is het uit gegaan tussen jullie?
Het is voor mij nu pas 6 weken geleden. Het gemis begint nu in te slaan als een mokerslag. En die sex... hou op. Ik weet gewoon niet waar ik het zoeken moet. Ik ga zelf trouwens 'officieel' afkicken van deze man in een therapie groep, speciaal hierop gericht. Het is wel mijn laatste strohalm, want ik weet niet hoe lang ik het op eigen houtje ga redden. Er zijn zeker tijden dat het beter gaat, maar, zoals nu, schreeuwt alles in me om hem. Verschrikkelijk.
Wanneer is het uit gegaan tussen jullie?
maandag 9 maart 2009 om 10:03
Heeeeeeee MM, wat heerlijk om weer eens van je te horen. De reden waarom is natuurlijk minder leuk.
Goed, ik ga ff heeeeeeeeel streng tegen je doen nu. Je mag boos op me worden, vind ik helemaal niet erg.
Ben je helemaal besodemieterd dat je ook maar denkt dat het allemaal aan jou gelegen heeft! Hoe lang heeft het je geduurd om weer te zijn waar je nu bent? Hoe hard heb je aan jezelf gewerkt om weer enigszins normaal te kunnen functioneren? Te weten dat je waardevol bent?
Zijn het niet jouw eigen woorden dat je gifbonbons gevoerd hebt gekregen door deze man? Oh, wat zien ze er lekker uit... Maar wat word je er ziek van! Moet ik je soms de brief die hij aan jou geschreven heeft en die je hier gepost hebt nog eens laten lezen? Wat hij werkelijk van je vindt en hoeveel hij van je 'houdt'?
Welk nut heeft het voor hem om jou te melden dat hij nu echt weet wat liefde is en dat hij dat nooit met jou beleefd heeft? Is dit niet genoeg bewijs dat deze man niet spoort! Hij is lange tijd een verslaving voor je geweest en eigenlijk nog steeds als ik het zo tussen de regels door lees. Mijn God, wees dankbaar dat het een point of no return zou kunnen zijn.
Deze man is gif! Een verslaving. En van een verslaving kom je niet los als je jezelf wijsmaakt dat af en toe contact moet kunnen... Net als met alcohol. af en toe een glaasje is uit den boze! Dat weet iedereen. Geldt voor alle verslavingen. Resoluut kappen! Lees nog maar eens terug wat Vales schreef na een telefoontje van haar ex. Tot die tijd ging het redelijk goed, steeds beter. En oooooooooh wat een zoetige zaligheid om zijn stem weer te horen, zijn woorden, de herinnering aan wat wel goed was....mmmmmmmm.... En de dagen erna? Een ernstige kater en een terugslag. Wat dat betreft Vales, ik denk dat jij dat goed in de gaten hebt. Je gaat naar een bijeenkomst. Als laatste strohalm omdat je voelt dat je dit niet in je eentje kunt overwinnen. Dat vind ik een teken van kracht. Top! De volgende stap is voor jou om te leren dat je niet moet gaan zitten hopen in een hoekje dat hij maar geen contact met je opneemt, maar zelf actie ondernemen dat dat niet meer kan! En dat zou voor jou ook goed zijn MM!
Een narcist is niet in staat om te houden van iemand anders. Een narcist heeft een ego wat gevoed moet worden. Een enorm ego met heel veel honger. En als ik lees wat een leeftijdsverschil er is tussen jullie kan ik me er een voorstelling bij maken dat hij door jouw adoratie zich heeeeeeeeel goed gevoed heeft. Hij heeft je leeggezogen weet je nog? Op het randje van de afgrond gekregen. Hij kent je zwakke plekken als geen ander. Hij weet dat hij je raakt met dit nieuws. En als dat niet zo is, dan staat dat enorme ego van hem enorm in de weg. Hij heeft geen respect voor je, dat is niet wat deze man drijft in zijn leven.
Mens, wees wijs! Alsjeblieft! Geloof en vertrouw op jezelf. Je hebt deze man niet nodig. Laat hem verschompelen. Voed dat ego niet langer door met hem bezig te zijn, in je hoofd. Hij is zo aanwezig als jij hem zelf toelaat! Verbreek alle banden, wis alle adressen en telefoonnummers, neem een nieuw nummer en zorg dat je zelf niet meer bereikbaar bent voor hem! Reageer nergens meer op. Kwel jezelf niet langer door naar dat heerlijke glas alcohol te staren terwijl je weet dat je ziek wordt als je ervan drinkt. Gooi het weg, zodat je de verleiding weg is.
Van mijn part druk je in gedachten die gifbonbons door zijn eigen strot en wacht je tot hij wegschrompelt voor je ogen.
Ik snap je gevoel echt wel hoor. Mijn plek in bed was nog niet afgekoeld of werd alweer verwarmd door een nieuwe mevrouw. Met wie hij trouwplannen heeft en het huis opknapt (mijn spullen stonden er sodemieters nog!) en met waarmee hij bezig is een kindje te krijgen.... Hoe lang ben ik nou weg daar? 4 maanden! En dit nieuws is alweer ruim een maand oud! Denk je dat het mij koud liet toen ik dat hoorde? En alle leugens waar ik achter kwam nadat ik weg was? Zijn vreemdgaan en meerdere verslavingen? Ik heb haar gewaarschuwd. Maar ach, misschien kan zij hem wel aan. Ze ruziet net zo hard met zijn exvrouw, waar ik meer en meer respect voor krijg. Ik sta vierkant achter haar en ze weet dat ze in geval van rechzaken op mij kan rekenen. Voor de rest laat hij mij wonderbovenwonder met rust. Hij zal ook geen enkele ingang vinden bij mij. Nooit meer!
En ook ik vraag me in momenten van depressie en verdriet af of het dan toch niet aan mij ligt allemaal. Ben ik dan zo'n raar schepsel en het niet waard om door een normale man van gehouden te worden? Mijn vertrouwen in mannen is weg. En ergens is dat een zegen voor dit moment. Mijn nr 1 prioriteit is vertrouwen kweken in mijzelf. Pas dan zal ik wellicht open kunnen staan voor een nieuwe liefde in mijn leven. En als die er niet komt vind ik dat ook best.
Lieve MM: het ligt niet aan jou dat deze man is zoals hij is. En jij bent het waard om van gehouden te worden. Gerespecteerd te worden!
Sterkte!
Goed, ik ga ff heeeeeeeeel streng tegen je doen nu. Je mag boos op me worden, vind ik helemaal niet erg.
Ben je helemaal besodemieterd dat je ook maar denkt dat het allemaal aan jou gelegen heeft! Hoe lang heeft het je geduurd om weer te zijn waar je nu bent? Hoe hard heb je aan jezelf gewerkt om weer enigszins normaal te kunnen functioneren? Te weten dat je waardevol bent?
Zijn het niet jouw eigen woorden dat je gifbonbons gevoerd hebt gekregen door deze man? Oh, wat zien ze er lekker uit... Maar wat word je er ziek van! Moet ik je soms de brief die hij aan jou geschreven heeft en die je hier gepost hebt nog eens laten lezen? Wat hij werkelijk van je vindt en hoeveel hij van je 'houdt'?
Welk nut heeft het voor hem om jou te melden dat hij nu echt weet wat liefde is en dat hij dat nooit met jou beleefd heeft? Is dit niet genoeg bewijs dat deze man niet spoort! Hij is lange tijd een verslaving voor je geweest en eigenlijk nog steeds als ik het zo tussen de regels door lees. Mijn God, wees dankbaar dat het een point of no return zou kunnen zijn.
Deze man is gif! Een verslaving. En van een verslaving kom je niet los als je jezelf wijsmaakt dat af en toe contact moet kunnen... Net als met alcohol. af en toe een glaasje is uit den boze! Dat weet iedereen. Geldt voor alle verslavingen. Resoluut kappen! Lees nog maar eens terug wat Vales schreef na een telefoontje van haar ex. Tot die tijd ging het redelijk goed, steeds beter. En oooooooooh wat een zoetige zaligheid om zijn stem weer te horen, zijn woorden, de herinnering aan wat wel goed was....mmmmmmmm.... En de dagen erna? Een ernstige kater en een terugslag. Wat dat betreft Vales, ik denk dat jij dat goed in de gaten hebt. Je gaat naar een bijeenkomst. Als laatste strohalm omdat je voelt dat je dit niet in je eentje kunt overwinnen. Dat vind ik een teken van kracht. Top! De volgende stap is voor jou om te leren dat je niet moet gaan zitten hopen in een hoekje dat hij maar geen contact met je opneemt, maar zelf actie ondernemen dat dat niet meer kan! En dat zou voor jou ook goed zijn MM!
Een narcist is niet in staat om te houden van iemand anders. Een narcist heeft een ego wat gevoed moet worden. Een enorm ego met heel veel honger. En als ik lees wat een leeftijdsverschil er is tussen jullie kan ik me er een voorstelling bij maken dat hij door jouw adoratie zich heeeeeeeeel goed gevoed heeft. Hij heeft je leeggezogen weet je nog? Op het randje van de afgrond gekregen. Hij kent je zwakke plekken als geen ander. Hij weet dat hij je raakt met dit nieuws. En als dat niet zo is, dan staat dat enorme ego van hem enorm in de weg. Hij heeft geen respect voor je, dat is niet wat deze man drijft in zijn leven.
Mens, wees wijs! Alsjeblieft! Geloof en vertrouw op jezelf. Je hebt deze man niet nodig. Laat hem verschompelen. Voed dat ego niet langer door met hem bezig te zijn, in je hoofd. Hij is zo aanwezig als jij hem zelf toelaat! Verbreek alle banden, wis alle adressen en telefoonnummers, neem een nieuw nummer en zorg dat je zelf niet meer bereikbaar bent voor hem! Reageer nergens meer op. Kwel jezelf niet langer door naar dat heerlijke glas alcohol te staren terwijl je weet dat je ziek wordt als je ervan drinkt. Gooi het weg, zodat je de verleiding weg is.
Van mijn part druk je in gedachten die gifbonbons door zijn eigen strot en wacht je tot hij wegschrompelt voor je ogen.
Ik snap je gevoel echt wel hoor. Mijn plek in bed was nog niet afgekoeld of werd alweer verwarmd door een nieuwe mevrouw. Met wie hij trouwplannen heeft en het huis opknapt (mijn spullen stonden er sodemieters nog!) en met waarmee hij bezig is een kindje te krijgen.... Hoe lang ben ik nou weg daar? 4 maanden! En dit nieuws is alweer ruim een maand oud! Denk je dat het mij koud liet toen ik dat hoorde? En alle leugens waar ik achter kwam nadat ik weg was? Zijn vreemdgaan en meerdere verslavingen? Ik heb haar gewaarschuwd. Maar ach, misschien kan zij hem wel aan. Ze ruziet net zo hard met zijn exvrouw, waar ik meer en meer respect voor krijg. Ik sta vierkant achter haar en ze weet dat ze in geval van rechzaken op mij kan rekenen. Voor de rest laat hij mij wonderbovenwonder met rust. Hij zal ook geen enkele ingang vinden bij mij. Nooit meer!
En ook ik vraag me in momenten van depressie en verdriet af of het dan toch niet aan mij ligt allemaal. Ben ik dan zo'n raar schepsel en het niet waard om door een normale man van gehouden te worden? Mijn vertrouwen in mannen is weg. En ergens is dat een zegen voor dit moment. Mijn nr 1 prioriteit is vertrouwen kweken in mijzelf. Pas dan zal ik wellicht open kunnen staan voor een nieuwe liefde in mijn leven. En als die er niet komt vind ik dat ook best.
Lieve MM: het ligt niet aan jou dat deze man is zoals hij is. En jij bent het waard om van gehouden te worden. Gerespecteerd te worden!
Sterkte!
maandag 9 maart 2009 om 11:02
Mastermind, ik zou hem niet eens geloven. Hij heeft eerder al alles aan elkaar gelogen en gedaan en narcisten zijn er meesters in om door te zoeken tot ze je zwakke plek hebben. Hij is vast wel verliefd, er zal echt wel een vrouw zijn die hem nu helemaal geweldig vind (dit vindt jij ook al niet leuk, maar dat is altijd al zo geweest, ook toen jullie samen waren, hij heeft je echt al eerder bedrogen, dus zo nieuw is dat niet). Alleen toen zal hij aangevoeld hebben dat hij je weer voor zich kon winnen als hij spijt had, of zei dat jij zijn enige ware was en dat jij dan weer smolt en hij weer zijn bewondering kreeg. Hij voelt dondersgoed aan dat dat, die tactiek nu niet meer werkt. Maar jij roept al heel lang in dit topic, in alle keren dat het hier over gaat, dat je van het idee dat hij een ander zou hebben, echt een ander, volledig en compleet over je nek zou gaan, dat je het vreselijk zou vinden, niet kunt verdragen. Dat heeft hij natuurlijk ook opgepikt, want daar is een narcist heel goed in. Of je het nu ooit uitgesproken hebt of niet, hij voelt dat zeker aan. En niet omdat hij je zo goed kent of zo veel van je houdt, omdat hij het gebruiken kan. Nu wil hij je dus vooral nog een reactie van je krijgen, want daar leeft hij voor. En al het andere heb je je voor afgesloten, maar dit doet je nog wat. Dus gebruikt hij het, hij zet deze troefkaart in. Laatste kans. Vast niet bewust, zo slim zijn ze niet. Maar het gaat om jouw reactie, niet om jou.
Dus laat het gaan. Je wilt hem niet meer. En ondanks dat jij denkt dat het contact je helpt, omdat hij telkens weer een lul blijkt zou ik dat toch maar heroverwegen. Hoe meer uit je leven, hoe beter. Ik heb tegenwoordig met mezelf afgesproken dat als ik zit te piekeren over ex-N en nieuwe vriendin (die een huis gekocht hebben), dat ik dan tegen mezelf stop zeg en afleiding zoek. Werkt prima. Echt veel fijner.
Ik geloof dat er voor mijn exen zeker de juiste vrouwen zijn. Het idee dat het met mij had moeten lukken en anders met niemand niet? Dat vind ik ongezond, ook veel te hoog van mezelf denkend. Ik kon niet de juiste manieren vinden om met bepaald gedrag om te gaan. Ik vond iemand misschien oppervlakkig. Interesses en humor verschillen per persoon. Het gaat om de aansluiting en hopelijk ook dat het een beetje rimpelloos gaat.
Jij hebt veel te veel in hem geinvesteerd en ik snap dat het wrang voelt als het dan met een ander wel zou lukken. Maar dat was wel jouw keuze en is jouw leerpunt. Niet meer zo veel investeren dus, niet meer zo over je eigen grenzen gaan.
Dus laat het gaan. Je wilt hem niet meer. En ondanks dat jij denkt dat het contact je helpt, omdat hij telkens weer een lul blijkt zou ik dat toch maar heroverwegen. Hoe meer uit je leven, hoe beter. Ik heb tegenwoordig met mezelf afgesproken dat als ik zit te piekeren over ex-N en nieuwe vriendin (die een huis gekocht hebben), dat ik dan tegen mezelf stop zeg en afleiding zoek. Werkt prima. Echt veel fijner.
Ik geloof dat er voor mijn exen zeker de juiste vrouwen zijn. Het idee dat het met mij had moeten lukken en anders met niemand niet? Dat vind ik ongezond, ook veel te hoog van mezelf denkend. Ik kon niet de juiste manieren vinden om met bepaald gedrag om te gaan. Ik vond iemand misschien oppervlakkig. Interesses en humor verschillen per persoon. Het gaat om de aansluiting en hopelijk ook dat het een beetje rimpelloos gaat.
Jij hebt veel te veel in hem geinvesteerd en ik snap dat het wrang voelt als het dan met een ander wel zou lukken. Maar dat was wel jouw keuze en is jouw leerpunt. Niet meer zo veel investeren dus, niet meer zo over je eigen grenzen gaan.
woensdag 11 maart 2009 om 22:50
Nou... ben voor de bijl gegaan hoor. Ik kwam gister zo intens verdrietig uit mijn werk. Ik wist dat ik ook nog eens ongesteld moest worden en dan ben ik meestal al een stuk labieler. Ik ging naar huis met het idee dat ik maar vroeg naar bed moest gaan en nog even twee dagen volhouden, dan had ik in ieder geval therapie. En juist op dat moment belt natuurlijk m'n ex...
Om een lang verhaal kort te maken... het wederzijds verlangen was te groot en we hebben elkaar weer gezien (en meer dan dat).
Ik was er met mijn hoofd bij, wist dat ik het beter niet kon doen, maar het verlangen was té sterk.
Nu is de pijn des te heftiger. Ja, zelf gedaan natuurlijk. En nu probeer ik weer op te staan en door te gaan. Het gevoel was wel heel goed en we hebben er allebei van genoten, maar ja, het zorgt voor zoveel verwarring allemaal. Ik ben nu doodop, nauwelijks geslapen vannacht. Schrijf er later wel meer over... Wilde het alleen even kwijt.
Om een lang verhaal kort te maken... het wederzijds verlangen was te groot en we hebben elkaar weer gezien (en meer dan dat).
Ik was er met mijn hoofd bij, wist dat ik het beter niet kon doen, maar het verlangen was té sterk.
Nu is de pijn des te heftiger. Ja, zelf gedaan natuurlijk. En nu probeer ik weer op te staan en door te gaan. Het gevoel was wel heel goed en we hebben er allebei van genoten, maar ja, het zorgt voor zoveel verwarring allemaal. Ik ben nu doodop, nauwelijks geslapen vannacht. Schrijf er later wel meer over... Wilde het alleen even kwijt.
