Relaties
alle pijlers
Claimende moeder ..HELP
dinsdag 31 juli 2018 om 16:37
Ik heb een claimende moeder en het wordt met teveel.
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
dinsdag 31 juli 2018 om 17:49
To is 35, volgens haar kregen haar ouders haar heel laat. Ik ga ervanuit boven de 40 dus. En als de vader al dementerend is gok ik dat haar ouders boven de 70 zijn.TanteBedelia schreef: ↑31-07-2018 17:46Ik denk zomaar dat moeder bijna tegen de 60 is, voor borstkanker in een verpleeghuis of zorgcentrum is eigenlijk
te vroeg voor. Denk ik.
Maar misschien kan moeder kleiner wonen bij haar partner in de buurt.
dinsdag 31 juli 2018 om 17:50
Ik denk dat het voor velen lastig is om in te denken wat een impact het op je leven kan hebben als je altijd de zorgende rol op je hebt moeten nemen en deze niet kan delen.
Ja, jouw reacties klinken misschien bot en kil, maar voor mij vooral ook alsof je er zelf doorheen zit.
De situatie is voor jouw moeder erg, maar met jouw als kind doet dit ook heel wat.
Ik zou eerst proberen om afspraken met je moeder te maken. Aangeven dat je haar best wil helpen, maar dat hier grenzen aan zitten. Daarnaast zou ik kijken of er mogelijkheden zijn voor meer hulp. Een maatje in de buurt bijvoorbeeld.
Laat je in ieder geval geen schuldgevoel aanpraten.
Ja, jouw reacties klinken misschien bot en kil, maar voor mij vooral ook alsof je er zelf doorheen zit.
De situatie is voor jouw moeder erg, maar met jouw als kind doet dit ook heel wat.
Ik zou eerst proberen om afspraken met je moeder te maken. Aangeven dat je haar best wil helpen, maar dat hier grenzen aan zitten. Daarnaast zou ik kijken of er mogelijkheden zijn voor meer hulp. Een maatje in de buurt bijvoorbeeld.
Laat je in ieder geval geen schuldgevoel aanpraten.
dinsdag 31 juli 2018 om 17:50
Ook dat.Ikhouvankaas schreef: ↑31-07-2018 17:47To woont pas 6 jaar opzichzelf en partner word niet geaccepteerd door moeder.
In welk opzicht zou het een optie zijn moeder in huis te nemen?
Daar zou toch niemand beter van worden?
Je moeder heeft je nooit een eigen leven gegund. Nu ben je hopelijk oud genoeg om dat niet te accepteren en zou je nog naar haar pijpen moeten dansen. Gaat er bij mij echt niet in.
dinsdag 31 juli 2018 om 17:53
Als de moeder van TO dit gedrag pas het vertoont toen ze ziek werd of toen haar man naar een verzorgingstehuis moest, dan snap ik de negatieve reacties naar TO. Maar zoals ik het lees is ze altijd zo geweest. En ik moet zeggen dat als mijn moeder mij continu zou claimen, mij elke dag of zelfs meerdere keren per dag zou bellen, dan zou ik het er heel benauwd van krijgen.
Natuurlijk is er niks mis mee dat TO's moeder haar hulp vraagt bij een nieuwe wasmachine, maar niet kunnen accepteren dat TO niet even wat burgerking komt langs brengen is natuurlijk compleet van de zotte.
Het lastige is echter dat TO en haar vader dit gedrag zelf in de hand hebben gewerkt, door altijd te luisteren en haar te gehoorzamen (want zo klinkt het) in vrijwel alles dat ze wil. Verdeeld over twee mensen is dat veel, maar misschien nog te overzien. Helaas komt nu haar vader dat niet meer kan alles bij TO terecht.
Ze hadden haar al veel eerder zelfredzaam moeten maken, zodat ze moeder nu de steun zou kunnen geven die ze nodig heeft.
Heel erg fijn dat anderen wel voor elk wissewasje zouden springen, omdat iemand nu eenmaal je moeder is, maar als mijn moeder dat zou dan kon ze de boom in. Ik wil heel veel voor haar doen, maar ik geef niet mijn leven voor haar op. En het klinkt alsof TO's moeder dat wel van haar verwacht.
TO ik denk dat de tip van duidelijke afspraken met je moeder maken de beste is. Dan weten jullie beiden waar jullie aan toe zijn en hopelijk geeft dat wat rust.
Natuurlijk is er niks mis mee dat TO's moeder haar hulp vraagt bij een nieuwe wasmachine, maar niet kunnen accepteren dat TO niet even wat burgerking komt langs brengen is natuurlijk compleet van de zotte.
Het lastige is echter dat TO en haar vader dit gedrag zelf in de hand hebben gewerkt, door altijd te luisteren en haar te gehoorzamen (want zo klinkt het) in vrijwel alles dat ze wil. Verdeeld over twee mensen is dat veel, maar misschien nog te overzien. Helaas komt nu haar vader dat niet meer kan alles bij TO terecht.
Ze hadden haar al veel eerder zelfredzaam moeten maken, zodat ze moeder nu de steun zou kunnen geven die ze nodig heeft.
Heel erg fijn dat anderen wel voor elk wissewasje zouden springen, omdat iemand nu eenmaal je moeder is, maar als mijn moeder dat zou dan kon ze de boom in. Ik wil heel veel voor haar doen, maar ik geef niet mijn leven voor haar op. En het klinkt alsof TO's moeder dat wel van haar verwacht.
TO ik denk dat de tip van duidelijke afspraken met je moeder maken de beste is. Dan weten jullie beiden waar jullie aan toe zijn en hopelijk geeft dat wat rust.
I do cross stitch; so you know that I have the patience to stab something a thousand times
dinsdag 31 juli 2018 om 17:54
Als de moeder van TO laat kinderen kreeg zoals zij schreef, dan zal ze eerder 70+ zijn.TanteBedelia schreef: ↑31-07-2018 17:46Ik denk zomaar dat moeder bijna tegen de 60 is, voor borstkanker in een verpleeghuis of zorgcentrum is eigenlijk
te vroeg voor. Denk ik.
Maar misschien kan moeder kleiner wonen bij haar partner in de buurt.
Dat gezegd hebbende is het vaak niet mogelijk voor partners om samen te blijven wonen wanneer één van die partners aan dementie lijdt. De demente partner heeft dan intensieve en bewaakte zorg nodig, terwijl de gezonde partner minder of geen zorg nodig heeft en om die reden dus geen intensieve en bewaakte zorgplek bezet mag houden.
dinsdag 31 juli 2018 om 17:54
Dus ze heeft borstkanker, kan slecht uit de voeten, haar man "is er niet meer" (zit in een verzorgingstehuis waar ze waarschijnlijk nauwelijks zelf geraakt), ze is vreselijk eenzaam want ze ziet zelden nog mensen (waarschijnlijk 1 keer per week een huishoudelijke hulp voor een uur of 2 en dan nog 1 keer per week een vrijwilliger) en dan laat haar enige dochter haar ook nog stikken.
Dat ze belt als je aan 't werk bent is niet handig.
Maar neem dan op zo'n moment niet op.
Of neem gewoon totaal niet meer op, zeg dat ze vergeet dat ze ooit een kind gehad heeft, ... want tja ... jij hebt toch nooit zin om tijd aan haar te besteden.
Maar dan weet ze tenminste waar ze staat.
Ik ken weinig ouders die niet op hun kinderen leunen als ze 70+ zijn.
Al helemaal als ze dan ook nog es zwaar ziek zijn (kanker is gewoon een zware ziekte!). En al helemaal als ze er alleen voor staan.
Jij en je moeder hebben gewoon "de pech" dat ze maar 1 kind heeft en dat je de zorg dus niet over broers en zussen kan uitspreiden.
Dat ze belt als je aan 't werk bent is niet handig.
Maar neem dan op zo'n moment niet op.
Of neem gewoon totaal niet meer op, zeg dat ze vergeet dat ze ooit een kind gehad heeft, ... want tja ... jij hebt toch nooit zin om tijd aan haar te besteden.
Maar dan weet ze tenminste waar ze staat.
Ik ken weinig ouders die niet op hun kinderen leunen als ze 70+ zijn.
Al helemaal als ze dan ook nog es zwaar ziek zijn (kanker is gewoon een zware ziekte!). En al helemaal als ze er alleen voor staan.
Jij en je moeder hebben gewoon "de pech" dat ze maar 1 kind heeft en dat je de zorg dus niet over broers en zussen kan uitspreiden.
dinsdag 31 juli 2018 om 17:57
Ze zegt dat de moeder sinds de geboorte van haar kids wel contact wil.Ikhouvankaas schreef: ↑31-07-2018 17:47To woont pas 6 jaar opzichzelf en partner word niet geaccepteerd door moeder.
In welk opzicht zou het een optie zijn moeder in huis te nemen?
Daar zou toch niemand beter van worden?
Maar ach, het is potverdorie je moeder he. Niet zomaar iemand. Tenzij ik mishandeld ben of mijn moeder een psychopaat is zou ik me moeder niet in de pinarie laten zitten. Wat vroeger is gezegd tijdens een depressie is verleden tijd.
Die vrouw zoekt wanhopig aandacht zo te lezen. Niet vreemd als je man ‘weg’ is en je enigst kind nu een eigen leven leidt. Iedereen gaat er anders mee om. Persoonlijk vind ik ouderen die zo’n eenzaam bestaan leiden heel erg zielig. Ik ben liever dood eerlijk gezegd.
dinsdag 31 juli 2018 om 17:57
Ik vind 1 van de voordelen van de NL cultuur dat je je niet verplicht hoeft te laten opzadelen met mensen die alleen maar energie vreten puur omdat het nu eenmaal familie is. Een bloedband betekent niet dat je er alles voor uit je handen moet laten vallen. Helemaal niet als ze altijd al egoistisch zijn geweest.
dinsdag 31 juli 2018 om 17:58
Tegen de 60? TO is 35 en haar ouders hebben haar op latere leeftijd (dan denk ik: rond de 40) gekregen. TO’s moeder zal dus in de 70 zijn. Maar inderdaad, samen in een verpleeghuis zal niet zomaar lukken, zeker als haar man intensieve zorg nodig heeft.TanteBedelia schreef: ↑31-07-2018 17:46Ik denk zomaar dat moeder bijna tegen de 60 is, voor borstkanker in een verpleeghuis of zorgcentrum is eigenlijk
te vroeg voor. Denk ik.
Maar misschien kan moeder kleiner wonen bij haar partner in de buurt.
TO, ik begrijp het verdriet uit je jeugd, en dat zal nu nog doorwerken. Lijkt me niet meer dan logisch. Maar je kan in dit stadium denk ik niet meer van je moeder verwachten dat ze geen beroep meer op je doet. Misschien kun je duidelijke afspraken maken over wat je voor haar wel en niet kan(/wil) doen. En inderdaad, vergroot haar zelfredzaamheid. Whatsappen en internetbankieren is niet moeilijk te leren bijvoorbeeld. Dat kunnen mijn ouders van in de 70 ook.
En wellicht is er voor jou winst te behalen in het leren om je grenzen op een goede manier aan te geven. Dat lijkt me, gezien je verleden, best lastig. Daar zou je hulp bij kunnen krijgen.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:00
In plaats van te zeggen dat ze dan maar het contact met haar moeder moet verbreken omdat ze een vreselijk kind is zouden jullie ook met tips kunnen komen, daarvoor heeft ze immers het topic geopend.
To werk en heeft kinderen mag ze daar af en toe ook iets leuks mee doen?
Nee dan moet er een snack worden gebracht en ruzie als dit niet gebeurd.
Ben ik nu gek aan worden?
To werk en heeft kinderen mag ze daar af en toe ook iets leuks mee doen?
Nee dan moet er een snack worden gebracht en ruzie als dit niet gebeurd.
Ben ik nu gek aan worden?
dinsdag 31 juli 2018 om 18:02
Cafetière schreef: ↑31-07-2018 17:57Ik vind 1 van de voordelen van de NL cultuur dat je je niet verplicht hoeft te laten opzadelen met mensen die alleen maar energie vreten puur omdat het nu eenmaal familie is. Een bloedband betekent niet dat je er alles voor uit je handen moet laten vallen. Helemaal niet als ze altijd al egoistisch zijn geweest.
Hier zijn mensen veel zakelijker, ook naar hun ouders toe. Ik vind dat geen voordeel hoor. Maar ieder zijn ding.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:03
En dan hangt ze dus 10 keer per dag aan de lijn omdat haar computer is gecrasht, omdat ze het juiste knopje niet vindt, omdat ze haar wachtwoord is vergeten, ...SallySpectra* schreef: ↑31-07-2018 17:58
TO, ik begrijp het verdriet uit je jeugd, en dat zal nu nog doorwerken. Lijkt me niet meer dan logisch. Maar je kan in dit stadium denk ik niet meer van je moeder verwachten dat ze geen beroep meer op je doet. Misschien kun je duidelijke afspraken maken over wat je voor haar wel en niet kan(/wil) doen. En inderdaad, vergroot haar zelfredzaamheid. Whatsappen en internetbankieren is niet moeilijk te leren bijvoorbeeld. Dat kunnen mijn ouders van in de 70 ook.
Dan zou ik liever 1 keer per week of per 2 weken zelf met mijn eigen computer naar ginder trekken en alles in 1 ruk betalen.
En daar een vaste afspraak van maken. Of die facturen effe oppikken en het thuis regelen.
Kost minder tijd en gebel.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:04
Het is je moeder. Die ziek is. Die oud is. Die eenzaam is.Ikhouvankaas schreef: ↑31-07-2018 18:00In plaats van te zeggen dat ze dan maar het contact met haar moeder moet verbreken omdat ze een vreselijk kind is zouden jullie ook met tips kunnen komen, daarvoor heeft ze immers het topic geopend.
To werk en heeft kinderen mag ze daar af en toe ook iets leuks mee doen?
Nee dan moet er een snack worden gebracht en ruzie als dit niet gebeurd.
Ben ik nu gek aan worden?
Ik vind het echt een eyeopener om dit soort reacties te lezen van mensen over hun moeder.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:05
Bedankt voor de reacties.
En de voor degene die me kil en egoistisch vinden: als jullie mijn verhaal goed gelezen hebben dan blijkt daaruiylr dat ze me al claimde voor dat ze ziek werd en mijn vader naar een verpleeghuis ging. Als ik "kil" reageer voel ik me er natuurlijk niet lekker bij maar ik hoor toch geen schuldgevoel te hebben als ik aangeef iets niet te kunnen doen?
Heb weleens normaal aangegeven dat ze me niet overal voor hoeft te bellen en ik het druk heb maar ze voelt zich dan beledigd of ze praat eroverheen. Ze zegt dan ik doe hier luchtig over want ik heb al genoeg problemen. Je hebt dit al vaker gezegd
Wat overkomt als: oke je je hebt je hart gelucht maar er wordt niks mee gedaan. Hoe ik me voel is niet belangrijk.
Ik weet ook wel dat mn vader en ik haar gedrag hebben gestimuleerd maar het is ook al afgelopen een dubbel gevoel
Wil haar helpen maar ook een eigen leven leiden.
En de voor degene die me kil en egoistisch vinden: als jullie mijn verhaal goed gelezen hebben dan blijkt daaruiylr dat ze me al claimde voor dat ze ziek werd en mijn vader naar een verpleeghuis ging. Als ik "kil" reageer voel ik me er natuurlijk niet lekker bij maar ik hoor toch geen schuldgevoel te hebben als ik aangeef iets niet te kunnen doen?
Heb weleens normaal aangegeven dat ze me niet overal voor hoeft te bellen en ik het druk heb maar ze voelt zich dan beledigd of ze praat eroverheen. Ze zegt dan ik doe hier luchtig over want ik heb al genoeg problemen. Je hebt dit al vaker gezegd
Wat overkomt als: oke je je hebt je hart gelucht maar er wordt niks mee gedaan. Hoe ik me voel is niet belangrijk.
Ik weet ook wel dat mn vader en ik haar gedrag hebben gestimuleerd maar het is ook al afgelopen een dubbel gevoel
Wil haar helpen maar ook een eigen leven leiden.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:06
Ruzie maak je met zijn 2-en. Als TO niet ingaat op moeders onvrede en deze voor kennisgeving aanneemt, hoeft er geen ruzie te komen.Ikhouvankaas schreef: ↑31-07-2018 18:00In plaats van te zeggen dat ze dan maar het contact met haar moeder moet verbreken omdat ze een vreselijk kind is zouden jullie ook met tips kunnen komen, daarvoor heeft ze immers het topic geopend.
To werk en heeft kinderen mag ze daar af en toe ook iets leuks mee doen?
Nee dan moet er een snack worden gebracht en ruzie als dit niet gebeurd.
Ben ik nu gek aan worden?
dinsdag 31 juli 2018 om 18:07
Ik zou dit nooit schrijven over mijn eigen moeder. Omdat zij wel een echte moeder is die mijn ontwikkeling voorop zette. Totaal ander verhaal. Ik kijk gewoon naar de persoon en watvoor invloed diegene heeft gehad op -in dit geval- het leven van TO. Daar baseer ik mijn mening op. Ik zie het niet alleen zo als "het is je moeder".
dinsdag 31 juli 2018 om 18:08
Waarom neem jij die woorden van je moeder zo zwaar op en waarom voel je je schuldig?Onlychild35 schreef: ↑31-07-2018 18:05Bedankt voor de reacties.
En de voor degene die me kil en egoistisch vinden: als jullie mijn verhaal goed gelezen hebben dan blijkt daaruiylr dat ze me al claimde voor dat ze ziek werd en mijn vader naar een verpleeghuis ging. Als ik "kil" reageer voel ik me er natuurlijk niet lekker bij maar ik hoor toch geen schuldgevoel te hebben als ik aangeef iets niet te kunnen doen?
Heb weleens normaal aangegeven dat ze me niet overal voor hoeft te bellen en ik het druk heb maar ze voelt zich dan beledigd of ze praat eroverheen. Ze zegt dan ik doe hier luchtig over want ik heb al genoeg problemen. Je hebt dit al vaker gezegd
Wat overkomt als: oke je je hebt je hart gelucht maar er wordt niks mee gedaan. Hoe ik me voel is niet belangrijk.
Ik weet ook wel dat mn vader en ik haar gedrag hebben gestimuleerd maar het is ook al afgelopen een dubbel gevoel
Wil haar helpen maar ook een eigen leven leiden.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:08
TO is 35 en moeder heeft haar op latere leeftijd gekregen.TanteBedelia schreef: ↑31-07-2018 17:46Ik denk zomaar dat moeder bijna tegen de 60 is, voor borstkanker in een verpleeghuis of zorgcentrum is eigenlijk
te vroeg voor. Denk ik.
Maar misschien kan moeder kleiner wonen bij haar partner in de buurt.
Ik schat moeder rond de 70-75 jaar.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:08
Kan me voorstellen dat de verantwoording zwaar drukt.
Vaste dagen waarop je haar bezoekt kunnen helpen. Bv op di samen met haar de boodschapjes (weekboodschapppen evt laten bezorgen maar dan blijven er nog wel andere winkels over), andere dingen die ze niet alleen kan kopen, naar de dokter. Onverdeelde aandacht voor haar.
Op een andere dag samen eten of haar ophalen om bij jou te eten.
Heeft ze hulp in huis? Zorg dat die weer op een andere dag komt, dan heeft ze door de week heen aanspraak en kan ze ook praktische huishoudelijke dingen mee bespreken.
Elke dag bellen lijkt me er wel bij horen.
Belt ze met een acuut probleem, dan moet het opgelost worden. Zo niet dan zeg je dat je er 'de dinsdag' (of een andere zorg(middag)dag die je kiest weer op terugkomt)
Ook kun je bv de zonnebloem inschakelen. Komt er een keer in de zoveel tijd een vrijwilliger langs en kan ze mee naar uitstapjes in de buurt zoals een concert georganiseerd door de zonnebloem.
Maatschappelijk werk inschakelen zou ook kunnen. Huisarts werd al genoemd.
Kijk of je de druk wat kan verdelen. En tuurlijk mag je ook je grenzen aangeven. Veel sterkte!
Vaste dagen waarop je haar bezoekt kunnen helpen. Bv op di samen met haar de boodschapjes (weekboodschapppen evt laten bezorgen maar dan blijven er nog wel andere winkels over), andere dingen die ze niet alleen kan kopen, naar de dokter. Onverdeelde aandacht voor haar.
Op een andere dag samen eten of haar ophalen om bij jou te eten.
Heeft ze hulp in huis? Zorg dat die weer op een andere dag komt, dan heeft ze door de week heen aanspraak en kan ze ook praktische huishoudelijke dingen mee bespreken.
Elke dag bellen lijkt me er wel bij horen.
Belt ze met een acuut probleem, dan moet het opgelost worden. Zo niet dan zeg je dat je er 'de dinsdag' (of een andere zorg(middag)dag die je kiest weer op terugkomt)
Ook kun je bv de zonnebloem inschakelen. Komt er een keer in de zoveel tijd een vrijwilliger langs en kan ze mee naar uitstapjes in de buurt zoals een concert georganiseerd door de zonnebloem.
Maatschappelijk werk inschakelen zou ook kunnen. Huisarts werd al genoemd.
Kijk of je de druk wat kan verdelen. En tuurlijk mag je ook je grenzen aangeven. Veel sterkte!
dinsdag 31 juli 2018 om 18:09
Loulla het heeft niks te maken met hoe ik denk over mijn moeder.
To's moeder heeft haar partner niet geaccepteerd en nu er kinderen zijn en ze daar toch deel van uit maken nou ja voorruit dan mag de partner er wel zijn.
To heeft mede door haar moeder geen leuke jeugd gehad maar is toch 29 jaar gebleven om te helpen.
Als ik dit lees ben ik eerder verbaasd hoe mensen soms met hun kinderen omgaan...
To's moeder heeft haar partner niet geaccepteerd en nu er kinderen zijn en ze daar toch deel van uit maken nou ja voorruit dan mag de partner er wel zijn.
To heeft mede door haar moeder geen leuke jeugd gehad maar is toch 29 jaar gebleven om te helpen.
Als ik dit lees ben ik eerder verbaasd hoe mensen soms met hun kinderen omgaan...
