Relaties
alle pijlers
Dertigersdilemma?
zaterdag 22 september 2018 om 09:00
Ik zet mijn topic bij relaties omdat het inmiddels ook invloed begint te krijgen op mijn relatie. Het voelt alsof ik op een bepaald keerpunt kom in mijn leven. Misschien het dertigersdilemma?
Ik ben begin 30, nog geen kinderen, niet echt een kinderwens maar we sluiten niks uit. Op het punt een volgende stap te zetten in ons leven, we zijn ons aan het orienteren op koophuizen. En nu heb ik inmiddels al een paar maanden twijfels over alles. Wil ik hier wel blijven wonen in deze woonplaats? Wil ik wel verder met mijn vriend? Waarom heb ik deze vriendinnen?
Ik merk dat ik er neerslachtig van word en dan ga terugdenken aan een paar jaar terug. Net afgestudeerd, nog woonachtig in een andere woonplaats, andere relatie, andere vriendinnen. Wanneer ik hier rationeel op terugkijk was ik toen helemaal niet zo gelukkig. Mijn toenmalige relatie bezorgde me veel stress en spanning. Maar nu zoveel jaar later lijk ik deze relatie ineens te romantiseren en lijkt mijn gevoel terug te willen naar deze tijd. Begrijpen jullie het nog? Ikzelf inmiddels niet meer.
Zijn er mensen die dit herkennen of tips hebben? Mijn vriend vindt dat ik naar de huisarts moet gaan om doorverwezen te worden naar een coach. Ik vind dit nog een brug te ver.
Ik ben begin 30, nog geen kinderen, niet echt een kinderwens maar we sluiten niks uit. Op het punt een volgende stap te zetten in ons leven, we zijn ons aan het orienteren op koophuizen. En nu heb ik inmiddels al een paar maanden twijfels over alles. Wil ik hier wel blijven wonen in deze woonplaats? Wil ik wel verder met mijn vriend? Waarom heb ik deze vriendinnen?
Ik merk dat ik er neerslachtig van word en dan ga terugdenken aan een paar jaar terug. Net afgestudeerd, nog woonachtig in een andere woonplaats, andere relatie, andere vriendinnen. Wanneer ik hier rationeel op terugkijk was ik toen helemaal niet zo gelukkig. Mijn toenmalige relatie bezorgde me veel stress en spanning. Maar nu zoveel jaar later lijk ik deze relatie ineens te romantiseren en lijkt mijn gevoel terug te willen naar deze tijd. Begrijpen jullie het nog? Ikzelf inmiddels niet meer.
Zijn er mensen die dit herkennen of tips hebben? Mijn vriend vindt dat ik naar de huisarts moet gaan om doorverwezen te worden naar een coach. Ik vind dit nog een brug te ver.
zaterdag 22 september 2018 om 13:01
Niet over gegaan.. spullen gepakt, verhuisd, relatie beëindigd, nieuwe carrière, nieuwe hobby, gezondheid helemaal terug.. beste beslissing ooit! Heb me nog nooit zo goed gevoelt!
En tuurlijk waren er toen ook fijne dingen, vastigheid, een eigen plek en iemand die er altijd was. Op den duur benauwde dat alleen steeds meer. Ik was ook jong samen gaan wonen en te lang samen gebleven met iemand die compleet anders in het leven stond.
En tuurlijk waren er toen ook fijne dingen, vastigheid, een eigen plek en iemand die er altijd was. Op den duur benauwde dat alleen steeds meer. Ik was ook jong samen gaan wonen en te lang samen gebleven met iemand die compleet anders in het leven stond.
zaterdag 22 september 2018 om 13:26
Het leven is ook voor een deel maakbaar. Als ik vanaf mijn 20e niks meer had gedaan, geen keuzes meer had gemaakt, dan woonde ik nu op mijn 35e nog steeds op een kleine studentenkamer, (of terug thuis bij mijn ouders), zonder opleiding of werk op niveau, zonder relatie.hamerhaai schreef: ↑22-09-2018 11:16Het dilemma van mensen die denken dat je leven heel maakbaar is. Dat je kunt worden en doen wat jij wilt. En wanneer het niet loopt zoals het hoort, dan ligt het aan jezelf. De lat wordt dus hoog gelegd. En je blijft maar in de toekomst leven, i.p.v. genieten in het hier en nu.
Het is ook niet zo dat je je passie moet vinden. Of dat iets is wat in je zit, en dat dit vanzelf wel zichtbaar wordt.
Dit blijkt niet zo te zijn. Een passie moet je ontwikkelen. Tijd in stoppen. Je kan ook niet direct heel goed gitaar spelen. Top gitaristen hebben daar duizenden uren in gestoken. Wanneer je eerste jaars geneeskunde studenten vraagt wat ze willen worden, waar ligt je passie, dan wil het grootste deel kinderarts of tropenarts worden. Niemand zegt dan spontaan maag-darm-lever specialist. Maar er zijn heel veel gepassioneerde MDL artsen.
Je hoeft dit niet zelf uit te dokteren. Naar de huisarts gaan en hulp zoeken kan een heel verstandige eerste stap zijn.
Bijna alles wat er nu in mijn leven is, heb ik zelf gerealiseerd door hard te werken en (de juiste) keuzes te maken.
En ja, zo'n periode waarin je goed nadenkt over jezelf en wat jij belangrijk vindt in het leven, hoort daar bij.
zondag 23 september 2018 om 00:00
Bedankt voor alle reacties. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Heb mijn vriend ook verteld over dit topic. Ik merk dat ik nu gewoon heel bewust bezig ben met ons leven samen. En idd best een luxe probleem omdat ik verder weinig heb om me druk om te maken op dit moment. Ik vind het moeilijk om daar gewoon van te genieten.
zondag 23 september 2018 om 19:19
Ik heb het ook gehad. Niet rond mijn 30e, maar rond mijn 25e. Ik lag elke nacht naar het plafond te staren en dacht: is dit het écht?
Lang verhaal, korte versie. Relatie uit, alleen gaan wonen, baan opgezegd en voor mezelf gekozen. Extra opleiding gedaan, leukere baan gekregen, en uiteindelijk na vier jaar ook weer aan de man. Inmiddels getrouwd, twee kinderen en ultiem blij met een burgerlijk leven.
Achteraf denk ik niet dat het probleem was dat ik niet wilde settelen. Ik wilde niet met mijn ex settelen. En ik wilde ook de baan niet die ik toen had. Hoe verwend het ook klinkt want mijn ex is een aardige vent en mijn werkgever was destijds ook de beroerdste niet.
Er was veel moed voor nodig, de reactie van m’n omgeving was niet mals (‘ben je gek geworden?!’), maar wat ben ik blij dat ik het heb gedaan. En ik ben blij dat ex erna ook gelukkiger is geworden in nieuwe relatie.
Lang verhaal, korte versie. Relatie uit, alleen gaan wonen, baan opgezegd en voor mezelf gekozen. Extra opleiding gedaan, leukere baan gekregen, en uiteindelijk na vier jaar ook weer aan de man. Inmiddels getrouwd, twee kinderen en ultiem blij met een burgerlijk leven.
Achteraf denk ik niet dat het probleem was dat ik niet wilde settelen. Ik wilde niet met mijn ex settelen. En ik wilde ook de baan niet die ik toen had. Hoe verwend het ook klinkt want mijn ex is een aardige vent en mijn werkgever was destijds ook de beroerdste niet.
Er was veel moed voor nodig, de reactie van m’n omgeving was niet mals (‘ben je gek geworden?!’), maar wat ben ik blij dat ik het heb gedaan. En ik ben blij dat ex erna ook gelukkiger is geworden in nieuwe relatie.
zondag 23 september 2018 om 21:12
Wat goed dat je toch die keuze hebt gemaakt. Ik wil het helemaal niet uitmaken met mijn vriend trouwens. We hebben het ondanks mijn twijfels heel leuk samen. Dat hele terug verlangen naar het verleden heeft er ook mee te maken dat ik er moeite mee heb om ouder te worden. En alles wat bij mijn leeftijd hoort. In mijn hoofd ben ik nog steeds midden twintig.LauraRoar schreef: ↑23-09-2018 19:19Ik heb het ook gehad. Niet rond mijn 30e, maar rond mijn 25e. Ik lag elke nacht naar het plafond te staren en dacht: is dit het écht?
Lang verhaal, korte versie. Relatie uit, alleen gaan wonen, baan opgezegd en voor mezelf gekozen. Extra opleiding gedaan, leukere baan gekregen, en uiteindelijk na vier jaar ook weer aan de man. Inmiddels getrouwd, twee kinderen en ultiem blij met een burgerlijk leven.
Achteraf denk ik niet dat het probleem was dat ik niet wilde settelen. Ik wilde niet met mijn ex settelen. En ik wilde ook de baan niet die ik toen had. Hoe verwend het ook klinkt want mijn ex is een aardige vent en mijn werkgever was destijds ook de beroerdste niet.
Er was veel moed voor nodig, de reactie van m’n omgeving was niet mals (‘ben je gek geworden?!’), maar wat ben ik blij dat ik het heb gedaan. En ik ben blij dat ex erna ook gelukkiger is geworden in nieuwe relatie.
maandag 24 september 2018 om 16:31
Ja klopt ik denk dat het best naast elkaar kan bestaan. Ben eigenlijk best gelukkig en heb het prima voor elkaar. Misschien beangstigd dat me juist hoe gek het ook klinkt. Het romantiseren van mijn ex komt denk ik ook omdat die relatie bij die jonge en vrije periode hoorde. Mijn huidige vriend heb ik later leren kennen toen ik inmiddels afgestudeerd was en een baan had.
maandag 24 september 2018 om 16:35
Waarom heb je moeite met ouder worden? Op je 30e kun je toch alles wat je als 25- jarige ook kunt? Laat je je niet te veel inperken door je eigen ideeën over wat passend is gezien je leeftijd?ditte_ schreef: ↑23-09-2018 21:12Wat goed dat je toch die keuze hebt gemaakt. Ik wil het helemaal niet uitmaken met mijn vriend trouwens. We hebben het ondanks mijn twijfels heel leuk samen. Dat hele terug verlangen naar het verleden heeft er ook mee te maken dat ik er moeite mee heb om ouder te worden. En alles wat bij mijn leeftijd hoort. In mijn hoofd ben ik nog steeds midden twintig.
30 is echt nog piepjong hoor
maandag 24 september 2018 om 16:46
Ah TO, ik wil je gevoelens absoluut niet aan de kant schuiven, maar wat lijkt me die fase waar jij inzit juist heerlijk. Dat je samen met iemand je leven leidt en aan het uitbouwen bent. En ook dat je het misschien soms even niet weet en dat je het daar dan samen over kan hebben. Koester het, want er zijn er genoeg die met je zouden willen ruilen, deze 27-jarige single ook 
.
.
maandag 24 september 2018 om 17:44
Ja want nadenken in je leven is ook wel heel slecht he... dat is natuurlijk alleen maar voor zweverige types! Niet voor burgelijke tuttebelletjes die te bang zijn om iets spannends te doenMadeliefjees schreef: ↑22-09-2018 10:51Koop een huis en ga kinderen maken, heb je ook geen tijd meer om na te denken.
Gefeliciteerd Madeliefjes, je hebt op dit topic het meest domme advies ever gegeven. Be proud of yourself!
maandag 24 september 2018 om 17:48
Voor kinderen ben je dan al ver boven de ideale leeftijd, medisch gezien.
maandag 24 september 2018 om 18:07
Timetraveler schreef: ↑24-09-2018 16:46Ah TO, ik wil je gevoelens absoluut niet aan de kant schuiven, maar wat lijkt me die fase waar jij inzit juist heerlijk. Dat je samen met iemand je leven leidt en aan het uitbouwen bent. En ook dat je het misschien soms even niet weet en dat je het daar dan samen over kan hebben. Koester het, want er zijn er genoeg die met je zouden willen ruilen, deze 27-jarige single ook
. Thanks! Ik kan er gelukkig ook met mijn vriend over hebben zonder dat dit direct consequenties heeft dat hij ineens weg is haha. Hij geeft me nu gelukkig de ruimte om deze gevoelens te hebben en ermee te leren omgaan. Ineens wordt mijn leven zo serieus, met volwassen keuzes en de daarbij behorende volwassen hypotheek en kinderwens twijfels. Dat maakt me nostalgisch en doet me soms terugverlangen naar de ongecompliceerde tijd van in mijn twintigerjaren. Natuurlijk ben ik ook hartstikke jong maar de volgende fase is aangebroken en daar verzet ik me wat tegen geloof ik..
maandag 24 september 2018 om 18:23
Ja dat is waar. Wat dat betreft is begin 30 wel een leeftijd waarop je knopen moet doorhakken.MinkeDeWit schreef: ↑24-09-2018 17:48Voor kinderen ben je dan al ver boven de ideale leeftijd, medisch gezien.
maandag 24 september 2018 om 18:28
Hier ook soortgelijk verhaal. Ook beste keus ooit.LauraRoar schreef: ↑23-09-2018 19:19Ik heb het ook gehad. Niet rond mijn 30e, maar rond mijn 25e. Ik lag elke nacht naar het plafond te staren en dacht: is dit het écht?
Lang verhaal, korte versie. Relatie uit, alleen gaan wonen, baan opgezegd en voor mezelf gekozen. Extra opleiding gedaan, leukere baan gekregen, en uiteindelijk na vier jaar ook weer aan de man. Inmiddels getrouwd, twee kinderen en ultiem blij met een burgerlijk leven.
Achteraf denk ik niet dat het probleem was dat ik niet wilde settelen. Ik wilde niet met mijn ex settelen. En ik wilde ook de baan niet die ik toen had. Hoe verwend het ook klinkt want mijn ex is een aardige vent en mijn werkgever was destijds ook de beroerdste niet.
Er was veel moed voor nodig, de reactie van m’n omgeving was niet mals (‘ben je gek geworden?!’), maar wat ben ik blij dat ik het heb gedaan. En ik ben blij dat ex erna ook gelukkiger is geworden in nieuwe relatie.
maandag 24 september 2018 om 18:30
De mensen die Madeliefjes tip opvolgen en met hun jeugdliefde vanuit huis trouwen, 1 vaste baan hebben en een horde kinderen baren, die zie je dan vooral tussen hun 30ste en 40ste terug hier op het Viva forum met een topic over een affaire en/of uitgeblust huwelijk. Ik geloof gewoon niet dat de keuzes die je voor je 25ste maakte je oprecht gelukkig kunnen houden als je ouder bent.Jess33 schreef: ↑24-09-2018 17:44Ja want nadenken in je leven is ook wel heel slecht he... dat is natuurlijk alleen maar voor zweverige types! Niet voor burgelijke tuttebelletjes die te bang zijn om iets spannends te doen
Gefeliciteerd Madeliefjes, je hebt op dit topic het meest domme advies ever gegeven. Be proud of yourself!
maandag 24 september 2018 om 18:40
maandag 24 september 2018 om 18:49
Dit klinkt eerder alsof je voor je 25e niet de juiste keuzes hebt gemaakt. Een vriend waar je eigenlijk niet bij wilde zijn. Een baan die niet goed bij je paste. Goed dat je een andere weg in bent geslagen, maar dit hoeft natuurlijk niet te gelden voor iedereen van die leeftijd met een relatie/baan.LauraRoar schreef: ↑23-09-2018 19:19Ik heb het ook gehad. Niet rond mijn 30e, maar rond mijn 25e. Ik lag elke nacht naar het plafond te staren en dacht: is dit het écht?
Lang verhaal, korte versie. Relatie uit, alleen gaan wonen, baan opgezegd en voor mezelf gekozen. Extra opleiding gedaan, leukere baan gekregen, en uiteindelijk na vier jaar ook weer aan de man. Inmiddels getrouwd, twee kinderen en ultiem blij met een burgerlijk leven.
Achteraf denk ik niet dat het probleem was dat ik niet wilde settelen. Ik wilde niet met mijn ex settelen. En ik wilde ook de baan niet die ik toen had. Hoe verwend het ook klinkt want mijn ex is een aardige vent en mijn werkgever was destijds ook de beroerdste niet.
Er was veel moed voor nodig, de reactie van m’n omgeving was niet mals (‘ben je gek geworden?!’), maar wat ben ik blij dat ik het heb gedaan. En ik ben blij dat ex erna ook gelukkiger is geworden in nieuwe relatie.
Je hebt ook mensen die al eerder op het goede pad terecht komen, of pas later.
maandag 24 september 2018 om 18:53
Ik ook ik was over gelukkig op mijn 30e net moeder getrouwd en huis gekocht .
maandag 24 september 2018 om 18:55
Oh er zullen vast uitzonderingen zijn, maar als ik hier zo op het forum lees en om me heen kijk komt het wel erg vaak voor dat het toch niet de juiste keuzes bleken. Ik verkondig het ook niet als waarheid.
maandag 24 september 2018 om 19:02
Het is ook maar net hoe je leven loopt, denk ik. Ik woonde op mijn 18e al op mezelf, reisde veel, studeerde/werkte en had vanaf mijn 16e allerlei vriendjes.
Dus toen ik op mijn 23e mijn man tegenkwam was ik al 5-7 jaar bezig met uitvogelen wat ik wilde in het leven, dus dat wist ik toen wel.
maandag 24 september 2018 om 19:03
Dit klinkt alsof je leven voorbij is met een hypotheek, kinderen, een man en een vaste baan. Maar dat valt best mee hoor!ditte_ schreef: ↑24-09-2018 18:07
Natuurlijk ben ik ook hartstikke jong maar de volgende fase is aangebroken en daar verzet ik me wat tegen geloof ik..
ik was op mijn 28e al getrouwd, had een koophuis en net een kind. Toen heb ik hier ook wel eens over nagedacht, vooral de eerste 2 jaren met dochter. Die waren zwaar vond ik. Maar inmiddels is ze ruim 6 en heb ik eigenlijk een veel leuker leven dan toen we jonger waren! Ik verdien nu meer geld voor leuke dingen, ga vaker uit eten met vriendinnen, vaker op vakantie met het gezin. Maar ik ben afgelopen jaar ook 6 dagen met een vriendin naar Las Vegas geweest en ga binnenkort met mijn broer 3 dagen pretparken bezoeken in Engeland! Ik heb de tijd van mijn leven joh 
en dat kan allemaal, juist door die vaste baan en ondanks het gezinsleven. Het hoeft dus echt niet allemaal voorbij te zijn en “saai” te worden. Het zijn nu hele andere dingen die het leven leuk maken, maar ik geniet echt volop van alles. Ik zie mijn leeftijd en gezin niet als een belemmering om sommige dingen niet te doen. Ik merk dat anderen om me heen dat wel soms doen, maar mijn man staat hier hetzelfde in en was laatst ook weg met zijn broertje. Heerlijk! Thuis loopt het wel, dus geniet lekker
maandag 24 september 2018 om 19:10
Zo herkenbaar dit!Whomi schreef: ↑24-09-2018 19:03Dit klinkt alsof je leven voorbij is met een hypotheek, kinderen, een man en een vaste baan. Maar dat valt best mee hoor!
Ik vind mijn leven ook alleen maar leuker en rijker geworden en ik heb eerder meer mogelijkheden nu ik ouder ben, dan dat het minder is geworden.
maandag 24 september 2018 om 21:26
Ik zie dat juist niet vaak terug. In mijn omgeving zijn juist de mensen die vroeg samen waren de mensen die ook samen blijven.
Nou weet ik niet of dat ook voor mijn eigen vriendengroep geldt, want ik ben pas 27. Ohnee 28. Shit. 28. Ik word al bijna 29 zelfs. Holy crap
sinds ik mijn zoontje heb gaat mijn eigen leeftijd een beetje aan me voorbij denk ik. @TO: hmtja. Ik denk altijd: het ‘is dit nou alles?’-gevoel is 9 van de 10 keer ook gewoon projectie. Dat gaat een ander huis, andere baan, andere vent niet per se voor je oplossen. Als je echt heel erg fout zit is er wel meer dan dat ‘kriebeltje’ denk ik dan. Aan de andere kant: ik heb met man en kind helemaal nooit dat gevoel van ‘is dit nou alles?’ (Maar misschien komt dat op mijn veertigste nog want ik heb mijn man ontmoet toen ik 21 was
).Hoe dan ook, met werk had ik heeeel sterk dat ‘is dit nou alles’-gevoel en daar heb ik naar geluisterd. Ben iets anders gaan doen en toen weer iets anders en toen nóg iets anders.... en toen realiseerde ik me opeens dat, verdorie, ik gewoon het mooiste vak ter wereld de rug had toegedraaid. Dus nu ben ik weer terug en moet ik nog afstuderen met een kind en ach, dat gaat uitstekend hoor. Maar als ik niet had gedacht dat het gras groener was aan de overkant dan was ik nu al klaar geweest en had ik man wel kunnen verleiden tot een reisje China met z’n drietjes, maar daar hebben we nu even geen budget voor helaas. Dus zijn we naar Zuid-Europa geweest en dat is hartstikke luxe en ik mag absoluut niet klagen, en over 1.5 jaar zijn er 2 inkomens en dan kan het prima, dus het is het helemaal waard en ik ben vooral gewoon een beetje een verwend nest want ook in Europa zijn er nog best plekjes waar ik nog niet geweest ben.
Maar om maar even aan te geven: niet iedereen die zijn ‘is dit nu alles’-gevoel volgt komt beter uit. Ik was uiteindelijk gewoon weer terug bij af.
Wat wel gezegd moet worden: ik geniet nu echt met volle teugen van mijn vak en ik weet niet of dat ook was gebeurd als ik niet was gaan kijken wat er verder nog te koop was.
Nouja, misschien heb je er wat aan.
Oh, en wb een gezin: ik vond het eerste jaar met mijn zoontje heel zwaar, hij was ook echt geen makkelijke baby. Nu is hij 1.5 en een zonnetje van een kind, dus vooral enorm genieten. Maar saai en suf en vastgeroest en zonder vrijheid? Nee, dat is het nog nooit geweest. Het is gewoon heel ánders dan zonder kind. En sommige dingen aan mijn kinderloze leven mis ik wel. En sommige dingen juist ook helemaal niet.
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
maandag 24 september 2018 om 21:54
Ik heb die dilemma’s ook wel gehad, maar dan net voor ik 30 werd. Zo tussen mijn 28e en 30e. Relaties die me enorm aan het twijfelen brachten, net als werk en studierichting waar ik eerder voor had gekozen. Ik vind achteraf dat ik vaak rare keuzes heb gemaakt 30e) die ik niet eens meer echt kan verklaren. En soms ook gewoon stom en naïef waren. Het was bij mij denk ik geen “is dit alles gevoel” maar wel een sterk gevoel van willen ingrijpen/aan mijzelf denken/nu voor geluk of een andere weg kiezen, omdat ik niet happy was met waar ik toen stond en de keuzes die ik tot dan toe had gemaakt. En dat leidde binnen een paar jaar tot een nieuwe studie, het verbreken van een relatie, een hoop plezier bij mijn nieuwe studie, weer een nieuwe relatie en op mijn 32e zelfs verhuizing richting partner andere kant van het land en inmiddels 7 jaar (en twee kinderen) verder.
Terwijl ik bijv niet eens per se nadacht/twijfelde over kinderen, daar hield ik me niet eens mee bezig. Maar meer een gevoel: ik moet nu iets leuks gaan doen en dan zien we wel wat het brengt.
Al is dat misschien niet helemaal hetzelfde als een dilemma.
Terwijl ik bijv niet eens per se nadacht/twijfelde over kinderen, daar hield ik me niet eens mee bezig. Maar meer een gevoel: ik moet nu iets leuks gaan doen en dan zien we wel wat het brengt.
Al is dat misschien niet helemaal hetzelfde als een dilemma.
maandag 24 september 2018 om 22:03
Bedankt voor alle reacties tot nu toe. Ik merk wel dat sinds ik mijn twijfels en dilemma heb uitgesproken, mijn vriend en ik veel bewuster met onze relatie bezig zijn. We doen meer leuke dingen samen, praten meer over onze gevoelens en toekomstdromen. Het heeft dus ook wel nut gehad . Ook het openen van dit topic en van gedachten wisselen met anderen helpt om alles wat meer in perspectief te zien.
. Ook het openen van dit topic en van gedachten wisselen met anderen helpt om alles wat meer in perspectief te zien.
