Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
vrijdag 8 juni 2018 om 06:13
@Merl0t: Meer mag niet van de moeder (rechtzaak en al geweest, maar kregen niet meer voor elkaar). Die ook elk weekend tegen dochter zegt dat ze haar gaat missen wat schuldgevoel geeft. Dus ik betwijfel of het daadwerkelijk volledig zo is want als man het er met haar over heeft is het vooral van mama mist mij.
vrijdag 8 juni 2018 om 07:48
Dan heb je daar je onderliggende reden al te pakken. Reken het 't meisje dan niet aan dat ze loyaal wil zijn naar mama. Je kunt er hooguit op haar niveau over praten. Dat je mensen kunt missen, juist omdat je van ze houdt. Dat missen ook iets moois heeft, want je voelt dan dat iemand belangrijk voor je is. En dat een volwassen mens een kind niet nodig heeft om zijn dag gelukkig te maken.1-Aapje schreef: ↑08-06-2018 06:13@Merl0t: Meer mag niet van de moeder (rechtzaak en al geweest, maar kregen niet meer voor elkaar). Die ook elk weekend tegen dochter zegt dat ze haar gaat missen wat schuldgevoel geeft. Dus ik betwijfel of het daadwerkelijk volledig zo is want als man het er met haar over heeft is het vooral van mama mist mij.
Zou er verder neutraal in blijven en de strijd niet aangaan met moeder op welles-nietes-niveau. Het kan dat kind mama mist, maar het is nu eenmaal zo dat er een regeling is. En dat is uiteindelijk in het belang van het kind. Missen hoort er dan ook bij.
Succes, lijkt me een lastige positie voor je man.
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 8 juni 2018 om 07:51
Waarom zo venijnig?
Ik lees een vrouw die juist haar best doet om haar stiefkind te begrijpen. Die wil investeren. Al is dat op haar manier, die jij misschien niet begrijpt. Daar zou ik als moeder blij mee zijn.
Ik hoop voor jullie beiden dat het een toevallige overeenkomst is. En anders gun ik je de liefde voor je dochter als basis om een goed gesprek aan te gaan ipv te kijfen over haar hoofd.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 08-06-2018 09:29
Reden: quote verwijderd
Reden: quote verwijderd
11.44% gewijzigd
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 8 juni 2018 om 08:04
Niet per sé hoor.
Wat Roffamina hier beschrijft is schering en inslag.
En ik kan er inkomen. Ik zou me ook zo voelen. Stress als 'stiefje' (wat een verschrikkelijke benaming voor een kind) er is, het als een opoffering voelen om mijn vrije tijd naar het kind af te stemmen,...
Het grote verschil is dat ik het mezelf en het kind van partner nooit aan zou doen. En dus nooit iets zou beginnen met een man met jonge kinderen.
Wie een boom neemt in de tuin moet zijn takken erbij nemen. Zoniet blijf je er af.
Was ik partner dan was 'stoefmoedertje' al lang de deur uit.
vrijdag 8 juni 2018 om 08:28
Ja dat doen we dus al 3 jaar lang. Man wordt er vooral heel verdrietig van.Merl0t schreef: ↑08-06-2018 07:48Dan heb je daar je onderliggende reden al te pakken. Reken het 't meisje dan niet aan dat ze loyaal wil zijn naar mama. Je kunt er hooguit op haar niveau over praten. Dat je mensen kunt missen, juist omdat je van ze houdt. Dat missen ook iets moois heeft, want je voelt dan dat iemand belangrijk voor je is. En dat een volwassen mens een kind niet nodig heeft om zijn dag gelukkig te maken.
Zou er verder neutraal in blijven en de strijd niet aangaan met moeder op welles-nietes-niveau. Het kan dat kind mama mist, maar het is nu eenmaal zo dat er een regeling is. En dat is uiteindelijk in het belang van het kind. Missen hoort er dan ook bij.
Succes, lijkt me een lastige positie voor je man.
vrijdag 8 juni 2018 om 13:52
Ja inderdaad. En het is ook niet dat ze het hier afschuwelijk vind volgens mij. Maar hoe minder ze hier is, hoe lastiger het wordt.
Moeder wil gewoon daar graag een happy family en laat haar man ook papa noemen etc.. Maar als er iets niet loopt is het altijd schuld van mijn man. Terwijl die alleen maar wil dat zijn dochter gelukkig is.
vrijdag 8 juni 2018 om 14:50
Ja juf op school zegt ook dat ze de verschillende gezichten van dochter herkent. Ik hoop dat ze als ze ouder is inziet dat mijn man gewoon altijd beste met haar voor heeft gehad. En misschien ook wel input van moeder dan ziet.
vrijdag 8 juni 2018 om 20:12
Dit herken ik.Do71 schreef: ↑27-03-2018 14:10Ik probeer me een beetje in te lezen en merk bij mezelf dat ik altijd dacht dat oudere stiefkinderen makkelijker zouden zijn in de omgang. In een eerdere relatie met jongere stiefkinderen (rond de 5 jaar) vond ik het allemaal moeilijk en lastig, nu ben ik gezegend met 3 volwassen exemplaren waar ik continue door wordt uitgekotst.
De laatste dagen zitten de tranen me hoog en probeer ik een oplossing te vinden, maar aan de andere kant heb ik dus ook zoiets van: graag of niet, het kost me teveel energie al die boosheid die zij op ons richten. Gelukkig zijn mijn man en ik één en zal hij altijd voor me opkomen, maar ik wordt er zo ongelofelijk verdrietig van.... Dat wilde ik gewoon even kwijt...
Ik verwachtte ook dat (jong)volwassen kinderen wat flexibeler zouden zijn, ze hebben toch ook hun eigen leven en gaan hun eigen gang. Ik verwachte acceptatie en dat ze er met volwassen ogen naar zouden kunnen kijken. Maar niets is minder waar.
Ik ben geen stiefmoeder maar heb wel te maken met de jong volwassen kinderen van mijn partner. Ik lat met mijn partner. 1 van zijn kinderen is het huis uit, de andere woont nog bij hem. Ik en mijn (puber)kinderen worden op zijn best gedoogd en op zijn slechts totaal genegeerd. Heel naar is dat. Wij hebben hen nooit iets misdaan. We zijn in hun leven gekomen toen hun vader al jaren gescheiden was van hun moeder. En inmiddels hebben partner en ik al jaren een relatie. We zitten niet op elkaars lip. We hebben onze relatie niet aan de kinderen opgedrongen maar rustig opgebouwd. We gaan bewust niet samen wonen. Het wordt alleen niet beter, eerder slechter.
Mijn kinderen en ik gaan al langere tijd niet meer mee naar familie van partners kant om zijn kinderen niet in de weg te zitten. Mijn partner baalt daarvan en ik ook. Mijn kinderen vinden het ook niet leuk. Ik vraag me af of het slim is om me op die manier terug te trekken of juist niet. Het was op mijn initiatief omdat continu genegeerd worden ook iets met mij en mijn kinderen doet. Dat wilde ik niet meer. Ik bereid me erop voor dat mijn kinderen en ik eigenlijk altijd ongewenst zullen blijven en voorzie problemen in de toekomst als wij op de lange termijn uiteindelijk wel samen willen wonen. Partner laat zich ook volledig in beslag nemen en claimen door zijn kinderen. Ik verdwijn daardoor in de achtergrond wat volgens mij niet handig is als je graag wil dat je kinderen je nieuwe relatie aanvaarden. Het is zo complex allemaal. Zijn kinderen zijn behoorlijk beschadigd ook. Mooi om hier te lezen dat er wel succesverhalen zijn. Ik wilde dat het bij ons ook zo was.
vrijdag 8 juni 2018 om 20:42
@Aapje: Wat verdrietig, dat niet naar de andere ouder willen. Ik begrijp dat dat je man pijn doet. Hier zeggen de stiefzoons weleens ‘ik mis mama’ (toen ze wat jonger was soms ook met tranen), maar dat is prima en ook altijd een mooi moment om even met ze te praten over de situatie van gescheiden ouders. Dan is het in ieder geval bespreekbaar: dat het heel natuurlijk is om de andere ouder te missen, dat ze altijd mogen bellen / even langs mogen, et cetera. Verschil is echter dat het hier beide kanten op gaat; bij moeder zeggen ze soms ook dat ze papa zo missen.
Geen tips hier dus eigenlijk, maar wel even een hart onder de riem.
Geen tips hier dus eigenlijk, maar wel even een hart onder de riem.
vrijdag 8 juni 2018 om 21:59
Ik denk niet zozeer dat het niet willen is van haar, maar wel dat ze voelt dat haar moeder dat niet wil. Als ze bij haar moeder al uitspreekt dat ze haar vader mist, zal haar moeder dat ons nooit laten weten. Man heeft het vandaag nog met dochter erover gehad, maar ze zegt dan niet zo veel.-Nienke- schreef: ↑08-06-2018 20:42@Aapje: Wat verdrietig, dat niet naar de andere ouder willen. Ik begrijp dat dat je man pijn doet. Hier zeggen de stiefzoons weleens ‘ik mis mama’ (toen ze wat jonger was soms ook met tranen), maar dat is prima en ook altijd een mooi moment om even met ze te praten over de situatie van gescheiden ouders. Dan is het in ieder geval bespreekbaar: dat het heel natuurlijk is om de andere ouder te missen, dat ze altijd mogen bellen / even langs mogen, et cetera. Verschil is echter dat het hier beide kanten op gaat; bij moeder zeggen ze soms ook dat ze papa zo missen.
Geen tips hier dus eigenlijk, maar wel even een hart onder de riem.
Wanneer ze zegt dat ze mama mist leggen we ook iedere keer uit dat dat mag, maar dat dit niet betekent dat ze eerder naar huis gaat. (Ofja ik, want man raakt er van over zijn toeren van verdriet). Het is ook belangrijk dat ze tijd met haar vader en broertje aan onze kant doorbrengt.
zaterdag 9 juni 2018 om 06:55
Aapje wat een moeilijke situatie zeg. Ze is ook nog zo jong dat dat goed uitleggen ook lastig is. De kinderen van mijn man zijn al wat ouder. Zij vonden het eerder ook erg lastig. Toen ik erbij kwam veranderde hun huis hier natuurlijk ook. Het was anders dan eerder alleen met papa. De oudste heeft wel eens gezegd dat ze dat ook wel lastig vond maar ook fijn. Ze hoefde zich dan geen zorgen om papa meer te maken want die had mij nu. Maar moeder is alleen en die zorgen bleven heel lang. We hebben vaak uitgelegd dat ze zich om beiden geen zorgen hoeft te maken, dus dat neutraal gehouden. Dat dat niet haar taak is. Ze is nu een heel stuk ouder en dat gaat eigenlijk prima.
Kinderen zijn zo sensitief, die pikken alles op al snappen ze lang nog niet altijd wat ze ervaren. Het lijkt me moeilijk voor haar om en de claim van moeder te voelen maar ook het verdriet van vader zo te zien.
Kinderen zijn zo sensitief, die pikken alles op al snappen ze lang nog niet altijd wat ze ervaren. Het lijkt me moeilijk voor haar om en de claim van moeder te voelen maar ook het verdriet van vader zo te zien.
zaterdag 9 juni 2018 om 09:43
Ouwe Dibbes, herkenbaar in zekere mate. Wij zijn samenwonend, stiefdochter op jonge leeftijd leren kennen. Zij is nu een puber en komt om de week bij ons. Het loyaliteitsconflict waar ze in zit maakt dat de verbinding tussen haar en mij langzaamaan verdwijnt. En ik ben nu op het punt gekomen dat ik het ook een beetje laat.
Ik weet natuurlijk niet wat er bij jullie aan ten grondslag ligt, maar ik herken het. Het is overigens zo dat de ze ook geen emotionele verbinding aanging met de partners van haar moeder. Die kwamen en gingen en daar zou ze dan nooit weer een woord over beginnen.
Aapje, over dat missen.. Toen onze stiefdochter klein was hing haar hele kamer vol met briefjes met hartje Mama. Echt heel veel briefjes, haast obsessief. Als ze dan mama bijvoorbeeld belde dan was dat ook altijd één van de eerste vragen van haar moeder; Mis je mij.. Kind had geen enkele ruimte dan dit te beamen, terwijl wij het niet in gedrag terug zagen. Het is een emotioneel appél wat moeder op haar dochter lag. Het was zelfs zo dat stiefdochter in onze vakanties een geplastificeerd a4tje mee kreeg met foto's van mama, deze moest ze dan onder haar kussen leggen. Het jaar daarop kreeg ze een slaap t-shirt met een foto van haar moeder erop 'Mama loves you'
Dit was het moment dat we daar op geageerd hebben, voelden dat dit niet goed was voor stiefdochter. Het maakte moeder alleen maar bozer en deze ging dochter alleen maar harder vasthouden. Resultaat na een aantal jaren: ik speel geen rol meer bij de familie en stiefdochter is niet anders gewend om afstand te houden op emotioneel vlak.
Ik weet natuurlijk niet wat er bij jullie aan ten grondslag ligt, maar ik herken het. Het is overigens zo dat de ze ook geen emotionele verbinding aanging met de partners van haar moeder. Die kwamen en gingen en daar zou ze dan nooit weer een woord over beginnen.
Aapje, over dat missen.. Toen onze stiefdochter klein was hing haar hele kamer vol met briefjes met hartje Mama. Echt heel veel briefjes, haast obsessief. Als ze dan mama bijvoorbeeld belde dan was dat ook altijd één van de eerste vragen van haar moeder; Mis je mij.. Kind had geen enkele ruimte dan dit te beamen, terwijl wij het niet in gedrag terug zagen. Het is een emotioneel appél wat moeder op haar dochter lag. Het was zelfs zo dat stiefdochter in onze vakanties een geplastificeerd a4tje mee kreeg met foto's van mama, deze moest ze dan onder haar kussen leggen. Het jaar daarop kreeg ze een slaap t-shirt met een foto van haar moeder erop 'Mama loves you'
Dit was het moment dat we daar op geageerd hebben, voelden dat dit niet goed was voor stiefdochter. Het maakte moeder alleen maar bozer en deze ging dochter alleen maar harder vasthouden. Resultaat na een aantal jaren: ik speel geen rol meer bij de familie en stiefdochter is niet anders gewend om afstand te houden op emotioneel vlak.
Nou ja.. dat dus..
zaterdag 9 juni 2018 om 09:47
zaterdag 9 juni 2018 om 15:20
Hier was het eerste jaar aftelkalender en vorig jaar fotoboeken. Maar stiefdochter neemt het braaf mee en vergeet het dan na paar dagen en ik pak hem vrijwel ongebruikt weer in na 2 weken. Stiefdochter begint vaak te huilen bij skypen in vakanties omdat ze moeder mist waarna moeder 10 keer zegt van ja wij missen jou ook he erg. Wij kiezen er bewust voor om dat soort dingen juist niet te zeggen en haar gewoon veel plezier te wensen.bloosje schreef: ↑09-06-2018 09:43Aapje, over dat missen.. Toen onze stiefdochter klein was hing haar hele kamer vol met briefjes met hartje Mama. Echt heel veel briefjes, haast obsessief. Als ze dan mama bijvoorbeeld belde dan was dat ook altijd één van de eerste vragen van haar moeder; Mis je mij.. Kind had geen enkele ruimte dan dit te beamen, terwijl wij het niet in gedrag terug zagen. Het is een emotioneel appél wat moeder op haar dochter lag. Het was zelfs zo dat stiefdochter in onze vakanties een geplastificeerd a4tje mee kreeg met foto's van mama, deze moest ze dan onder haar kussen leggen. Het jaar daarop kreeg ze een slaap t-shirt met een foto van haar moeder erop 'Mama loves you'
zaterdag 9 juni 2018 om 23:39
zondag 10 juni 2018 om 08:05
zondag 10 juni 2018 om 08:14
Stiefdochter heeft een periode een soort coach gehad. Kleinschalige tekentherapie, wat onder schooltijd werd gegeven. Puur om een uitlaatklep te hebben, los van de ouders, zodat er geen loyaliteit in het spel was. Daar kwam niet zoveel bijzonders uit.
Het was iets wat beide ouders oké vonden. Voor het meiske hier was de tijd het beste middel om te wennen aan alles. Letterlijk meegroeien in de situatie heeft haar veel goed gedaan.
Het was iets wat beide ouders oké vonden. Voor het meiske hier was de tijd het beste middel om te wennen aan alles. Letterlijk meegroeien in de situatie heeft haar veel goed gedaan.
Hips, hopsakee en pierlala.
zondag 10 juni 2018 om 08:18
woensdag 13 juni 2018 om 16:36
