Relaties
alle pijlers
Waar ligt de grens?
vrijdag 18 mei 2018 om 00:21
Waar ligt de grens tussen relatie beëindigen en vechten voor behoud van een relatie?
Ik zie op het forum best vaak topics voorbij komen waarin de TO geadviseerd wordt de relatie te beëindigen, ondanks dat ze zelf zegt dat er ook positieve kanten zitten aan die relatie.
In mijn omgeving ook een aantal mensen die net gescheiden zijn, in scheiding liggen of toch besloten hebben om hun relatie een kans te geven.
Hoe duidelijk is die lijn tussen beëindigen of doorgaan? Hoe kijken jullie daar tegenaan?
Ik zie op het forum best vaak topics voorbij komen waarin de TO geadviseerd wordt de relatie te beëindigen, ondanks dat ze zelf zegt dat er ook positieve kanten zitten aan die relatie.
In mijn omgeving ook een aantal mensen die net gescheiden zijn, in scheiding liggen of toch besloten hebben om hun relatie een kans te geven.
Hoe duidelijk is die lijn tussen beëindigen of doorgaan? Hoe kijken jullie daar tegenaan?
vrijdag 18 mei 2018 om 08:41
Ik vind dit een hele moeilijke en voor iedereen zal het ook anders zijn.
Mijn man en ik zijn nu zo'n 25 jaar bij elkaar en we hebben een geschiedenis samen, die ik niet zomaar weg zou willen doen voor 1 'fout', terwijl ik zo'n zelfde fout bij een relatie van 3 jaar als breekpunt zou beschouwen. Vreemdgaan, bijvoorbeeld. Daarnaast vind ik persoonlijk dat je met kinderen wat meer moeite moet doen om je relatie aan te houden, dan wanneer er geen kinderen zijn en je alleen jezelf en je partner hebt, om verantwoording aan af te leggen.
Dingen die in me opkomen zijn:
- heb je nog het gevoel dat er (genoeg) liefde is van beide kanten
- is er van beide kanten nog de wil om bij elkaar te blijven en daarin te investeren.
- overheerst het negatieve of het positieve. Elke relatie heeft wel z'n moeilijke momenten, maar is het af en toe moeilijk of juist af en toe leuk. Dan komt daar ook weer de wil tot investeren en naar elkaar toe groeien bij kijken. Dat moet echt van 2 kanten komen
- Soms kan de wil er zijn, en de liefde, maar lukt het gewoon niet. Dan kun je het gevoel hebben al 20x hetzelfde gesprek te hebben gehad en er komt geen verandering. Het blijft een twistpunt. Dan maakt het nog uit of dit dagelijks, wekelijks of 1x per 10 jaar speelt, natuurlijk, en wat kun je hebben. Wat wil je accepteren.
Wat mij ook belangrijk lijkt is: zie je jezelf over 10 jaar nog bij je partner. En wat moet er veranderen om jezelf wél over 10 jaar (of langer) met deze persoon te zien. Zie je dat gebeuren?
Wat bij mij aan het begin van de relatie breekpunten zouden zijn geweest is het gevoel te hebben niet geliefd en gerespecteerd te worden. Daarnaast is voor mij een zekere mate van vrijheid heel belangrijk.
Een relatie hoeft je niet gelukkig te maken, dat moet je zelf doen, maar een relatie kan je wel ongelukkig maken. En hoe lang wil je ongelukkig zijn, met weinig uitzicht op verbetering?
Maar waar bij een algemene relatie de grens ligt, dat kunnen anderen niet bepalen denk ik.
Mijn man en ik zijn nu zo'n 25 jaar bij elkaar en we hebben een geschiedenis samen, die ik niet zomaar weg zou willen doen voor 1 'fout', terwijl ik zo'n zelfde fout bij een relatie van 3 jaar als breekpunt zou beschouwen. Vreemdgaan, bijvoorbeeld. Daarnaast vind ik persoonlijk dat je met kinderen wat meer moeite moet doen om je relatie aan te houden, dan wanneer er geen kinderen zijn en je alleen jezelf en je partner hebt, om verantwoording aan af te leggen.
Dingen die in me opkomen zijn:
- heb je nog het gevoel dat er (genoeg) liefde is van beide kanten
- is er van beide kanten nog de wil om bij elkaar te blijven en daarin te investeren.
- overheerst het negatieve of het positieve. Elke relatie heeft wel z'n moeilijke momenten, maar is het af en toe moeilijk of juist af en toe leuk. Dan komt daar ook weer de wil tot investeren en naar elkaar toe groeien bij kijken. Dat moet echt van 2 kanten komen
- Soms kan de wil er zijn, en de liefde, maar lukt het gewoon niet. Dan kun je het gevoel hebben al 20x hetzelfde gesprek te hebben gehad en er komt geen verandering. Het blijft een twistpunt. Dan maakt het nog uit of dit dagelijks, wekelijks of 1x per 10 jaar speelt, natuurlijk, en wat kun je hebben. Wat wil je accepteren.
Wat mij ook belangrijk lijkt is: zie je jezelf over 10 jaar nog bij je partner. En wat moet er veranderen om jezelf wél over 10 jaar (of langer) met deze persoon te zien. Zie je dat gebeuren?
Wat bij mij aan het begin van de relatie breekpunten zouden zijn geweest is het gevoel te hebben niet geliefd en gerespecteerd te worden. Daarnaast is voor mij een zekere mate van vrijheid heel belangrijk.
Een relatie hoeft je niet gelukkig te maken, dat moet je zelf doen, maar een relatie kan je wel ongelukkig maken. En hoe lang wil je ongelukkig zijn, met weinig uitzicht op verbetering?
Maar waar bij een algemene relatie de grens ligt, dat kunnen anderen niet bepalen denk ik.
Later is nu
vrijdag 18 mei 2018 om 08:42
Wat een verhaal. Misschien ontbreekt het jou gewoon aan zelfredzaamheid.lientje69 schreef: ↑18-05-2018 08:01In mijn geval zou vreemdgaan / buitenechtelijke relatie de druppel zijn.
Als iemand niet meer geheel of zelfs maar gedeeltelijk voor me zou gaan, ben ik er klaar mee.
Wij hebben hier denk ik in de bijna 35 jaar dat we met elkaar samen zijn, 2 keer op het punt van uit elkaar gaan gestaan.
Ik vind dat als er nog maar een beetje liefde Is, je ervoor moet blijven vechten. Helemáál als er kinderen in het spel zijn.
Bedacht me dan hoe ik me zou voelen als hij onverwachts door overlijden niet meer thuis zou komen, en dat was erg naar. Dus zijn er nog gevoelens, en moet je ervoor blijven vechten. Maar ik ben wat dat aangaat dan ook een ouderwetse muts, trouw is voor eeuwig.
De relatiestruggles komen vaak van factoren buitenaf.
Stress op het werk, ziekte, financiële problemen. Als die factoren weer stabiel worden, is de spanning en de ruzie vaak ook weer weg.
Soms blijven dingen, zoals ziekte.
Dan moet je samen een modus zien te vinden daar mee om te gaan.
Ik ben er blij om dat wij niet zo snel opgegeven hebben. Al zouden we dat op dat moment van de relatiecrisis niet gedacht hebben. De eerste menselijke reactie is toch vaak, wegwezen. Een soort vluchtgedrag. Maar dat is primair.
En ik vind vaak ook te makkelijk.
In geval van geweld roep ik overigens hier wel hard mee wegwezen daar!
Maar dat vind ik een andere situatie.
vrijdag 18 mei 2018 om 08:45
vrijdag 18 mei 2018 om 08:53
alles wat je aandacht geeft dat groeit en bloeit.
Je moet niet wachten totdat het gevoel er niet meer is. voor een goede relatie moet je daar aandacht en energie in steken. Niet denken dat wanneer je samen bent of een gezin gesticht hebt, dan het dan allemaal wel goed komt.
Ze leefden nog lang en gelukkig ...............................
Je partner en je relatie zouden heel belangrijk moeten zijn, en niet op #15 in het rijtje van werk, vriendinnen, sporten, hobby's, ...........
Je moet niet wachten totdat het gevoel er niet meer is. voor een goede relatie moet je daar aandacht en energie in steken. Niet denken dat wanneer je samen bent of een gezin gesticht hebt, dan het dan allemaal wel goed komt.
Ze leefden nog lang en gelukkig ...............................
Je partner en je relatie zouden heel belangrijk moeten zijn, en niet op #15 in het rijtje van werk, vriendinnen, sporten, hobby's, ...........
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
vrijdag 18 mei 2018 om 09:28
Oh absoluut. Dat ben ik met je eens.
Maar denk ook dat het pas op zo’n moment zelf te zeggen is wat je precies doet
vrijdag 18 mei 2018 om 14:30
Tuurlijk Willemwillem1959 schreef: ↑18-05-2018 08:42Wat een verhaal. Misschien ontbreekt het jou gewoon aan zelfredzaamheid.
Of misschien hou ik gewoon nog wel veel van hem
Kan hè? Kan....
Maar jij bent sowieso niet van de lange relaties geloof ik toch?
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
vrijdag 18 mei 2018 om 15:09
Dat denk ik eerlijk gezegd ook.Viva-Account schreef: ↑18-05-2018 15:05Valt te betwijfelen of Willem al ooit een degelijke relatie heeft gehad
Overigens is er met mijn zelfredzaamheid gelukkig weinig mis. Stond een maand geleden nog langs de kant van de weg het wiel van mijn auto te verwisselen. Daar belt menig man tegenwoordig de ANWB voor..
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
vrijdag 18 mei 2018 om 16:46
Ik pik jouw post er even uit omdat ik dit wel mooi verwoord vindt en het grotendeels overeenkomt met mijn mening.Dreamer schreef: ↑18-05-2018 08:41Ik vind dit een hele moeilijke en voor iedereen zal het ook anders zijn.
Mijn man en ik zijn nu zo'n 25 jaar bij elkaar en we hebben een geschiedenis samen, die ik niet zomaar weg zou willen doen voor 1 'fout', terwijl ik zo'n zelfde fout bij een relatie van 3 jaar als breekpunt zou beschouwen. Vreemdgaan, bijvoorbeeld. Daarnaast vind ik persoonlijk dat je met kinderen wat meer moeite moet doen om je relatie aan te houden, dan wanneer er geen kinderen zijn en je alleen jezelf en je partner hebt, om verantwoording aan af te leggen.
Dingen die in me opkomen zijn:
- heb je nog het gevoel dat er (genoeg) liefde is van beide kanten
- is er van beide kanten nog de wil om bij elkaar te blijven en daarin te investeren.
- overheerst het negatieve of het positieve. Elke relatie heeft wel z'n moeilijke momenten, maar is het af en toe moeilijk of juist af en toe leuk. Dan komt daar ook weer de wil tot investeren en naar elkaar toe groeien bij kijken. Dat moet echt van 2 kanten komen
- Soms kan de wil er zijn, en de liefde, maar lukt het gewoon niet. Dan kun je het gevoel hebben al 20x hetzelfde gesprek te hebben gehad en er komt geen verandering. Het blijft een twistpunt. Dan maakt het nog uit of dit dagelijks, wekelijks of 1x per 10 jaar speelt, natuurlijk, en wat kun je hebben. Wat wil je accepteren.
Wat mij ook belangrijk lijkt is: zie je jezelf over 10 jaar nog bij je partner. En wat moet er veranderen om jezelf wél over 10 jaar (of langer) met deze persoon te zien. Zie je dat gebeuren?
Wat bij mij aan het begin van de relatie breekpunten zouden zijn geweest is het gevoel te hebben niet geliefd en gerespecteerd te worden. Daarnaast is voor mij een zekere mate van vrijheid heel belangrijk.
Een relatie hoeft je niet gelukkig te maken, dat moet je zelf doen, maar een relatie kan je wel ongelukkig maken. En hoe lang wil je ongelukkig zijn, met weinig uitzicht op verbetering?
Maar waar bij een algemene relatie de grens ligt, dat kunnen anderen niet bepalen denk ik.
Wat ik me wel afvraag; als het negatieve overheerst en je het gevoel hebt dat de wil er wel is om het beter te maken, maar het niet lukt. Is dat dan een breekpunt of een reden om er hulp bij in te schakelen.
vrijdag 18 mei 2018 om 16:47
Daar ben ik dan gewoon te lui voor, terwijl ik het wel kan
vrijdag 18 mei 2018 om 19:32
.lise1985 schreef: ↑18-05-2018 16:46Ik pik jouw post er even uit omdat ik dit wel mooi verwoord vindt en het grotendeels overeenkomt met mijn mening.
Wat ik me wel afvraag; als het negatieve overheerst en je het gevoel hebt dat de wil er wel is om het beter te maken, maar het niet lukt. Is dat dan een breekpunt of een reden om er hulp bij in te schakelen.
Bij wil van beide kanten, lijkt me dat een reden om hulp in te schakelen. Als één van de twee dit niet wil, dan lijkt me dat een breekpunt.
Je kunt nog zo hard willen vechten, uiteindelijk lijkt het me niet de bedoeling dat je jarenlang ongelukkig in een relatie blijft, omdat je misschien ooit uiteindelijk weer een fijne relatie zult hebben samen. Daarnaast zijn er ook mensen die boven de 60 gaan scheiden, omdat ze beseffen dat ze elkaar écht niets meer te zeggen hebben en er niet tegen kunnen hele dagen bij elkaar in 1 huis te zitten na het pensioen.
Later is nu
