Vertrokken na 14 jaar

Na heel wat verhalen gelezen te hebben, en dat van je afschrijven schijnt te helpen, doe ik hierbij ook een poging...

Aangepast om herkenbaarheid door haar of een bekende te voorkomen.

@Bim Ik denk dat er meer in haar omgaat dan ik ooit had kunnen denken, we deden wel eens praten, maar dat ging eigenlijk helemaal niet zo diep, wat wellicht wel beter was geweest. Maar ik zie het proces inderdaad als een stukje rouw...en ach...weet uiteindelijk dat het ook wel weer goed gaat komen (met mij )
En dat schelden is inderdaad niet goed te praten, nogmaals ben echt geen scheldkanon, of hele grove woorden en met ziektes of zo (bijvoorbeeld blije, ezel, muts...)...maar dan nog, niet goed te praten en moet ik zeker op gaan letten en veranderen!!

Zo maar eens proberen te slapen...ben echt wel moe dus dat gaat vannacht ook eindelijk wel goed komen.

Oke, zojuist heeft ze eindelijk gebeld...ze vroeg hoe het ging, heb haar verteld dat ze door deze actie letterlijk de wereld onder m'n voeten vandaan heeft getrokken. Dat begreep ze. Ze belde om te vertellen dat ze a.s. woensdag even op en neer rijd om samen met mij door het huis te lopen voor haar spullen, die ze a.s. vrijdag met haar ouders en zwager wilt komen ophalen, heb haar meteen verteld dat dat natuurlijk geen enkel probleem is, ze wou ook nog even praten. Tijdens het gesprek begon ik ook over wat nu echt de oorzaak is en waarom zo 'opeens' zo drastisch is vertrokken. Ze zegt er inderdaad al een tijd over nagedacht te hebben, en dat ze op haar werk ook iedere week blijkbaar vroegen, blijkbaar hebben ze op haar werk geregeld een soort van 'functioneringsgesprekken', hoe het met haar gaat, hoe de thuis situatie is, etc... daarop heeft ze dus aangegeven dat ze liever terug wilde verhuizen waarop ze haar het voorstel deden voor een overplaatsing. Daar is ze nu mee bezig. Inmiddels heeft ze ook al een opslag plaats geregeld. Dat ze terug vertrekt dat staat vast, dat snap ik ook van haar, maar op de vraag of ze dat samen met mij zou willen doen, zij ze dat ik dat dan zou doen voor haar...en dat ik dan ongelukkig zou worden. Ik vertelde haar dat ik zelf ook redelijk vast loop waardoor de vaart om te verhuizen echt minder is geworden, maar we waren er wel mee bezig. Ook vertelde ik haar dat als ze serieus het gesprek was aangegaan we er echt wel waren uitgekomen, dan hadden we bijna hetzelfde gedaan als nu. Dus ja, ik wil ook weg, en het liefst uiteraard samen! En dat achter de pc zitten, ja, daar moet echt iets mee gebeuren, stelde zelfs voor dat ik zelfs open zou staan om totaal iets anders te gaan doen, van mijn part kerstbomen verkopen! Mijn werk gedrag buiten werktijd moet drastisch veranderen, dat zie ik nu echt wel in, daar bedankt ik haar voor. Vroeg haar om toch nog even goed na te denken, of ze echt niet nog ergens voor openstaat om in ieder geval de mooie momenten van de afgelopen 14 jaar niet zomaar, zo komt het namelijk echt voor mij over, af te sluiten. Echte liefde overwint toch alles...? Ik zou het roer echt compleet willen omgooien, voor 1000%, en dat is wat ze wil, echt compleet opnieuw beginnen, een nieuwe start, maar omdat ze dus denkt dat ik ongelukkig zal zijn en het alleen voor haar doe, (ik meen dan ergens toch een twijfel te vernemen, maar dat kan zijn omdat ik door het gesprek wat hoop kreeg) zegt ze dat ze het zonder mij wilt doen. Ik snap dat ze tijd nodig heeft om tot rust te komen, misschien heeft ze wel een burn-out denk ik dan...Ik vroeg haar om voor woensdag eens na te denken, of ze als ze nog ergens een opening heeft, het wellicht proberen om nu dat het huis te koop staat, we de komende maanden elkaar bijvoorbeeld alleen in het weekend bij haar ouders zien, en dat we dan echt naar buiten gaan om leuke dingen te gaan doen om zo weer tot elkaar te komen, of niet...dat zal dan moeten blijken...maar dat zou denk ik alleen kunnen werken, als ze zelf natuurlijk ook wilt. Vroeg nog of er echt geen ander in het 'spel' zit, dan zou ik het allemaal beter kunnen begrijpen, maar dat was volgens haar echt niet zo.
Nu zit ik hier weer...gisteravond begon ik me toch een beetje zekerder te voelen, en vertelde me zelf dat er echt geen hoop meer was...nu voel ik toch weer een beetje hoop en vraag me af of dat terecht is....of heb ik mezelf nu te ver laten gaan en kom ik nu toch ook te zwak/pusherig over? Ik wil haar natuurlijk ook niet pushen, maar het voelt alsof dat wanneer ik helemaal niets doe/zeg...het zoiezo is afgelopen....en dat kan er nog niet in bij mij aangezien ik nog denk dat ze toch nog van me houd en ik denk te voelen dat onze relatie nog te redden valt.

@ikBedoelHetGoed Bedankt voor je bericht, helpt me echt! A.s. woensdag wil ik inderdaad voorstellen om, na het rondje door het huis gelopen te hebben (of wellicht beter om dit ervoor te doen...?) om hier naar het strand te gaan en te wandelen langs het strand om zo met elkaar te praten, misschien nog even wat drinken of een hapje, in ieder geval niet in ons huis... en hopelijk, echt...ik blijf maar hopen... wilt ze het nog proberen en heb ik nog een opening tot haar hart, weliswaar met een nieuwe start, dat moet, zo als het ging kan echt niet dus dat 'roer' moet om, wie weet komen we dan weer volledig tot elkaar...en zo niet, dan weet ik zeker dat we echt alles hebben geprobeerd...Onvoorstelbaar hoe graag ik het opnieuw wil proberen, zoals we helemaal in het begin waren, terug naar de basis als het ware en van daaruit de nieuwe weg in....

Ik denk dat ik 'stom' ben geweest....kwam net met inpakken een foto van ons samen tegen, van helemaal in het begin...heb er een foto van gemaakt en naar haar gestuurd met als opmerking dat ik graag zou willen dat we terug in de tijd konden naar dat moment met de kennis van nu, dan zou het echt wel anders lopen... Ze reageerde nu wel op het bericht, met de melding dat dit inderdaad een mooie tijd was, en ze wilt woensdag ook wel verder praten...maar moest de hoop opgeven... Is dit het teken dat ik ook echt moet stoppen en er woensdag wellicht beter niet meer over kan beginnen?

Sorry...moet het even typen...vrouwen....ik snap er denk ik echt niets van!

@Olifantje89 Je hebt waarschijnlijk wel gelijk...als het roer zo wordt omgegooid...maakt mij dat op de lange termijn wel gelukkig? 'Uiteraard' denk ik nu van wel...ik zou werkelijk alles doen voor haar, maar als het niet zou werken zou de klap wellicht des te harder kunnen zijn... Vroeger was ik veel meer een 'vrijbuiter', en ik vraag me eigenlijk nu ook wel af of ik dat zo nu weer zou doen...1 ding zal verschillend blijven, zij houd nog echt van partys, terwijl ik daar toch echt niets om geef, dus als de eis zou zijn....we gaan iedere week/maand naar een party...hmmm, daar voel ik inderdaad niets voor, ondanks dat ik het voor haar zou doen....dan nog is het wel eerlijk om te zeggen dat ik alleen al van die gedachte, nu al baal... Sterke punten, dank je!

@meesmv3 Dat is wellicht wel nog een punt...natuurlijk zou ik vrienden willen blijven in de wat verdere toekomst, maar ik vraag me af of ik dat echt kan...ik heb me voorgenomen dat ik zodra het huis is verkocht, echt alle banden met haar verbreek om mezelf te dwingen haar te 'vergeten' en verder te kunnen gaan. Zodat ik in ieder geval niet zelf meer contact zou kunnen zoeken om zo te blijven 'plakken' aan haar...dat moet inderdaad toch echt stoppen, realiseer ik me steeds meer...beter de hoop opgeven, en mocht het alsnog anders uitpakken, dan is dat een mega meevaller...

@Bim Helemaal gelijk! Respecteren doe ik haar zeker, ik probeer ook wel te accepteren dat ze het uit maakt (ze mag het natuurlijk uitmaken, niemand die haar kan tegenhouden, zelfs ik niet, haar keuze!)...maar een beetje een goed verhaal van het waarom, daar hoop ik nog een antwoord op te krijgen (zo van ik heb geen gevoelens meer en we doen te weinig....persoonlijk voelt mij dat gewoon te flauw aan om 14 jaar aan de 'kant' te zetten)...en wat dat ook moge zijn, ook dat zal ik accepteren en weten te waarderen... en zegt ze niets bijzonders meer, ook prima...zo langzamerhand moet ik ook accepteren dat ik m'n best heb gedaan om er wellicht toch nog uit te komen....ik wil haar natuurlijk helemaal niet pushen of kwetsen, maar vind wel dat de dingen die ik haar tot nu toe heb gezegd en heb gevraagd wel gezegd/gevraagd moesten worden...of ze daar op reageert/antwoord is volledig haar keuze...

@Rondag Dank je Ik kon het gewoon niet laten om die foto te versturen, ik hoopte dat het bij haar net zo veel los maakte als de foto bij mij deed toen ik deze uit een doos haalde. En precies zoals je zegt, ik heb (maar begint langzaam toch wel meer had te worden...) het gevoel dat ik toch ook niet zomaar moet opgeven (echt, ik zou bij wijze van spreken de wereld veroveren voor haar, door 1000 muren rennen of noem maar op, alles wat er voor nodig is!)...wie weet was het een opwelling, burn-out, of iets waarvan je zou kunnen zeggen, schat, we gaan daar aan werken en dan komt dat gewoon goed.! Maar als er iets anders speelt, bijvoorbeeld een nieuwe vriend, echt waar.... ook goed! Dan kan en moet ik het ook direct afsluiten, ik wil immers dat ze hoe dan ook uiteindelijk gelukkig is... en ja, als dat zonder me is moet ik dat maar accepteren. (sorry klinkt ook erg cliché, maar zo denk ik er echt over, ondanks dat het heel veel pijn doet natuurlijk, kan het niet anders verwoorden)

@apestaartje30 Dank je, helaas voor mij moet ik je daarin gelijk geven...ik ga zeker proberen om mij woensdag zo op te stellen, haar vader is er dan ook bij, niet dat ik daar wat om geef (m.b.t. dat ik me wellicht niet durf te uiten of zo, want dat boeit me echt niet, ik ken haar vader vrij aardig en mag hem graag, niemand zou zich voor liefdesverdriet moeten schamen...op dit forum is het net alsof het wordt gedeeld...en dat, dat is echt super fijn! geen luisterend oor, maar een luisterende pagina )
En zoals je zegt, ik denk ook dat ze er omheen praat, bang voor m'n reactie (en nee, ik zou nooit, zelfs niet met het uiterste topje van m'n vinger een vrouw pijn doen) of dat ze mij geen pijn wilt doen...van de andere kant...hoeveel meer pijn zou ze me nog kunnen aandoen? Dat mes in m'n rug zit toch al aardig diep.

@ikBedoelHetGoed Bedankt voor je bericht en een goede tip over de 'verbeterpunten', wellicht dat ze zo iets meer los laat over de daadwerkelijke oorzaak. Maar ik ga er woensdag niet te hard op in (wel echt niet pushen of zo, of haar proberen over te halen, dat zal vanuit haar zelf moeten komen, en dat zal niet gebeuren dus zal het echt voorbij zijn), ik ga haar natuurlijk wel een paar vragen stellen, waarvan ik het antwoord toch al denk te weten....maar goed, alles wat ik meer krijg te weten zal me uiteindelijk hopelijk sterker maken.

@grenada Om steeds onze doelen te bereiken...aan de relatie is helaas niet 'keihard' gewerkt...zo af en toe speelde er wel iets (verhuizen), maar dat ging ook weer zo over...we waren bijna zover om eindelijk het huis te kunnen verkopen en een boerderij te kopen...dat is wat ze wou...maar ze heeft gelijk dat het wellicht te langzaam is gegaan...ben daar natuurlijk ook fout in, maar dan nog...had ze maar aangegeven hoe hoog het haar echt zat met een serieus gesprek...dat hebben we nooit gehad.

@appelientjex Als ze morgen komt is haar vader er ook bij, dus ik verwacht niet dat ze echt gaat spreken...maar zoals ik verwacht moet er gewoon een ander in het 'spel' zitten, ik meen daar toch best wel wat signalen van op te vangen...maar ja, dat is het gevaar als er niet wordt gecommuniceerd...je vult het zelf dan in... We hebben inderdaad 3 jaar geleden afgesproken, dat al er iets zou zijn, er gelijk aan de bel getrokken zou worden, dus dat ze dit niet heeft gedaan, neem ik haar zeker kwalijk...onvolwassen en respectloos gedrag. En daar probeer ik me aan te houden, ze is vreemd gegaan en dat pik ik niet, dus is de relatie ook wat mij betreft over. Ik zal morgen nog zeker laten weten wat 'eruit' is gekomen. Dat verhuizen is inderdaad te wisselvallig om concreet te kunnen zeggen, oke we verhuizen en dan is het opgelost...geloof ook niet dat dit de voornaamste reden zal zijn.

@YagaBaba Ai...na 23 jaar! Ik snap niet dat als er geen echte ruzies zijn, en je toch al zo lang samen bent...dan zou ik zeggen dat zowat alles gewoon uitgepraat kan worden, ik bedoel, je weet ook wat je aan elkaar hebt, en dat zal dan toch op vele vlakken goed moeten zijn anders hou je het samen ook niet zo lang uit denk ik...natuurlijk kan de 'vlam' uit zijn...maar dan nog, heb het erover en zorg ervoor dat de vlam de pan uitrijst bij wijze van spreken. En een zin als 'ik hou gewoon niet meer van je', 'ik heb geen gevoelens meer voor jou' .... zijn wat mij betreft lege zinnen zonder echte inhoud...

Ik dacht echt dat toen we hadden afgesproken om aan de bel te trekken, dat dit zou moeten gaan werken...mits er tijdig wordt gebeld natuurlijk, en duidelijk...

In ieder geval heel veel sterkte, hoop dat je net zoveel hebt aan dit forum als mij!