Relaties
alle pijlers
Hoe nu verder?
zondag 9 september 2018 om 12:03
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw op dit forum, dus sorry als ik iets in een verkeerde topic plaats!
Mijn vraag is hoe nu verder?
Ik zal deze uitleggen, het is best een lang verhaal dus ik zal het zo kort mogelijk houden.
Afgelopen februari leerde ik iemand kennen via internet. Alleen ik woonde toen nog samen met mijn ex. De relatie was al verbroken en klaar alleen aangezien ik al 9 jaar afhankelijk was van deze ex en 2 kinderen met hem samen heb, lukte het niet makkelijk om een ander huis te vinden en ook had mijn ex het er verschrikkelijk moeilijk mee dat alles klaar was.
Nu leerde ik iemand nieuw kennen en de klik die we hadden was via internet echt intens. Hij was behoorlijk dominant maar dat was stiekem toch wel erg aantrekkelijk. Ik viel als een blok voor hem. Ik vertelde hem eerlijk mijn situatie en hij was blij dat ik zo eerlijk was.
Ik vond het verschrikkelijk om thuis in 1 huis te wonen met mijn ex, en ik wilde mijn nieuwe liefde heel graag eens ontmoeten, en dat was wederzijds. En ik besloot een avond naar hem toe te gaan. Maar aangezien ik nog steeds alle spullen deelde met mijn ex, reed ik dus met zijn auto naar mijn nieuwe liefde. Het was echt een geweldige ontmoeting. Niks super romantisch ofzo, maar we waren meteen aan elkaar vast geplakt. Hij liet me niet meer los en zei tegenlijk met mij: "het is alsof ik je eerder heb gezien!" En het voelde echt als thuiskomen. Ik bleef slapen en alles voelde alsof het al jaren zo ging. En de volgende ochtend werd ik gebeld door mijn ex.
Kom alsjeblieft terug ik weet me geen raad zonder je. Maar ik dacht: nee ik wil helemaal niet terug, ik voel me eindelijk op mn gemak! Maar in de middag rond 4 uur reed ik dan toch terug naar mijn huis.
1 a 1,5 week later barste de bom bij mij thuis omdat mijn ex vond dat ik was vreemdgegaan. Maar ik bleef maar zeggen: nee de relatie is over en uit en ik zit hier alleen nog omdat ik het niet krijg geregeld een eigen huis te vinden. En die nacht werd ik opgehaald door mijn ouders. Ik bleef er 2 dagen en toen werd ik alweer gebeld door mn ex of ik terug kon komen ook vanwege werk en kinderen. Ik moest zelf ook gewoon weer werken en moest dus wel terug.
Dit duurde een paar weken en in die paar weken heb ik meerdere malen gesprekken gehad op mijn werk over mijn situatie en dat die onhoudbaar was en ik kreeg een aangepast rooster. Ook nam ik extra dagen onbetaald verlof zodat ik naar mijn nieuwe liefde kon. En ik was daar bijna elke dag en haalde het einde van de dag mijn kinderen op en ging naar huis. En ook was ik mega druk met alles regelen zodat ik op eigen benen kon gaan staan.
Toen barste de bom helemaal, en mijn ex had in mijn telefoon zitten snuffelen en ingelogd op mijn provider van mijn mobiel, ook had hij mijn email zitten lezen. En hij flipte. Hij sloeg alles aan gort en uit een vreselijk agressieve situatie belde ik weer mijn ouders om me te komen halen. Het was definitief klaar. Mijn kinderen bleven bij hem die week omdat hij ze met geen mogelijkheid aan me meegaf en ik vertrok met alleen mijn kleding naar mijn ouders.
We schakelden alle mogelijke hulp troepen in, advocaat, mediator, gemeente, nood opvang etc.
En binnen 2 dagen had ik al behoorlijk wat geregeld en wilde ik koste wat het kost mijn kinderen bij me hebben.
Ik sprak af met mijn nieuwe liefde dat ik dat weekend naar hem toe kwam omdat ik tot het weekend erna moest wachten op mijn kinderen. Maar dat kon niet doorgaan omdat ik in paniek werd gebeld, onze zoon ligt in het ziekenhuis. Dus ik weer met alle spoed terug. En zat ik WEER met een furieuze ex een week lang in een ziekenhuiskamer. Hij was zo kwaad dat toen hij zag dat ik met mijn nieuwe liefde zat te appen, hij de boel zelfs daar kort en klein sloeg ( weer voor de ogen van mijn kind ) en ervoor zorgde dat ik mijn telefoon op de dag niet meer mocht gebruiken. ( hij was er alleen op de dag )
Toen mijn zoon het ziekenhuis uit mocht kwam mijn vader me halen samen met de kinderen en nu had ik ze eindelijk een week bij me. Maar ik merkte aan mijn nieuwe liefde dat hij het niet leuk vond dat hij me nu dus weer niet kon zien.
De week vloog voorbij en ik was druk met kinderen en dingen regelen. En mijn ex en ik kwamen tot een akkoord, dat zolang ik zover weg was, ik de kinderen elke donderdagavond zou ophalen, en zondag avond terug zou brengen. Zo zou onze dochter toch nog genoeg meekrijgen van school en zou ik ze toch elke week kunnen zien.
Op de dagen dat ze er niet waren ging ik elke week naar mijn nieuwe liefde 2 dagen en reed erna weer terug naar mijn ouders. ( ik had inmiddels een eigen autootje weten te kopen) dit ging 7 weken zo.
Ik kreeg eindelijk goed bericht, ik mocht het huis aanhouden met huurverlaging omdat hij zich had versproken bij de verhuurder en ik mocht eindelijk terug en kon zelf opnieuw beginnen. Binnen 4 dagen zat ik terug in het huis, met 2e hands spullen die ik had verzameld over de afgelopen 7 weken, en ik kon eindelijk een normale regeling treffen wat betreft de kinderen.
Weer ging ik 1x per week naar mijn nieuwe liefde ondanks ik daar weinig geld voor had, maar hij was mijn enige lichtpuntje dat moment samen met mijn kinderen, dus ik wilde dat niet loslaten.
Maar al snel veranderde ik in een emotioneel wrak. Alle emoties kwamen los en ik kreeg steeds vaker discussies met mijn nieuwe liefde. Hij had zelf ook problemen en dat maakte het er niet beter op. En voor ik het wist begon de zomervakantie. Deze had mijn ex verschrikkelijk geregeld en mij onder druk gezet deze te accepteren. En ik zag er dan ook erg tegenop. 1 week kids bij mama, 1 week bij papa. 2 weken bij mama 2 weken bij papa.
En aangezien de situatie wil ik niet dat er een nieuw iemand zo snel in het leven van mijn kinderen Komt, en kon ik van de 6 weken mijn nieuwe liefde 3 weken niet zien. En dat viel hem heel erg zwaar.
Want in de laatste dag dat ik de kinderen 2 weken had. Zei hij: ik weet niet of dit nog ergens toe gaat leiden. En voor mij was het alsof de wereld even uit elkaar viel. En uit pure emotie begon ik erop te antwoorden en duwde hem daar alleen maar verder mee weg en hij blokkeerde me op Whatsapp. Ik belde mijn moeder en stortte mijn hart uit. Maar mijn moeder zat hem alleen maar af te kraken en beïnvloedde mijn gedachten ( ze wilden me beschermen voor nog meer drama ) en met mijn stomme hoofd, kopieerde ik haar woorden zonder pardon en typte ze in een sms naar mijn nieuwe liefde.
En daarmee brak ik zijn hart.
Hij deblokkeerde me niet meer en ik wist dat ik het had verkloot. Mijn ouders zeiden me: breng morgen de kinderen weg en kom hierheen je moet nu niet alleen zijn. En dat deed ik dan ook. Maar die avond schreef ik 4 a-4tjes vol en verstuurde de brief naar mijn nieuwe liefde. En ik vertrok naar mijn ouders.
Ik verstuurde de brief op zondag dus ik wist dat hij pas uiterlijk dinsdag aan zou komen. En ik was er echt kapot van. Kinderen 2 weken niet. Ik had iemands hart gebroken die heel veel voor me betekende en ik was emotioneel echt helemaal op. En dinsdag avond kreeg ik een berichtje van mijn nieuwe liefde: ik reageer morgen. En ik zei dat dat goed was. En wachtte het af. Hij ging werken en vervolgens vroeg hij of ik kon bellen. En we belden LANG. Ik hoorde zijn verhaal en ik kon alleen maar huilen. Want hij liet behoorlijk merken dat hij niet meer op mij zat te wachten... En na het lange gesprek stuurde ik hem een app: ik verdien het niet eens vergeven te worden en ik snap je. En vervolgens stuurde hij terug; ik vergeef het je wel, en ik zit erover te denken dat we dit face to face moeten uitpraten. En dus reed ik de volgende dag naar hem toe.
Er werd alleen niet gepraat maar gewoon gedaan als van ouds en dat vond ik erg moeilijk. Want ik wist dat hij gekwetst was en ik voelde me mega schuldig. Ik bleef slapen en die nacht had hij extreme nachtmerries erover.
De volgende dag was hij extreem chagrijnig, maar toch bleef ik en in de namiddag reed ik terug naar mijn ouders huis.
Het ging redelijk goed tussen ons in de Whatsapp gesprekken, en de dag erna kregen we een discussie over dat ik hem zou negeren toen ik op een familiefeest was, maar ik snapte niet waar hij het over had. Want ik appte hem gewoon.
De volgende dag kwam ik erachter wat er fout was gegaan, maakte screenshots ervan en stuurde deze naar hem. En weer ging het 2 dagen goed. Ik reed terug naar mijn eigen huis en hoopte dat ik snel weer bij hem kon zijn.. Maar dat was niet zo.
De dag dat ik naar huis ging was hij extreem kort af, en de dag erna kwam de aap uit de mouw; het zit me nog steeds allemaal heel erg dwars.
En weer startte ik door mijn emoties een discussie en weer blokkeerde hij me nadat ik een Whatsapp plaatje had genomen met een quote die hij helemaal verkeerd opvatte.
Ik wist het zeker.. nu was het echt klaar. Maar ik kon het niet loslaten. Hij had gelijk ik was een vreemde geworden ook voor mezelf, want ik was nooit het meisje dat zoveel discussies en gedoe opzocht... En ik besloot per direct actie te ondernemen. Psycholoog, aura healing, werk, cursus via internet en focussen op mijn kinderen en mezelf. Vervolgens stuurde ik hem een persoonlijke kaart met die quote en een groot rood kruis erdoor, en een persoonlijk gedicht aan de binnenkant. Geen reactie. Ik stuurde hem een brief waarin ik zei dit is mijn laatste brief... geen reactie.. En ondanks ik druk bezig was mezelf weer op te pakken en door te gaan, kon ik hem niet loslaten... En nog 1 laatste keer schreef ik alles op wat er was veranderd de laatste 3 weken dat we geen contact hadden en ik besloot ook echt, als hij echt zo veel voor me betekend, geef ik hem niet op! En verstuurde ook deze brief. Ik liet het los en dacht dat hij niet meer zou reageren... totdat ik ineens mijn Whatsapp hoorde afgaan de dag erna en hij zei: 3x is scheepsrecht.. Maar ik moet hier goed over nadenken want ik sta niet te springen om een relatie aangezien de omstandigheden.
En ik zei dat ik ook wilde dat hij er goed over na zou denken. En we hadden een goed gesprek. En nu praten we alweer zo'n 5 dagen. Het gaat best goed.. we hebben leuke gesprekken, flirten ook weer.. Maar toch is hij erg afstandelijk. En dat snap ik ook wel.. bedoel dit is niet 123 gerepareerd. En ik heb dan ook alle respect dat dit gewoon langzaam moet gebeuren. Hij zei dat hij binnenkort miss wel weer wilde meeten.. Maar dat het geen haast heeft.. Hij gaat savonds naar vrienden of familie en dan negeert hij me echt totaal.. Maar daarna stuurt hij me wel wat zodra hij thuis is en gaat slapen.. Hij geeft me langzaamaan weer "kusjes" via Whatsapp.. Dus ik moet zeggen dat dat zeker wel positief is. En dat ik snap dat hij nu de kat uit de boom wil kijken of ik ECHT terug ben veranderd in mijn oude ik. Maar ik betrap mezelf erop dat ik echt bang ben dat ik te snel ga...
Dus hoe moet ik nou verder?
Hoe pak ik dit met respect en begrip aan?
Want ik wil echt laten zien dat ik het meen. Dat ik daadwerkelijk hard aan mezelf werk. En hem niet meer wil kwetsen.
Sorry voor dit MEGA lange verhaal.. Maar ik hoop dat mensen me tips kunnen geven hoe ik dit het beste kan aanpakken.
Liefs Mcd123
Ik ben nieuw op dit forum, dus sorry als ik iets in een verkeerde topic plaats!
Mijn vraag is hoe nu verder?
Ik zal deze uitleggen, het is best een lang verhaal dus ik zal het zo kort mogelijk houden.
Afgelopen februari leerde ik iemand kennen via internet. Alleen ik woonde toen nog samen met mijn ex. De relatie was al verbroken en klaar alleen aangezien ik al 9 jaar afhankelijk was van deze ex en 2 kinderen met hem samen heb, lukte het niet makkelijk om een ander huis te vinden en ook had mijn ex het er verschrikkelijk moeilijk mee dat alles klaar was.
Nu leerde ik iemand nieuw kennen en de klik die we hadden was via internet echt intens. Hij was behoorlijk dominant maar dat was stiekem toch wel erg aantrekkelijk. Ik viel als een blok voor hem. Ik vertelde hem eerlijk mijn situatie en hij was blij dat ik zo eerlijk was.
Ik vond het verschrikkelijk om thuis in 1 huis te wonen met mijn ex, en ik wilde mijn nieuwe liefde heel graag eens ontmoeten, en dat was wederzijds. En ik besloot een avond naar hem toe te gaan. Maar aangezien ik nog steeds alle spullen deelde met mijn ex, reed ik dus met zijn auto naar mijn nieuwe liefde. Het was echt een geweldige ontmoeting. Niks super romantisch ofzo, maar we waren meteen aan elkaar vast geplakt. Hij liet me niet meer los en zei tegenlijk met mij: "het is alsof ik je eerder heb gezien!" En het voelde echt als thuiskomen. Ik bleef slapen en alles voelde alsof het al jaren zo ging. En de volgende ochtend werd ik gebeld door mijn ex.
Kom alsjeblieft terug ik weet me geen raad zonder je. Maar ik dacht: nee ik wil helemaal niet terug, ik voel me eindelijk op mn gemak! Maar in de middag rond 4 uur reed ik dan toch terug naar mijn huis.
1 a 1,5 week later barste de bom bij mij thuis omdat mijn ex vond dat ik was vreemdgegaan. Maar ik bleef maar zeggen: nee de relatie is over en uit en ik zit hier alleen nog omdat ik het niet krijg geregeld een eigen huis te vinden. En die nacht werd ik opgehaald door mijn ouders. Ik bleef er 2 dagen en toen werd ik alweer gebeld door mn ex of ik terug kon komen ook vanwege werk en kinderen. Ik moest zelf ook gewoon weer werken en moest dus wel terug.
Dit duurde een paar weken en in die paar weken heb ik meerdere malen gesprekken gehad op mijn werk over mijn situatie en dat die onhoudbaar was en ik kreeg een aangepast rooster. Ook nam ik extra dagen onbetaald verlof zodat ik naar mijn nieuwe liefde kon. En ik was daar bijna elke dag en haalde het einde van de dag mijn kinderen op en ging naar huis. En ook was ik mega druk met alles regelen zodat ik op eigen benen kon gaan staan.
Toen barste de bom helemaal, en mijn ex had in mijn telefoon zitten snuffelen en ingelogd op mijn provider van mijn mobiel, ook had hij mijn email zitten lezen. En hij flipte. Hij sloeg alles aan gort en uit een vreselijk agressieve situatie belde ik weer mijn ouders om me te komen halen. Het was definitief klaar. Mijn kinderen bleven bij hem die week omdat hij ze met geen mogelijkheid aan me meegaf en ik vertrok met alleen mijn kleding naar mijn ouders.
We schakelden alle mogelijke hulp troepen in, advocaat, mediator, gemeente, nood opvang etc.
En binnen 2 dagen had ik al behoorlijk wat geregeld en wilde ik koste wat het kost mijn kinderen bij me hebben.
Ik sprak af met mijn nieuwe liefde dat ik dat weekend naar hem toe kwam omdat ik tot het weekend erna moest wachten op mijn kinderen. Maar dat kon niet doorgaan omdat ik in paniek werd gebeld, onze zoon ligt in het ziekenhuis. Dus ik weer met alle spoed terug. En zat ik WEER met een furieuze ex een week lang in een ziekenhuiskamer. Hij was zo kwaad dat toen hij zag dat ik met mijn nieuwe liefde zat te appen, hij de boel zelfs daar kort en klein sloeg ( weer voor de ogen van mijn kind ) en ervoor zorgde dat ik mijn telefoon op de dag niet meer mocht gebruiken. ( hij was er alleen op de dag )
Toen mijn zoon het ziekenhuis uit mocht kwam mijn vader me halen samen met de kinderen en nu had ik ze eindelijk een week bij me. Maar ik merkte aan mijn nieuwe liefde dat hij het niet leuk vond dat hij me nu dus weer niet kon zien.
De week vloog voorbij en ik was druk met kinderen en dingen regelen. En mijn ex en ik kwamen tot een akkoord, dat zolang ik zover weg was, ik de kinderen elke donderdagavond zou ophalen, en zondag avond terug zou brengen. Zo zou onze dochter toch nog genoeg meekrijgen van school en zou ik ze toch elke week kunnen zien.
Op de dagen dat ze er niet waren ging ik elke week naar mijn nieuwe liefde 2 dagen en reed erna weer terug naar mijn ouders. ( ik had inmiddels een eigen autootje weten te kopen) dit ging 7 weken zo.
Ik kreeg eindelijk goed bericht, ik mocht het huis aanhouden met huurverlaging omdat hij zich had versproken bij de verhuurder en ik mocht eindelijk terug en kon zelf opnieuw beginnen. Binnen 4 dagen zat ik terug in het huis, met 2e hands spullen die ik had verzameld over de afgelopen 7 weken, en ik kon eindelijk een normale regeling treffen wat betreft de kinderen.
Weer ging ik 1x per week naar mijn nieuwe liefde ondanks ik daar weinig geld voor had, maar hij was mijn enige lichtpuntje dat moment samen met mijn kinderen, dus ik wilde dat niet loslaten.
Maar al snel veranderde ik in een emotioneel wrak. Alle emoties kwamen los en ik kreeg steeds vaker discussies met mijn nieuwe liefde. Hij had zelf ook problemen en dat maakte het er niet beter op. En voor ik het wist begon de zomervakantie. Deze had mijn ex verschrikkelijk geregeld en mij onder druk gezet deze te accepteren. En ik zag er dan ook erg tegenop. 1 week kids bij mama, 1 week bij papa. 2 weken bij mama 2 weken bij papa.
En aangezien de situatie wil ik niet dat er een nieuw iemand zo snel in het leven van mijn kinderen Komt, en kon ik van de 6 weken mijn nieuwe liefde 3 weken niet zien. En dat viel hem heel erg zwaar.
Want in de laatste dag dat ik de kinderen 2 weken had. Zei hij: ik weet niet of dit nog ergens toe gaat leiden. En voor mij was het alsof de wereld even uit elkaar viel. En uit pure emotie begon ik erop te antwoorden en duwde hem daar alleen maar verder mee weg en hij blokkeerde me op Whatsapp. Ik belde mijn moeder en stortte mijn hart uit. Maar mijn moeder zat hem alleen maar af te kraken en beïnvloedde mijn gedachten ( ze wilden me beschermen voor nog meer drama ) en met mijn stomme hoofd, kopieerde ik haar woorden zonder pardon en typte ze in een sms naar mijn nieuwe liefde.
En daarmee brak ik zijn hart.
Hij deblokkeerde me niet meer en ik wist dat ik het had verkloot. Mijn ouders zeiden me: breng morgen de kinderen weg en kom hierheen je moet nu niet alleen zijn. En dat deed ik dan ook. Maar die avond schreef ik 4 a-4tjes vol en verstuurde de brief naar mijn nieuwe liefde. En ik vertrok naar mijn ouders.
Ik verstuurde de brief op zondag dus ik wist dat hij pas uiterlijk dinsdag aan zou komen. En ik was er echt kapot van. Kinderen 2 weken niet. Ik had iemands hart gebroken die heel veel voor me betekende en ik was emotioneel echt helemaal op. En dinsdag avond kreeg ik een berichtje van mijn nieuwe liefde: ik reageer morgen. En ik zei dat dat goed was. En wachtte het af. Hij ging werken en vervolgens vroeg hij of ik kon bellen. En we belden LANG. Ik hoorde zijn verhaal en ik kon alleen maar huilen. Want hij liet behoorlijk merken dat hij niet meer op mij zat te wachten... En na het lange gesprek stuurde ik hem een app: ik verdien het niet eens vergeven te worden en ik snap je. En vervolgens stuurde hij terug; ik vergeef het je wel, en ik zit erover te denken dat we dit face to face moeten uitpraten. En dus reed ik de volgende dag naar hem toe.
Er werd alleen niet gepraat maar gewoon gedaan als van ouds en dat vond ik erg moeilijk. Want ik wist dat hij gekwetst was en ik voelde me mega schuldig. Ik bleef slapen en die nacht had hij extreme nachtmerries erover.
De volgende dag was hij extreem chagrijnig, maar toch bleef ik en in de namiddag reed ik terug naar mijn ouders huis.
Het ging redelijk goed tussen ons in de Whatsapp gesprekken, en de dag erna kregen we een discussie over dat ik hem zou negeren toen ik op een familiefeest was, maar ik snapte niet waar hij het over had. Want ik appte hem gewoon.
De volgende dag kwam ik erachter wat er fout was gegaan, maakte screenshots ervan en stuurde deze naar hem. En weer ging het 2 dagen goed. Ik reed terug naar mijn eigen huis en hoopte dat ik snel weer bij hem kon zijn.. Maar dat was niet zo.
De dag dat ik naar huis ging was hij extreem kort af, en de dag erna kwam de aap uit de mouw; het zit me nog steeds allemaal heel erg dwars.
En weer startte ik door mijn emoties een discussie en weer blokkeerde hij me nadat ik een Whatsapp plaatje had genomen met een quote die hij helemaal verkeerd opvatte.
Ik wist het zeker.. nu was het echt klaar. Maar ik kon het niet loslaten. Hij had gelijk ik was een vreemde geworden ook voor mezelf, want ik was nooit het meisje dat zoveel discussies en gedoe opzocht... En ik besloot per direct actie te ondernemen. Psycholoog, aura healing, werk, cursus via internet en focussen op mijn kinderen en mezelf. Vervolgens stuurde ik hem een persoonlijke kaart met die quote en een groot rood kruis erdoor, en een persoonlijk gedicht aan de binnenkant. Geen reactie. Ik stuurde hem een brief waarin ik zei dit is mijn laatste brief... geen reactie.. En ondanks ik druk bezig was mezelf weer op te pakken en door te gaan, kon ik hem niet loslaten... En nog 1 laatste keer schreef ik alles op wat er was veranderd de laatste 3 weken dat we geen contact hadden en ik besloot ook echt, als hij echt zo veel voor me betekend, geef ik hem niet op! En verstuurde ook deze brief. Ik liet het los en dacht dat hij niet meer zou reageren... totdat ik ineens mijn Whatsapp hoorde afgaan de dag erna en hij zei: 3x is scheepsrecht.. Maar ik moet hier goed over nadenken want ik sta niet te springen om een relatie aangezien de omstandigheden.
En ik zei dat ik ook wilde dat hij er goed over na zou denken. En we hadden een goed gesprek. En nu praten we alweer zo'n 5 dagen. Het gaat best goed.. we hebben leuke gesprekken, flirten ook weer.. Maar toch is hij erg afstandelijk. En dat snap ik ook wel.. bedoel dit is niet 123 gerepareerd. En ik heb dan ook alle respect dat dit gewoon langzaam moet gebeuren. Hij zei dat hij binnenkort miss wel weer wilde meeten.. Maar dat het geen haast heeft.. Hij gaat savonds naar vrienden of familie en dan negeert hij me echt totaal.. Maar daarna stuurt hij me wel wat zodra hij thuis is en gaat slapen.. Hij geeft me langzaamaan weer "kusjes" via Whatsapp.. Dus ik moet zeggen dat dat zeker wel positief is. En dat ik snap dat hij nu de kat uit de boom wil kijken of ik ECHT terug ben veranderd in mijn oude ik. Maar ik betrap mezelf erop dat ik echt bang ben dat ik te snel ga...
Dus hoe moet ik nou verder?
Hoe pak ik dit met respect en begrip aan?
Want ik wil echt laten zien dat ik het meen. Dat ik daadwerkelijk hard aan mezelf werk. En hem niet meer wil kwetsen.
Sorry voor dit MEGA lange verhaal.. Maar ik hoop dat mensen me tips kunnen geven hoe ik dit het beste kan aanpakken.
Liefs Mcd123
zondag 9 september 2018 om 20:34
Als je gaat scheiden horen je kinderen op nummer 1 te staan. Jij denkt alleen maar aan jezelf en je hopeloze nieuwe liefde. Zorg dat je op eigen benen komt te staan en zorg goed voor je kinderen, in goed overleg met hun vader. Aan een nieuwe relatie zou ik pas denken als je een paar jaar zelfstandig woont en alles goed op de rit hebt. Voor je kinderen is de scheiding al moeilijk genoeg. Het laatste wat zij nodig hebben is een moeder die al direct in een nieuw relatiedrama is verwikkeld.
zondag 9 september 2018 om 20:35
En dat betekent niet dat je alleen maar met je kinderen moet bezig zijn, je moet juist heel goed voor hun moeder zorgen, voor jezelf dus, pak je hobby's op, of sporten waar je plezier in had, als je van dieren houdt? Neem een poes waar je lekker mee kunt knuffelen, als je je eigen plek hebt met de kinderen, richt het eindelijk in zoals jij dat altijd hebt gewild, doe eens gek en schilder een kamer, en met kinderen kun je juist contact maken met anderen en niet meteen heel diepgaand maar als je speelafspraakjes hebt lekker met een paar kinderen in de speeltuin of binnenspeeltuin zitten, daar ontstaat vanzelf vanalles uit als je daar voor open staat.
zondag 9 september 2018 om 21:09
Ik heb alleen de op gelezen maar mens waar zit je met je fatsoen!?
Je presteert het om met je nieuwe 'liefde' te gaan terwijl je nog met je ex in 1huis woont, ok daar kun je nog afspraken over maken maar aangezien het niet goed zat tussen jou en ex was dat een verkeerde keuze. Daarna heb je daadwerkelijk het lef om met je nieuwe'liefde' in het ziekenhuis aan te komen terwijl je zoon daar ligt!?! Echt waar
Verder vind ik dat je je vreselijk opstelt, appjes/ mailtjes en zelfs brieven naar je nieuwe vent gestuurd om maar, ja wat eigenlijk!? Kun je echt niet alleen zijn? Staan je kinderen echt niet op de eerste plek voor je!?
Je kinderen op 1 zetten betekent niet alleen er voor hun zijn als ze bij je zijn, dat betekent ook dat je hard aan jezelf en de situatie werkt om het voor de kinderen én voor jezelf goed en rustig en stabiel te hebben.
Zoek hulp, stop die zogenaamde liefde van je en focus je op je gezin en een stabiele zakelijke relatie met je ex.
Als je op deze manier doorgaat raak je je kinderen kwijt..
Je presteert het om met je nieuwe 'liefde' te gaan terwijl je nog met je ex in 1huis woont, ok daar kun je nog afspraken over maken maar aangezien het niet goed zat tussen jou en ex was dat een verkeerde keuze. Daarna heb je daadwerkelijk het lef om met je nieuwe'liefde' in het ziekenhuis aan te komen terwijl je zoon daar ligt!?! Echt waar
Verder vind ik dat je je vreselijk opstelt, appjes/ mailtjes en zelfs brieven naar je nieuwe vent gestuurd om maar, ja wat eigenlijk!? Kun je echt niet alleen zijn? Staan je kinderen echt niet op de eerste plek voor je!?
Je kinderen op 1 zetten betekent niet alleen er voor hun zijn als ze bij je zijn, dat betekent ook dat je hard aan jezelf en de situatie werkt om het voor de kinderen én voor jezelf goed en rustig en stabiel te hebben.
Zoek hulp, stop die zogenaamde liefde van je en focus je op je gezin en een stabiele zakelijke relatie met je ex.
Als je op deze manier doorgaat raak je je kinderen kwijt..
zondag 9 september 2018 om 22:53
Correct.
Ik heb een eigen huis, en mijn ex woont bij zijn ouders.
We hebben een hele duidelijke regeling wat betreft de kinderen en regelen alles via een advocaat. Zodat de kinderen niet meer de heletijd in discussies zitten. We wilden allebei rust voor ze
zondag 9 september 2018 om 23:08
klinkt erg ongezond, je moet ook samen naar een ouderavond of een sportwedstrijd kunnen gaan. Samen verjaardag vieren of samen praten over de schoolprestaties van de kinderen.
zondag 9 september 2018 om 23:11
We zijn bewust begonnen aan de eerste. Veel over gepraat en we hadden echt wel een droom relatie. Beide 40 uur werken, 2 auto's, huis, stacaravan, 2 katten.. alles erop en eraan.
En toen de oudste geboren was bleek dat hij dus echt totaal geen verantwoording nam. Ik stopte met mijn 40 urige baan, en begon in de thuiszorg met 24 uur. Maar aangezien onze dochter erg vaak ziek was en ik ALTIJD de gene was die vrij moest nemen etc ( met liefde hoor daar niet van ) besloot ik nog maar 15 uur te gaan werken. En elke keer als er iets was met onze dochter was hij nergens te bekennen. Als ze hem belden dat er iets was dan belde hij meteen mij op, want zijn baan was belangrijker.
Vervolgens werdt het thuis ook niet echt gezelliger, en zat hij alleen nog maar voetbal te kijken terwijl ik al de andere dingen deed. En ik begon te merken dat ik in een behoorlijke dip begon te raken. Want elke keer als ik het wilde bespreken, dan praatte hij wel, maar zei net niks....
Vervolgens klom ik uit mijn dip en stond weer sterker in mijn schoenen omdat ik me eroverheen zette en toen raakte ik 2 jaar later zwanger door de anticonceptie pil heen. Dat was dus wel een verassing, maar hij was er helemaal blij mee, en ik op zich ook wel want zo'n wondertje krijg je niet voor niks. Maar diep in mezelf wist ik ook wel dat ik erg onzeker was of ik het wel zou redden met 2 van die kleine spruitjes aangezien hun vader al niet voor 1 de verantwoordelijkheid nam.
Ik beviel van onze zoon en ging kort erna weer aan het werk, maar in de kraamtijd was de situatie niet bepaald makkelijk want we kregen veel tegenslagen ( mensen overleden, onverwachte financiële tegenslagen etc ) en mijn ex wilde eigenlijk gewoon alleen maar weer werken.
En onze zoon was een huilbaby.. van de 24 uur huilde hij er gemakkelijk 18 tot 20, en hij kon dat niet hebben want elke keer gaf hij hem meteen aan mij en ging maar weer tv kijken. Ik bedacht me toen ook, we kuren slaapgebrek en stress op elkaar af.. Maar het bleef me dwars zitten dat we niet konden praten met elkaar ( wat vroeger voor de kinderen wel lukte )
En we kregen steeds vaker ruzie.. zijn familie was niet altijd bepaald vriendelijk voor me, en alles bij elkaar zorgde ervoor dat mijn gevoel steeds minder werd. Ik heb dit meerdere keren heel duidelijk gezegd, en gezegd ik wil hier samen aan werken want ik wil dit niet kwijt.. bedoel het is toch ( op dat moment) al 8 jaar iemand waar je alles mee deelt.
Maar hij zei letterlijk: je doet het er maar mee, ik ben zo, en ik verander voor niemand. Dat deed me veel pijn. En afgelopen 1 januari, zei zijn vader zo een verschrikkelijk pijnlijke opmerking waarna ik huilend ben weggelopen van de hele familie. Ik vroeg mijn ex mee te gaan en wilde de kinderen meenemen, maar hij weigerde en zei dat de kinderen ook nieuwjaar moesten vieren. Maar ik was zo er gekwetst dat ik echt niet meer in 1 kamer wilde zijn, dat ik maar ben gaan afwassen in de keuken een uur lang, en heb toen de jassen van de kinderen gepakt en gezegd ik ga nu naar huis. En toen ging hij wel mee. Maar in de auto zei hij; ja je moet ook niet alles altijd vertellen het is je eigen schuld dat hij dan zoiets zegt. ( het ging om een opmerking over mijn uiterlijk ) ik keek mijn ex aan en toen wist ik. Ik hou het niet meer vol. En heb toen gezegd ik wil uit elkaar. Ik ben helemaal niet gelukkig en ik wil constant alles recht trekken maar alles komt alleen van mijn kant. En toen wilde hij nog steeds niet luisteren. Toen heb ik mijn ouders gebeld dat ik een goed gesprek wilde en daarin besloot ik de knoop door te hakken en vanuit dat huis een ander huis te zoeken en netjes alles te regelen. Totdat ik de domme fout maakte om terug te praten tegen die nieuwe jongen. Want ik was wel op de goede weg, alleen toen kreeg ik ineens wel "liefde en begrip" ( NOT ) en tja de rest staat al omschreven
zondag 9 september 2018 om 23:15
StephanieTanner schreef: ↑09-09-2018 21:09Ik heb alleen de op gelezen maar mens waar zit je met je fatsoen!?
Je presteert het om met je nieuwe 'liefde' te gaan terwijl je nog met je ex in 1huis woont, ok daar kun je nog afspraken over maken maar aangezien het niet goed zat tussen jou en ex was dat een verkeerde keuze. Daarna heb je daadwerkelijk het lef om met je nieuwe'liefde' in het ziekenhuis aan te komen terwijl je zoon daar ligt!?! Echt waar
Verder vind ik dat je je vreselijk opstelt, appjes/ mailtjes en zelfs brieven naar je nieuwe vent gestuurd om maar, ja wat eigenlijk!? Kun je echt niet alleen zijn? Staan je kinderen echt niet op de eerste plek voor je!?
Je kinderen op 1 zetten betekent niet alleen er voor hun zijn als ze bij je zijn, dat betekent ook dat je hard aan jezelf en de situatie werkt om het voor de kinderen én voor jezelf goed en rustig en stabiel te hebben.
Zoek hulp, stop die zogenaamde liefde van je en focus je op je gezin en een stabiele zakelijke relatie met je ex.
Als je op deze manier doorgaat raak je je kinderen kwijt..
Nou mijn "nieuwe liefde" is nooit in het ziekenhuis geweest. Ik appte als ik op de gang stond om een kopje koffie te drinken, en als mijn zoontje sliep.
En heel eerlijk ga ik niet alles herhalen wat ik al heb getypt.
Mijn kinderen komen zeker op plek 1. Dus als je precies wil weten hoe het zit wil ik je vragen om alsjeblieft het gehele topic door te lezen.
En ik snap ook niet waarom ik al die moeite bleef doen, want zoals je in de andere reacties kunt lezen, heb ik al die "moeite" gedaan, om precies niks.
Heb er niets mee bereikt; behalve dat ik er zelf slechter van ben geworden.
Ik werk aan mezelf, en doe mijn best
zondag 9 september 2018 om 23:24
Het is niet zo dat die dingen niet samen kunnen. Het staat vast gesteld dat alles wat betreft zulke gelegenheden, samen worden gedaan. Maar de praktijk heeft uitgewezen dat als we samen dingen willen bespreken die over minder belangrijke dingen van de kinderen gaan, er elke keer opnieuw een discussie volgt.
Dus op ouderavonden, intake gesprekken ( opvang ofzo ) zijn we zakelijk en allebei aanwezig. En op het moment dat ik of hij de kinderen afzet, bespreken we de belangrijke punten.. Maar al het andere wordt gedaan met een advocaat. Zodat er altijd iemand is die zegt: dit is afgesproken en zwart op wit. Want mijn ex vond het nogal leuk om voordat de advocaat er was, elke keer zijn afspraken en beloftes te veranderen. Dus heb ik gezegd ik wil nu iemand onpartijdig in het midden die alles kan vastleggen.
Want zoals deze afgelopen week waren de kinderen snot verkouden en aangezien ze beide een voorgeschiedenis hebben in ziekenhuizen vanwege long problemen, hebben we wel contact met elkaar gehad om te bespreken hoe we het zouden doen met de medicatie en hoe we het zouden doen als school of opvang zouden vbellen als ze te ziek waren.
Dus we zijn steeds wat beter in de normale communicatie, maar voor nu wil ik nog steeds de veiligheid van een advocaat, totdat dat niet meer nodig mocht zijn. Want ik wil niets liever dan dat het gewoon op een normale manier allemaal kan.
zondag 9 september 2018 om 23:27
dit heet een vechtscheiding en is erg slecht voor de kinderen. Ga met je ex in relatietherapie want jullie zullen de rest van jullie leven vader en moeder van die kinderen zijn. de kinderen hebben recht op ouders die normaal doen en die ook minder belangrijke dingen kunnen communiceren zonder er meteen een advocaat bij te halen.Mcd123 schreef: ↑09-09-2018 23:24Het is niet zo dat die dingen niet samen kunnen. Het staat vast gesteld dat alles wat betreft zulke gelegenheden, samen worden gedaan. Maar de praktijk heeft uitgewezen dat als we samen dingen willen bespreken die over minder belangrijke dingen van de kinderen gaan, er elke keer opnieuw een discussie volgt.
Dus op ouderavonden, intake gesprekken ( opvang ofzo ) zijn we zakelijk en allebei aanwezig. En op het moment dat ik of hij de kinderen afzet, bespreken we de belangrijke punten.. Maar al het andere wordt gedaan met een advocaat. Zodat er altijd iemand is die zegt: dit is afgesproken en zwart op wit. Want mijn ex vond het nogal leuk om voordat de advocaat er was, elke keer zijn afspraken en beloftes te veranderen. Dus heb ik gezegd ik wil nu iemand onpartijdig in het midden die alles kan vastleggen.
Want zoals deze afgelopen week waren de kinderen snot verkouden en aangezien ze beide een voorgeschiedenis hebben in ziekenhuizen vanwege long problemen, hebben we wel contact met elkaar gehad om te bespreken hoe we het zouden doen met de medicatie en hoe we het zouden doen als school of opvang zouden vbellen als ze te ziek waren.
Dus we zijn steeds wat beter in de normale communicatie, maar voor nu wil ik nog steeds de veiligheid van een advocaat, totdat dat niet meer nodig mocht zijn. Want ik wil niets liever dan dat het gewoon op een normale manier allemaal kan.
zondag 9 september 2018 om 23:36
S-Meds schreef: ↑09-09-2018 23:27dit heet een vechtscheiding en is erg slecht voor de kinderen. Ga met je ex in relatietherapie want jullie zullen de rest van jullie leven vader en moeder van die kinderen zijn. de kinderen hebben recht op ouders die normaal doen en die ook minder belangrijke dingen kunnen communiceren zonder er meteen een advocaat bij te halen.
Ik heb deze relatie therapie al meerdere malen voorgesteld omdat ik juist een voorstander ben van dingen samen regelen. Maar hij weigert het op elk front.
En ik heb dus ook duidelijk gezegd, als we normaal met elkaar communiceren wil ik dit best zo volhouden met contact persoonlijk.. Maar merk ik dat het weer alleen maar wordt gemanipuleerd of dat er weer verhitte discussies gaan plaatsvinden dan kap ik het persoonlijke gedrag weer af. En belt hij maar weer naar de advocaat.
Ik ben duidelijk een voorstander van een rustige communicatie en ik moet zeggen dat dit echt wel steeds beter verloopt. En ik heb nu steeds minder contact met de advocaat ( vooral omdat alles gewoon nu wel geregeld is wat betreft afspraken etc ) maar er zijn geen verhitte discussies meer, en ik merk dat 80% gewoon netjes verloopt.
Maar omdat hij van geen enkele kant hulp accepteerd ( ook al is het in het belang van de kinderen ) besloot ik om dat het verstandig was iets achter de hand te hebben voor mocht het weer uit de hand lopen. Want het enige wat ik wil is een rustige toekomst voor de kinderen en een papa en mama die gewoon normaal met elkaar kunnen communiceren. zonder advocaat en zonder gedoe.
En het lukt steeds beter maar ik ga niet te vroeg juichen. Want ik heb hem 9,5 jaar al in mijn leven gehad, en ik weet dat het bij hem zo weer kan omslaan.
zondag 9 september 2018 om 23:48
je vertelt steeds iets en als je daar commentaar op krijgt dan zwak je je verhaal weer af. je geeft wenselijke antwoorden. ik weet niet wat de waarheid is maar ik vind het zorgelijk voor de kinderenMcd123 schreef: ↑09-09-2018 23:36Ik heb deze relatie therapie al meerdere malen voorgesteld omdat ik juist een voorstander ben van dingen samen regelen. Maar hij weigert het op elk front.
En ik heb dus ook duidelijk gezegd, als we normaal met elkaar communiceren wil ik dit best zo volhouden met contact persoonlijk.. Maar merk ik dat het weer alleen maar wordt gemanipuleerd of dat er weer verhitte discussies gaan plaatsvinden dan kap ik het persoonlijke gedrag weer af. En belt hij maar weer naar de advocaat.
Ik ben duidelijk een voorstander van een rustige communicatie en ik moet zeggen dat dit echt wel steeds beter verloopt. En ik heb nu steeds minder contact met de advocaat ( vooral omdat alles gewoon nu wel geregeld is wat betreft afspraken etc ) maar er zijn geen verhitte discussies meer, en ik merk dat 80% gewoon netjes verloopt.
Maar omdat hij van geen enkele kant hulp accepteerd ( ook al is het in het belang van de kinderen ) besloot ik om dat het verstandig was iets achter de hand te hebben voor mocht het weer uit de hand lopen. Want het enige wat ik wil is een rustige toekomst voor de kinderen en een papa en mama die gewoon normaal met elkaar kunnen communiceren. zonder advocaat en zonder gedoe.
En het lukt steeds beter maar ik ga niet te vroeg juichen. Want ik heb hem 9,5 jaar al in mijn leven gehad, en ik weet dat het bij hem zo weer kan omslaan.
maandag 10 september 2018 om 09:51
Nou dit is de waarheid.
Ik heb dingen zeer zeker fout gedaan door al met een nieuwe liefde te beginnen terwijl ik nog midden in de scheiding zat met mijn ex.
En eerlijk is eerlijk.
Ondanks we al uit elkaar waren heeft hem dat veel pijn gedaan. En ik ben er ook zeker niet trots op, dus dat onze scheiding niet bepaald vlekkeloos verloopt. Is niet raar toch?
Hij is aan alle kanten aangevallen van mijn kant toen we nog in 1 huis woonden, dus dat hij me nu op alle fronten aanvalt terwijl we door de scheiding heen gaan is dan niet meer als verwacht.
Maar voor de tijd dat ik die nieuwe liefde had, ben ik al altijd een persoon geweest die soorten therapie heeft voorgesteld om de relatie te redden.
Ik heb tijdens de scheiding voorgesteld om alsnog in therapie te gaan samen om dit wat soepeler te laten verlopen. Want ik ben niet het type die alles op de harde manier wilt. Ook al heb ik me zo gedragen,
Ik weet waar mijn fouten liggen, en die zou ik ook graag naar mijn ex toelichten. Maar als hij op alle mogelijke manieren hulp van een derde ( Professional) weigert. Hoe moet ik het dan afdwingen dat dingen rustig verlopen? In mijn ogen kan ik dat dus alleen als er een soort scheidsrechter tussen staat die de boel kan sussen zodra het uit de hand kan lopen.
Nogmaals ik ben zelf net zo goed fout en dat ga ik helemaal niet goedpraten, maar ik ben daarnaast wel de enige die het nu probeert normaal te laten verlopen. Deels omdat ik me schuldig voel over hoe ik de situatie heb aangepakt. Maar vooral omdat ik zie dat de kinderen lijden onder constant geruzie en gediscussieer.
Ik ben ook maar wat blij dat we nu redelijk normaal ( zakelijk ) met elkaar kunnen spreken zonder tussenpersoon. En ik hoop dat dat zo blijft want dit werkt 100% beter dan elke keer alles eerst overleggen met een advocaat etc.
Ik weet namelijk dat hij ook iemand nieuw heeft in zijn leven en sinds dat zo is, is hij een stuk rustiger geworden in de omgang met mij.
En voordat mensen nu meteen uit hun dak gaan:
We hebben opgesteld in het ouderschapsplan:
De eerste 2 jaar vanaf ondertekening, mogen er geen nieuwe partners in het leven van de kinderen aanwezig zijn. En zodra deze 2 jaar zijn verstreken, dan moet er op dat moment bekeken worden of dit een serieuze relatie is en deze zal dan langzaam worden geïntroduceerd aan de kinderen.
( dit omdat we niet willen dat de kinderen over 2 jaar ineens constant andere mensen over de vloer zien. Ik wil dat ze eerst een beetje ( zo ver mogelijk) bij kunnen komen van deze heftige periode, en zodra er weer een beetje rust en regelmaat is wil ik niet dat ze meteen worden geconfronteerd met nieuwe partners etc. Het moet wel heel serieus zijn voordat iemand wordt voorgesteld aan de kinderen)
maandag 10 september 2018 om 10:02
wat jullie hebben afgesproken vind ik niet zo heel interessant. Het gedrag dat je beschrijft is veel belangrijker. Hoe verder, is de titel van je OP. Dat ellenlange bericht gaat alleen maar over hoe je verder moet met een relatie die amper gestart is met een rare man terwijl je nog niet eens gescheiden was. Een man met wie jij moest appen toen je kind ziek in het ziekenhuis lag. Een man die moeilijk doet als jij je kinderen een week hebt. Als het gaat over de afspraken met ex dan zeg je dit nadat je hebt gezegd dat je voor alle niet belangrijke dingen een advocaat inzet. Uit dit gedrag blijkt dat je er maar wel wat op los rommelt. Ten koste van je kinderen.Mcd123 schreef: ↑10-09-2018 09:51Nou dit is de waarheid.
Ik heb dingen zeer zeker fout gedaan door al met een nieuwe liefde te beginnen terwijl ik nog midden in de scheiding zat met mijn ex.
En eerlijk is eerlijk.
Ondanks we al uit elkaar waren heeft hem dat veel pijn gedaan. En ik ben er ook zeker niet trots op, dus dat onze scheiding niet bepaald vlekkeloos verloopt. Is niet raar toch?
Hij is aan alle kanten aangevallen van mijn kant toen we nog in 1 huis woonden, dus dat hij me nu op alle fronten aanvalt terwijl we door de scheiding heen gaan is dan niet meer als verwacht.
Maar voor de tijd dat ik die nieuwe liefde had, ben ik al altijd een persoon geweest die soorten therapie heeft voorgesteld om de relatie te redden.
Ik heb tijdens de scheiding voorgesteld om alsnog in therapie te gaan samen om dit wat soepeler te laten verlopen. Want ik ben niet het type die alles op de harde manier wilt. Ook al heb ik me zo gedragen,
Ik weet waar mijn fouten liggen, en die zou ik ook graag naar mijn ex toelichten. Maar als hij op alle mogelijke manieren hulp van een derde ( Professional) weigert. Hoe moet ik het dan afdwingen dat dingen rustig verlopen? In mijn ogen kan ik dat dus alleen als er een soort scheidsrechter tussen staat die de boel kan sussen zodra het uit de hand kan lopen.
Nogmaals ik ben zelf net zo goed fout en dat ga ik helemaal niet goedpraten, maar ik ben daarnaast wel de enige die het nu probeert normaal te laten verlopen. Deels omdat ik me schuldig voel over hoe ik de situatie heb aangepakt. Maar vooral omdat ik zie dat de kinderen lijden onder constant geruzie en gediscussieer.
Ik ben ook maar wat blij dat we nu redelijk normaal ( zakelijk ) met elkaar kunnen spreken zonder tussenpersoon. En ik hoop dat dat zo blijft want dit werkt 100% beter dan elke keer alles eerst overleggen met een advocaat etc.
Ik weet namelijk dat hij ook iemand nieuw heeft in zijn leven en sinds dat zo is, is hij een stuk rustiger geworden in de omgang met mij.
En voordat mensen nu meteen uit hun dak gaan:
We hebben opgesteld in het ouderschapsplan:
De eerste 2 jaar vanaf ondertekening, mogen er geen nieuwe partners in het leven van de kinderen aanwezig zijn. En zodra deze 2 jaar zijn verstreken, dan moet er op dat moment bekeken worden of dit een serieuze relatie is en deze zal dan langzaam worden geïntroduceerd aan de kinderen.
( dit omdat we niet willen dat de kinderen over 2 jaar ineens constant andere mensen over de vloer zien. Ik wil dat ze eerst een beetje ( zo ver mogelijk) bij kunnen komen van deze heftige periode, en zodra er weer een beetje rust en regelmaat is wil ik niet dat ze meteen worden geconfronteerd met nieuwe partners etc. Het moet wel heel serieus zijn voordat iemand wordt voorgesteld aan de kinderen)
Dan kan je steeds wel je berichten afzwakken en zeggen dat je het heus wel goed hebt afgesproken maar je gedrag dat je beschrijft laat iets anders zien
maandag 10 september 2018 om 10:23
Je OP gaat amper over de kinderen alleen maar hoe je wanhopig die vent voor je probeert te winnen echt heel sneu om te lezen, ik denk ook dat je hier alles beaamt wat er gezegd wordt maar dat je ondertussen nog steeds naar hem brieven stuurt plus smeek appjes en ingestraalde aura kaarten, ik vind het rot voor je kinderen..
maandag 10 september 2018 om 10:36
Je had eerst de sms van je moeder gekopieerd en naar je vriend gestuurd, daarna 4 a4tjes volgeschreven omdat je spijt had? achter hem aan geappt, daarna lang gebeld in dat gesprek heeft ie je vernedert en gezegd dat ie je niet wil, toen heb jij huilend gezegd dat je het niet verdiend om vergeven te worden en app je ondanks dat ie je steeds de grond intrapt achter hem aan en in de avond is ie bij vrienden of familie en als ie gaat slapen stuurt ie soms toch nog iets betekenisloos terug.
En nu ga je zitten beweren dat je er nu voor de kinderen zal zijn en hem niet meer wil, UHUH tuurlijk..
Je bent echt te ver heen hoor, je gedraagt je bizar en ik maak me ook zorgen om die kinderen, je bent heel onstabiel en kan me niet voorstellen dat je kinderen daar niks van meekrijgen, ik denk dat ze zich heel onveilig voelen zonder een stabiel iemand die wel voor zichzelf kan zorgen.
En nu ga je zitten beweren dat je er nu voor de kinderen zal zijn en hem niet meer wil, UHUH tuurlijk..
Je bent echt te ver heen hoor, je gedraagt je bizar en ik maak me ook zorgen om die kinderen, je bent heel onstabiel en kan me niet voorstellen dat je kinderen daar niks van meekrijgen, ik denk dat ze zich heel onveilig voelen zonder een stabiel iemand die wel voor zichzelf kan zorgen.
maandag 10 september 2018 om 10:59
MissMaran schreef: ↑10-09-2018 10:36Je had eerst de sms van je moeder gekopieerd en naar je vriend gestuurd, daarna 4 a4tjes volgeschreven omdat je spijt had? achter hem aan geappt, daarna lang gebeld in dat gesprek heeft ie je vernedert en gezegd dat ie je niet wil, toen heb jij huilend gezegd dat je het niet verdiend om vergeven te worden en app je ondanks dat ie je steeds de grond intrapt achter hem aan en in de avond is ie bij vrienden of familie en als ie gaat slapen stuurt ie soms toch nog iets betekenisloos terug.
En nu ga je zitten beweren dat je er nu voor de kinderen zal zijn en hem niet meer wil, UHUH tuurlijk..
Je bent echt te ver heen hoor, je gedraagt je bizar en ik maak me ook zorgen om die kinderen, je bent heel onstabiel en kan me niet voorstellen dat je kinderen daar niks van meekrijgen, ik denk dat ze zich heel onveilig voelen zonder een stabiel iemand die wel voor zichzelf kan zorgen.
Sorry maar ik ga NIEMAND laten zeggen dat ik niet normaal zorg voor mijn kinderen.
Daar heeft niemand het recht toe. En ik walg hier echt van.
Ik heb hem gisteren DUIDELIJK gezegd dat ik er klaar mee ben. Dat hij het zich maar uitzoekt want hij zal nooit accepteren dat mijn kinderen op 1 staan. Dus zo iemand zal nooit het waard zijn om in mijn leven toe te laten.
Dat ik hem brieven heb gestuurd? Ja ik wilde hem idd niet kwijt raken bang dat ik weer alleen zou zijn. Maar ik ben echt wel bij mn gezonde verstand dat ik weet: iemand die voor mij geen moeite doet, is het niet waard om voor te vechten.
En ik wil echt serieus maar 1 ding. En dat is er staan voor mijn kinderen.
Ik ga momenteel niet voor niks naar een psycholoog. Ik opende dit topic omdat ik me blind zat te staren op iets dat totaal geen toekomst perspectief had.
Dat zie ik allemaal nu echt wel.
Maar ik vraag niet voor niks tips en adviezen. En als werkelijk 100% van de mensen me verteld, dit is niet de manier luister ik daar echt wel naar anders zou ik er niet om vragen.
Maar om me nu te gaan afschilderen als iemand die niet capabel is om voor mijn kinderen te zorgen? Sorry. Maar dat laat ik niet toe.
Mijn kinderen worden perfect verzorgd. Als ze er zijn heb ik niks dan oog voor hun en alles wat bij de opvoeding komt kijken. ( die "nieuwe liefde" had er niet voor niks moeite mee dat ik hem steeds aan de kant schoof als mijn kinderen bij me waren???) Ik sta elke ochtend om 5 uur op. Maak ontbijt, vul de schooltas. Zet ze onder de douche, poets hun tanden, daarna breng ik ze weg naar school en opvang. Smiddags haal ik eerst mijn zoontje op omdat hij eerder klaar is, en elke dag doe ik iets leuks ( kinderboerderij, monkeytown etc) dan haal ik mijn dochter op en dan rijden we naar huis. Zodra mijn zoontje op bed ligt dan ga ik minimaal 1 uur iets doen samen met mijn dochter ( knutselen, verven, strijkkralen etc ) en om half 8 gaan ze tanden poetsen en krijgen ze beide een verhaaltje en gaan ze lekker slapen.
Ik regel mijn dingen alleen op de momenten dat ik daar tijd voor heb.
Ik heb geen ruimte voor een man in mijn leven op dit moment, dat heb ik al erg goed ingezien.
Ik regel mijn afspraken altijd zo danig zodat ik er altijd ZELF ben voor mijn kinderen.
En ik probeer alle orde te bewaren in de communicatie met mijn ex.
Ga me nou niet vertellen dat ik niet capabel ben. Ik ben geen perfecte moeder zoals NIEMAND is. En ik heb me echt afschuwelijk opgesteld. Maar dat is het verleden. Ik kan me nu alleen maar richten op de toekomst en ik weet heel goed hoe het wel moet.
maandag 10 september 2018 om 10:59
Ik vind jullie afspraak wel erg goed, twee jaar wachten tot er een nieuwe liefde geïntroduceerd wordt bij de kinderen, ook om de kinderen tegen jouw impulsiviteit te beschermen,
Je vond je vriend zo lekker dominant, dat is misschien leuk in bed en als je dwalende bent maar wat nou als ie in je huis lekker dominant de boel gaat regelen, jij niks meer in je huis hebt te vertellen en de kinderen rare dingen mee gaan maken daardoor? dan ben je ver van huis.
Maak van die twee jaar gerust tien jaar...
Je vond je vriend zo lekker dominant, dat is misschien leuk in bed en als je dwalende bent maar wat nou als ie in je huis lekker dominant de boel gaat regelen, jij niks meer in je huis hebt te vertellen en de kinderen rare dingen mee gaan maken daardoor? dan ben je ver van huis.
Maak van die twee jaar gerust tien jaar...
maandag 10 september 2018 om 11:04
Kijk en als je nou zo tegen degene doet die je bij je kinderen weg wilt houden dan hebben we al heel wat gewonnenMcd123 schreef: ↑10-09-2018 10:59Sorry maar ik ga NIEMAND laten zeggen dat ik niet normaal zorg voor mijn kinderen.
Daar heeft niemand het recht toe. En ik walg hier echt van.
Ik heb hem gisteren DUIDELIJK gezegd dat ik er klaar mee ben. Dat hij het zich maar uitzoekt want hij zal nooit accepteren dat mijn kinderen op 1 staan. Dus zo iemand zal nooit het waard zijn om in mijn leven toe te laten.
Dat ik hem brieven heb gestuurd? Ja ik wilde hem idd niet kwijt raken bang dat ik weer alleen zou zijn. Maar ik ben echt wel bij mn gezonde verstand dat ik weet: iemand die voor mij geen moeite doet, is het niet waard om voor te vechten.
En ik wil echt serieus maar 1 ding. En dat is er staan voor mijn kinderen.
Ik ga momenteel niet voor niks naar een psycholoog. Ik opende dit topic omdat ik me blind zat te staren op iets dat totaal geen toekomst perspectief had.
Dat zie ik allemaal nu echt wel.
Maar ik vraag niet voor niks tips en adviezen. En als werkelijk 100% van de mensen me verteld, dit is niet de manier luister ik daar echt wel naar anders zou ik er niet om vragen.
Maar om me nu te gaan afschilderen als iemand die niet capabel is om voor mijn kinderen te zorgen? Sorry. Maar dat laat ik niet toe.
Mijn kinderen worden perfect verzorgd. Als ze er zijn heb ik niks dan oog voor hun en alles wat bij de opvoeding komt kijken. ( die "nieuwe liefde" had er niet voor niks moeite mee dat ik hem steeds aan de kant schoof als mijn kinderen bij me waren???) Ik sta elke ochtend om 5 uur op. Maak ontbijt, vul de schooltas. Zet ze onder de douche, poets hun tanden, daarna breng ik ze weg naar school en opvang. Smiddags haal ik eerst mijn zoontje op omdat hij eerder klaar is, en elke dag doe ik iets leuks ( kinderboerderij, monkeytown etc) dan haal ik mijn dochter op en dan rijden we naar huis. Zodra mijn zoontje op bed ligt dan ga ik minimaal 1 uur iets doen samen met mijn dochter ( knutselen, verven, strijkkralen etc ) en om half 8 gaan ze tanden poetsen en krijgen ze beide een verhaaltje en gaan ze lekker slapen.
Ik regel mijn dingen alleen op de momenten dat ik daar tijd voor heb.
Ik heb geen ruimte voor een man in mijn leven op dit moment, dat heb ik al erg goed ingezien.
Ik regel mijn afspraken altijd zo danig zodat ik er altijd ZELF ben voor mijn kinderen.
En ik probeer alle orde te bewaren in de communicatie met mijn ex.
Ga me nou niet vertellen dat ik niet capabel ben. Ik ben geen perfecte moeder zoals NIEMAND is. En ik heb me echt afschuwelijk opgesteld. Maar dat is het verleden. Ik kan me nu alleen maar richten op de toekomst en ik weet heel goed hoe het wel moet.
maar nee hoor die krijgt liefdesbrieven.
En degenen die het voor je kinderen opnemen krijgen een grote bek.
Top die prioriteiten van jou!
maandag 10 september 2018 om 11:07
MissMaran schreef: ↑10-09-2018 10:59Ik vind jullie afspraak wel erg goed, twee jaar wachten tot er een nieuwe liefde geïntroduceerd wordt bij de kinderen, ook om de kinderen tegen jouw impulsiviteit te beschermen,
Je vond je vriend zo lekker dominant, dat is misschien leuk in bed en als je dwalende bent maar wat nou als ie in je huis lekker dominant de boel gaat regelen, jij niks meer in je huis hebt te vertellen en de kinderen rare dingen mee gaan maken daardoor? dan ben je ver van huis.
Maak van die twee jaar gerust tien jaar...
Ik wil dat mijn kinderen veilig zijn. Ten alle tijden.
En ik wil eerst weten met wie ik zelf te maken heb voordat die gene ook maar ooit wordt voorgesteld aan mijn kinderen.
Ik wist in mezelf heel goed dat dit geen toekomst had, en heb dit toen niet voor niks laten verwerken in mijn ouderschapsplan.
Maar ik weet niet of het aan mij ligt.. Maar waarom kan je niet normaal op mijn berichten reageren? Het komt niet bepaald normaal over namelijk.
Je schildert me af als een gestoorde die rijp is voor een psychiatrische kliniek. Terwijl ik heus niet de enige ben die fouten heeft gemaakt in dr gedrag in het verleden?
Ik denk dat jullie ook eens mogen inzien dat ik hieruit een les wil halen. En mezelf wil verbeteren. In plaats van me steeds weer de grond in stampen dat ik niet volledig 100 ben
maandag 10 september 2018 om 11:21
O en jij weet zeker precies wat er in die brieven stond?
Jij hebt altijd letterlijk uit mijn mond gehoord wat ik altijd heb gezegd?
Hij heeft net zo goed vaak zat te horen gekregen dat hij eens lekker normaal moet doen. En zich er bij neer moet leggen dat mijn kinderen niet schuiven. Voor niemand niet.
De reden dat ik hem brieven stuurde was echt niet om te bedelen dat hij terug zou komen.
Want ik heb duidelijk opgeschreven, dat ik het mis dat we fijne tijden hadden, maar dat ik het verschrikkelijk vind dat hij verwacht dat ik mijn eigen vlees en bloed aan de kant zou schuiven voor een "onbekende"
Ik heb hem die 1e brief gestuurd omdat ik me gedroeg als een totaal ander mens. Toen we erna ruzie kregen stuurde ik hem een kaartje waarin gewoon de waarheid werd gezegd. De 2e brief, daarin stond niks meer dan de waarheid van dag 1 tot de laatste dag.
( dus ook duidelijk dat hij niet God is, en van mij niet hoeft te verwachten dat ik hem als een of andere slaaf ga zitten aanbidden, en een eigen persoon ben met eigen gevoel) en dat ik het gewoon erg jammer vond dat dit op deze manier zo moest verlopen.
En de derde brief heb ik hem verteld dat ik actie ben gaan ondernemen. Psycholoog, cursus, werk, etc.. En daarin zei ik ook heel duidelijk dat ik hem alle goeds wenste in de toekomst. En dat ik me op mezelf zou focussen, en mocht hij open staan om dit alles te bespreken dat ik gewoon bereikbaar was.
Vervolgens heeft hij gereageerd. En zei hij.. 3x is scheepsrecht maat ik sta hier niet om te springen bla bla bla..
En toen heb ik gezegd. Mijn focus ligt op het sterker worden voor mezelf en voor de kinderen, en we zeiden alle 2: dan zien we wel hoe het loopt.
Tuurlijk wilde ik hem terug en heb ik nog steeds gevoelens voor hem. Maar die brieven waren geen hopeloze nat betraande liefdesbrieven.
Ik heb gewoon gezegd zoals het is. En meer kan ik er niet van maken.
Hij sprak me toch weer aan. En nadat ik gisteren een tijdje op dit forum was werdt mijn eigen gevoel alleen maar benadrukt. En heb ik hem duidelijk gezegd. Het stopt hier. Ik ga zelf wel verder op deze weg. Maar ik wil je NIET meer in mijn leven.
maandag 10 september 2018 om 11:28
Mcd123 schreef: ↑10-09-2018 10:59Sorry maar ik ga NIEMAND laten zeggen dat ik niet normaal zorg voor mijn kinderen.
Daar heeft niemand het recht toe. En ik walg hier echt van.
Ik heb hem gisteren DUIDELIJK gezegd dat ik er klaar mee ben. Dat hij het zich maar uitzoekt want hij zal nooit accepteren dat mijn kinderen op 1 staan. Dus zo iemand zal nooit het waard zijn om in mijn leven toe te laten.
Maar dat had je niet zelf bedacht. Dat deed je pas nadat hier mensen je erop wezen
Dat ik hem brieven heb gestuurd? Ja ik wilde hem idd niet kwijt raken bang dat ik weer alleen zou zijn. Maar ik ben echt wel bij mn gezonde verstand dat ik weet: iemand die voor mij geen moeite doet, is het niet waard om voor te vechten.
En ik wil echt serieus maar 1 ding. En dat is er staan voor mijn kinderen.
Ik ga momenteel niet voor niks naar een psycholoog. Ik opende dit topic omdat ik me blind zat te staren op iets dat totaal geen toekomst perspectief had.
Dat zie ik allemaal nu echt wel.
Maar ik vraag niet voor niks tips en adviezen. En als werkelijk 100% van de mensen me verteld, dit is niet de manier luister ik daar echt wel naar anders zou ik er niet om vragen.
Maar om me nu te gaan afschilderen als iemand die niet capabel is om voor mijn kinderen te zorgen? Sorry. Maar dat laat ik niet toe.
Uit je gedrag blijkt dat wel. Lees je eigen OP nog eens door.
Mijn kinderen worden perfect verzorgd. Als ze er zijn heb ik niks dan oog voor hun en alles wat bij de opvoeding komt kijken. ( die "nieuwe liefde" had er niet voor niks moeite mee dat ik hem steeds aan de kant schoof als mijn kinderen bij me waren???) Ik sta elke ochtend om 5 uur op. Maak ontbijt, vul de schooltas. Zet ze onder de douche, poets hun tanden, daarna breng ik ze weg naar school en opvang. Smiddags haal ik eerst mijn zoontje op omdat hij eerder klaar is, en elke dag doe ik iets leuks ( kinderboerderij, monkeytown etc) dan haal ik mijn dochter op en dan rijden we naar huis. Zodra mijn zoontje op bed ligt dan ga ik minimaal 1 uur iets doen samen met mijn dochter ( knutselen, verven, strijkkralen etc ) en om half 8 gaan ze tanden poetsen en krijgen ze beide een verhaaltje en gaan ze lekker slapen.
Het gaat niet om verzorging of leuke dingen doen. Het gaat erom dat jij stabiel bent. Dat je weet wie je bent en dat jij en je relaties goede voorbeelden zijn. Dat je goed omgaat met hun vader. Dat je niet impulsief handelt of uit angst dingen doet. Dat je kan kijken naar je eigen aandeel. Dat bepaalt je moederschap!
Ik regel mijn dingen alleen op de momenten dat ik daar tijd voor heb.
Ik heb geen ruimte voor een man in mijn leven op dit moment, dat heb ik al erg goed ingezien.
Ik regel mijn afspraken altijd zo danig zodat ik er altijd ZELF ben voor mijn kinderen.
En ik probeer alle orde te bewaren in de communicatie met mijn ex.
Ga me nou niet vertellen dat ik niet capabel ben. Ik ben geen perfecte moeder zoals NIEMAND is. En ik heb me echt afschuwelijk opgesteld. Maar dat is het verleden. Ik kan me nu alleen maar richten op de toekomst en ik weet heel goed hoe het wel moet.