Relaties
alle pijlers
Claimende moeder ..HELP
dinsdag 31 juli 2018 om 16:37
Ik heb een claimende moeder en het wordt met teveel.
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
dinsdag 31 juli 2018 om 19:00
Beste Onlychild,
Dit klinkt heel zwaar. Het valt niet mee om met claimende ouders om te gaan. En ik vind niet dat je kil bent. Integendeel, Ik vind het nogal wat, als je 29 jaar thuis hebt gewoond en voor je moeder hebt gezorgd, dat er nu weer/nog steeds wordt verwacht dat je voor elk wissewasje op komt draven. En ik snap heel goed dat je irritatieniveau omhoog schiet als je tijdens je werk wordt gebeld voor onbenulligheden.
Het slechte nieuws is: je moeder verandert niet meer. Zij is dit zo gewend, het "werkt" voor haar, dus waarom zou ze het anders doen?
Het goede nieuws: je kunt het wel anders aanpakken. Aangezien zij jouw grenzen niet respecteert, zul jij ze streng moeten bewaken.
Spreek af dat ze je tijdens werktijd niet meer belt. En als ze wel belt, neem je niet op.
Ga op een vaste dag langs om praktische dingen te regelen.
Kijk wat er voor mogelijkheden zijn om jou te ontlasten. Want ja, ze is op leeftijd en ziek, dus ze heeft wel zorg nodig. Maar niet alles hoeft van jou te komen.
Reken er niet op dat ze gaat inzien wat de hele situatie met jou doet, dat heeft ze nooit gedaan. Maar probeer toch met haar afspraken te maken die voor jou het leven makkelijker te maken. En ook als ze het er niet mee eens is, als je duidelijk bent, hoef je je er niet schuldig over te voelen als zij je claimt en je toch voor jezelf kiest.
En voor degenen die TO kil vinden en zeggen dat zij dit nooit met hun moeder zouden doen: dan hebben jullie duidelijk een ander soort moeder dan TO. Wees blij dat dit niet jouw lot is en oordeel niet.
Dit klinkt heel zwaar. Het valt niet mee om met claimende ouders om te gaan. En ik vind niet dat je kil bent. Integendeel, Ik vind het nogal wat, als je 29 jaar thuis hebt gewoond en voor je moeder hebt gezorgd, dat er nu weer/nog steeds wordt verwacht dat je voor elk wissewasje op komt draven. En ik snap heel goed dat je irritatieniveau omhoog schiet als je tijdens je werk wordt gebeld voor onbenulligheden.
Het slechte nieuws is: je moeder verandert niet meer. Zij is dit zo gewend, het "werkt" voor haar, dus waarom zou ze het anders doen?
Het goede nieuws: je kunt het wel anders aanpakken. Aangezien zij jouw grenzen niet respecteert, zul jij ze streng moeten bewaken.
Spreek af dat ze je tijdens werktijd niet meer belt. En als ze wel belt, neem je niet op.
Ga op een vaste dag langs om praktische dingen te regelen.
Kijk wat er voor mogelijkheden zijn om jou te ontlasten. Want ja, ze is op leeftijd en ziek, dus ze heeft wel zorg nodig. Maar niet alles hoeft van jou te komen.
Reken er niet op dat ze gaat inzien wat de hele situatie met jou doet, dat heeft ze nooit gedaan. Maar probeer toch met haar afspraken te maken die voor jou het leven makkelijker te maken. En ook als ze het er niet mee eens is, als je duidelijk bent, hoef je je er niet schuldig over te voelen als zij je claimt en je toch voor jezelf kiest.
En voor degenen die TO kil vinden en zeggen dat zij dit nooit met hun moeder zouden doen: dan hebben jullie duidelijk een ander soort moeder dan TO. Wees blij dat dit niet jouw lot is en oordeel niet.
dinsdag 31 juli 2018 om 19:11
dinsdag 31 juli 2018 om 19:18
Juist. Niet alleen de jeugd van TO, niet alleen haar volwassen leven, maar ook de kinderen van TO hebben nu een moeder die er maar beperkt is doordat ze door haar eigen moeder overbelast wordt. En als TO straks helemaal leeggezogen is, zal ze wellicht ook op haar kinderen moeten leunen.Cafetière schreef: ↑31-07-2018 17:46Moeder is to's hele leven al manipulatief geweest (tegen een kind zeggen dat je een einde aan je leven wilt maken) Nu is TO volwassen en is moeder niks veranderd. Bot gezegd is TO's jeugd al door haar moeder overheerst en nu moet ze het ook nog toe laten dat in haar volwassen leven te laten gebeuren? Ik vind TO juist veel te soft overkomen en moeder echt verschrikkelijk manipulatief. Ik snap je wel TO en ik vind het echt niet kunnen dat mensen je hier wegzetten als bot en kil. Je hebt niet gekozen voor je ouders, maar er wordt nu wel verwacht dat je alles voor ze opzij zet.
Ik vind dat je je gezin op de eerste plaats moet zetten. Daarnaast kun je voor je moeder zorgen. Lukt dit niet afdoende dan zou ik externen inschakelen, maar laat je niet voor je karretje spannen.
Daarom TO, grenzen stellen, je moet nu de moeder zijn voor je kinderen die je zelf nooit had. Geef dat ajb prioriteit anders blijft je dat stokje doorgeven.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
dinsdag 31 juli 2018 om 19:22
Je slaat de spijker op zijn kop. Mijn moeder heeft ook veel en mssn wel teveel voor haar eigen moeder gedaan. Ze is leeggezogen en leunt op mij nu. Ik ben me ervan bewust dat ik dit mijn kinderen zeker niet wil aandoen!DidiRidi schreef: ↑31-07-2018 19:18Juist. Niet alleen de jeugd van TO, niet alleen haar volwassen leven, maar ook de kinderen van TO hebben nu een moeder die er maar beperkt is doordat ze door haar eigen moeder overbelast wordt. En als TO straks helemaal leeggezogen is, zal ze wellicht ook op haar kinderen moeten leunen.
Daarom TO, grenzen stellen, je moet nu de moeder zijn voor je kinderen die je zelf nooit had. Geef dat ajb prioriteit anders blijft je dat stokje doorgeven.
dinsdag 31 juli 2018 om 19:25
Moeder leeft van AOW en wellicht nog een klein beetje pensioen dat over is van haar partner (want vader zal voor zijn zorg de maximale eigen bijdrage betalen). Dan blijft er vaak weinig geld over voor de genoemde diensten, en vanuit de WMO kom je er ook niet voor in aanmerking als je nog redelijk zelfstandig bent en/of - tadaaaa - een beroep op mantelzorg kunt doen.viva-amber schreef: ↑31-07-2018 18:58Volgens mij lijk jijzelf ook wel een beetje op je moeder.
Waarom bestaan zaken als thuishulp, schoonmaker, wijkverpleging en tafeltje dekje? Om maar niet te zwijgen van aanleunwoningen e.d. Wanneer je moeder dat allemaal niet wil...dan is dat uiteindelijk haar eigen verantwoordelijkheid en niet die van jou...dus stop met jezelf te wentelen in geklaag in het kader van het martelaarschap...
dinsdag 31 juli 2018 om 19:27
Ik vind TO niet kil klinken. Denk dat er een grote taak voor TO ligt in het haar kinderen prio laten zijn en niet haar moeder. Anders geeft ze de problemen in de familie (een moeder die het zo zwaar heeft en waar het kind begrip voor moet hebben) door aan de volgende generatie.
Grenzen stellen. Negeren indien nodig en oefenen in het uitzitten van schuldgevoel want daarop 'pakt' moeder TO.
Als je oud bent ben je niet zielig. Je blijft verantwoordelijk voor je gedrag. Respect hebben voor ouderen betekent niet dat je je als een voetveeg moet laten behandelen.
Dat het het lot is van TO om als enig kind voor alle mantelzorg op te draaien (en daarom niet moet zeuren als ze zich overbelast voelt met baan, 2 kids, een huwelijksleven en daarnaast een claimende bejaarde moeder) vind ik een niet kloppende gedachtengang.
Grenzen stellen. Negeren indien nodig en oefenen in het uitzitten van schuldgevoel want daarop 'pakt' moeder TO.
Als je oud bent ben je niet zielig. Je blijft verantwoordelijk voor je gedrag. Respect hebben voor ouderen betekent niet dat je je als een voetveeg moet laten behandelen.
Dat het het lot is van TO om als enig kind voor alle mantelzorg op te draaien (en daarom niet moet zeuren als ze zich overbelast voelt met baan, 2 kids, een huwelijksleven en daarnaast een claimende bejaarde moeder) vind ik een niet kloppende gedachtengang.
dinsdag 31 juli 2018 om 19:31
TO was ook ooit een kind dat eenzaam was, overbelast met problemen van haar moeder die ongepast waren voor haar leeftijd met welke ze bij niemand terecht kon, een kind dat niet de juiste sturing, voorbeeld en opvoeding kreeg. Een kind dat misschien gewoon net als alle andere kinderen wilde spelen en met gepaste zorgeloosheid langzaam volwassen wilde worden. Ik snap dat niet dat je als moeder zijnde niet boven jezelf uit proberen te stijgen om je kind zo een jeugd te gunnen.
didiridi wijzigde dit bericht op 31-07-2018 19:43
Reden: .
Reden: .
0.78% gewijzigd
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
dinsdag 31 juli 2018 om 20:02
Wat moeilijk TO.
Maak afspraken over beltijden etc. En bepaal zelf wanneer je komt. Je hoeft niet steeds alles uit je handen te laten vallen voor een wissewasje. Het gaat je moeder natuurlijk niet om dat dingetje waar ze voor belt, maar om controle.
Kan je zorgen dat je man af en toe de telefoon thuis opneemt? Durft ze dit ook bij hem te doen?
Maak afspraken over beltijden etc. En bepaal zelf wanneer je komt. Je hoeft niet steeds alles uit je handen te laten vallen voor een wissewasje. Het gaat je moeder natuurlijk niet om dat dingetje waar ze voor belt, maar om controle.
Kan je zorgen dat je man af en toe de telefoon thuis opneemt? Durft ze dit ook bij hem te doen?
dinsdag 31 juli 2018 om 20:06
Zij kan een beroep doen op mantelzorg omdat het wordt verstrekt wanneer je aangeeft dat je met een gezin en baan hooguit 4 uurtjes per week hebt dan worden die andere zaken wel geregeld. Het is per gemeente verschillend wat er wel en niet wordt vergoed maar naast die paar uur per week helpen kun je er beter elke maand een paar tientjes insteken dan jezelf over de kop te werken ten koste van jezelf.Nummer*Zoveel schreef: ↑31-07-2018 19:25Moeder leeft van AOW en wellicht nog een klein beetje pensioen dat over is van haar partner (want vader zal voor zijn zorg de maximale eigen bijdrage betalen). Dan blijft er vaak weinig geld over voor de genoemde diensten, en vanuit de WMO kom je er ook niet voor in aanmerking als je nog redelijk zelfstandig bent en/of - tadaaaa - een beroep op mantelzorg kunt doen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 31 juli 2018 om 20:07
Ik denk dat dat de beste tip is afspraken maken. Ik wil haar natuurlijk helpen wil haar niet zo aan haar lot overlaten maar het moet anders. Ik ga dit zeker doen.Hoezitdit schreef: ↑31-07-2018 20:02Wat moeilijk TO.
Maak afspraken over beltijden etc. En bepaal zelf wanneer je komt. Je hoeft niet steeds alles uit je handen te laten vallen voor een wissewasje. Het gaat je moeder natuurlijk niet om dat dingetje waar ze voor belt, maar om controle.
Kan je zorgen dat je man af en toe de telefoon thuis opneemt? Durft ze dit ook bij hem te doen?
Huistelefoon hebben we niet. Ze belt altijd op mn mobiel. Hij zal mijn mobiel niet opnemen. Denk ook niet dat ze dit bij hem allemaal zou doen.
dinsdag 31 juli 2018 om 20:37
Hey!
Pittige situatie TO! Het manipulatieve karakter van je moeder maakt het zorgen voor haar bepaald niet lichter. Belangrijk is dat jij op de been blijft. De grenzen die je stelt/stelde zal je moeder met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet accepteren...
Tips? Maatschappelijk werk inschakelen denk ik. Kijken of zij Respijtzorg kunnen regelen voor je vakanties en andere momenten dat je echt ‘off’ bent. En wellicht kan haar WMO indicatie omhoog zodat ze een of twee keer per week een professioneel hulpverlener kan ontvangen voor kleine klusjes? Haar medisch verleden (depressies) kan misschien zorgen voor een hogere indicatie?
Vrijwilligers voor extra mantelzorg zijn schaars, maar ook dat kan een optie zijn.
Het bellen beperken tot 1 vast moment per dag, andere keren niet opnemen. Zorg voor noodgevallen dat ze een abbo op een alarmfunctie heeft, dat is er altijd een achtervanger. En ook de leuke en helpende bezoekjes in tijd kaderen.
Het is echt shit dat je moeder jouw grenzen en belastbaarheid niet respecteert en je gevoelens voor haar gebruikt om dingen gedaan te krijgen. Imo zijn hele heldere grenzen nodig om te zorgen dat je overeind kan blijven.
Ik vind je dus ook niet kil. Je hebt niet alleen een moeder, maar ook je eigen kids, je werkgever, je man en jezelf om voor te zorgen. Terecht punt dat je aansnijdt.
Post je nogeens hoe het verder gaat?
Pittige situatie TO! Het manipulatieve karakter van je moeder maakt het zorgen voor haar bepaald niet lichter. Belangrijk is dat jij op de been blijft. De grenzen die je stelt/stelde zal je moeder met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet accepteren...
Tips? Maatschappelijk werk inschakelen denk ik. Kijken of zij Respijtzorg kunnen regelen voor je vakanties en andere momenten dat je echt ‘off’ bent. En wellicht kan haar WMO indicatie omhoog zodat ze een of twee keer per week een professioneel hulpverlener kan ontvangen voor kleine klusjes? Haar medisch verleden (depressies) kan misschien zorgen voor een hogere indicatie?
Vrijwilligers voor extra mantelzorg zijn schaars, maar ook dat kan een optie zijn.
Het bellen beperken tot 1 vast moment per dag, andere keren niet opnemen. Zorg voor noodgevallen dat ze een abbo op een alarmfunctie heeft, dat is er altijd een achtervanger. En ook de leuke en helpende bezoekjes in tijd kaderen.
Het is echt shit dat je moeder jouw grenzen en belastbaarheid niet respecteert en je gevoelens voor haar gebruikt om dingen gedaan te krijgen. Imo zijn hele heldere grenzen nodig om te zorgen dat je overeind kan blijven.
Ik vind je dus ook niet kil. Je hebt niet alleen een moeder, maar ook je eigen kids, je werkgever, je man en jezelf om voor te zorgen. Terecht punt dat je aansnijdt.
Post je nogeens hoe het verder gaat?
woensdag 1 augustus 2018 om 00:40
Het is idd pittig. Erg bedankt voor je tips. Zal het een en ander uitzoeken.Franky77 schreef: ↑31-07-2018 20:37Hey!
Pittige situatie TO! Het manipulatieve karakter van je moeder maakt het zorgen voor haar bepaald niet lichter. Belangrijk is dat jij op de been blijft. De grenzen die je stelt/stelde zal je moeder met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet accepteren...
Tips? Maatschappelijk werk inschakelen denk ik. Kijken of zij Respijtzorg kunnen regelen voor je vakanties en andere momenten dat je echt ‘off’ bent. En wellicht kan haar WMO indicatie omhoog zodat ze een of twee keer per week een professioneel hulpverlener kan ontvangen voor kleine klusjes? Haar medisch verleden (depressies) kan misschien zorgen voor een hogere indicatie?
Vrijwilligers voor extra mantelzorg zijn schaars, maar ook dat kan een optie zijn.
Het bellen beperken tot 1 vast moment per dag, andere keren niet opnemen. Zorg voor noodgevallen dat ze een abbo op een alarmfunctie heeft, dat is er altijd een achtervanger. En ook de leuke en helpende bezoekjes in tijd kaderen.
Het is echt shit dat je moeder jouw grenzen en belastbaarheid niet respecteert en je gevoelens voor haar gebruikt om dingen gedaan te krijgen. Imo zijn hele heldere grenzen nodig om te zorgen dat je overeind kan blijven.
Ik vind je dus ook niet kil. Je hebt niet alleen een moeder, maar ook je eigen kids, je werkgever, je man en jezelf om voor te zorgen. Terecht punt dat je aansnijdt.
Post je nogeens hoe het verder gaat?
Dat ga ik doen!
woensdag 1 augustus 2018 om 09:11
ik snap je heel goed want ik had ook zo'n moeder. Wat alleen anders was was dat ze zat sociale contacten en hulp had maar me toch bleef claimen. En dat terwijl ik haar veel hielp en langsging.
Hier ook enig kind en ook nog eens alleen bij haar opgegroeid. Gelukkig waren er soms betere tijden maar dat delen van een doodswens en andere ellende deed mijn moeder ook regelmatig. Inclusief heel veel bellen en onuitgenodigd op de stoep staan.
Het enige dat je kunt doen is proberen een grens te trekken en je daaraan houden. Je belt haar in het vervolg zelf en om de dag. Dan kan ze haar ei kwijt en jij ook eventueel. Geef haar tijd met haar kleinkind en laar je vriend het nog eens proberen. Blijkbaar wil ze het beter aanpakken voor haar kleinkind. Zeg dat ze je alleen bij een noodgeval op het werk kan bellen en Anders inderdaad appen of sms en. Neem haar af en toe eens mee een dagje iets leuks doen of organiseer een maaltijd bij jou of haar thuis. Geef aan dat de niet urgente vragen bewaard worden tot je langskomt.
En kijk eens voor wat dagbesteding voor haar.
Hier ook enig kind en ook nog eens alleen bij haar opgegroeid. Gelukkig waren er soms betere tijden maar dat delen van een doodswens en andere ellende deed mijn moeder ook regelmatig. Inclusief heel veel bellen en onuitgenodigd op de stoep staan.
Het enige dat je kunt doen is proberen een grens te trekken en je daaraan houden. Je belt haar in het vervolg zelf en om de dag. Dan kan ze haar ei kwijt en jij ook eventueel. Geef haar tijd met haar kleinkind en laar je vriend het nog eens proberen. Blijkbaar wil ze het beter aanpakken voor haar kleinkind. Zeg dat ze je alleen bij een noodgeval op het werk kan bellen en Anders inderdaad appen of sms en. Neem haar af en toe eens mee een dagje iets leuks doen of organiseer een maaltijd bij jou of haar thuis. Geef aan dat de niet urgente vragen bewaard worden tot je langskomt.
En kijk eens voor wat dagbesteding voor haar.
woensdag 1 augustus 2018 om 09:53
Ik begrijp je deels en ik denk dat jouw lastige jeugd heel erg de oorzaak is van hoe je je nu voelt.
Ik heb ooit al eens in een ander topic aangegeven dat (schoon)ouders nu eenmaal meer hulp nodig hebben als ze ouder worden en dat ik het niet meer dan logisch vind dat je die als kind dan ook geeft. Ook als het niet zo lekker uitkomt en ook als je druk bent met je eigen leven. Na al die jaren waarin ze voor hun kind(eren) hebben gezorgd, is het nu de beurt aan de kinderen. Met jouw verleden kan ik me voorstellen dat het wat lastiger is om het zo te zien. En in dat opzicht begrijp ik wel dat zorgen voor je moeder voor jou extra zwaar is.
Duidelijke afspraken met haar maken, kan al veel helpen. Spreek een paar vaste momenten af dat je langs komt en dingen voor haar regelt. En wijs haar daar ook op als ze buiten die tijden belt voor iets onbenulligs. Zal ze vast aan moeten wennen, maar dat geeft niet.
Ik meen ook tussen de regels door te lezen dat je het je moeder kwalijk neemt dat je vader in een verzorgingstehuis zit (...omdat zij de zorg niet aankon...). Daar wil ik wel over zeggen dat er weinig zo moeilijk is als leven met een dementerende. Mijn schoonvader is demeterend en hoe een lieve man het ook is, hij zuigt de energie uit mijn schoonmoeder. Ik weet niet hoe lang zij dit nog aankan. Wij zien hem regelmatig en die uren zijn al ontzettend vermoeiend. Dag in dag uit is haast niet te doen. Daarnaast is het natuurlijk heel moeilijk om iemand langzaamaan te verliezen terwijl hij er fysiek nog gewoon is. Dat moet je niet onderschatten denk ik.
Je moeder heeft het zwaar, ze heeft je nodig en jij hebt logischerwijs best moeite met die zorgtaak. Ik denk en geloof echt dat duidelijke afspraken maken het best helpt hierin. En wat ik al eerder heb gelezen, dagbesteding is ook een hele goede.
Ik heb ooit al eens in een ander topic aangegeven dat (schoon)ouders nu eenmaal meer hulp nodig hebben als ze ouder worden en dat ik het niet meer dan logisch vind dat je die als kind dan ook geeft. Ook als het niet zo lekker uitkomt en ook als je druk bent met je eigen leven. Na al die jaren waarin ze voor hun kind(eren) hebben gezorgd, is het nu de beurt aan de kinderen. Met jouw verleden kan ik me voorstellen dat het wat lastiger is om het zo te zien. En in dat opzicht begrijp ik wel dat zorgen voor je moeder voor jou extra zwaar is.
Duidelijke afspraken met haar maken, kan al veel helpen. Spreek een paar vaste momenten af dat je langs komt en dingen voor haar regelt. En wijs haar daar ook op als ze buiten die tijden belt voor iets onbenulligs. Zal ze vast aan moeten wennen, maar dat geeft niet.
Ik meen ook tussen de regels door te lezen dat je het je moeder kwalijk neemt dat je vader in een verzorgingstehuis zit (...omdat zij de zorg niet aankon...). Daar wil ik wel over zeggen dat er weinig zo moeilijk is als leven met een dementerende. Mijn schoonvader is demeterend en hoe een lieve man het ook is, hij zuigt de energie uit mijn schoonmoeder. Ik weet niet hoe lang zij dit nog aankan. Wij zien hem regelmatig en die uren zijn al ontzettend vermoeiend. Dag in dag uit is haast niet te doen. Daarnaast is het natuurlijk heel moeilijk om iemand langzaamaan te verliezen terwijl hij er fysiek nog gewoon is. Dat moet je niet onderschatten denk ik.
Je moeder heeft het zwaar, ze heeft je nodig en jij hebt logischerwijs best moeite met die zorgtaak. Ik denk en geloof echt dat duidelijke afspraken maken het best helpt hierin. En wat ik al eerder heb gelezen, dagbesteding is ook een hele goede.
woensdag 1 augustus 2018 om 09:54
Als ik je goed begrijp dan ben je bang om in net zo'n zorgsituatie terecht te komen als je moeder met haar moeder.
Ik denk hoe meer je het afhoudt, hoe meer ze aan je gaat trekken. En hoe meer jij je irriteert. Ik lees ook dat je niet wekelijks wat doet met je moeder / haar ziet. Begrijpelijk als je zo druk bent, maar ik denk niet haalbaar gezien hoe het met je moeder gaat. Probeer haar op vaste momenten in jouw leven te integreren. Bv Mee eten met je gezin - kan ze mooi de groente snijden aan de keukentafel - boekje voorlezen - huiswerk overhoren. Duurt het koken wat langer wellicht maar onderaan de streep levert het je waarschijnlijk winst op.
En ook kijken hoe de tips van hierboven je kunnen ontlasten.
Wat wil je straks herinneren? De fijne momenten die jullie hadden of alleen maar de strijd (al begrijp dat de opstelling van je moeder hier een groot aandeel in heeft)? Daar ga je spijt van krijgen.
Je grenzen stellen, extra ondersteuning zoeken en zelf iets meer vaste momenten bieden aan je moeder is mijn advies. Dat levert meer op dan alleen grenzen stellen.
Ik denk hoe meer je het afhoudt, hoe meer ze aan je gaat trekken. En hoe meer jij je irriteert. Ik lees ook dat je niet wekelijks wat doet met je moeder / haar ziet. Begrijpelijk als je zo druk bent, maar ik denk niet haalbaar gezien hoe het met je moeder gaat. Probeer haar op vaste momenten in jouw leven te integreren. Bv Mee eten met je gezin - kan ze mooi de groente snijden aan de keukentafel - boekje voorlezen - huiswerk overhoren. Duurt het koken wat langer wellicht maar onderaan de streep levert het je waarschijnlijk winst op.
En ook kijken hoe de tips van hierboven je kunnen ontlasten.
Wat wil je straks herinneren? De fijne momenten die jullie hadden of alleen maar de strijd (al begrijp dat de opstelling van je moeder hier een groot aandeel in heeft)? Daar ga je spijt van krijgen.
Je grenzen stellen, extra ondersteuning zoeken en zelf iets meer vaste momenten bieden aan je moeder is mijn advies. Dat levert meer op dan alleen grenzen stellen.
woensdag 1 augustus 2018 om 14:24
Ik heb alleen de eerste reacties gezien, en ik vind je zeker niet kil en egoistisch enz. Het lijkt me hartstikke zwaar voor je, jij hebt ook gewoon een baan en gezin.
Ik heb ook een hulpbehoevende ouder (en ik heb ook een gezin en een baan), die echter wel nog zelfstandig is en goed ter been. Maar regeldingen moet ik allemaal doen. Ik ga elke week een tot twee dagdelen heen, en ouder spaart die dingen dan op. Dat bellen doet ouder ook, soms kan ik dan iets meteen regelen, maar soms zeg ik dat het even moet wachten tot het afgesproken dagdeel. Dat werkt wel goed. Mijn man gaat ongeveer een dagdeel per maand heen, voor de nodige praktische klusjes die ik niet kan of die mij te veel zijn.
Ik heb overigens verder wel een heel goed contact met deze ouder, en ga ook in het weekend zeker één (halve) dag heen voor de gezelligheid.
Ik heb een heel goede jeugd gehad en vind het wel mijn taak om wat terug te doen. Is een soortgelijke regeling iets voor je, dat je een dagdeel per week heengaat en dat je moeder de klusjes opspaart? Het lijkt me wel moeilijk voor je als je elke keer veel geklaag krijgt en ook klachten over jezelf. Terwijl je het al zo druk hebt aan alle kanten en er zo veel van je verwacht wordt. Ik kan me voorstellen dat je op deze manier overbelast raakt.
Ik heb ook een hulpbehoevende ouder (en ik heb ook een gezin en een baan), die echter wel nog zelfstandig is en goed ter been. Maar regeldingen moet ik allemaal doen. Ik ga elke week een tot twee dagdelen heen, en ouder spaart die dingen dan op. Dat bellen doet ouder ook, soms kan ik dan iets meteen regelen, maar soms zeg ik dat het even moet wachten tot het afgesproken dagdeel. Dat werkt wel goed. Mijn man gaat ongeveer een dagdeel per maand heen, voor de nodige praktische klusjes die ik niet kan of die mij te veel zijn.
Ik heb overigens verder wel een heel goed contact met deze ouder, en ga ook in het weekend zeker één (halve) dag heen voor de gezelligheid.
Ik heb een heel goede jeugd gehad en vind het wel mijn taak om wat terug te doen. Is een soortgelijke regeling iets voor je, dat je een dagdeel per week heengaat en dat je moeder de klusjes opspaart? Het lijkt me wel moeilijk voor je als je elke keer veel geklaag krijgt en ook klachten over jezelf. Terwijl je het al zo druk hebt aan alle kanten en er zo veel van je verwacht wordt. Ik kan me voorstellen dat je op deze manier overbelast raakt.
woensdag 1 augustus 2018 om 14:43
" Beter.Laat schreef: ↑31-07-2018 18:23
En mijn schoonmoeder tegen haar enige zoon : er is een lamp kapot, kan je daar even voor langs komen. Zegt de zoon, ik kom morgen weer langs, als gebruikelijk. Zegt de moeder : dan klim ik zelf wel even op een trapje....
NummerZoveel schreef : Bah, wat vals! Hoe reageerde zoon? Ik denk dat ik haar veel succes had gewenst... "
Hij is inderdaad pas de volgende dag langsgegaan. Maar hij kan heel moeilijk nee zeggen, maar dat geldt voor alles.
(Hij kreeg bij het afscheid van zijn vorige gaan een dobbelsteen met 5 x nee en 1 x ja erop...!)
En mijn schoonmoeder tegen haar enige zoon : er is een lamp kapot, kan je daar even voor langs komen. Zegt de zoon, ik kom morgen weer langs, als gebruikelijk. Zegt de moeder : dan klim ik zelf wel even op een trapje....
NummerZoveel schreef : Bah, wat vals! Hoe reageerde zoon? Ik denk dat ik haar veel succes had gewenst... "
Hij is inderdaad pas de volgende dag langsgegaan. Maar hij kan heel moeilijk nee zeggen, maar dat geldt voor alles.
(Hij kreeg bij het afscheid van zijn vorige gaan een dobbelsteen met 5 x nee en 1 x ja erop...!)
woensdag 1 augustus 2018 om 19:57
Heb heel erg te doen met je TO, je bent absoluut niet kil of koud.
En waarschijnlijk wil je ook nog bij je vader in het verpleeghuis af en toe langs.
Enige tip is: deel het met je partner..hij is niet beinvloedbaar voor manipulatie dus zeg af en toe..man komt de klusjes doen (waschine bestellen) want ik ga naar pa of met kind naar iets of wat dan ook
En dat heeft ze dan gewoon te aanvaarden. Jij hebt de steun van je partner echt nodig!
En waarschijnlijk wil je ook nog bij je vader in het verpleeghuis af en toe langs.
Enige tip is: deel het met je partner..hij is niet beinvloedbaar voor manipulatie dus zeg af en toe..man komt de klusjes doen (waschine bestellen) want ik ga naar pa of met kind naar iets of wat dan ook
En dat heeft ze dan gewoon te aanvaarden. Jij hebt de steun van je partner echt nodig!
woensdag 1 augustus 2018 om 20:47
Ik vind TO ook niet kil en afstandelijk overkomen, maar meer alsof ze afstand wil scheppen uit zelfbescherming. Want voor je ouders willen zorgen is voor de meeste mensen wel vanzelfsprekend (Oók in Nederland hoor dames!), maar een claimende ouder is een heel ander verhaal, zeker als dat van jongs af aan al aan de gang is.
TO, heb je er al eens aan gedacht om dit met je huisarts te bespreken? Misschien is het een goed idee om gesprekken te hebben met iemand die je handvatten kan geven om met deze situatie om te gaan. Daar kunnen jij én je moeder profijt van hebben.
Verder nog een tip: een vriendin van mij heeft een aparte telefoon speciaal voor haar moeder. Daarin kun je een aangepaste boodschap inspreken voor het geval ze op een ongelegen moment belt, bijvoorbeeld op je werk, waarin je vriendelijk uitlegt dat je nu even niet kunt opnemen, maar dat je haar terugbelt zodra je tijd hebt. Als het dringend is kan ze een boodschap inspreken, zodat je zelf kunt bepalen of het nodig is dat je meteen terugbelt.
TO, heb je er al eens aan gedacht om dit met je huisarts te bespreken? Misschien is het een goed idee om gesprekken te hebben met iemand die je handvatten kan geven om met deze situatie om te gaan. Daar kunnen jij én je moeder profijt van hebben.
Verder nog een tip: een vriendin van mij heeft een aparte telefoon speciaal voor haar moeder. Daarin kun je een aangepaste boodschap inspreken voor het geval ze op een ongelegen moment belt, bijvoorbeeld op je werk, waarin je vriendelijk uitlegt dat je nu even niet kunt opnemen, maar dat je haar terugbelt zodra je tijd hebt. Als het dringend is kan ze een boodschap inspreken, zodat je zelf kunt bepalen of het nodig is dat je meteen terugbelt.
woensdag 1 augustus 2018 om 23:19
Ik ben ook enig kind, alleenstaande moeder van 3 kinderen en ik werk voltijds. Nadat mijn relatie is verbroken met mijn ex, heb ik veel financiële hulp gekregen van mijn vader. Mijn vader werkt nog en mijn moeder is bed- en rolstoelgebonden door haar ziekte. Ik zie mijn ouders doodgraag en heb veel voor hen gedaan en nog steeds maar ze claimen mij ook enorm waardoor ik mezelf soms voorbijloop. Ik doe vaak kortaf tegen mijn kinderen omdat ik van 's morgens tot 's avonds altijd maar moet klaarstaan voor en alleman. En in tegenstelling tot jou TO, DURF IK gewoon geen nee zeggen, uit respect omdat ze me zo financieel geholpen hebben. Maar soms ben ik echt aan het einde van mijn Latijn en is al mijn energie uit me gezogen. Mijn vader weet ook goed genoeg dat ik geen nee durf zeggen. Maar ik onderga het maar. Ik wou dat ik de ballen had, die TO heeft om af en toe nee te kunnen zeggen....
donderdag 2 augustus 2018 om 00:36
Af en toe nee zeggen kun je leren.Sweet1980 schreef: ↑01-08-2018 23:19Ik ben ook enig kind, alleenstaande moeder van 3 kinderen en ik werk voltijds. Nadat mijn relatie is verbroken met mijn ex, heb ik veel financiële hulp gekregen van mijn vader. Mijn vader werkt nog en mijn moeder is bed- en rolstoelgebonden door haar ziekte. Ik zie mijn ouders doodgraag en heb veel voor hen gedaan en nog steeds maar ze claimen mij ook enorm waardoor ik mezelf soms voorbijloop. Ik doe vaak kortaf tegen mijn kinderen omdat ik van 's morgens tot 's avonds altijd maar moet klaarstaan voor en alleman. En in tegenstelling tot jou TO, DURF IK gewoon geen nee zeggen, uit respect omdat ze me zo financieel geholpen hebben. Maar soms ben ik echt aan het einde van mijn Latijn en is al mijn energie uit me gezogen. Mijn vader weet ook goed genoeg dat ik geen nee durf zeggen. Maar ik onderga het maar. Ik wou dat ik de ballen had, die TO heeft om af en toe nee te kunnen zeggen....
donderdag 2 augustus 2018 om 08:08
Het verbaast me echt dat zoveel mensen hier zeggen dat je kil en koud bent. Dat is in mijn ogen echt niet zo. Je ouders hebben je geen kind laten zijn, zijn op een ongezonde manier met je omgesprongen en dat gebeurt nu nog steeds.
Het gedrag van je moeder doet mij denken aan het gedrag van de moeder van een vriendin. Heel manipulatief en altijd in de slachtofferrol. Bij haar is borderline geconstateerd, maar daar wil ze geen hulp voor.
Ook altijd claimen, zielig doen en dochter een schuldgevoel aanpraten voor dingen die in haar leven niet goed lopen. De tip van grenzen aangeven is echt een belangrijke, jezelf en haar daar ook echt aan houden. En verder hoef je van haar denk ik weinig begrip te verwachten voor jouw situatie; ze is er niet toe in staat zich in jou in te leven. Dat heeft ze ook nog nooit gedaan, helaas.
Praat er ook over met iemand, professioneel. En wellicht ook psychologische hulp voor je moeder inschakelen, want dit is echt geen gezonde situatie hoor en dat is het nooit geweest.
Veel succes en sterkte. Het is echt wel pittig om nooit een moeder gehad te hebben die er voor jou is, in plaats van andersom.
Het gedrag van je moeder doet mij denken aan het gedrag van de moeder van een vriendin. Heel manipulatief en altijd in de slachtofferrol. Bij haar is borderline geconstateerd, maar daar wil ze geen hulp voor.
Ook altijd claimen, zielig doen en dochter een schuldgevoel aanpraten voor dingen die in haar leven niet goed lopen. De tip van grenzen aangeven is echt een belangrijke, jezelf en haar daar ook echt aan houden. En verder hoef je van haar denk ik weinig begrip te verwachten voor jouw situatie; ze is er niet toe in staat zich in jou in te leven. Dat heeft ze ook nog nooit gedaan, helaas.
Praat er ook over met iemand, professioneel. En wellicht ook psychologische hulp voor je moeder inschakelen, want dit is echt geen gezonde situatie hoor en dat is het nooit geweest.
Veel succes en sterkte. Het is echt wel pittig om nooit een moeder gehad te hebben die er voor jou is, in plaats van andersom.
Als je twee keer turbo zegt, vlieg ik in brand!
donderdag 2 augustus 2018 om 08:55
In mijn geval niet mijn moeder (paar jaar geleden overleden) maar mijn vader die ziek is. En ja hij belt mij of mijn man ook minstens een keer per dag, maar we gaan er ook bijna iedere dag heen. We gaan met hem naar het ziekenhuis, doen boodschappen of koken voor hem of houden hem gezelschap.Onlychild35 schreef: ↑31-07-2018 17:04Ik neem aan dat er meerdere moeders zijn die borstkanker hebben en misschien geen partner. Ik vraag me af of zij ook zo reageren? Wat ik zie in mijn omgeving is dat die moeders er anders mee omgaan.
Ik kan me eigenlijk niet goed voorstellen dat ik zou zeggen: "nee pa, je zoekt het maar uit met je kapotte ventilator" ofzo.
Het is mijn vader en ik hou van hem dus doe ik alles wat ik kan doen om het een beetje beter voor hem te maken.
Dus ja, er zijn meer ouders die een beroep doen op hun kinderen. Op wie zou hij dat anders moeten doen?
(tuurlijk vind ik het soms wel eens irritant als hij wéér belt, maar ik laat dat niet merken, hij vindt het al zo verschrikkelijk om zo afhankelijk te zijn van ons.)
donderdag 2 augustus 2018 om 09:04
Zoals jij het beschrijft, gaat het in een normaal geval, als je een gezonde relatie hebt met je ouders. En zelfs dan kan mantelzorg soms al zwaar zijn zoals je ervaart, want ook jij voelt je wel eens geïrriteerd. TO heeft nooit een gezonder ouder-kind relatie gehad, zij is altijd geclaimd door haar moeder, die zich totaal afhankelijk van haar heeft gemaakt. En dan gaat het er niet meer om dat je niet die kapotte ventilator wilt komen repareren, of niet een snack langs wilt brengen, dan gaat het erom dat moeder iedere gelegenheid aangrijpt om jou bij haar te krijgen, en morele chantage gebruikt om je zover te krijgen dat je dat ook doet. En niet sinds de laatste tijd, omdat ze ziek is, maar altijd, sinds je kind was al. Dat is het verschil. En daarom stelt TO zich afstandelijk op, als zelfbescherming.QueenArachnia schreef: ↑02-08-2018 08:55In mijn geval niet mijn moeder (paar jaar geleden overleden) maar mijn vader die ziek is. En ja hij belt mij of mijn man ook minstens een keer per dag, maar we gaan er ook bijna iedere dag heen. We gaan met hem naar het ziekenhuis, doen boodschappen of koken voor hem of houden hem gezelschap.
Ik kan me eigenlijk niet goed voorstellen dat ik zou zeggen: "nee pa, je zoekt het maar uit met je kapotte ventilator" ofzo.
Het is mijn vader en ik hou van hem dus doe ik alles wat ik kan doen om het een beetje beter voor hem te maken.
Dus ja, er zijn meer ouders die een beroep doen op hun kinderen. Op wie zou hij dat anders moeten doen?
(tuurlijk vind ik het soms wel eens irritant als hij wéér belt, maar ik laat dat niet merken, hij vindt het al zo verschrikkelijk om zo afhankelijk te zijn van ons.)
donderdag 2 augustus 2018 om 09:14
Nou, dat klopt niet echt hoor. Ik heb tot mijn kinderen geboren werden een behoorlijk problematische relatie gehad met beide ouders. Maar toen mijn moeder ziek werd, en later dus mijn vader, heb ik dat allemaal laten gaan.popita schreef: ↑02-08-2018 09:04Zoals jij het beschrijft, gaat het in een normaal geval, als je een gezonde relatie hebt met je ouders. En zelfs dan kan mantelzorg soms al zwaar zijn zoals je ervaart, want ook jij voelt je wel eens geïrriteerd. TO heeft nooit een gezonder ouder-kind relatie gehad, zij is altijd geclaimd door haar moeder, die zich totaal afhankelijk van haar heeft gemaakt. En dan gaat het er niet meer om dat je niet die kapotte ventilator wilt komen repareren, of niet een snack langs wilt brengen, dan gaat het erom dat moeder iedere gelegenheid aangrijpt om jou bij haar te krijgen, en morele chantage gebruikt om je zover te krijgen dat je dat ook doet. En niet sinds de laatste tijd, omdat ze ziek is, maar altijd, sinds je kind was al. Dat is het verschil. En daarom stelt TO zich afstandelijk op, als zelfbescherming.
