Hoe nu verder?

Hallo allemaal,
Ik ben nieuw op dit forum, dus sorry als ik iets in een verkeerde topic plaats!

Mijn vraag is hoe nu verder?
Ik zal deze uitleggen, het is best een lang verhaal dus ik zal het zo kort mogelijk houden.

Afgelopen februari leerde ik iemand kennen via internet. Alleen ik woonde toen nog samen met mijn ex. De relatie was al verbroken en klaar alleen aangezien ik al 9 jaar afhankelijk was van deze ex en 2 kinderen met hem samen heb, lukte het niet makkelijk om een ander huis te vinden en ook had mijn ex het er verschrikkelijk moeilijk mee dat alles klaar was.

Nu leerde ik iemand nieuw kennen en de klik die we hadden was via internet echt intens. Hij was behoorlijk dominant maar dat was stiekem toch wel erg aantrekkelijk. Ik viel als een blok voor hem. Ik vertelde hem eerlijk mijn situatie en hij was blij dat ik zo eerlijk was.

Ik vond het verschrikkelijk om thuis in 1 huis te wonen met mijn ex, en ik wilde mijn nieuwe liefde heel graag eens ontmoeten, en dat was wederzijds. En ik besloot een avond naar hem toe te gaan. Maar aangezien ik nog steeds alle spullen deelde met mijn ex, reed ik dus met zijn auto naar mijn nieuwe liefde. Het was echt een geweldige ontmoeting. Niks super romantisch ofzo, maar we waren meteen aan elkaar vast geplakt. Hij liet me niet meer los en zei tegenlijk met mij: "het is alsof ik je eerder heb gezien!" En het voelde echt als thuiskomen. Ik bleef slapen en alles voelde alsof het al jaren zo ging. En de volgende ochtend werd ik gebeld door mijn ex.
Kom alsjeblieft terug ik weet me geen raad zonder je. Maar ik dacht: nee ik wil helemaal niet terug, ik voel me eindelijk op mn gemak! Maar in de middag rond 4 uur reed ik dan toch terug naar mijn huis.

1 a 1,5 week later barste de bom bij mij thuis omdat mijn ex vond dat ik was vreemdgegaan. Maar ik bleef maar zeggen: nee de relatie is over en uit en ik zit hier alleen nog omdat ik het niet krijg geregeld een eigen huis te vinden. En die nacht werd ik opgehaald door mijn ouders. Ik bleef er 2 dagen en toen werd ik alweer gebeld door mn ex of ik terug kon komen ook vanwege werk en kinderen. Ik moest zelf ook gewoon weer werken en moest dus wel terug.

Dit duurde een paar weken en in die paar weken heb ik meerdere malen gesprekken gehad op mijn werk over mijn situatie en dat die onhoudbaar was en ik kreeg een aangepast rooster. Ook nam ik extra dagen onbetaald verlof zodat ik naar mijn nieuwe liefde kon. En ik was daar bijna elke dag en haalde het einde van de dag mijn kinderen op en ging naar huis. En ook was ik mega druk met alles regelen zodat ik op eigen benen kon gaan staan.

Toen barste de bom helemaal, en mijn ex had in mijn telefoon zitten snuffelen en ingelogd op mijn provider van mijn mobiel, ook had hij mijn email zitten lezen. En hij flipte. Hij sloeg alles aan gort en uit een vreselijk agressieve situatie belde ik weer mijn ouders om me te komen halen. Het was definitief klaar. Mijn kinderen bleven bij hem die week omdat hij ze met geen mogelijkheid aan me meegaf en ik vertrok met alleen mijn kleding naar mijn ouders.

We schakelden alle mogelijke hulp troepen in, advocaat, mediator, gemeente, nood opvang etc.
En binnen 2 dagen had ik al behoorlijk wat geregeld en wilde ik koste wat het kost mijn kinderen bij me hebben.
Ik sprak af met mijn nieuwe liefde dat ik dat weekend naar hem toe kwam omdat ik tot het weekend erna moest wachten op mijn kinderen. Maar dat kon niet doorgaan omdat ik in paniek werd gebeld, onze zoon ligt in het ziekenhuis. Dus ik weer met alle spoed terug. En zat ik WEER met een furieuze ex een week lang in een ziekenhuiskamer. Hij was zo kwaad dat toen hij zag dat ik met mijn nieuwe liefde zat te appen, hij de boel zelfs daar kort en klein sloeg ( weer voor de ogen van mijn kind ) en ervoor zorgde dat ik mijn telefoon op de dag niet meer mocht gebruiken. ( hij was er alleen op de dag )

Toen mijn zoon het ziekenhuis uit mocht kwam mijn vader me halen samen met de kinderen en nu had ik ze eindelijk een week bij me. Maar ik merkte aan mijn nieuwe liefde dat hij het niet leuk vond dat hij me nu dus weer niet kon zien.
De week vloog voorbij en ik was druk met kinderen en dingen regelen. En mijn ex en ik kwamen tot een akkoord, dat zolang ik zover weg was, ik de kinderen elke donderdagavond zou ophalen, en zondag avond terug zou brengen. Zo zou onze dochter toch nog genoeg meekrijgen van school en zou ik ze toch elke week kunnen zien.
Op de dagen dat ze er niet waren ging ik elke week naar mijn nieuwe liefde 2 dagen en reed erna weer terug naar mijn ouders. ( ik had inmiddels een eigen autootje weten te kopen) dit ging 7 weken zo.

Ik kreeg eindelijk goed bericht, ik mocht het huis aanhouden met huurverlaging omdat hij zich had versproken bij de verhuurder en ik mocht eindelijk terug en kon zelf opnieuw beginnen. Binnen 4 dagen zat ik terug in het huis, met 2e hands spullen die ik had verzameld over de afgelopen 7 weken, en ik kon eindelijk een normale regeling treffen wat betreft de kinderen.
Weer ging ik 1x per week naar mijn nieuwe liefde ondanks ik daar weinig geld voor had, maar hij was mijn enige lichtpuntje dat moment samen met mijn kinderen, dus ik wilde dat niet loslaten.

Maar al snel veranderde ik in een emotioneel wrak. Alle emoties kwamen los en ik kreeg steeds vaker discussies met mijn nieuwe liefde. Hij had zelf ook problemen en dat maakte het er niet beter op. En voor ik het wist begon de zomervakantie. Deze had mijn ex verschrikkelijk geregeld en mij onder druk gezet deze te accepteren. En ik zag er dan ook erg tegenop. 1 week kids bij mama, 1 week bij papa. 2 weken bij mama 2 weken bij papa.
En aangezien de situatie wil ik niet dat er een nieuw iemand zo snel in het leven van mijn kinderen Komt, en kon ik van de 6 weken mijn nieuwe liefde 3 weken niet zien. En dat viel hem heel erg zwaar.

Want in de laatste dag dat ik de kinderen 2 weken had. Zei hij: ik weet niet of dit nog ergens toe gaat leiden. En voor mij was het alsof de wereld even uit elkaar viel. En uit pure emotie begon ik erop te antwoorden en duwde hem daar alleen maar verder mee weg en hij blokkeerde me op Whatsapp. Ik belde mijn moeder en stortte mijn hart uit. Maar mijn moeder zat hem alleen maar af te kraken en beïnvloedde mijn gedachten ( ze wilden me beschermen voor nog meer drama ) en met mijn stomme hoofd, kopieerde ik haar woorden zonder pardon en typte ze in een sms naar mijn nieuwe liefde.
En daarmee brak ik zijn hart.

Hij deblokkeerde me niet meer en ik wist dat ik het had verkloot. Mijn ouders zeiden me: breng morgen de kinderen weg en kom hierheen je moet nu niet alleen zijn. En dat deed ik dan ook. Maar die avond schreef ik 4 a-4tjes vol en verstuurde de brief naar mijn nieuwe liefde. En ik vertrok naar mijn ouders.

Ik verstuurde de brief op zondag dus ik wist dat hij pas uiterlijk dinsdag aan zou komen. En ik was er echt kapot van. Kinderen 2 weken niet. Ik had iemands hart gebroken die heel veel voor me betekende en ik was emotioneel echt helemaal op. En dinsdag avond kreeg ik een berichtje van mijn nieuwe liefde: ik reageer morgen. En ik zei dat dat goed was. En wachtte het af. Hij ging werken en vervolgens vroeg hij of ik kon bellen. En we belden LANG. Ik hoorde zijn verhaal en ik kon alleen maar huilen. Want hij liet behoorlijk merken dat hij niet meer op mij zat te wachten... En na het lange gesprek stuurde ik hem een app: ik verdien het niet eens vergeven te worden en ik snap je. En vervolgens stuurde hij terug; ik vergeef het je wel, en ik zit erover te denken dat we dit face to face moeten uitpraten. En dus reed ik de volgende dag naar hem toe.
Er werd alleen niet gepraat maar gewoon gedaan als van ouds en dat vond ik erg moeilijk. Want ik wist dat hij gekwetst was en ik voelde me mega schuldig. Ik bleef slapen en die nacht had hij extreme nachtmerries erover.
De volgende dag was hij extreem chagrijnig, maar toch bleef ik en in de namiddag reed ik terug naar mijn ouders huis.
Het ging redelijk goed tussen ons in de Whatsapp gesprekken, en de dag erna kregen we een discussie over dat ik hem zou negeren toen ik op een familiefeest was, maar ik snapte niet waar hij het over had. Want ik appte hem gewoon.
De volgende dag kwam ik erachter wat er fout was gegaan, maakte screenshots ervan en stuurde deze naar hem. En weer ging het 2 dagen goed. Ik reed terug naar mijn eigen huis en hoopte dat ik snel weer bij hem kon zijn.. Maar dat was niet zo.
De dag dat ik naar huis ging was hij extreem kort af, en de dag erna kwam de aap uit de mouw; het zit me nog steeds allemaal heel erg dwars.
En weer startte ik door mijn emoties een discussie en weer blokkeerde hij me nadat ik een Whatsapp plaatje had genomen met een quote die hij helemaal verkeerd opvatte.

Ik wist het zeker.. nu was het echt klaar. Maar ik kon het niet loslaten. Hij had gelijk ik was een vreemde geworden ook voor mezelf, want ik was nooit het meisje dat zoveel discussies en gedoe opzocht... En ik besloot per direct actie te ondernemen. Psycholoog, aura healing, werk, cursus via internet en focussen op mijn kinderen en mezelf. Vervolgens stuurde ik hem een persoonlijke kaart met die quote en een groot rood kruis erdoor, en een persoonlijk gedicht aan de binnenkant. Geen reactie. Ik stuurde hem een brief waarin ik zei dit is mijn laatste brief... geen reactie.. En ondanks ik druk bezig was mezelf weer op te pakken en door te gaan, kon ik hem niet loslaten... En nog 1 laatste keer schreef ik alles op wat er was veranderd de laatste 3 weken dat we geen contact hadden en ik besloot ook echt, als hij echt zo veel voor me betekend, geef ik hem niet op! En verstuurde ook deze brief. Ik liet het los en dacht dat hij niet meer zou reageren... totdat ik ineens mijn Whatsapp hoorde afgaan de dag erna en hij zei: 3x is scheepsrecht.. Maar ik moet hier goed over nadenken want ik sta niet te springen om een relatie aangezien de omstandigheden.

En ik zei dat ik ook wilde dat hij er goed over na zou denken. En we hadden een goed gesprek. En nu praten we alweer zo'n 5 dagen. Het gaat best goed.. we hebben leuke gesprekken, flirten ook weer.. Maar toch is hij erg afstandelijk. En dat snap ik ook wel.. bedoel dit is niet 123 gerepareerd. En ik heb dan ook alle respect dat dit gewoon langzaam moet gebeuren. Hij zei dat hij binnenkort miss wel weer wilde meeten.. Maar dat het geen haast heeft.. Hij gaat savonds naar vrienden of familie en dan negeert hij me echt totaal.. Maar daarna stuurt hij me wel wat zodra hij thuis is en gaat slapen.. Hij geeft me langzaamaan weer "kusjes" via Whatsapp.. Dus ik moet zeggen dat dat zeker wel positief is. En dat ik snap dat hij nu de kat uit de boom wil kijken of ik ECHT terug ben veranderd in mijn oude ik. Maar ik betrap mezelf erop dat ik echt bang ben dat ik te snel ga...

Dus hoe moet ik nou verder?
Hoe pak ik dit met respect en begrip aan?
Want ik wil echt laten zien dat ik het meen. Dat ik daadwerkelijk hard aan mezelf werk. En hem niet meer wil kwetsen.

Sorry voor dit MEGA lange verhaal.. Maar ik hoop dat mensen me tips kunnen geven hoe ik dit het beste kan aanpakken.

Liefs Mcd123

Ik weet niet of jullie nu doelen erop dat ik verstandelijk niet 100% ben of 1 of andere achterstandswijk geval ben. Beide zijn niet waar.

Jullie weten niet het gehele verhaal met de vader van mijn kinderen.

En de reden dat ik inderdaad naar mijn ouders ga zodra het allemaal stuk loopt komt omdat ik verder geen familie heb. Ik ben 220km verderop gaan wonen voor de vader van mijn kinderen. Ik heb door mijn relatie met hem nooit de mogelijkheid gehad om vriendschappen op te bouwen. Ik ben niet voor niks weg bij hem.

Ik heb me nooit in een relatie willen storten ZO SNEL. En ik heb me ook heel erg vergist in die "nieuwe liefde" want zoals jullie al aangeven, wat voor toekomst heeft zo iets als hij overal lastig over doet? Inderdaad geen. Ik heb zojuist dus ook gezegd dat ik er mee stop. Want weer toont hij totaal geen respect richting mij, en ik verdien wel beter dan dat.

Ik ga verder met aan mezelf werken en een goede moeder te zijn voor mijn kinderen.
O en trouwens, ik heb nooit beweerd dat mijn kinderen hier niks van meekrijgen, het enige wat ik altijd gedaan heb is ze niet rechtstreeks met een emotionele moeder confronteren nadat ik weg was bij mijn ex.

Ik blijf netjes naar mijn psycholoog gaan, ik weet waar mijn eigen fouten liggen. Ik weet wat ik wil en dat is een toekomst met mijn kinderen MET een gelukkige moeder.

Ik weet wel degelijk waar mijn fouten liggen. Ik heb me altijd proberen vast te houden aan een sterk persoon. Het enige probleem was dat deze personen, niet de mensen waren die mij uiteindelijk zouden opvangen.
Nee dat kan alleen ikzelf. Niemand anders.

Nou ik heb uiteindelijk zelf gekozen om 220km verderop te gaan wonen, maar ik kom uit een huishouden waar het niet fijn was. ( licht uitgedrukt) en dus werdt me verteld: ik zal nooit verhuizen en mijn baan opgeven etc. En omdat ik zo blind verliefd was. Heb ik mijn school afgemaakt en ben verhuisd.

Elke keer als ik iemand aardig vond en er mee wilde afspreken gewoon om te ontspannen ( vriendinnen ) dan werd er thuis meteen gereageerd met een ruzie of constant gebeld worden etc. Dus gegeven moment heb je niet eens meer plezier om mensen te ontmoeten of vriendschappen te onderhouden, als je thuis constant ermee wordt geconfronteerd.
Dit ben ik gaan inzien, en toen vielen alle puzzelstukken op hun plaats en heb ik alles beëindigd met alle gevolgen van dien. Alleen omdat ik iemand wilde in eerste instantie om mee te praten, werd ik verliefd op die gene, en was ik weer blind voor alle negatieve aspecten van deze persoon. En ik dacht als ik me concentreer op leuke tijden met hem, dan genees ik wel van alle emoties. Maar omdat hij me doorzag en op de een of andere manier soms eng goed mijn gedachten kon lezen, kwamen we steeds meer in discussies terecht. En ik ben er nu echt wel achter dat hij me helemaal naar zijn hand probeerde te zetten. En dat wil ik niet nog een keer.

Ik kan alleen verder als ik zelf sterk ben, en daar werk ik dus ook aan. En de rest dat komt ooit nog wel. Eerst zelf alles op een rijtje krijgen.

IBIopviva schreef: ↑

09-09-2018 15:38

Huh begrijp ik nou goed dat je kinderen in deze periode nooit op school gingen op vrijdag?

En mijn ex en ik kwamen tot een akkoord, dat zolang ik zover weg was, ik de kinderen elke donderdagavond zou ophalen, en zondag avond terug zou brengen. Zo zou onze dochter toch nog genoeg meekrijgen van school en zou ik ze toch elke week kunnen zien.

Mijn dochter was op dat moment 4 jaar en nog niet leerplichtig.