Relaties
alle pijlers
Claimende moeder ..HELP
dinsdag 31 juli 2018 om 16:37
Ik heb een claimende moeder en het wordt met teveel.
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
dinsdag 31 juli 2018 om 18:10
Kun jij haar dat niet leren? Avondje samen zitten en ze heeft het geleerd. Alleen tegen haar zeggen dat ze het moet leren, heeft ze niet zoveel aan natuurlijk.Onlychild35 schreef: ↑31-07-2018 18:08Trouwens: zelf leren internetbankieren heb ik al jaren geleden aangegeven dat ze dat moet leren. Maar dat wilde ze niet
Een smartphone wilt ze ook niet..
Dan houdt t op....
dinsdag 31 juli 2018 om 18:10
Ik vindt TO niet hard en egoïstisch overkomen. Moeder van TO trekt aan alle kanten aan TO waardoor TO het gevoel heeft dat ze compleet overvraagd wordt. TO heeft ook een partner en is zelf moeder. TO's vraag is min of meer hoe stel ik duidelijke grenzen richting mijn moeder ter bescherming van mijzelf en mijn gezin?
TO's moeder kan wel zeggen dat TO de belangrijkste persoon is in haar leven maar bij TO zijn er naast moeder nog andere personen die belangrijker zijn.
TO werkt en moeder belt een probleempje dat eigenlijk kan wachten tot je thuis bent. Er zijn genoeg werkgevers die privé gesprekken tijdens werktijd niet waarderen. Ik snap dan ook heel goed dat TO tijdens haar werk niet lastig gevallen wil worden door moeder voor allerlei wissewasjes. Haar werk kan er onder leiden of in het ergste geval uiteindelijk leiden tot een aantekening / officiële berisping / ontslag.
Ik zou willen adviseren contact op te nemen met de huisarts van je moeder. Het kan zijn dat je moeder depressief is of gaat worden en dat je voor haar hulp wilt, maar dat jij geen mantelzorger kunt zijn of nog meer hulp kunt verlenen dan je al doet omdat het voor jou al te veel is. Vraag of je moeder in aanmerking kan komen voor therapie, dagopvang of wat dan ook waarin ze leert zelfredzaam te worden. Wellicht is een buddy een oplossing voor haar?
TO's moeder kan wel zeggen dat TO de belangrijkste persoon is in haar leven maar bij TO zijn er naast moeder nog andere personen die belangrijker zijn.
TO werkt en moeder belt een probleempje dat eigenlijk kan wachten tot je thuis bent. Er zijn genoeg werkgevers die privé gesprekken tijdens werktijd niet waarderen. Ik snap dan ook heel goed dat TO tijdens haar werk niet lastig gevallen wil worden door moeder voor allerlei wissewasjes. Haar werk kan er onder leiden of in het ergste geval uiteindelijk leiden tot een aantekening / officiële berisping / ontslag.
Ik zou willen adviseren contact op te nemen met de huisarts van je moeder. Het kan zijn dat je moeder depressief is of gaat worden en dat je voor haar hulp wilt, maar dat jij geen mantelzorger kunt zijn of nog meer hulp kunt verlenen dan je al doet omdat het voor jou al te veel is. Vraag of je moeder in aanmerking kan komen voor therapie, dagopvang of wat dan ook waarin ze leert zelfredzaam te worden. Wellicht is een buddy een oplossing voor haar?
dinsdag 31 juli 2018 om 18:12
Eens met wat erdoor vele forummers is gezegd: contact structureren lijkt me super en moeder toch helpen met wasmachine en internetbankieren.
Wat ik nog zou willen toevoegen:
Probeer het contact tussen je moeder en jou wat positiever te laten verlopen.
Geef haar een iPad cadeau en ga Skypen: hou haar op de hoogte van wat er met kleinkind zoal gebeurd, wordt steeds leuker. Misschien helpt het ook tegen een internetaversie.
Onderneem eens een keer iets met haar (als haar gezondheid het toelaat); ook eens buiten haar 4 muren: samen lunchen, wandelen, ijsje eten, plantjes kopen, kerstspullen bij tuinbedrijf bekijken- kleinkind mee, kleding (voor haar of kleinkind) kopen etc.
Dan maakt ze ook weer eens wat mee waar ze een tijdje mee vooruit kan.
Wat ik nog zou willen toevoegen:
Probeer het contact tussen je moeder en jou wat positiever te laten verlopen.
Geef haar een iPad cadeau en ga Skypen: hou haar op de hoogte van wat er met kleinkind zoal gebeurd, wordt steeds leuker. Misschien helpt het ook tegen een internetaversie.
Onderneem eens een keer iets met haar (als haar gezondheid het toelaat); ook eens buiten haar 4 muren: samen lunchen, wandelen, ijsje eten, plantjes kopen, kerstspullen bij tuinbedrijf bekijken- kleinkind mee, kleding (voor haar of kleinkind) kopen etc.
Dan maakt ze ook weer eens wat mee waar ze een tijdje mee vooruit kan.
De toekomst is niet meer wat het was
dinsdag 31 juli 2018 om 18:14
Believe me, ik heb hier zo'n schoonmoeder die totaal niet met elektronische toestanden omkan.SallySpectra* schreef: ↑31-07-2018 18:10Kun jij haar dat niet leren? Avondje samen zitten en ze heeft het geleerd. Alleen tegen haar zeggen dat ze het moet leren, heeft ze niet zoveel aan natuurlijk.
Man haalt dus met veel meer liefde 2 keer per maand de facturen op en betaalt ze zelf.
(En zij betaalt ze cash terug.)
Liever dat dan dat ze 100.000 keer zou bellen en dat het dan nog misloopt.
Leren?
Het is al een mirakel dat ze intussen weet hoe een bankkaart werkt.
Ook letterlijk 1.000 keer voor moeten doen én zelfs dan vergeet ze de helft van de tijd haar codes, waar ze dat ding in moet steken, ... en hangt ze weer aan de lijn.
GSM? Heeft ze niet.
Kan ze totaal niet mee werken en na de 27e keer dat ding laten vastlopen, hebben we het maar opgegeven.
Als ik opstartster hoor over haar moeder, gok ik dat dit ook een verhaal zonder einde wordt waarbij het toch echt niet gaat lukken met internet-toestanden.
anoniem_351483 wijzigde dit bericht op 31-07-2018 18:17
8.37% gewijzigd
dinsdag 31 juli 2018 om 18:14
Moeder 73 en vader 88
dinsdag 31 juli 2018 om 18:17
mdh schreef: ↑31-07-2018 18:12Eens met wat erdoor vele forummers is gezegd: contact structureren lijkt me super en moeder toch helpen met wasmachine en internetbankieren.
Wat ik nog zou willen toevoegen:
Probeer het contact tussen je moeder en jou wat positiever te laten verlopen.
Geef haar een iPad cadeau en ga Skypen: hou haar op de hoogte van wat er met kleinkind zoal gebeurd, wordt steeds leuker. Misschien helpt het ook tegen een internetaversie.
Onderneem eens een keer iets met haar (als haar gezondheid het toelaat); ook eens buiten haar 4 muren: samen lunchen, wandelen, ijsje eten, plantjes kopen, kerstspullen bij tuinbedrijf bekijken- kleinkind mee, kleding (voor haar of kleinkind) kopen etc.
Dan maakt ze ook weer eens wat mee waar ze een tijdje mee vooruit kan.
Ik ga weleens met haar naar buiten even wandelen of met mn kids met haar naar een speeltuin. Maar dit is niet wekelijks. Als ik vrij ben wil ik soms ook gewoon wat voor mezelf doen of met mn gezin. En als we dan buiten zijn zie ik haar genieten. Wat ik zelf natuurlijk ook fijn vind
dinsdag 31 juli 2018 om 18:18
Iemand die depressief is gaat op een hele andere manier om met zaken.Ikhouvankaas schreef: ↑31-07-2018 18:09Loulla het heeft niks te maken met hoe ik denk over mijn moeder.
To's moeder heeft haar partner niet geaccepteerd en nu er kinderen zijn en ze daar toch deel van uit maken nou ja voorruit dan mag de partner er wel zijn.
To heeft mede door haar moeder geen leuke jeugd gehad maar is toch 29 jaar gebleven om te helpen.
Als ik dit lees ben ik eerder verbaasd hoe mensen soms met hun kinderen omgaan...
Ik excuseer het gedrag van de moeder niet, maar wil toch even benadrukken dat de moeder volgens TO ook een heel zwaar leven heeft gehad en wellicht heeft ze daar nooit professionele hulp voor gekregen.
De manier hoe TO ermee omgaat doet me denken aan vicieuze cirkel.
Ik weet niet hoe TO zelf met haar eigen gezin mee omgaat, maar misschien is nu een goed moment om het verleden te vergeten, een psycholoog voor zowel moeder als haarzelf regelen en vooruit te kijken.
Ik vind het niet oké om tegen je zieke bejaarde moeder te zeggen dat ze je niet overal voor hoeft te bellen en dat je het te druk hebt voor haar. Het komt heel erg wreed over.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:20
Misschien een leugentje om bestwil? “Mam, we mogen niet meer bellen op het werk, maar appen kan wel?”Onlychild35 schreef: ↑31-07-2018 18:08Trouwens: zelf leren internetbankieren heb ik al jaren geleden aangegeven dat ze dat moet leren. Maar dat wilde ze niet
Een smartphone wilt ze ook niet..
Dan houdt t op....
dinsdag 31 juli 2018 om 18:20
In de OP staat dat moeder haar op latere leeftijd kreeg, dus moeder kan net zo goed 70+ zijn. En ze is sowieso al jaren gehandicapped.TanteBedelia schreef: ↑31-07-2018 17:46Ik denk zomaar dat moeder bijna tegen de 60 is, voor borstkanker in een verpleeghuis of zorgcentrum is eigenlijk
te vroeg voor. Denk ik.
Ik vind April2018april's advies erg scherp; Je moeder heeft het zeker zwaar, maar jij ervaart het als nog zwaarder, omdat ze je al jaren claimt en je een eigen leven ontzegt. Als zij je om hulp vraagt, trek jij bij wijze van spreken meteen je zwaard om te strijden en je leven te beschermen tegen haar inmenging. Ik denk dat daar je kille toon vandaan komt. Maar het is nu te laat om die strijd nog te voeren.
Het is ook een strijd die je niet meer moet willen voeren. Je HEBT je eigen leven met werk, vriend en kinderen. Stop met het strijden, ruim vrijwillig een deel van je leven in om voor je moeder te zorgen, en zie niet elke claim als een aanval. Dat zijn het natuurlijk wel; Je moeder doet haar best jouw leven weer in te pikken. Maar doe niet meer mee aan die strijd. Geef vriendelijk en duidelijk je grenzen aan, en negeer vooral haar manipulatieve opmerkingen over hoe zielig ze is of dat je haar pijn doet. Je kan wat kant-en-klare zinnetjes instuderen als ze weer zoiets zegt ('wat vervelend voor je, maar ik heb nu geen tijd, ik bel je later.') en dat gewoon blijven herhalen, of ophangen. Doe niet iets uit schuldgevoel, maar alleen omdat je je moeder echt graag ergens mee wilt helpen. En regel praktische hulp, want ook jij hebt het natuurlijk zwaar als mantelzorger. Maar als je haar manipulatieve houding kan negeren, zal dat je al veel energie schelen.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:21
Hoe vaak zie je je moeder voor langer dan een uur?Onlychild35 schreef: ↑31-07-2018 18:17Ik ga weleens met haar naar buiten even wandelen of met mn kids met haar naar een speeltuin. Maar dit is niet wekelijks. Als ik vrij ben wil ik soms ook gewoon wat voor mezelf doen of met mn gezin. En als we dan buiten zijn zie ik haar genieten. Wat ik zelf natuurlijk ook fijn vind
dinsdag 31 juli 2018 om 18:22
Of gewoon moeder de werkuren melden (of zelf opschrijven en op 't prikbord in de keuken / naast de telefoon hangen) en zeggen dat er alleen gebeld kan worden buiten de uren?Nummer*Zoveel schreef: ↑31-07-2018 18:20Misschien een leugentje om bestwil? “Mam, we mogen niet meer bellen op het werk, maar appen kan wel?”
Tenzij het huis afbrandt of ze in t ziekenhuis belandt.
Breidt die uren rustig uit met de reistijd.
Er zijn weinig dingen die niet kunnen wachten tot 's avonds na het werk.
anoniem_351483 wijzigde dit bericht op 31-07-2018 18:24
13.14% gewijzigd
dinsdag 31 juli 2018 om 18:23
Heel herkenbaar, al ben ik dan niet enig kind. Mijn moeder was ook zo'n type. Hoe lang je dan ook bij haar was, als je wegging zei ze altijd : ga je nu al weg? Ook zo fijn.
Ze belde iedere dag om 18.00 uur en klaagde dan dat ik altijd zat te eten als ze belde......
En mijn schoonmoeder tegen haar enige zoon : er is een lamp kapot, kan je daar even voor langs komen. Zegt de zoon, ik kom morgen weer langs, als gebruikelijk. Zegt de moeder : dan klim ik zelf wel even op een trapje....
Ze lijken altijd te werken op je schuldgevoel, want wat je dan ook doet, het is nooit genoeg.
Ze belde iedere dag om 18.00 uur en klaagde dan dat ik altijd zat te eten als ze belde......
En mijn schoonmoeder tegen haar enige zoon : er is een lamp kapot, kan je daar even voor langs komen. Zegt de zoon, ik kom morgen weer langs, als gebruikelijk. Zegt de moeder : dan klim ik zelf wel even op een trapje....
Ze lijken altijd te werken op je schuldgevoel, want wat je dan ook doet, het is nooit genoeg.
anoniem_28780 wijzigde dit bericht op 31-07-2018 18:24
8.60% gewijzigd
dinsdag 31 juli 2018 om 18:24
To, ik begrijp heel goed dat je hier geen zin in hebt. Dit is gigantisch belastend voor je omdat alles op haar moment moet, maar ook omdat ze eisen stelt en geen waardering laat blijken. Dat ondermijnt natuurlijk jouw bereidheid om haar te helpen. Je doet al je hele leven van alles voor haar, ik vermoed dat je jeugd daardoor een stuk minder leuk was. Zij ziet dit echter als totaal vanzelfsprekend en is zo druk bezig met haar eigen ellende dat ze geen ruimte heeft om rekening met jou te houden. Ik vind het heel logisch dat het consequent negeren van jouw behoeftes ten behoeve van die van haar op lange termijn veel frustratie oproept.
Wat kun je hier in de praktijk mee? Ik zou het als een goede oefening zien in het afbakenen van grenzen. Het idee van vaste belmomenten lijkt me een heel goed idee! Ik weet alleen niet of elke dag daarvoor de beste optie is, misschien kun je bijvoorbeeld twee keer door de weeks bellen en in het weekend een ochtendje op bezoek gaan. Bedenk voor jezelf wat voor jou een goede frequentie is en communiceer daar duidelijk over met je moeder. Als ze op andere momenten belt, zou ik vragen of het een noodgeval is en anders ophangen. De klusjes die je noemt zijn niet zo zwaar, maar doordat ze altijd op haar moment moeten wordt het toch een grote belasting. Als je diezelfde klusjes kunt doen op een moment dat het jou uitkomt, hoop ik dat het veel minder heftig voelt.
Daarnaast lijkt het me een heel goed idee om manieren te bedenken waarop je moeder minder afhankelijk is. Er zijn vast clubjes of andere vormen van dagbesteding voor ouderen in jullie regio. Ook kun je bedrijven vinden die tegen betaling je moeder wat gezelschap kunnen houden. Zo wordt je moeder minder eenzaam én minder afhankelijk van jou. Want laten we eerlijk zijn: zelfs als je elke dag twee uur langs zou gaan (wat me onmogelijk en onwenselijk lijkt), dan zou ze nog 22 uur per dag alleen zijn. Jij kán niet in je eentje de volledige invulling van haar (sociale) leven vormen.
Als je dit allemaal niet ziet zitten, kun je altijd het contract verbreken. Jij bent niet verantwoordelijk voor haar geluk, dat is ze zelf. Ze heeft al genoeg een beroep op jou gedaan voor een heel mensenleven, lijkt me zo. Het lijkt me dan ook bijzonder onterecht als ze jou een schuldgevoel geeft. Als het nog steeds te belastend is na de bovenstaande aanpassingen is het noodzakelijk om prioriteit te geven aan jouw eigen welzijn en dat van je gezin.
En over de mensen die zeggen dat je dit gedrag zelf in stand hebt gehouden: klopt, maar het lijkt me bijzonder moeilijk om dat niet te doen als je ermee opgroeit. En dat je het ooit hebt gedaan betekent natuurlijk niet dat je verplicht bent om het te blijven doen.
Wat kun je hier in de praktijk mee? Ik zou het als een goede oefening zien in het afbakenen van grenzen. Het idee van vaste belmomenten lijkt me een heel goed idee! Ik weet alleen niet of elke dag daarvoor de beste optie is, misschien kun je bijvoorbeeld twee keer door de weeks bellen en in het weekend een ochtendje op bezoek gaan. Bedenk voor jezelf wat voor jou een goede frequentie is en communiceer daar duidelijk over met je moeder. Als ze op andere momenten belt, zou ik vragen of het een noodgeval is en anders ophangen. De klusjes die je noemt zijn niet zo zwaar, maar doordat ze altijd op haar moment moeten wordt het toch een grote belasting. Als je diezelfde klusjes kunt doen op een moment dat het jou uitkomt, hoop ik dat het veel minder heftig voelt.
Daarnaast lijkt het me een heel goed idee om manieren te bedenken waarop je moeder minder afhankelijk is. Er zijn vast clubjes of andere vormen van dagbesteding voor ouderen in jullie regio. Ook kun je bedrijven vinden die tegen betaling je moeder wat gezelschap kunnen houden. Zo wordt je moeder minder eenzaam én minder afhankelijk van jou. Want laten we eerlijk zijn: zelfs als je elke dag twee uur langs zou gaan (wat me onmogelijk en onwenselijk lijkt), dan zou ze nog 22 uur per dag alleen zijn. Jij kán niet in je eentje de volledige invulling van haar (sociale) leven vormen.
Als je dit allemaal niet ziet zitten, kun je altijd het contract verbreken. Jij bent niet verantwoordelijk voor haar geluk, dat is ze zelf. Ze heeft al genoeg een beroep op jou gedaan voor een heel mensenleven, lijkt me zo. Het lijkt me dan ook bijzonder onterecht als ze jou een schuldgevoel geeft. Als het nog steeds te belastend is na de bovenstaande aanpassingen is het noodzakelijk om prioriteit te geven aan jouw eigen welzijn en dat van je gezin.
En over de mensen die zeggen dat je dit gedrag zelf in stand hebt gehouden: klopt, maar het lijkt me bijzonder moeilijk om dat niet te doen als je ermee opgroeit. En dat je het ooit hebt gedaan betekent natuurlijk niet dat je verplicht bent om het te blijven doen.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:24
dinsdag 31 juli 2018 om 18:29
In hoeverre is jouw moeder zelfredzaam en/of leerbaar?
Ik zou een afspraak maken bij de huisarts of het maatschappelijk werk.
Als je iemand hebt om op te leunen, dan ga je ook veel sneller leunen dan zelf iets uitzoeken. Het is namelijk erg gemakkelijk om dingen te vragen. Voor jouw geboorte of toen jij een kind was wist ze toch ook wel hoe een wasmachine werkte? Of welke stappen er nodig zijn om te begrijpen hoe een wasmachine werkt?
Mijn moeder heeft een laag niveau en psychische problematiek. Nu ik sinds kort weer thuis woon merk ik dat zij mij al snel zomaar dingen vraag. Ik stimuleer haar dan om het eerst zelf te proberen/lezen/bedenken en als het dan niet lukt zij mij mag roepen.
Ik zou een afspraak maken bij de huisarts of het maatschappelijk werk.
Als je iemand hebt om op te leunen, dan ga je ook veel sneller leunen dan zelf iets uitzoeken. Het is namelijk erg gemakkelijk om dingen te vragen. Voor jouw geboorte of toen jij een kind was wist ze toch ook wel hoe een wasmachine werkte? Of welke stappen er nodig zijn om te begrijpen hoe een wasmachine werkt?
Mijn moeder heeft een laag niveau en psychische problematiek. Nu ik sinds kort weer thuis woon merk ik dat zij mij al snel zomaar dingen vraag. Ik stimuleer haar dan om het eerst zelf te proberen/lezen/bedenken en als het dan niet lukt zij mij mag roepen.
Wie wat wil die moet wat.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:30
Bah, wat vals! Hoe reageerde zoon? Ik denk dat ik haar veel succes had gewenst...Beter.Laat schreef: ↑31-07-2018 18:23En mijn schoonmoeder tegen haar enige zoon : er is een lamp kapot, kan je daar even voor langs komen. Zegt de zoon, ik kom morgen weer langs, als gebruikelijk. Zegt de moeder : dan klim ik zelf wel even op een trapje....
dinsdag 31 juli 2018 om 18:31
Je vergeet dat er grote kans is dat de moeder weer depressief is gezien alle ellende van de afgelopen tijd. Ze kan dus niet rationeel denken, TO wel.Ikhouvankaas schreef: ↑31-07-2018 18:24Maar loullah ze hoeft toch ook niet overal voor te bellen?
Ze moet toch ergens ook snappen dat to moet werken en niet altijd tijd heeft om ieder wisse wasje aan te horen?
Plus als to haar gevoelens uit word er over heen gewalst.
Liefde moet van 2 kanten komen ook tussen ouder en kind.
Het zeggen dat ze niet overal voor gebeld hoeft te worden en vervolgens haar frustratie uiten is niet handig.
Hoe vervelend ook, gewoon tot 10 tellen. Eerst begrip tonen voor het probleem van moeder, Vervolgens uitleggen dat er op een later tijdstip gebeld gaat worden en de reden waarom rustig uitleggen zonder verwijten.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:32
Als ik dit zo lees vind ik het echt zielig voor je moeder. 73 jaar, kanker, man in tehuis en dochter laat overduidelijk merken dat ze je irritant vind.
Ik snap de irritatie wel, maar dit is ook niet eerlijk naar haar toe.
Je kan beter gewoon duidelijk tegen haar zijn. Aangeven op welke dagen je hoe veel tijd aan haar kan besteden en voor de rest gewoon gewoon hulp inschakelen.
Ik snap de irritatie wel, maar dit is ook niet eerlijk naar haar toe.
Je kan beter gewoon duidelijk tegen haar zijn. Aangeven op welke dagen je hoe veel tijd aan haar kan besteden en voor de rest gewoon gewoon hulp inschakelen.
Great spirits have always encountered violent opposition from mediocre minds. The mediocre mind is incapable of understanding the man who refuses to bow blindly to conventional prejudices and chooses instead to express his opinions courageously and honest
dinsdag 31 juli 2018 om 18:38
Jij lijkt te vergeten dat de moeder van TO gewoon een volwassen vrouw is met een eigen verantwoordelijkheid voor haar leven en welzijn. De manier waarop deze moeder beslag legt op TO (als kind al, en nu ze zelf een gezin met kleine kinderen, een verantwoordelijke baan en een zieke vader heeft nog steeds) is gewoon niet OK.Loullah schreef: ↑31-07-2018 18:31Je vergeet dat er grote kans is dat de moeder weer depressief is gezien alle ellende van de afgelopen tijd. Ze kan dus niet rationeel denken, TO wel.
Het zeggen dat ze niet overal voor gebeld hoeft te worden en vervolgens haar frustratie uiten is niet handig.
Hoe vervelend ook, gewoon tot 10 tellen. Eerst begrip tonen voor het probleem van moeder, Vervolgens uitleggen dat er op een later tijdstip gebeld gaat worden en de reden waarom rustig uitleggen zonder verwijten.
dinsdag 31 juli 2018 om 18:42
dinsdag 31 juli 2018 om 18:58
Volgens mij lijk jijzelf ook wel een beetje op je moeder.
Waarom bestaan zaken als thuishulp, schoonmaker, wijkverpleging en tafeltje dekje? Om maar niet te zwijgen van aanleunwoningen e.d. Wanneer je moeder dat allemaal niet wil...dan is dat uiteindelijk haar eigen verantwoordelijkheid en niet die van jou...dus stop met jezelf te wentelen in geklaag in het kader van het martelaarschap...
Waarom bestaan zaken als thuishulp, schoonmaker, wijkverpleging en tafeltje dekje? Om maar niet te zwijgen van aanleunwoningen e.d. Wanneer je moeder dat allemaal niet wil...dan is dat uiteindelijk haar eigen verantwoordelijkheid en niet die van jou...dus stop met jezelf te wentelen in geklaag in het kader van het martelaarschap...
viva-amber wijzigde dit bericht op 31-07-2018 19:01
74.72% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
