Relaties
alle pijlers
Ervaringen relatietherapie?
vrijdag 11 mei 2018 om 21:32
Zijn er hier mensen die ervaring hebben met relatietherapie? Partner en ik zijn bezig met een traject en eerlijk gezegd vind ik de insteek teleurstellend. Ik had natuurlijk rekening gehouden met confronterende situaties die pijnlijk kunnen zijn voor mij, omdat je gedwongen wordt kritisch naar jezelf te kijken. Waar twee vechten hebben er twee schuld. Ik heb last van bepaalde situaties en een bepaald soort gedrag (dominantie) van mijn partner, maar als ik deze situaties bespreek, is de reactie van de therapeut bijna altijd: “wat is daar (nou) zo erg aan”. Rode draad is een beetje dat je je partner moet nemen zoals hij is en niet moet willen veranderen. Voor alle duidelijkheid; ik vind ook van mezelf dat ik bepaalde punten moet veranderen, maar dan zegt hij tegen mijn partner dat hij mij moet accepteren zoals ik ben. Dit is misschien tot op zekere hoogte waar, maar geldt echt niet altijd.
Ik twijfel nu heel erg aan het voortzetten van de therapie bij deze therapeut. Maar vraag me af of deze werkwijze persoonsgebonden is of common practice in therapeutenland? Iemand ervaring?
Ik twijfel nu heel erg aan het voortzetten van de therapie bij deze therapeut. Maar vraag me af of deze werkwijze persoonsgebonden is of common practice in therapeutenland? Iemand ervaring?
zaterdag 12 mei 2018 om 00:42
jij die van jezelf jaShoestring schreef: ↑11-05-2018 23:41Weggaan is voor ons beiden niet de insteek; we hebben jonge kinderen. We willen beiden op een betere manier met elkaar omgaan. Daar hoort volgens mij onvermijdelijk bij dat je bepaalde gedragspatronen onder de loep neemt en zonodig bijstelt.
hij de zijne
maar ik begrijp uit de OP dat je vooral wil dat hij verandert
zaterdag 12 mei 2018 om 00:45
Lastig hoor. Ik hoop dat jullie het gaan redden, zeker ook voor de kinderen.
Ik denk echter wel dat de grote vraag is of hij zijn gedragspatronen in zoverre onder de loep kan/wil nemen dat het bevredigend zal zijn voor jou, of je zo met hem zou kunnen en willen leven. Dus als hij niet meer reflecteert of bereid is iets aan zijn gedrag te doen, wat jij wel graag zou willen zien, zou je dan nog wel met hem verder kunnen? Vind je dat de therapeut "zijn kant" kiest? Of voel je je niet gehoord? Denk je dat het met een andere therapeut misschien anders zou kunnen zijn?
Ik denk echter wel dat de grote vraag is of hij zijn gedragspatronen in zoverre onder de loep kan/wil nemen dat het bevredigend zal zijn voor jou, of je zo met hem zou kunnen en willen leven. Dus als hij niet meer reflecteert of bereid is iets aan zijn gedrag te doen, wat jij wel graag zou willen zien, zou je dan nog wel met hem verder kunnen? Vind je dat de therapeut "zijn kant" kiest? Of voel je je niet gehoord? Denk je dat het met een andere therapeut misschien anders zou kunnen zijn?
anoniem_359581 wijzigde dit bericht op 12-05-2018 01:10
Reden: Aangevuld
Reden: Aangevuld
15.62% gewijzigd
zaterdag 12 mei 2018 om 01:06
In al je berichten klinkt door dat jij vindt dat je partner moet reflecteren en veranderen, want dat jij doet dat al voldoende. Misschien heb je helemaal gelijk, maar als je partner dat niet ook vindt, dan houdt het snel op, vrees ik.
Wat vindt partner van de relatietherapie?
Wat vindt partner van de relatietherapie?
Beter een half motto....
zaterdag 12 mei 2018 om 07:54
De “klik” met een therapeut is van belang. Met andere woorden....als jij/jullie die niet ervaren zal het moeilijk zijn. Op zoek naar een ander dan.
Overigens klopt het dat jij alleen jezelf kunt veranderen. Daarnaast is het zo dat wanneer jij veranderd je omgeving daar niet automatisch in mee veert. Daar zit dan ook vaak een van problemen. De een wil verandering, de ander werkt verandering bewust of onbewust tegen.
Ik heb een periode van zeer intensieve therapie achter de rug. Heb hard gewerkt aan en met mezelf. Partner ziet mijn veranderingen niet zondermeer als positief. Hij is zeer kritisch en uit vaak ongenoegen(s).
Hij sprak afgelopen week zelfs letterlijk uit dat hij voornemens is enkele “paaltjes” die ik heb gezet om zelf gezond te worden te gaan verplaatsen naar een plaats die hij “prettiger” denkt te vinden.
Is dat eng? Ja!
Overigens klopt het dat jij alleen jezelf kunt veranderen. Daarnaast is het zo dat wanneer jij veranderd je omgeving daar niet automatisch in mee veert. Daar zit dan ook vaak een van problemen. De een wil verandering, de ander werkt verandering bewust of onbewust tegen.
Ik heb een periode van zeer intensieve therapie achter de rug. Heb hard gewerkt aan en met mezelf. Partner ziet mijn veranderingen niet zondermeer als positief. Hij is zeer kritisch en uit vaak ongenoegen(s).
Hij sprak afgelopen week zelfs letterlijk uit dat hij voornemens is enkele “paaltjes” die ik heb gezet om zelf gezond te worden te gaan verplaatsen naar een plaats die hij “prettiger” denkt te vinden.
Is dat eng? Ja!
zaterdag 12 mei 2018 om 08:00
Nou, en dat laatste vind jij prettig leven? Dan ben je zonder die man beter af.Troeteltje schreef: ↑12-05-2018 07:54De “klik” met een therapeut is van belang. Met andere woorden....als jij/jullie die niet ervaren zal het moeilijk zijn. Op zoek naar een ander dan.
Overigens klopt het dat jij alleen jezelf kunt veranderen. Daarnaast is het zo dat wanneer jij veranderd verandert je omgeving daar niet automatisch in mee veert. Daar zit dan ook vaak een van problemen. De een wil verandering, de ander werkt verandering bewust of onbewust tegen.
Ik heb een periode van zeer intensieve therapie achter de rug. Heb hard gewerkt aan en met mezelf. Partner ziet mijn veranderingen niet zondermeer als positief. Hij is zeer kritisch en uit vaak ongenoegen(s).
Hij sprak afgelopen week zelfs letterlijk uit dat hij voornemens is enkele “paaltjes” die ik heb gezet om zelf gezond te worden te gaan verplaatsen naar een plaats die hij “prettiger” denkt te vinden.
Is dat eng? Ja!
zaterdag 12 mei 2018 om 08:02
Willem, ik zou liegen wanneer ik zeg dat het prettig is. Echter in een relatie en een samenzijn zal het van beide kanten moeten komen.willem1959 schreef: ↑12-05-2018 08:00Nou, en dat laatste vind jij prettig leven? Dan ben je zonder die man beter af.
zaterdag 12 mei 2018 om 08:24
Ik voel me inderdaad niet begrepen omdat de therapeut keer op keer reageert met “ wat is daar erg aan” als ik mijn pijnpunten op tafel leg. Je zou kunnen denken dat dat een manier is om mijn gevoelens verder bloot te leggen en duidelijk te maken, maar dat is niet wat er gebeurt. Het is zelfs zo dat mijn partner hierop reageert met “zie je wel, het ligt aan jou”, en thuis laat hij bijna demonstratief weer het gedrag zien. Hij voelt zich duidelijk gesterkt. Eigenlijk zijn we op bepaalde punten verder van huis.Kikkertje17 schreef: ↑12-05-2018 00:45Lastig hoor. Ik hoop dat jullie het gaan redden, zeker ook voor de kinderen.
Ik denk echter wel dat de grote vraag is of hij zijn gedragspatronen in zoverre onder de loep kan/wil nemen dat het bevredigend zal zijn voor jou, of je zo met hem zou kunnen en willen leven. Dus als hij niet meer reflecteert of bereid is iets aan zijn gedrag te doen, wat jij wel graag zou willen zien, zou je dan nog wel met hem verder kunnen? Vind je dat de therapeut "zijn kant" kiest? Of voel je je niet gehoord? Denk je dat het met een andere therapeut misschien anders zou kunnen zijn?
zaterdag 12 mei 2018 om 08:30
Gelukkig heeft een goede vriend van partner hem gewezen heeft op een bepaald gedragspatroon, waarna partner meer is gaan reflecteren. Inmiddels vindt hij ook dat er scherpe kantjes zijn die ervan af moeten, maar dat is niet dankzij de therapie. Ik ben in die zin teleurgesteld in detherapie.Bim schreef: ↑12-05-2018 01:06In al je berichten klinkt door dat jij vindt dat je partner moet reflecteren en veranderen, want dat jij doet dat al voldoende. Misschien heb je helemaal gelijk, maar als je partner dat niet ook vindt, dan houdt het snel op, vrees ik.
Wat vindt partner van de relatietherapie?
zaterdag 12 mei 2018 om 08:39
Wij hebben 2 keer relatietherapie gehad, De eerste keer ging het zo'n beetje zoals jij omschrijft: ik was gal aan het spuwen en de 'therapeut' benoemde soms dat ik gelijk had en soms dat partner gelijk had. We kwamen er niet echt mee vooruit en uiteindelijk zijn we er samen uitgekomen.
Ongeveer 1 jaar later kreeg ik via PsyQ weer relatietherapie aangeboden. Was op dat moment niet echt nodig, maar ik moest van therapie-soort wisselen en er stond een lange wachtlijst voor de therapie die ik eigenlijk moest krijgen, dus toen hebben ze mij (ons) in de tussentijd bij relatietherapie gezet. Daar hebben we 3 gesprekken gehad en dat was zó verhelderend. Er werd helemaal niet gesproken over specifieke momenten, maar meer over de manier waarop we met elkaar communiceerden. Dit was heel leerzaam en sindsdien weten we in welke valkuilen we geneigd zijn te trappen en weten ook allebei was onze eigen rol hierin is en wat we zelf anders kunnen doen.
Ongeveer 1 jaar later kreeg ik via PsyQ weer relatietherapie aangeboden. Was op dat moment niet echt nodig, maar ik moest van therapie-soort wisselen en er stond een lange wachtlijst voor de therapie die ik eigenlijk moest krijgen, dus toen hebben ze mij (ons) in de tussentijd bij relatietherapie gezet. Daar hebben we 3 gesprekken gehad en dat was zó verhelderend. Er werd helemaal niet gesproken over specifieke momenten, maar meer over de manier waarop we met elkaar communiceerden. Dit was heel leerzaam en sindsdien weten we in welke valkuilen we geneigd zijn te trappen en weten ook allebei was onze eigen rol hierin is en wat we zelf anders kunnen doen.
zaterdag 12 mei 2018 om 08:51
Zegt hij “wat is daar nou zo erg aan?” om het onbelangrijk te maken? Of is het een vraag om jou dieper te laten doordenken, wát maakt nou precies dat het erg is, wát is precies het kwetsende zodat wij het ook kunnen begrijpen?
Wij zijn bij een haptotherapeut die relatietherapie doet. Ze laat ons bepaalde houdingen of bewegingen aannemen en uit hoe we dat doen kun je precies herkennen hoe dat in de relatie gaat.
Er zijn tegenwoordig ook therapeuten die met z’n tweeën therapie geven, een man en een vrouw. Misschien voel jij je daarbij meer gezien.
Wij zijn bij een haptotherapeut die relatietherapie doet. Ze laat ons bepaalde houdingen of bewegingen aannemen en uit hoe we dat doen kun je precies herkennen hoe dat in de relatie gaat.
Er zijn tegenwoordig ook therapeuten die met z’n tweeën therapie geven, een man en een vrouw. Misschien voel jij je daarbij meer gezien.
zaterdag 12 mei 2018 om 08:53
Grappig hoe de reacties wisselen hier, het geeft denk ik deels aan dat je ook een beetje geluk moet hebben dat het klikt met de psych. Of in elk geval dat zijn/haar benadering past bij jullie. Als dat echt niet zo is, kun je niet kijken of je bij iemand anders terecht kunt?
Wij hebben 5 jaar geleden iets van 8 gesprekken gehad. We waren toen 7 jaar samen. Voor ons was het de beste stap ooit. Ik voelde niet echt een klik, t was nogal een vreemde snuiter, maar de methode werkte wel goed. In ons geval was dat respectvol luisteren en de beleving van de ander erkennen zonder zelf beledigd te zijn (heel suf dat we dat niet uit ons zelf konden, maar ja..) We zijn nog steeds samen en verwachten in het najaar ons eerste kindje.
Wij hebben 5 jaar geleden iets van 8 gesprekken gehad. We waren toen 7 jaar samen. Voor ons was het de beste stap ooit. Ik voelde niet echt een klik, t was nogal een vreemde snuiter, maar de methode werkte wel goed. In ons geval was dat respectvol luisteren en de beleving van de ander erkennen zonder zelf beledigd te zijn (heel suf dat we dat niet uit ons zelf konden, maar ja..) We zijn nog steeds samen en verwachten in het najaar ons eerste kindje.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:02
Bij ons gaat het anders. Ik ben ook degene die de meeste last heeft van de situatie, maar de therapeut is we heel nadrukkelijk naar mijn man over zijn aandeel daarin. Ik voel me gesteund en vind het soms onwennig dat mijn man zo streng wordt toegesproken.Shoestring schreef: ↑11-05-2018 23:16Dat heb ik gedaan maar ik kreeg geen bevredigend antwoord. Het kwam erop neer dat ik degene ben die de meeste problemen ondervind in de relatie. Daarom zou ik iets moeten doen aan mijn perceptie van de relatie cq de vervelende situaties.
Wij krijgen trouwens ook oefeningen mee.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:06
[quote=stroman post_id=28495497 time=1526107874 user_id=368225]
Zegt hij “wat is daar nou zo erg aan?” om het onbelangrijk te maken? Of is het een vraag om jou dieper te laten doordenken, wát maakt nou precies dat het erg is, wát is precies het kwetsende zodat wij het ook kunnen begrijpen?
Dat dacht ik ook in eerste instantie, dat het een manier is om mijn gevoelens beter op tafel te leggen, maar dat was het niet. Het blijkt nu wel dat hij de situaties die ik daar beschrijf niet ernstig of belangrijk genoeg vindt en dat ik mijn perceptie van het geheel moet veranderen. Ik vind het werkelijk de omgekeerde wereld.
Zegt hij “wat is daar nou zo erg aan?” om het onbelangrijk te maken? Of is het een vraag om jou dieper te laten doordenken, wát maakt nou precies dat het erg is, wát is precies het kwetsende zodat wij het ook kunnen begrijpen?
Dat dacht ik ook in eerste instantie, dat het een manier is om mijn gevoelens beter op tafel te leggen, maar dat was het niet. Het blijkt nu wel dat hij de situaties die ik daar beschrijf niet ernstig of belangrijk genoeg vindt en dat ik mijn perceptie van het geheel moet veranderen. Ik vind het werkelijk de omgekeerde wereld.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:07
Als jouw man dominant is, dan ben jij onderdanig. Het een lokt het ander uit, het kan niet zonder elkaar. Je man kan je niet veranderen, je kan alleen zorgen dat jij zelf niet meer onderdanig bent om het patroon te doorbreken.
Bij ons is er ook zoiets met ‘redder’ en ‘slachtoffer/aanklager’. Iemand moet uit z’n rol stappen, dan hou je elkaar niet meer in de tang.
Bij ons is er ook zoiets met ‘redder’ en ‘slachtoffer/aanklager’. Iemand moet uit z’n rol stappen, dan hou je elkaar niet meer in de tang.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:13
Op zich is het natuurlijk wel een goede vraag, wat is daar erg aan. Want als je weet waarom het je dwars zit, of je zou het kunnen relativeren, kun je er waarschijnlijk beter mee omgaan.
Nu lijk je vast te zitten in verontwaardiging over zijn gedrag. En trouwens ook over het gedrag van de therapeut.
Nu lijk je vast te zitten in verontwaardiging over zijn gedrag. En trouwens ook over het gedrag van de therapeut.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 12 mei 2018 om 09:23
Maar als het je therapeut is en je zit daar, dan zeg je daar toch wat van?
Keuzes te over; Wat bedoel je daarmee, ik kan deze vraag niet plaatsen, ik voel me door deze vraag niet serieus genomen, deze vraag geeft mij het gevoel dat je de kant van mijn man kiest...
Als je daar geen goede respons op krijgt zou ik ook een andere therapeut zoeken.
Maar je zult inderdaad je perceptie op het gedrag van je man moeten veranderen. Met deze therapeut of een andere. Dat is namelijk alles wat er is. Je krijgt door therapie geen andere man. Je kunt met een andere perceptie misschien ook anders op hem reageren, daarin zit dan je winst.
Keuzes te over; Wat bedoel je daarmee, ik kan deze vraag niet plaatsen, ik voel me door deze vraag niet serieus genomen, deze vraag geeft mij het gevoel dat je de kant van mijn man kiest...
Als je daar geen goede respons op krijgt zou ik ook een andere therapeut zoeken.
Maar je zult inderdaad je perceptie op het gedrag van je man moeten veranderen. Met deze therapeut of een andere. Dat is namelijk alles wat er is. Je krijgt door therapie geen andere man. Je kunt met een andere perceptie misschien ook anders op hem reageren, daarin zit dan je winst.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 12 mei 2018 om 09:32
Maar geef je dan ook antwoord op de vraag van de therapeut ?
Wat jij erg vind aan de bepaalde situatie ?
Want je kan wel voorbeelden noemen van bepaalde situatie maar als je niet kan aangeven waarom dat het gedrag van je partner je dan verdrietig of boos maakt hoe moet je partner dan snappen dat zijn gedrag in die situatie voor jouw niet het goede gedrag is en hoe hij het in jouw ogen dan moet aanpakken om je niet boos of verdrietig te maken.
Zijn karakter veranderd niet maar hoe hij met bepaalde situaties om kan gaan dat kan ie leren.
Vb: ik heb/had een eetstoornis nu ben ik zwanger en je kan na gaan gewichtstoename en mijn achtergrond is niet de fijnste combi.
Als mijn man recht op de man tegen mij had gezegd van brownie ik zie dat je te weinig eet om ons kind gezond te houden we moeten hulp zoeken. Was ik waarschijnlijk regelrecht in de ontkenning geschoten en me heel schuldig gaan voelen omdat ik natuurlijk het beste wil voor ons kindje.
Nu heeft ie hij het zo gebracht.
Van brownie het is me opgevallen dat je moeite hebt met het aanpassen van je voedingspatroon voor ons kindje, zullen we je begeleider van de kliniek bellen. Om te vertellen dat we ouder worden en of ze je kunnen helpen om zo gezond mogelijk te zijn voor onze baby.
Bij manier 2 bedoelde hij het zelfde als de 1 manier alleen de uitwerking van hoe hij manier 2 brengt is natuurlijk heel anders dan manier 1.
Bij manier 1 was ik me afgaan sluiten en door dat ik me schuldig voel wil ik het zelf oplossen ( wat in deze situatie natuurlijk niet slim is)
Bij manier 2 ziet hij mijn hulp vraag wel maar speelt in op het leuke moment van vertellen en op gezond blijven dus hij veroordeeld mij niet op het gedrag van dat moment.
En dat kan je leren als je er voor open staat. Maar dan moet de ander wel kunnen uitleggen wat er mis is met zijn manier.
Wat jij erg vind aan de bepaalde situatie ?
Want je kan wel voorbeelden noemen van bepaalde situatie maar als je niet kan aangeven waarom dat het gedrag van je partner je dan verdrietig of boos maakt hoe moet je partner dan snappen dat zijn gedrag in die situatie voor jouw niet het goede gedrag is en hoe hij het in jouw ogen dan moet aanpakken om je niet boos of verdrietig te maken.
Zijn karakter veranderd niet maar hoe hij met bepaalde situaties om kan gaan dat kan ie leren.
Vb: ik heb/had een eetstoornis nu ben ik zwanger en je kan na gaan gewichtstoename en mijn achtergrond is niet de fijnste combi.
Als mijn man recht op de man tegen mij had gezegd van brownie ik zie dat je te weinig eet om ons kind gezond te houden we moeten hulp zoeken. Was ik waarschijnlijk regelrecht in de ontkenning geschoten en me heel schuldig gaan voelen omdat ik natuurlijk het beste wil voor ons kindje.
Nu heeft ie hij het zo gebracht.
Van brownie het is me opgevallen dat je moeite hebt met het aanpassen van je voedingspatroon voor ons kindje, zullen we je begeleider van de kliniek bellen. Om te vertellen dat we ouder worden en of ze je kunnen helpen om zo gezond mogelijk te zijn voor onze baby.
Bij manier 2 bedoelde hij het zelfde als de 1 manier alleen de uitwerking van hoe hij manier 2 brengt is natuurlijk heel anders dan manier 1.
Bij manier 1 was ik me afgaan sluiten en door dat ik me schuldig voel wil ik het zelf oplossen ( wat in deze situatie natuurlijk niet slim is)
Bij manier 2 ziet hij mijn hulp vraag wel maar speelt in op het leuke moment van vertellen en op gezond blijven dus hij veroordeeld mij niet op het gedrag van dat moment.
En dat kan je leren als je er voor open staat. Maar dan moet de ander wel kunnen uitleggen wat er mis is met zijn manier.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:37
Een voorbeeld is toen onze dochter op kamp moest. Het weer was slecht, regen en temp rond de 6/8 graden dus ik gaf dochter haar jas mee. Partner vond een vest en regenponcho voldoende en hing jas weer op. Hierop ontstond een hele discussie of de jas nou wel of niet mee mocht. Toen ik dit voorval bij de therapeut besprak, was zijn reactie alweer op mij gericht: “is dochter dan doodgevroren?” Met andere woorden: waarom doe jij zo moeilijk. Toen ik aangaf dat ik moeite heb met deze benadering, zei hij dat ik degene ben die het meeste last heeft van de situatie en dat ik dus mijn perceptie erover moet veranderen.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:44
Ik snap wel dat je teleurgesteld bent wanneer je aan therapie begint met het idee dat je partner zal veranderen. Die therapeut kan je man ook niet veranderen en probeert om jou te laten inzien wat de realiteit is. Namelijk dealen met de situatie zoals die is en daar consequenties aan verbinden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:47
Als ik het zo lees is het niet echt een goede therapeut. Het zou niet over het onderwerp van de ruzies moeten gaan, maar over de patronen waar jullie in zijn gekomen en waar je zelf niet meer uitkomt. Want voor jou ging het waarschijnlijk ook niet persé om die jas, maar meer om het feit dat jouw man jouw keuzes ondermijnt.Shoestring schreef: ↑12-05-2018 09:37Een voorbeeld is toen onze dochter op kamp moest. Het weer was slecht, regen en temp rond de 6/8 graden dus ik gaf dochter haar jas mee. Partner vond een vest en regenponcho voldoende en hing jas weer op. Hierop ontstond een hele discussie of de jas nou wel of niet mee mocht. Toen ik dit voorval bij de therapeut besprak, was zijn reactie alweer op mij gericht: “is dochter dan doodgevroren?” Met andere woorden: waarom doe jij zo moeilijk. Toen ik aangaf dat ik moeite heb met deze benadering, zei hij dat ik degene ben die het meeste last heeft van de situatie en dat ik dus mijn perceptie erover moet veranderen.
Betere vragen zouden zijn:
- Wat roept dit gedrag van jouw man bij je op?
- Wat voor gevoel had je toen dit gebeurde?
- Waarom vond je deze situatie vervelend?
- Hoe hadden jullie dit anders aan kunnen pakken?
Door te reageren op de inhoud gaat het touwtreken alleen maar door.
Hoe ben je bij deze therapeut terecht gekomen? En heeft ie wel papieren voor dit beroep en is hij nog bezig om zich verder te professionaliseren? Volgens mij is relatietherapeut geen beschermd beroep en mag in principe iedereen zichzelf zo noemen.
zaterdag 12 mei 2018 om 09:49
Brownie, ik zou het kunnen begrijpen als de therapeut die vraag aan mij stelt om ons vervolgens beiden te wijzen op hoe bepaalde interacties ontstaan en hoe we dat samen kunnen veranderen. Hij richt zijn pijlers echter volledig op mij met het idee dat ik mijn partner niet moet willen veranderen, dus dat ik maar minder moeilijk moet doen, zoals in het voorbeeld dat ik genoemd heb.
anoniem_356945 wijzigde dit bericht op 12-05-2018 09:58
0.26% gewijzigd
zaterdag 12 mei 2018 om 09:50
Zoiets zou mij ook kunnen gebeuren. Afgezien van dat ik geen dochter heb. Maar wel het vooruitkijken. Ben je een controlfreak? (Ik wel)Shoestring schreef: ↑12-05-2018 09:37Een voorbeeld is toen onze dochter op kamp moest. Het weer was slecht, regen en temp rond de 6/8 graden dus ik gaf dochter haar jas mee. Partner vond een vest en regenponcho voldoende en hing jas weer op. Hierop ontstond een hele discussie of de jas nou wel of niet mee mocht. Toen ik dit voorval bij de therapeut besprak, was zijn reactie alweer op mij gericht: “is dochter dan doodgevroren?” Met andere woorden: waarom doe jij zo moeilijk. Toen ik aangaf dat ik moeite heb met deze benadering, zei hij dat ik degene ben die het meeste last heeft van de situatie en dat ik dus mijn perceptie erover moet veranderen.
Maar serieus: is dochter doodgevroren? Nat geworden? Onderkoeld geraakt?
Dat kunnen ook serieuze vragen zijn om jouw angst boven tafel te krijgen
Waarom vind jij dat je beter voor je dochter kunt zorgen dan hij? Waarom vindt je man dat hij jouw gedrag mag corrigeren?
zaterdag 12 mei 2018 om 09:52
Overigens vind ik het sowieso een aparte redenering van die therapeut. Want jij wilde persé dat de jas mee ging, maar je partner was óók net zo stellig in dat hij het niet wilde. Eigenlijk komt het nogal kinderachtig over; ik neem aan dat de bagage niet zó afgemeten was dat er geen jas meer mee kon? Dus waarom maakt je man er dan zo'n punt van?
