Relaties
alle pijlers
Vriend heeft het random uitgemaakt
donderdag 28 juni 2018 om 13:47
Mijn vriend en ik waren 3,5 jaar samen waarvan we 1 jaar hebben samengewoond. Ik ben nog jong (20) maar ik ben het zo gewend om samen met mijn vriend te zijn dat ik kapot ga van de pijn.
Ongeveer 3 dagen geleden heeft mijn vriend een punt gezet achter onze relatie. Hij is niet meer verlieft op mij en ziet geen toekomst. Hij vertelde dat hij hier al een langere tijd over nadenkt en hij vind het niet eerlijk om mij aan het lijntje te houden. Voor mij komt het erg hard aan, ik had niet verwacht dat het uit zou gaan en dat ik ooit zonder hem door zou moeten.
Het is zijn huis dus ik ben nu terug bij mijn ouders (die midden in een verhuizing zitten dus ik slaap op de bank) ik heb de afgelopen dagen eigenlijk alleen maar kunnen huilen. Het was mijn eerste serieuze relatie waarin ik me voledig heb laten meeslepen met mijn gevoel. Ik heb zo veel met die jongen meegemaakt.
Ik ben niet naïef en ik weet echt wel dat het niet altijd lekker ging tussen ons, vooral na het samenwonen (mijn vriend heeft behoorlijk wat meegemaakt vroeger en heeft moeite met controle loslaten), zo heb ik nooit een muur in het huis mogen schilderen of grote aanpassingen mogen aanbrengen tenzij hij het wilde. Maar ik was ervan overtuigt dat we onze problemen wel samen konden oplossen.
Goed moraal van het verhaal: het is uit, ik kan het niet geloven en het stomme is dat ik het gewoon niet aankan om geen contact met hem te zoeken. Van 3,5 jaar bijna iedere dag samen zijn naar elkaar niet meer spreken krijg ik niet over mijn hart. Zo fietste ik gisteren terug van werk en belanden ik bij hem op de stoep.. automatische piloot.
Hoe lang duurt deze verschrikkelijke pijn? Iemand die ervaring heeft en er goed uit is gekomen, die mij een beetje hoop kan bieden?
Ongeveer 3 dagen geleden heeft mijn vriend een punt gezet achter onze relatie. Hij is niet meer verlieft op mij en ziet geen toekomst. Hij vertelde dat hij hier al een langere tijd over nadenkt en hij vind het niet eerlijk om mij aan het lijntje te houden. Voor mij komt het erg hard aan, ik had niet verwacht dat het uit zou gaan en dat ik ooit zonder hem door zou moeten.
Het is zijn huis dus ik ben nu terug bij mijn ouders (die midden in een verhuizing zitten dus ik slaap op de bank) ik heb de afgelopen dagen eigenlijk alleen maar kunnen huilen. Het was mijn eerste serieuze relatie waarin ik me voledig heb laten meeslepen met mijn gevoel. Ik heb zo veel met die jongen meegemaakt.
Ik ben niet naïef en ik weet echt wel dat het niet altijd lekker ging tussen ons, vooral na het samenwonen (mijn vriend heeft behoorlijk wat meegemaakt vroeger en heeft moeite met controle loslaten), zo heb ik nooit een muur in het huis mogen schilderen of grote aanpassingen mogen aanbrengen tenzij hij het wilde. Maar ik was ervan overtuigt dat we onze problemen wel samen konden oplossen.
Goed moraal van het verhaal: het is uit, ik kan het niet geloven en het stomme is dat ik het gewoon niet aankan om geen contact met hem te zoeken. Van 3,5 jaar bijna iedere dag samen zijn naar elkaar niet meer spreken krijg ik niet over mijn hart. Zo fietste ik gisteren terug van werk en belanden ik bij hem op de stoep.. automatische piloot.
Hoe lang duurt deze verschrikkelijke pijn? Iemand die ervaring heeft en er goed uit is gekomen, die mij een beetje hoop kan bieden?
anoniem_372019 wijzigde dit bericht op 28-06-2018 18:19
0.06% gewijzigd
donderdag 28 juni 2018 om 13:55
Je eerste grote liefde vergeet je niet, die vormt je, leert je over jezelf, over relaties en over wat-wil-ik.
Lekker uithuilen joh. En ja, het komt wel weer goed met je. Over een poosje. Geef jezelf een paar dagen de tijd, haal een doos bonbons, een paar dozen tissues en zoek een jankfilm uit. Praat met je ouders en je vriendinnen en haal zijn nummers en gegevens uit je telefoon.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
donderdag 28 juni 2018 om 14:09
Ik herken wel jouw toestand. Heb het ook ooit één x mee gemaakt. Ik was mezelf helemaal kwijt, zó kapot was ik er van.
Ik kan je één ding zeggen waar je je aan op kunt trekken: dit gaat over, deze pijn. En ook jij zult hier overheen komen en ooit weer gelukkig zijn, ook al lijkt je dat nu onwaarschijnlijk omdat je toekomst weggevallen is en de grond onder je voeten vandaan.
Het kan lang duren, maanden en maanden. Maar het gaat echt over.
Zoek daarom zoveel mogelijk afleiding bij andere mensen, zoek je vriendinnen op, ga met hen op vakantie. Je moet nu onder de mensen zijn, want alleen zijn doet je nu niet goed. Je moet je namelijk door anderen gewaardeerd voelen, de moeite waard.
Je bent nog erg jong. Je moet op jouw leeftijd nog flierefluiten en vrij en ongebonden zijn. Het komt echt wel goed met je.
Ik kan je één ding zeggen waar je je aan op kunt trekken: dit gaat over, deze pijn. En ook jij zult hier overheen komen en ooit weer gelukkig zijn, ook al lijkt je dat nu onwaarschijnlijk omdat je toekomst weggevallen is en de grond onder je voeten vandaan.
Het kan lang duren, maanden en maanden. Maar het gaat echt over.
Zoek daarom zoveel mogelijk afleiding bij andere mensen, zoek je vriendinnen op, ga met hen op vakantie. Je moet nu onder de mensen zijn, want alleen zijn doet je nu niet goed. Je moet je namelijk door anderen gewaardeerd voelen, de moeite waard.
Je bent nog erg jong. Je moet op jouw leeftijd nog flierefluiten en vrij en ongebonden zijn. Het komt echt wel goed met je.
donderdag 28 juni 2018 om 14:23
Wat hierboven gezegd wordt: the first cut is the deepest. De meest intense ervaring (qua liefde) en zeker de meest intense break up. Het slijt. Het gaat over. Bijna iedereen die niet met zn eerste liefde trouwt heeft hier ervaring mee. Het is voor mij 20 jaar geleden en als ik je lees herken ik het gevoel weer. Sterkte, zoek afleiding, het komt goed!
donderdag 28 juni 2018 om 14:44
Ja t komt echt goed maar het duurt wel even. Man, ik voelde me geamputeerd weet ik nog, alsof er letterlijk een stuk van mezelf miste.
Nu zijn we 18 jaar verder (wow zo lang, dat realiseer ik me net!) en zo'n paar keer per jaar drinken we nog samen een biertje. Voor altijd een belangrijk mens in mn leven en voor altijd een bijzondere plek in mn hart, maar terugkijkend is het logisch en prima dat we niet samen oud geworden zijn. Je verandert nog zo veel als je jong bent, je moet maar net samen dezelfde kant op veranderen.
Misschien vandaag nog niet maar misschien over een maand: er zit iets moois in het feit dat het nu zo heftig voelt. Namelijk dat het echt was, en intens. Dat je dat voor iemand kan voelen, dat is toch bijzonder?
Nu zijn we 18 jaar verder (wow zo lang, dat realiseer ik me net!) en zo'n paar keer per jaar drinken we nog samen een biertje. Voor altijd een belangrijk mens in mn leven en voor altijd een bijzondere plek in mn hart, maar terugkijkend is het logisch en prima dat we niet samen oud geworden zijn. Je verandert nog zo veel als je jong bent, je moet maar net samen dezelfde kant op veranderen.
Misschien vandaag nog niet maar misschien over een maand: er zit iets moois in het feit dat het nu zo heftig voelt. Namelijk dat het echt was, en intens. Dat je dat voor iemand kan voelen, dat is toch bijzonder?
donderdag 28 juni 2018 om 17:51
Jullie hebben gelijk. Ik ben zeker nog jong en ik heb af en toe ook echt een reality check nodig. Het is niet het einde van de wereld, ook al voelt het nu inderdaad alsof er een onderdeel van mij mist.
Het samenwonen ging vanzelf. Mijn ouders gingen verhuizen en hadden geen vaste woonplaats. Mijn vriend woonde al op zichzelf waardoor de stap makkelijk was gezet.
Vrienden heb ik gelukkig genoeg, ondanks dat ik veel met mijn vriend deed heb ik altijd contact onderhouden met vrienden. De eerste dagen had ik even behoefte aan niemand behalve mijn ouders en (ex) vriend. Vandaag is de eerste dag dat ik de ballen had om mijn vriend geen bericht te sturen. Ik besef wel dat ik afstand moet nemen om door te kunnen. Maar zijn nummer verwijderen is niet iets wat ik wil.
Het is nu vervelend. Maar als ik over hem heen ben en hij over mij (ondanks alles houdt hij wel gewoon van me en heeft hij het ook zwaar), dan hoop ik wel uiteindelijk inderdaad dat we eens in de zoveel tijd elkaar nog kunnen spreken, want ondanks alles was hij ook mijn beste vriend.
Jullie motiverende woorden doen mij goed!
Het samenwonen ging vanzelf. Mijn ouders gingen verhuizen en hadden geen vaste woonplaats. Mijn vriend woonde al op zichzelf waardoor de stap makkelijk was gezet.
Vrienden heb ik gelukkig genoeg, ondanks dat ik veel met mijn vriend deed heb ik altijd contact onderhouden met vrienden. De eerste dagen had ik even behoefte aan niemand behalve mijn ouders en (ex) vriend. Vandaag is de eerste dag dat ik de ballen had om mijn vriend geen bericht te sturen. Ik besef wel dat ik afstand moet nemen om door te kunnen. Maar zijn nummer verwijderen is niet iets wat ik wil.
Het is nu vervelend. Maar als ik over hem heen ben en hij over mij (ondanks alles houdt hij wel gewoon van me en heeft hij het ook zwaar), dan hoop ik wel uiteindelijk inderdaad dat we eens in de zoveel tijd elkaar nog kunnen spreken, want ondanks alles was hij ook mijn beste vriend.
Jullie motiverende woorden doen mij goed!
donderdag 28 juni 2018 om 19:58
Je hebt een punt, maar goed, datzelfde gevoel heb ik dan weer met vrouwen die niet werken en totaal financieel afhankelijk zijn van hun partner anno 2018. Wat ik bedoel te zeggen, iedereen moet het zelf ondervinden wat hen gelukkig maakt.Madeliefjees schreef: ↑28-06-2018 14:18Waarom al samenwonen als je nog maar 19 bent? Ga eerst eens op jezelf en ga leven.
donderdag 28 juni 2018 om 20:15
Liefdesverdriet is zo heftig. Het kan best lang duren ook. Voor jou, wier keuze dit niet was, is het wel het beste (ook voor jou) als hij het contact afhoudt. Misschien nog wel een keer ergens afspreken om te praten, je hoeft immers geen ruzie te hebben, maar probeer niet te belanden in een wanhoopssoap. Hoe zeer je misschien nu ook denkt dat je niet zonder hem kunt, dat kun je wel. Maar helaas kun je je gevoel niet met een knopje aan of uit zetten, dus je moet door de pijn heen. Zwelg er een tijdje in, draai dramatische muziek, zuip je desnoods een stuk in je kraag (niet te vaak hoor), maar in je achterhoofd: je bent niet de eerste die zich zo voelt en ook niet de laatste, en al die andere mensen - mits psychisch enigszins gezond - komen erdoorheen en gaan uiteindelijk zonder die pijn verder met hun leven, dus dat kun jij ook. Vertrouw daar maar op, ook als het nog niet zo voelt.
Mij heeft het jaren gekost om van mijn eerste liefde af te komen. Ik wist na een paar maanden al (ik was 14 toen de relatie begon, hij 15) dat hij op sommige punten niet spoorde en dat er veel aan hem echt niet pluis was, maar ik was zo verliefd en ben uiteindelijk bijna tien jaar met hem samen geweest. Pas toen ik, maanden na onze uiteindelijke breuk, het contact echt consequent afhield en nergens meer op inging, ook niet op zelfmoorddreigementen, konden we echt van elkaar los komen. Maar de pijn en de jaloezie waren wel heftig, foei! Dus ik wens je heel veel sterkte xx
Mij heeft het jaren gekost om van mijn eerste liefde af te komen. Ik wist na een paar maanden al (ik was 14 toen de relatie begon, hij 15) dat hij op sommige punten niet spoorde en dat er veel aan hem echt niet pluis was, maar ik was zo verliefd en ben uiteindelijk bijna tien jaar met hem samen geweest. Pas toen ik, maanden na onze uiteindelijke breuk, het contact echt consequent afhield en nergens meer op inging, ook niet op zelfmoorddreigementen, konden we echt van elkaar los komen. Maar de pijn en de jaloezie waren wel heftig, foei! Dus ik wens je heel veel sterkte xx
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 28 juni 2018 om 20:43
Hoewel ik snap dat je dit hoopt, zou ik hier even niet vanuit gaan. Dat probeerde ik ook met mijn eerste echte lange relatie en daardoor heeft het echt veel langer geduurd om over hem heen te komen dan nodig was, terwijl ik jouw ex was in dit verhaal.Lifestops schreef: ↑28-06-2018 17:51Het is nu vervelend. Maar als ik over hem heen ben en hij over mij (ondanks alles houdt hij wel gewoon van me en heeft hij het ook zwaar), dan hoop ik wel uiteindelijk inderdaad dat we eens in de zoveel tijd elkaar nog kunnen spreken, want ondanks alles was hij ook mijn beste vriend.
Jullie motiverende woorden doen mij goed!
Verder eens met de rest, bel een paar vriendinnen, haal wat lekkers en kijk een paar jank films. Daarna trek je je grote-meisjes-broek aan en kun je de wereld weer aan. Want ja, dit doet pijn, maar het gaat ook weer over... echt waar.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
donderdag 28 juni 2018 om 23:16
De spullen heb ik nog niet opgehaald maar die haal ik na het weekend op. Bij mijn ouders is er geen plek voor mijn spullen, dus die komen dan in een opslag terecht. Ergens denk ik dat het wel een idee is om op mezelf te gaan wonen. Ik ben er ondertussen aan gewend. Hoewel ik een bijbaan heb zit ik ook op school, wat niet goedkoop is. Dus ik denk dat ik dan wel moet gaan bijlenen. Daarbij wonen mijn ouders in de stad waar ik op school zit, dus is het ergens misschien overbodig. Maar wel iets om over na te denken.
Ik realiseer me dat het beter is om geen contact te zoeken, wat het moeilijk maakt is dat alles in mijn lichaam zegt dat ik bij hem moet zijn. Gelukkig bestaat Netflix..
Er is vanavond een vriendin langsgeweest, dat hielp voor een tijdje maar na een poos ging het weer aan me knagen.
Het idee dat het voorbij is.. en al mijn herrineringen zijn een kwelling. Wat een rot periode, ik hoop dat de tijd vliegt.
Ik realiseer me dat het beter is om geen contact te zoeken, wat het moeilijk maakt is dat alles in mijn lichaam zegt dat ik bij hem moet zijn. Gelukkig bestaat Netflix..
Er is vanavond een vriendin langsgeweest, dat hielp voor een tijdje maar na een poos ging het weer aan me knagen.
Het idee dat het voorbij is.. en al mijn herrineringen zijn een kwelling. Wat een rot periode, ik hoop dat de tijd vliegt.
zondag 1 juli 2018 om 11:43
Ik wil jullie bedanken voor de reacties, het heeft echt geholpen. Het gaat ondertussen al beter met me. Na 3 dagen mezelf te hebben opgesloten heb ik gisteren een leuke dag gehad met mijn zus en voel ik me al wat fijner.
Neemt natuurlijk niet weg dat het nog steeds rot is maar toch een stap voorruit. Ik zal over een tijdje weer een update geven
Neemt natuurlijk niet weg dat het nog steeds rot is maar toch een stap voorruit. Ik zal over een tijdje weer een update geven
zondag 1 juli 2018 om 15:13
Goed zo!Lifestops schreef: ↑01-07-2018 11:43Ik wil jullie bedanken voor de reacties, het heeft echt geholpen. Het gaat ondertussen al beter met me. Na 3 dagen mezelf te hebben opgesloten heb ik gisteren een leuke dag gehad met mijn zus en voel ik me al wat fijner.
Neemt natuurlijk niet weg dat het nog steeds rot is maar toch een stap voorruit. Ik zal over een tijdje weer een update geven
Veel succes
zondag 1 juli 2018 om 21:37
och ja. Mijn eerste relatie. Zo heftig. Zoveel meegemaakt samen. Dacht dat ik dood ging vanbinnen, en zo niet, dan wilde ik wel dood zijn vanwege het gevoel. Heeft maanden geduurd. Je gaat van verdriet naar woede, van woede naar hysterische wanhoop, naar leegte weer terug naar verdriet. Op het begin zijn al die gevoelens enorm heftig en denk je daadwerkelijk je verstand te verliezen. Maar na een aantal maanden komen ze minder hard, minder lang. En nog een aantal maanden verder kun je ineens lachen, al voel je daarna direct weer verdriet omdat alles je nog steeds doet denken aan wat je had met hem, samen, het leven die je in je hoofd als kasteel had opgebouwd voor de toekomst. Dat is het meest lastige. Het plaatje dat tegen je wil is uitgewist, terwijl jij je daar jarenlang aan hebt vastgehouden. Dat was je identiteit, je toekomst, je hoop. En nu moet daar iets anders voor in de plaats komen, dat wil je niet, want je kunt het je niet voorstellen. Maar de maanden gaan voorbij, en dan is daar ineens wel ruimte voor. Dat gebeurd langzaam.
Geef jezelf die ruimte, om het verdriet te voelen, dat je moet loslaten. Wees lief voor jezelf, maar ook streng, wanneer je weer contact met hem wil opnemen. Doe het niet. Het rekt alleen maar de tijd die je nodig hebt om te helen.
Dit wordt beter, echt waar.
Geef jezelf die ruimte, om het verdriet te voelen, dat je moet loslaten. Wees lief voor jezelf, maar ook streng, wanneer je weer contact met hem wil opnemen. Doe het niet. Het rekt alleen maar de tijd die je nodig hebt om te helen.
Dit wordt beter, echt waar.
zondag 1 juli 2018 om 21:44
Je klinkt sterk!Lifestops schreef: ↑28-06-2018 17:51Jullie hebben gelijk. Ik ben zeker nog jong en ik heb af en toe ook echt een reality check nodig. Het is niet het einde van de wereld, ook al voelt het nu inderdaad alsof er een onderdeel van mij mist.
Het samenwonen ging vanzelf. Mijn ouders gingen verhuizen en hadden geen vaste woonplaats. Mijn vriend woonde al op zichzelf waardoor de stap makkelijk was gezet.
Vrienden heb ik gelukkig genoeg, ondanks dat ik veel met mijn vriend deed heb ik altijd contact onderhouden met vrienden. De eerste dagen had ik even behoefte aan niemand behalve mijn ouders en (ex) vriend. Vandaag is de eerste dag dat ik de ballen had om mijn vriend geen bericht te sturen. Ik besef wel dat ik afstand moet nemen om door te kunnen. Maar zijn nummer verwijderen is niet iets wat ik wil.
Het is nu vervelend. Maar als ik over hem heen ben en hij over mij (ondanks alles houdt hij wel gewoon van me en heeft hij het ook zwaar), dan hoop ik wel uiteindelijk inderdaad dat we eens in de zoveel tijd elkaar nog kunnen spreken, want ondanks alles was hij ook mijn beste vriend.
Jullie motiverende woorden doen mij goed!