Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
donderdag 12 maart 2009 om 11:51
Lieve Vales, ik weet wat je voelt, ook is het mij meerdere keren gebeurd. Het is net of ze het aanvoelen, momenten dat je zwak staat, en ja dan ga je voor de bijl.
Ik heb 7 jaren wat met hem gehad, hoe vaak ikwel niet tegen mijzelf gezegt heb van nu is het genoeg geweest.
En toch elke keer weer ging ik ervoor, de hoop blijven houden, zoeken naar bevestigingen van zie je wel hij houdt wel van mij.
Nu een half jaar verder heb hem nauwelijks meer gezien, maar klopt er is nog kontakt.
Per telefoon, of ik zie hem zo nu en dan.
Er is geen sex meer tussen ons, momenten heb ik dat gemist, maar ik weet als ik daar aan toe geef ik me gevoelsmatig teveel bloot geef, en dat wil ik niet meer.
De klap achteraf is dan des te harder.
Ja LilacTree het is inderdaad.... vallen en opstaan... maar ik merk dat ik steeds minder val en rechtop blijf staan.
Momenten doet het pijn en mis ik hem, maar stel me dan maar steeds de vraag van wat mis ik dan!!!!
En moet ik eerlijk antwoord geven nou niks, ja de weinige momenten dat het goed was en meer niet.
En mijn besluit staat vast zo wil ik niet meer door gaan.
Ik heb 7 jaren wat met hem gehad, hoe vaak ikwel niet tegen mijzelf gezegt heb van nu is het genoeg geweest.
En toch elke keer weer ging ik ervoor, de hoop blijven houden, zoeken naar bevestigingen van zie je wel hij houdt wel van mij.
Nu een half jaar verder heb hem nauwelijks meer gezien, maar klopt er is nog kontakt.
Per telefoon, of ik zie hem zo nu en dan.
Er is geen sex meer tussen ons, momenten heb ik dat gemist, maar ik weet als ik daar aan toe geef ik me gevoelsmatig teveel bloot geef, en dat wil ik niet meer.
De klap achteraf is dan des te harder.
Ja LilacTree het is inderdaad.... vallen en opstaan... maar ik merk dat ik steeds minder val en rechtop blijf staan.
Momenten doet het pijn en mis ik hem, maar stel me dan maar steeds de vraag van wat mis ik dan!!!!
En moet ik eerlijk antwoord geven nou niks, ja de weinige momenten dat het goed was en meer niet.
En mijn besluit staat vast zo wil ik niet meer door gaan.
donderdag 12 maart 2009 om 23:13
Lilac, Muis, Ikbeny, bedankt voor jullie lieve reacties (f)
God, wat is dit klote zeg. Voel me terug bij af. Ik weet soms gewoon niet meer waar ik het zoeken moet. Ik ben tóch in verwarring gebracht door die hele avond. We hebben ontzettend veel gepraat, maar het lijkt er allemaal alleen maar onduidelijker op te worden in plaats van helderder. Het voelde allemaal wel goed en ik voelde me eventjes zielsgelukkig toen we weer samen waren. Maar 's nachts heb ik nauwelijks geslapen naast hem, omdat ik met een knoop in mijn maag in bed lag, bang voor het volgende 'afscheid'. Mijn overtuiging leek compleet weggevaagd, maar ik voelde ook dat er geen toekomst meer zou zijn met hem en dat maakte me intens verdrietig.
Nu lijkt alles wel omgedraaid. Niet IK heb hem afgewezen en een besluit genomen, het voelt alsof HIJ mij nu heeft afgewezen. Misschien omdat hij het heft weer in handen heeft kunnen nemen, door zijn zin te hebben gekregen. Ik draai het ook zelf om door mij afhankelijkheids gevoel dat direct weer opgewekt wordt door de hele gebeurtenis. Ik heb mij emotioneel toch weer (teveel) gegeven.
Het heeft hem vreselijk veel pijn gedaan mij te verliezen en hij vindt dat nog steeds erg, maar hij ziet en merkt ook dat het nu goed is dat hij aandacht aan zichzelf kan besteden. In die zin wil hij niet meer zo'n relatie met mij zoals die was. Dat wil ik ook niet en ook ik merkte dat het zijn voordelen had om alleen te zijn. En toch doet het me pijn. Want ik zou willen dat hij voor me vecht, dat hij laat blijken dat ik wel de moeite waard ben. En in mijn ogen doet hij dat niet. Hij vindt dat hij goed bezig is en aan zichzelf werkt, ik vind dat hij te weinig doet en dat hij hulp en/of begeleiding zou moeten zoeken. Ik vind het zó cru: we houden van elkaar, we hebben zoveel geïnvesteerd en zoveel mooie dingen samen, maar zodra het te ingewikkeld wordt, wil hij er geen moeite voor doen. Hij wil letterlijk wel de lusten en niet de lasten. En bovenal: hij wil niet echt naar zichzelf kijken, of misschien kán hij helemaal niet echt naar zichzelf kijken. Hij heeft helemaal niet door dat hij alles afschermt omdat hij niet wil veranderen en zich vastklampt aan wat hij al kent.
En ondertussen ben ik wéér met hem bezig in plaats van mijzelf. Hij heeft het (onbewust) voor elkaar dat ik hem terug wil winnen. Als hij nu zegt wel uit elkaar te kunnen, ga ik door de grond. Dan zijn de rollen alsnog omgedraaid en heb ik het weer voor elkaar dat ik 'verlaten wordt', wat nogal een issue is bij mij helaas. Ik lijk er wel op aan te sturen onbewust... het draait er elke keer op uit dat ik uiteindelijk kan zeggen tegen mezelf: zie je wel, je bent niet de moeite waard, want anders zou hij wel beter zijn best doen en zou hij je niet verlaten. Tenenkrommend is het en toch doe ik het!
Ik haat mezelf hierom en ik ben kwaad op mezelf dat ik heb toegegeven aan mijn verlangens en de verleiding.
Terwijl hij degene is die steeds contact heeft gezocht met me, hij wil me blijven zien en hij kan mij ook niet loslaten. Maar nu lijkt het met hem veel beter te gaan dan met mij. Hij lijkt verder in het proces dan ik. Hij vermaakt zich namelijk uitermate, ookal heeft hij geen baan, nauwelijks sociale contacten en is hij mij kwijt. Ik heb mijn werk nog, een aantal vrienden en lieve ouders waar ik bij terecht kan. Hij niet. Het is bijna beangstigend hoe 'goed' hij zich weet te redden in zijn eentje. Ik zou knettergek worden, maar het lijkt hem allemaal weinig te doen. Hij mist me wel en heeft zijn mindere momenten, maar hij valt niet in een gat. Dat was mij geheid overkomen als ik in zijn schoenen had gestaan. Ik ben nu al bijna niet te houden...
Sorry voor mijn lange relaas mensen. Ik schrijf het gewoon maar weer van me af in de hoop dat ik een beetje rust ga vinden. Ik zit eraan te denken twee maanden vrij te nemen van mijn werk (desnoods onbetaald) om een tijdje naar m'n moeder te gaan, zodat ik tenminste iemand om me heen heb die me weerhoudt van idiote acties zoals deze en om echt even geen contact meer te hebben met hem. Ik weet niet of ik daar goed aan zou doen, maar ik zie even geen andere uitweg.
God, wat is dit klote zeg. Voel me terug bij af. Ik weet soms gewoon niet meer waar ik het zoeken moet. Ik ben tóch in verwarring gebracht door die hele avond. We hebben ontzettend veel gepraat, maar het lijkt er allemaal alleen maar onduidelijker op te worden in plaats van helderder. Het voelde allemaal wel goed en ik voelde me eventjes zielsgelukkig toen we weer samen waren. Maar 's nachts heb ik nauwelijks geslapen naast hem, omdat ik met een knoop in mijn maag in bed lag, bang voor het volgende 'afscheid'. Mijn overtuiging leek compleet weggevaagd, maar ik voelde ook dat er geen toekomst meer zou zijn met hem en dat maakte me intens verdrietig.
Nu lijkt alles wel omgedraaid. Niet IK heb hem afgewezen en een besluit genomen, het voelt alsof HIJ mij nu heeft afgewezen. Misschien omdat hij het heft weer in handen heeft kunnen nemen, door zijn zin te hebben gekregen. Ik draai het ook zelf om door mij afhankelijkheids gevoel dat direct weer opgewekt wordt door de hele gebeurtenis. Ik heb mij emotioneel toch weer (teveel) gegeven.
Het heeft hem vreselijk veel pijn gedaan mij te verliezen en hij vindt dat nog steeds erg, maar hij ziet en merkt ook dat het nu goed is dat hij aandacht aan zichzelf kan besteden. In die zin wil hij niet meer zo'n relatie met mij zoals die was. Dat wil ik ook niet en ook ik merkte dat het zijn voordelen had om alleen te zijn. En toch doet het me pijn. Want ik zou willen dat hij voor me vecht, dat hij laat blijken dat ik wel de moeite waard ben. En in mijn ogen doet hij dat niet. Hij vindt dat hij goed bezig is en aan zichzelf werkt, ik vind dat hij te weinig doet en dat hij hulp en/of begeleiding zou moeten zoeken. Ik vind het zó cru: we houden van elkaar, we hebben zoveel geïnvesteerd en zoveel mooie dingen samen, maar zodra het te ingewikkeld wordt, wil hij er geen moeite voor doen. Hij wil letterlijk wel de lusten en niet de lasten. En bovenal: hij wil niet echt naar zichzelf kijken, of misschien kán hij helemaal niet echt naar zichzelf kijken. Hij heeft helemaal niet door dat hij alles afschermt omdat hij niet wil veranderen en zich vastklampt aan wat hij al kent.
En ondertussen ben ik wéér met hem bezig in plaats van mijzelf. Hij heeft het (onbewust) voor elkaar dat ik hem terug wil winnen. Als hij nu zegt wel uit elkaar te kunnen, ga ik door de grond. Dan zijn de rollen alsnog omgedraaid en heb ik het weer voor elkaar dat ik 'verlaten wordt', wat nogal een issue is bij mij helaas. Ik lijk er wel op aan te sturen onbewust... het draait er elke keer op uit dat ik uiteindelijk kan zeggen tegen mezelf: zie je wel, je bent niet de moeite waard, want anders zou hij wel beter zijn best doen en zou hij je niet verlaten. Tenenkrommend is het en toch doe ik het!
Ik haat mezelf hierom en ik ben kwaad op mezelf dat ik heb toegegeven aan mijn verlangens en de verleiding.
Terwijl hij degene is die steeds contact heeft gezocht met me, hij wil me blijven zien en hij kan mij ook niet loslaten. Maar nu lijkt het met hem veel beter te gaan dan met mij. Hij lijkt verder in het proces dan ik. Hij vermaakt zich namelijk uitermate, ookal heeft hij geen baan, nauwelijks sociale contacten en is hij mij kwijt. Ik heb mijn werk nog, een aantal vrienden en lieve ouders waar ik bij terecht kan. Hij niet. Het is bijna beangstigend hoe 'goed' hij zich weet te redden in zijn eentje. Ik zou knettergek worden, maar het lijkt hem allemaal weinig te doen. Hij mist me wel en heeft zijn mindere momenten, maar hij valt niet in een gat. Dat was mij geheid overkomen als ik in zijn schoenen had gestaan. Ik ben nu al bijna niet te houden...
Sorry voor mijn lange relaas mensen. Ik schrijf het gewoon maar weer van me af in de hoop dat ik een beetje rust ga vinden. Ik zit eraan te denken twee maanden vrij te nemen van mijn werk (desnoods onbetaald) om een tijdje naar m'n moeder te gaan, zodat ik tenminste iemand om me heen heb die me weerhoudt van idiote acties zoals deze en om echt even geen contact meer te hebben met hem. Ik weet niet of ik daar goed aan zou doen, maar ik zie even geen andere uitweg.
donderdag 12 maart 2009 om 23:51
Valesca, ik begrijp hoe moeilijk je het nu vindt. Maar ik moet zeggen, ik herken er wel wat in. Ik had pas een gesprek met mijn man en hij vertelde me ook hoe goed het met hem ging, en dat hij zich verheugde op zijn toekomst. En dat, terwijl wij drie zo in de knoop zitten. Ik was daar enorm boos om, vooral omdat zijn eigen kinderen het zo meoiloijk hebben, om te verwerken wat er allemaal gebeurd is.
Achteraf kan ik daar alleen maar over denken: Wat ben je toch een koude kikker, opgeven over hoe goed je het doet tegen mij, terwijl ik probeer mezelf en de meiden weer op de rails te krijgen, dat doet hem dus helemaal niks. Hij hoeft nooit meer aan te komen hoe hij de kinderen mist, want hij voelt er geen greintje meer voor, en het komt geen moment komt in hem op, dat hij ons psychisch door een hel gehaald heeft en wij daar maar met heel veel moeite uitkrabbelen. Dus enorm ongevoelloos. Mijn liefde echt niet waard!
Vooral niet, omdat ik een paar dagen later een brief van zijn advocaat kreeg, waarin hij aankondigde niet te betalen voor ons huis, en ook niets voor de kinderen, maar dat hij wel de helft van hun geld wil. Dus wel uitkleden die meiden, maar verder negeren dat ze van hem zijn, net als het huis.
Zoals altijd, verantwoordelijkheden ontlopen en zichzelf vooruit helpen ten koste van anderen.
Hetzelfde proef ik in jouw verhaal. En dit gaat ten koste van jou. Hij wel de lusten van je, maar geen lasten meer. Makkelijker kan hij het niet krijgen.
Bovendien hoorde ik zelf later van iemand, dat het hem op dit moment nog lang niet zo rooskleurig gaat als hij voor deed komen. Inderdaad, ook geen vrienden, geen echt sociaal leven, maar dat zal hij mooit toegeven, want dat is zo zielig. Hij moet wel het uiterlijk vertoon hoog houden. Nooit toegeven dat het met hemzelf ook wel eens minder gaat, vooral niet als hij niemand anders de schuld kan geven. En dat kon hij nu niet, want hij moet zich alleen redden. Als hij zegt dat dat moeilijk is, komt hij toch weer bij zichzelf terecht.
Vraag jezelf af, wat jij er nog in wil investeren. En waarom zou hij voor jou moeten vechten? Dat maakt het alleen maar moeilijker. En daar zal hij een kniebuiging voor moeten maken, kan hij dat?
En wat jij zelf waard bent , is niet te meten aan wat hij voor je over heeft, want dan was je inmiddels alleen nog maar een grote nul.
Sta op, recht je rug en laat gewoon zien wie je bent, want je bent gewoon wél wat waard, maar zonder hem waarschijnlijk meer dan mét hem.
Achteraf kan ik daar alleen maar over denken: Wat ben je toch een koude kikker, opgeven over hoe goed je het doet tegen mij, terwijl ik probeer mezelf en de meiden weer op de rails te krijgen, dat doet hem dus helemaal niks. Hij hoeft nooit meer aan te komen hoe hij de kinderen mist, want hij voelt er geen greintje meer voor, en het komt geen moment komt in hem op, dat hij ons psychisch door een hel gehaald heeft en wij daar maar met heel veel moeite uitkrabbelen. Dus enorm ongevoelloos. Mijn liefde echt niet waard!
Vooral niet, omdat ik een paar dagen later een brief van zijn advocaat kreeg, waarin hij aankondigde niet te betalen voor ons huis, en ook niets voor de kinderen, maar dat hij wel de helft van hun geld wil. Dus wel uitkleden die meiden, maar verder negeren dat ze van hem zijn, net als het huis.
Zoals altijd, verantwoordelijkheden ontlopen en zichzelf vooruit helpen ten koste van anderen.
Hetzelfde proef ik in jouw verhaal. En dit gaat ten koste van jou. Hij wel de lusten van je, maar geen lasten meer. Makkelijker kan hij het niet krijgen.
Bovendien hoorde ik zelf later van iemand, dat het hem op dit moment nog lang niet zo rooskleurig gaat als hij voor deed komen. Inderdaad, ook geen vrienden, geen echt sociaal leven, maar dat zal hij mooit toegeven, want dat is zo zielig. Hij moet wel het uiterlijk vertoon hoog houden. Nooit toegeven dat het met hemzelf ook wel eens minder gaat, vooral niet als hij niemand anders de schuld kan geven. En dat kon hij nu niet, want hij moet zich alleen redden. Als hij zegt dat dat moeilijk is, komt hij toch weer bij zichzelf terecht.
Vraag jezelf af, wat jij er nog in wil investeren. En waarom zou hij voor jou moeten vechten? Dat maakt het alleen maar moeilijker. En daar zal hij een kniebuiging voor moeten maken, kan hij dat?
En wat jij zelf waard bent , is niet te meten aan wat hij voor je over heeft, want dan was je inmiddels alleen nog maar een grote nul.
Sta op, recht je rug en laat gewoon zien wie je bent, want je bent gewoon wél wat waard, maar zonder hem waarschijnlijk meer dan mét hem.
vrijdag 13 maart 2009 om 07:41
Lieve Vales,
Ik herken je gevoel zooooo goed.... Ook ik ben zo vaak voor de bijl gegaan, en ja vooral de momenten dat ik zwak stond wegens even wat minder goed in m'n vel, nou ja en hoe de vlag er nu voorstaat wíl ik zelfs die fout ingaan (waarschijnlijk omdat 'ie me niet wil zien) want ook ik wil niet dat hij mij afwijst! Ik wil dat hij me wil, me mist, z'n fouten inziet, voor ons wil vechten, blablabla de hele reutemeteut. En nu bij jou, hij lijkt gewoon door te gaan met z'n leventje, krijgt -door met je naar bed te gaan- inderdaad die lusten wel maar hoeft die lasten niet, en jij voelt je zooo klein... Vanwege hem, maar ook en vooral vanwege jezelf, dat je zo verradelijk zwak ben geweest. Waar is toch die eigen wil gebleven??
Als het je troost: dat gat valt hij niet in omdát hij je nog weleens ziet/spreekt/met je vrijt etc. Kortom hij heeft nu wat hij wil: geen relatie meer, dus geen lasten, geen verantwoordelijkheid, hij is zo vrij als een vogeltje, maar wel de lusten nml hij kan jou contacten wanneer híj er behoefte aan heeft. Je bent nog steeds in zijn ban en dat voelt hij, dus voor hem is er geen enkele reden om in een gat te vallen.
Een narcist houdt trouwens niet van anderen maar heeft inderdaad -wie schreef dat hier een paar postings terug?- een ego dat gevoed moet worden. Zijn ego wordt nu nog gevoed door jou, pas als het voer buiten bereik is en blijft krijgt hij een gat, wat helaas waarschijnlijk al snel gevuld gaat worden door iemand anders, of een obsessieve hobby of vage feesten of what so ever. Alles alles alles om maar niet met zichzelf geconfronteerd te worden.
Enige wat ik je kan zeggen is om niet boos te zijn op jezelf, betitel jezelf niet als zwak want dat ben je niet, you're only human en het is begrijpelijk dat je voor de bijl bent gegaan als je nog zoveel gevoelens voor hem hebt. Vandaag is een nieuwe dag, nieuwe ronde nieuwe kansen.
Ik herken je gevoel zooooo goed.... Ook ik ben zo vaak voor de bijl gegaan, en ja vooral de momenten dat ik zwak stond wegens even wat minder goed in m'n vel, nou ja en hoe de vlag er nu voorstaat wíl ik zelfs die fout ingaan (waarschijnlijk omdat 'ie me niet wil zien) want ook ik wil niet dat hij mij afwijst! Ik wil dat hij me wil, me mist, z'n fouten inziet, voor ons wil vechten, blablabla de hele reutemeteut. En nu bij jou, hij lijkt gewoon door te gaan met z'n leventje, krijgt -door met je naar bed te gaan- inderdaad die lusten wel maar hoeft die lasten niet, en jij voelt je zooo klein... Vanwege hem, maar ook en vooral vanwege jezelf, dat je zo verradelijk zwak ben geweest. Waar is toch die eigen wil gebleven??
Als het je troost: dat gat valt hij niet in omdát hij je nog weleens ziet/spreekt/met je vrijt etc. Kortom hij heeft nu wat hij wil: geen relatie meer, dus geen lasten, geen verantwoordelijkheid, hij is zo vrij als een vogeltje, maar wel de lusten nml hij kan jou contacten wanneer híj er behoefte aan heeft. Je bent nog steeds in zijn ban en dat voelt hij, dus voor hem is er geen enkele reden om in een gat te vallen.
Een narcist houdt trouwens niet van anderen maar heeft inderdaad -wie schreef dat hier een paar postings terug?- een ego dat gevoed moet worden. Zijn ego wordt nu nog gevoed door jou, pas als het voer buiten bereik is en blijft krijgt hij een gat, wat helaas waarschijnlijk al snel gevuld gaat worden door iemand anders, of een obsessieve hobby of vage feesten of what so ever. Alles alles alles om maar niet met zichzelf geconfronteerd te worden.
Enige wat ik je kan zeggen is om niet boos te zijn op jezelf, betitel jezelf niet als zwak want dat ben je niet, you're only human en het is begrijpelijk dat je voor de bijl bent gegaan als je nog zoveel gevoelens voor hem hebt. Vandaag is een nieuwe dag, nieuwe ronde nieuwe kansen.
vrijdag 13 maart 2009 om 09:12
Lieve Vales, ik herken jouw verhaal ook. Heb er weinig aan toe te voegen wat eindelijk en mm je al geschreven hebben.
Deze periode is KUT!!!!! Je zult hem door moeten, niets aan te doen. Of het helpt om twee maanden naar je moeder te gaan? Dat kan jij alleen bij jezelf voelen. Je bent dan wel weg uit de verleiding, aan de andere kant heb je dan alle dagen om te piekeren en te malen en te sippen en te fantaseren.
Mijn ervaring is dat zo'n vlucht tijdelijk erg lekker kan zijn. Je 'hoeft' ff niets en je moeder kan je vertroetelen. De rust kan enorm goed doen. Tegelijkertijd heb ik gemerkt dat niets om handen hebben en geen structuur in de dag me alleen maar meer naar beneden trekt.
Juist het op moeten staan om te gaan werken, andere mensen en gesprekken te voeren, te moeten concentreren op iets anders haalt me weer wat naar boven.
Als je toch sterk de behoefte voelt om afstand te nemen, wat op zichzelf best goed is, kun je misschien ook overwegen om een yogavakantie (je deed toch aan yoga?) of iets meer avontuurlijks te gaan doen. Een safari of eh... servivalen in de Ardennen ofzo. Neem je moeder mee van mijn part.
Ach, ik lees dat jij heeeeeeel goed in staat bent naar je onderbuikgevoel te luisteren. Ondanks de verwarring en het verdriet waar je nu inzit.
Lees de postings van eindelijk en mm nog maar eens. Raap jezelf op! Recht je rug.... JIJ BENT HET WAARD!
@MM, hoe is het nu met je?
Deze periode is KUT!!!!! Je zult hem door moeten, niets aan te doen. Of het helpt om twee maanden naar je moeder te gaan? Dat kan jij alleen bij jezelf voelen. Je bent dan wel weg uit de verleiding, aan de andere kant heb je dan alle dagen om te piekeren en te malen en te sippen en te fantaseren.
Mijn ervaring is dat zo'n vlucht tijdelijk erg lekker kan zijn. Je 'hoeft' ff niets en je moeder kan je vertroetelen. De rust kan enorm goed doen. Tegelijkertijd heb ik gemerkt dat niets om handen hebben en geen structuur in de dag me alleen maar meer naar beneden trekt.
Juist het op moeten staan om te gaan werken, andere mensen en gesprekken te voeren, te moeten concentreren op iets anders haalt me weer wat naar boven.
Als je toch sterk de behoefte voelt om afstand te nemen, wat op zichzelf best goed is, kun je misschien ook overwegen om een yogavakantie (je deed toch aan yoga?) of iets meer avontuurlijks te gaan doen. Een safari of eh... servivalen in de Ardennen ofzo. Neem je moeder mee van mijn part.
Ach, ik lees dat jij heeeeeeel goed in staat bent naar je onderbuikgevoel te luisteren. Ondanks de verwarring en het verdriet waar je nu inzit.
Lees de postings van eindelijk en mm nog maar eens. Raap jezelf op! Recht je rug.... JIJ BENT HET WAARD!
@MM, hoe is het nu met je?
vrijdag 13 maart 2009 om 13:06
@Vales, jeee wat een herkenning, als ik jou verhaal lees.
Ja het lijkt wel HET SPEL wie heeftde macht!!!!!
Nou ik ben gisteren even voorde bijl gegaan, hij had mij woensdag gebeld, en zei ik bel je vanavond wel eff terug als ik thuis ben,nou denk dat hij weer eens is blijven hangen in de kroeg, ik heb hem niet meer gehoord.
Maar oke zat me eigenlijk toch niet lekker, dus gisteren afwachten, ma hoorde niks, had gisteren een rot dag voelde me alleen en doorde hele wereld in de steek gelaten.
Dus dom dan hem maar eff bellen, nou die was gewoon thuis had geen zin om te werken en had op bed gelegen, nee hoor volgens zijn zeggen geen kater jajaja?????
Waarom bel je dan even niet was mijn vraag!!! nou niet aan gedacht!!! zodie voelde ik duidelijk!!! ga ik ook nog vragen dus je mist me niet! nou geen antwoord hij bleef vaag.
Nou ja voelde me al rot en na dat telefoontje nog rotter.
Heb sávonds gebeld hij lag al op bed, van ik wil met je praten,IK ben het gewoon zat dat aantrekken en dat afstoten, wat wil je nog van me.
Het maakt mij gewoon gek, en ga ik natuurlijk ook nog een potje janken voor de telefoon.
En nuvandaag denk ik wil iknog wel praten, wat heeft het voor zin?????
Hij gaat niet voor mij opde manier die IK wil, zijn leven is veeeel belangrijker dan hoe ik me voel.
Nou ga er nu even vandoor ga naar de maatschappelijk werkster.
Valec sterkte en dikke knuffel van mij
Ja het lijkt wel HET SPEL wie heeftde macht!!!!!
Nou ik ben gisteren even voorde bijl gegaan, hij had mij woensdag gebeld, en zei ik bel je vanavond wel eff terug als ik thuis ben,nou denk dat hij weer eens is blijven hangen in de kroeg, ik heb hem niet meer gehoord.
Maar oke zat me eigenlijk toch niet lekker, dus gisteren afwachten, ma hoorde niks, had gisteren een rot dag voelde me alleen en doorde hele wereld in de steek gelaten.
Dus dom dan hem maar eff bellen, nou die was gewoon thuis had geen zin om te werken en had op bed gelegen, nee hoor volgens zijn zeggen geen kater jajaja?????
Waarom bel je dan even niet was mijn vraag!!! nou niet aan gedacht!!! zodie voelde ik duidelijk!!! ga ik ook nog vragen dus je mist me niet! nou geen antwoord hij bleef vaag.
Nou ja voelde me al rot en na dat telefoontje nog rotter.
Heb sávonds gebeld hij lag al op bed, van ik wil met je praten,IK ben het gewoon zat dat aantrekken en dat afstoten, wat wil je nog van me.
Het maakt mij gewoon gek, en ga ik natuurlijk ook nog een potje janken voor de telefoon.
En nuvandaag denk ik wil iknog wel praten, wat heeft het voor zin?????
Hij gaat niet voor mij opde manier die IK wil, zijn leven is veeeel belangrijker dan hoe ik me voel.
Nou ga er nu even vandoor ga naar de maatschappelijk werkster.
Valec sterkte en dikke knuffel van mij
vrijdag 13 maart 2009 om 16:27
Hoi allemaal!!!!
Kom er toch echt achter dat dit gewoon een verslaving is.
Iets dat je weet dat hij niet goed voor je is, je gewoon laat barsten, je totaal geen aandacht geeft laat staan de moeite voor je doet.
Gewoon inde kroeg gaat zitten,en had hem gisteren gevraagt om vandaag met elkaar te praten.
Had er vandaag mijn twijfels al over om het te doen!!!
Ja hij heeft mij verslaaft gemaakt aan hem!!!
Vandaar ook maar een middel geen enkel kontakt meer, ik zie
het maar als je van het roken of de drank af moet, een glas een peuk, en je gaat weer.
Ja kom tot de konklusie dat ik in een relatieverslaving terecht
ben gekomen.
En nu alle kracht verzamelen, om geen kontakt meer te hebben.
En ook alles af te wijzen, al zijn zijn woorden en beloftes ook zo lief, maar dat is van zijn kant gespeelt.
Als ik het niet zelf redt dan maar met hulp erbij.
Herkennen jullie dit ook, het besef!!!!
Kom er toch echt achter dat dit gewoon een verslaving is.
Iets dat je weet dat hij niet goed voor je is, je gewoon laat barsten, je totaal geen aandacht geeft laat staan de moeite voor je doet.
Gewoon inde kroeg gaat zitten,en had hem gisteren gevraagt om vandaag met elkaar te praten.
Had er vandaag mijn twijfels al over om het te doen!!!
Ja hij heeft mij verslaaft gemaakt aan hem!!!
Vandaar ook maar een middel geen enkel kontakt meer, ik zie
het maar als je van het roken of de drank af moet, een glas een peuk, en je gaat weer.
Ja kom tot de konklusie dat ik in een relatieverslaving terecht
ben gekomen.
En nu alle kracht verzamelen, om geen kontakt meer te hebben.
En ook alles af te wijzen, al zijn zijn woorden en beloftes ook zo lief, maar dat is van zijn kant gespeelt.
Als ik het niet zelf redt dan maar met hulp erbij.
Herkennen jullie dit ook, het besef!!!!
vrijdag 13 maart 2009 om 17:11
Juist ikbeny, het is een verslaving. En je kan het weten... dat is 1. Het dringt tot je door... dat is 2. En dan volgt onvermijdelijk het afkicken....dat is 3!
Wat je ook moet gaan beseffen is dat hij jou niet verslaafd heeft gemaakt aan hem. Dat zeg je ook niet tegen een fles wijn. Het één bestaat nooit zonder het ander. Jij hebt je eigen verantwoordelijkheid en (onbewuste) reden om hem/deze verslaving toe te laten.
Wat zegt deze relatie je over jezelf? Welke les mag jij eruit leren? Wat kun je veranderen/verbeteren aan jezelf, welk inzicht kun je krijgen om het beter te gaan doen voor jezelf? Hoe waardevol vind je jezelf? Hoe serieus neem jij jezelf? Hoe zeker ben je over jezelf?
Ik schreef al eerder dat afkicken van welke verslaving dan ook bijna ondoenlijk is om alleen te doen. Dat je hulp hebt gezocht is een eerste teken van kracht! TOP! En besef ook dat het soms 2 stappen voorwaarts en weer 1 stap terug is. Maar je komt vooruit, steeds makkelijker en steeds beter. Tot je uiteindelijk beseft dat er een krachtige persoonlijkheid is opgestaan. En dat ben JIJ!
Wat je ook moet gaan beseffen is dat hij jou niet verslaafd heeft gemaakt aan hem. Dat zeg je ook niet tegen een fles wijn. Het één bestaat nooit zonder het ander. Jij hebt je eigen verantwoordelijkheid en (onbewuste) reden om hem/deze verslaving toe te laten.
Wat zegt deze relatie je over jezelf? Welke les mag jij eruit leren? Wat kun je veranderen/verbeteren aan jezelf, welk inzicht kun je krijgen om het beter te gaan doen voor jezelf? Hoe waardevol vind je jezelf? Hoe serieus neem jij jezelf? Hoe zeker ben je over jezelf?
Ik schreef al eerder dat afkicken van welke verslaving dan ook bijna ondoenlijk is om alleen te doen. Dat je hulp hebt gezocht is een eerste teken van kracht! TOP! En besef ook dat het soms 2 stappen voorwaarts en weer 1 stap terug is. Maar je komt vooruit, steeds makkelijker en steeds beter. Tot je uiteindelijk beseft dat er een krachtige persoonlijkheid is opgestaan. En dat ben JIJ!
vrijdag 13 maart 2009 om 19:04
quote:eindelijk schreef op 12 maart 2009 @ 23:51:
Valesca, ik begrijp hoe moeilijk je het nu vindt. Maar ik moet zeggen, ik herken er wel wat in. Ik had pas een gesprek met mijn man en hij vertelde me ook hoe goed het met hem ging, en dat hij zich verheugde op zijn toekomst. En dat, terwijl wij drie zo in de knoop zitten. Ik was daar enorm boos om, vooral omdat zijn eigen kinderen het zo meoiloijk hebben, om te verwerken wat er allemaal gebeurd is.
Achteraf kan ik daar alleen maar over denken: Wat ben je toch een koude kikker, opgeven over hoe goed je het doet tegen mij, terwijl ik probeer mezelf en de meiden weer op de rails te krijgen, dat doet hem dus helemaal niks. Hij hoeft nooit meer aan te komen hoe hij de kinderen mist, want hij voelt er geen greintje meer voor, en het komt geen moment komt in hem op, dat hij ons psychisch door een hel gehaald heeft en wij daar maar met heel veel moeite uitkrabbelen. Dus enorm ongevoelloos. Mijn liefde echt niet waard!
Vooral niet, omdat ik een paar dagen later een brief van zijn advocaat kreeg, waarin hij aankondigde niet te betalen voor ons huis, en ook niets voor de kinderen, maar dat hij wel de helft van hun geld wil. Dus wel uitkleden die meiden, maar verder negeren dat ze van hem zijn, net als het huis.
Zoals altijd, verantwoordelijkheden ontlopen en zichzelf vooruit helpen ten koste van anderen.
Hetzelfde proef ik in jouw verhaal. En dit gaat ten koste van jou. Hij wel de lusten van je, maar geen lasten meer. Makkelijker kan hij het niet krijgen.
Bovendien hoorde ik zelf later van iemand, dat het hem op dit moment nog lang niet zo rooskleurig gaat als hij voor deed komen. Inderdaad, ook geen vrienden, geen echt sociaal leven, maar dat zal hij mooit toegeven, want dat is zo zielig. Hij moet wel het uiterlijk vertoon hoog houden. Nooit toegeven dat het met hemzelf ook wel eens minder gaat, vooral niet als hij niemand anders de schuld kan geven. En dat kon hij nu niet, want hij moet zich alleen redden. Als hij zegt dat dat moeilijk is, komt hij toch weer bij zichzelf terecht.
Vraag jezelf af, wat jij er nog in wil investeren. En waarom zou hij voor jou moeten vechten? Dat maakt het alleen maar moeilijker. En daar zal hij een kniebuiging voor moeten maken, kan hij dat?
En wat jij zelf waard bent , is niet te meten aan wat hij voor je over heeft, want dan was je inmiddels alleen nog maar een grote nul.
Sta op, recht je rug en laat gewoon zien wie je bent, want je bent gewoon wél wat waard, maar zonder hem waarschijnlijk meer dan mét hem.
Ja, dat uiterlijk vertoon herken ik maar al te goed. Mijn ex was ook vaak bezig met status(symbolen) en ik paste in dat plaatje, ik behoorde ook tot zijn statusvergroting. Naar buiten toe is hij altijd de stoere jongen, maar hij is ook wel zo 'slim' om dmv zijn charmes zichzelf zogenaamd open te stellen en bloot te geven. Mensen vinden hem daarom altijd enorm innemend. Hij lijkt daardoor ook heel open, maar zich echt kwetsbaar opstellen doet hij niet.
Wat erg dat je ex zo omgaat met jou en met jullie kinderen. Komt inderdaad behoorlijk gevoelloos over. Vreselijk lijkt me dat.
Valesca, ik begrijp hoe moeilijk je het nu vindt. Maar ik moet zeggen, ik herken er wel wat in. Ik had pas een gesprek met mijn man en hij vertelde me ook hoe goed het met hem ging, en dat hij zich verheugde op zijn toekomst. En dat, terwijl wij drie zo in de knoop zitten. Ik was daar enorm boos om, vooral omdat zijn eigen kinderen het zo meoiloijk hebben, om te verwerken wat er allemaal gebeurd is.
Achteraf kan ik daar alleen maar over denken: Wat ben je toch een koude kikker, opgeven over hoe goed je het doet tegen mij, terwijl ik probeer mezelf en de meiden weer op de rails te krijgen, dat doet hem dus helemaal niks. Hij hoeft nooit meer aan te komen hoe hij de kinderen mist, want hij voelt er geen greintje meer voor, en het komt geen moment komt in hem op, dat hij ons psychisch door een hel gehaald heeft en wij daar maar met heel veel moeite uitkrabbelen. Dus enorm ongevoelloos. Mijn liefde echt niet waard!
Vooral niet, omdat ik een paar dagen later een brief van zijn advocaat kreeg, waarin hij aankondigde niet te betalen voor ons huis, en ook niets voor de kinderen, maar dat hij wel de helft van hun geld wil. Dus wel uitkleden die meiden, maar verder negeren dat ze van hem zijn, net als het huis.
Zoals altijd, verantwoordelijkheden ontlopen en zichzelf vooruit helpen ten koste van anderen.
Hetzelfde proef ik in jouw verhaal. En dit gaat ten koste van jou. Hij wel de lusten van je, maar geen lasten meer. Makkelijker kan hij het niet krijgen.
Bovendien hoorde ik zelf later van iemand, dat het hem op dit moment nog lang niet zo rooskleurig gaat als hij voor deed komen. Inderdaad, ook geen vrienden, geen echt sociaal leven, maar dat zal hij mooit toegeven, want dat is zo zielig. Hij moet wel het uiterlijk vertoon hoog houden. Nooit toegeven dat het met hemzelf ook wel eens minder gaat, vooral niet als hij niemand anders de schuld kan geven. En dat kon hij nu niet, want hij moet zich alleen redden. Als hij zegt dat dat moeilijk is, komt hij toch weer bij zichzelf terecht.
Vraag jezelf af, wat jij er nog in wil investeren. En waarom zou hij voor jou moeten vechten? Dat maakt het alleen maar moeilijker. En daar zal hij een kniebuiging voor moeten maken, kan hij dat?
En wat jij zelf waard bent , is niet te meten aan wat hij voor je over heeft, want dan was je inmiddels alleen nog maar een grote nul.
Sta op, recht je rug en laat gewoon zien wie je bent, want je bent gewoon wél wat waard, maar zonder hem waarschijnlijk meer dan mét hem.
Ja, dat uiterlijk vertoon herken ik maar al te goed. Mijn ex was ook vaak bezig met status(symbolen) en ik paste in dat plaatje, ik behoorde ook tot zijn statusvergroting. Naar buiten toe is hij altijd de stoere jongen, maar hij is ook wel zo 'slim' om dmv zijn charmes zichzelf zogenaamd open te stellen en bloot te geven. Mensen vinden hem daarom altijd enorm innemend. Hij lijkt daardoor ook heel open, maar zich echt kwetsbaar opstellen doet hij niet.
Wat erg dat je ex zo omgaat met jou en met jullie kinderen. Komt inderdaad behoorlijk gevoelloos over. Vreselijk lijkt me dat.
vrijdag 13 maart 2009 om 19:26
Lilac Nee mag hem ook niet de schuld geven, ik weet dat ik aan mijzelf moet gaan werken.
Klopt mijn eigenwaarde heeft een behoorlijke know gekregen,en heeft mij zwak gemaakt.
Ik weet dat ik ook naar mijzelf moet kijken.
Ik wil het nu eerst in mijn uppie proberen, en als dat niet lukt met hulp erbij.
Maar ja hij heeft mij vandaag weer eens goed wakker geschud,door er achter te komen hoe die kan liegen!!!
Zag toevallig zijn auto staan toen ik van de maatschappelijk werkster kwam, en daarna bijde kroeg.
Hij belde mij einde van de dag of ik mee uit eten ging, vroeg of hij gewerkt had, ja in het noorden van het land en hij stapte net de kroeg binnen.
Nou heb hem ermee gebombadeerd dat ik zijn auto vanmiddag al zag staan elders en bijde kroeg al eerder.
Eerst van dat kan niet!!!!! en later van dat ikikje uitleggen.
Noude groeten je hoeft mij niks meer uit te leggen.
Hoe betrap je iemand opeen leugen!!!!
Maar ja genoeg geweest ben lekker thuis en geniet nu van mijn rust.
Klopt mijn eigenwaarde heeft een behoorlijke know gekregen,en heeft mij zwak gemaakt.
Ik weet dat ik ook naar mijzelf moet kijken.
Ik wil het nu eerst in mijn uppie proberen, en als dat niet lukt met hulp erbij.
Maar ja hij heeft mij vandaag weer eens goed wakker geschud,door er achter te komen hoe die kan liegen!!!
Zag toevallig zijn auto staan toen ik van de maatschappelijk werkster kwam, en daarna bijde kroeg.
Hij belde mij einde van de dag of ik mee uit eten ging, vroeg of hij gewerkt had, ja in het noorden van het land en hij stapte net de kroeg binnen.
Nou heb hem ermee gebombadeerd dat ik zijn auto vanmiddag al zag staan elders en bijde kroeg al eerder.
Eerst van dat kan niet!!!!! en later van dat ikikje uitleggen.
Noude groeten je hoeft mij niks meer uit te leggen.
Hoe betrap je iemand opeen leugen!!!!
Maar ja genoeg geweest ben lekker thuis en geniet nu van mijn rust.
vrijdag 13 maart 2009 om 19:31
quote:mastermind schreef op 13 maart 2009 @ 07:41:
Lieve Vales,
Ik herken je gevoel zooooo goed.... Ook ik ben zo vaak voor de bijl gegaan, en ja vooral de momenten dat ik zwak stond wegens even wat minder goed in m'n vel, nou ja en hoe de vlag er nu voorstaat wíl ik zelfs die fout ingaan (waarschijnlijk omdat 'ie me niet wil zien) want ook ik wil niet dat hij mij afwijst! Ik wil dat hij me wil, me mist, z'n fouten inziet, voor ons wil vechten, blablabla de hele reutemeteut. En nu bij jou, hij lijkt gewoon door te gaan met z'n leventje, krijgt -door met je naar bed te gaan- inderdaad die lusten wel maar hoeft die lasten niet, en jij voelt je zooo klein... Vanwege hem, maar ook en vooral vanwege jezelf, dat je zo verradelijk zwak ben geweest. Waar is toch die eigen wil gebleven??
Als het je troost: dat gat valt hij niet in omdát hij je nog weleens ziet/spreekt/met je vrijt etc. Kortom hij heeft nu wat hij wil: geen relatie meer, dus geen lasten, geen verantwoordelijkheid, hij is zo vrij als een vogeltje, maar wel de lusten nml hij kan jou contacten wanneer híj er behoefte aan heeft. Je bent nog steeds in zijn ban en dat voelt hij, dus voor hem is er geen enkele reden om in een gat te vallen.
Ja, klopt helemaal. Ik sprak vanmorgen even met iemand anders die MD heeft maar die er nu wel goed mee omgaat en daardoor werden een aantal dingen me ook wel duidelijk. Mijn ex drinkt elke dag (niet echt veel, maar wel elke dag) en blowt daarnaast regelmatig. Dat is ook een manier om zijn eenzaamheid niet te hoeven voelen. Blijkbaar is zijn leven nog niet kut genoeg om de koe bij de horens te pakken. Hij wil de confrontatie niet aan gaan. Iedereen die hem beter leert kennen en hem dreigt te confronteren met zichzelf en zijn gedrag wordt door hem geweerd. Ik moet ook vooral niet over zijn ziekte en zijn gedrag beginnen, want dat is alleen maar 'lastig'.
Met een zogenaamde 'vrije relatie' zou hij inderdaad hebben wat hij wil en dat gun ik hem niet, maar wil ik vooral mijzelf niet aan doen.
Een narcist houdt trouwens niet van anderen maar heeft inderdaad -wie schreef dat hier een paar postings terug?- een ego dat gevoed moet worden. Zijn ego wordt nu nog gevoed door jou, pas als het voer buiten bereik is en blijft krijgt hij een gat, wat helaas waarschijnlijk al snel gevuld gaat worden door iemand anders, of een obsessieve hobby of vage feesten of what so ever. Alles alles alles om maar niet met zichzelf geconfronteerd te worden.
Enige wat ik je kan zeggen is om niet boos te zijn op jezelf, betitel jezelf niet als zwak want dat ben je niet, you're only human en het is begrijpelijk dat je voor de bijl bent gegaan als je nog zoveel gevoelens voor hem hebt. Vandaag is een nieuwe dag, nieuwe ronde nieuwe kansen.
Hij vult nu de leegte met bier en door obsessief bezig te zijn met 'het schrijverschap'. Jaja, hij ziet zichzelf nu als een echte schrijver. Ik denk dat hij nog gedeeltelijk in een hypomane fase zit. Last van echte depressies heeft hij niet, dus in die zin zal hij niet makkelijk met zichzelf geconfronteerd worden. Hij is er zo hard mogelijk voor aan het weglopen.
Ik voel me vandaag gelukkig weer wat sterker en neem het mezelf niet meer zo kwalijk. Maar dat gevoel van afwijzing heeft zo'n enorm heftig effect op mij. Ik kan er dan niet boven staan en langs me heen laten gaan. Ik lijk wel mijn gevoel van eigenwaarde bij hem te zoeken ipv dat ik mijn grenzen bewaak en daarmee mijn eigenwaarde versterk. Het is echt een hel af en toe.
Lilac vroeg het al, maar ik ben ook wel benieuwd hoe het nu met jou is.
Lieve Vales,
Ik herken je gevoel zooooo goed.... Ook ik ben zo vaak voor de bijl gegaan, en ja vooral de momenten dat ik zwak stond wegens even wat minder goed in m'n vel, nou ja en hoe de vlag er nu voorstaat wíl ik zelfs die fout ingaan (waarschijnlijk omdat 'ie me niet wil zien) want ook ik wil niet dat hij mij afwijst! Ik wil dat hij me wil, me mist, z'n fouten inziet, voor ons wil vechten, blablabla de hele reutemeteut. En nu bij jou, hij lijkt gewoon door te gaan met z'n leventje, krijgt -door met je naar bed te gaan- inderdaad die lusten wel maar hoeft die lasten niet, en jij voelt je zooo klein... Vanwege hem, maar ook en vooral vanwege jezelf, dat je zo verradelijk zwak ben geweest. Waar is toch die eigen wil gebleven??
Als het je troost: dat gat valt hij niet in omdát hij je nog weleens ziet/spreekt/met je vrijt etc. Kortom hij heeft nu wat hij wil: geen relatie meer, dus geen lasten, geen verantwoordelijkheid, hij is zo vrij als een vogeltje, maar wel de lusten nml hij kan jou contacten wanneer híj er behoefte aan heeft. Je bent nog steeds in zijn ban en dat voelt hij, dus voor hem is er geen enkele reden om in een gat te vallen.
Ja, klopt helemaal. Ik sprak vanmorgen even met iemand anders die MD heeft maar die er nu wel goed mee omgaat en daardoor werden een aantal dingen me ook wel duidelijk. Mijn ex drinkt elke dag (niet echt veel, maar wel elke dag) en blowt daarnaast regelmatig. Dat is ook een manier om zijn eenzaamheid niet te hoeven voelen. Blijkbaar is zijn leven nog niet kut genoeg om de koe bij de horens te pakken. Hij wil de confrontatie niet aan gaan. Iedereen die hem beter leert kennen en hem dreigt te confronteren met zichzelf en zijn gedrag wordt door hem geweerd. Ik moet ook vooral niet over zijn ziekte en zijn gedrag beginnen, want dat is alleen maar 'lastig'.
Met een zogenaamde 'vrije relatie' zou hij inderdaad hebben wat hij wil en dat gun ik hem niet, maar wil ik vooral mijzelf niet aan doen.
Een narcist houdt trouwens niet van anderen maar heeft inderdaad -wie schreef dat hier een paar postings terug?- een ego dat gevoed moet worden. Zijn ego wordt nu nog gevoed door jou, pas als het voer buiten bereik is en blijft krijgt hij een gat, wat helaas waarschijnlijk al snel gevuld gaat worden door iemand anders, of een obsessieve hobby of vage feesten of what so ever. Alles alles alles om maar niet met zichzelf geconfronteerd te worden.
Enige wat ik je kan zeggen is om niet boos te zijn op jezelf, betitel jezelf niet als zwak want dat ben je niet, you're only human en het is begrijpelijk dat je voor de bijl bent gegaan als je nog zoveel gevoelens voor hem hebt. Vandaag is een nieuwe dag, nieuwe ronde nieuwe kansen.
Hij vult nu de leegte met bier en door obsessief bezig te zijn met 'het schrijverschap'. Jaja, hij ziet zichzelf nu als een echte schrijver. Ik denk dat hij nog gedeeltelijk in een hypomane fase zit. Last van echte depressies heeft hij niet, dus in die zin zal hij niet makkelijk met zichzelf geconfronteerd worden. Hij is er zo hard mogelijk voor aan het weglopen.
Ik voel me vandaag gelukkig weer wat sterker en neem het mezelf niet meer zo kwalijk. Maar dat gevoel van afwijzing heeft zo'n enorm heftig effect op mij. Ik kan er dan niet boven staan en langs me heen laten gaan. Ik lijk wel mijn gevoel van eigenwaarde bij hem te zoeken ipv dat ik mijn grenzen bewaak en daarmee mijn eigenwaarde versterk. Het is echt een hel af en toe.
Lilac vroeg het al, maar ik ben ook wel benieuwd hoe het nu met jou is.
vrijdag 13 maart 2009 om 19:35
@Ikbeny,
Herkenbaar idd. Hij houdt je bewust of onbewust aan het lijntje en jij maakt jezelf daardoor afhankelijk van hem. Wat je natuurlijk niet bent, want dat was je ook niet voordat je hem ontmoette, maar zo voelt het nu eenmaal.
Goed dat je inziet dat het een verslaving is, nu nog de verslaving aanpakken! Dat is het meest moeilijke. Ik kan dat ook absoluut niet zelf en moet nu nog drie weken wachten voordat mijn therapie tegen de verslaving gaat beginnen. Zij noemen het 'werken aan je autonomie'. Je verliest elke keer opnieuw jezelf door dit soort relaties.
Sterkte!
Herkenbaar idd. Hij houdt je bewust of onbewust aan het lijntje en jij maakt jezelf daardoor afhankelijk van hem. Wat je natuurlijk niet bent, want dat was je ook niet voordat je hem ontmoette, maar zo voelt het nu eenmaal.
Goed dat je inziet dat het een verslaving is, nu nog de verslaving aanpakken! Dat is het meest moeilijke. Ik kan dat ook absoluut niet zelf en moet nu nog drie weken wachten voordat mijn therapie tegen de verslaving gaat beginnen. Zij noemen het 'werken aan je autonomie'. Je verliest elke keer opnieuw jezelf door dit soort relaties.
Sterkte!
vrijdag 13 maart 2009 om 19:39
Weet je, zo lang je hem steeds betrapt op het gedrag dat de reden is geweest dat je niet meer met hem samen wil zijn, kun je vaak wel voet bij stuk houden. De leugens, het aantrekken en afstoten, beloftes niet nakomen etc.
Soms zou ik willen dat mijn ex zo duidelijk liet zien waarom hij 'fout' is, dan kan ik hem tenminste makkelijker los laten want dan kan ik er wel boven staan. Nu vind ik het allemaal vaak erg vaag en zie ik teveel goede dingen, blijft het allemaal te redelijk.
Soms zou ik willen dat mijn ex zo duidelijk liet zien waarom hij 'fout' is, dan kan ik hem tenminste makkelijker los laten want dan kan ik er wel boven staan. Nu vind ik het allemaal vaak erg vaag en zie ik teveel goede dingen, blijft het allemaal te redelijk.
vrijdag 13 maart 2009 om 20:56
valesca ik heb hem al vaker betrapt op leugens, maar hij weet het elke keer weer zo te vertellen dat ik weer ging twijfelen.
Ik denk dat hij dat vandaag ook weer van plan was,het verdraaien, misten!!
Hij bleef bellen naar me,nadat ik hem vertelt had dat hij gewoon een potje na mij stond te liegen.
Met de woorden van ik kan het je uitleggen, nou nee er valt niks meer uit te leggen!!!
De zoveelste leugen waar ik per toeval achter kwam.
Het vertrouwen was al weg, oke dan ging hij toch weer aan mij trekken,
Maar na het vorige geval van liegen, de boel verdraaien was het vertrouwen al weg.
En nu geloof echt niks meer!!!
Klopt ik sta er nu ver boven,van neem maar een ander in de zeik, maar mij niet meer.
Ja hoop dat ik het zelf redt om van die verslaving af te komen.
Gek voor deze relatie heb ik nooit zo,n soort relatie gehad.
Heb het laatste halfjaar behoorlijk afstand genomen (we wonen ieder apart), maar ben daardoor steeds duidelijker gaan zien dat dit geen normale relatie is.
En over zijn beloftes niet na komen, vandaag zegt hij dit en morgen doet hij dat.
Ik zie misschien al een tijdje geen goede dingen meer wat ONS betreft.
Vandaar dat het voor mij ook steeds makkelijker wordt om afstand te houden.
Dit alles is niet vanzelf gekomen, der zitten hele periodes bij van vallen en opstaan.
Maar ik merk aan mijzelf, dat ik soms nog weleens val, maar steeds vaker rechtop blijf staan, en stukje bij beetje mijn eigenwaarde weer leer kennen.
Ik weet ben er nog niet hoor, maar denk dat ik behoorlijk op de goede weg ben.
Ik denk dat hij dat vandaag ook weer van plan was,het verdraaien, misten!!
Hij bleef bellen naar me,nadat ik hem vertelt had dat hij gewoon een potje na mij stond te liegen.
Met de woorden van ik kan het je uitleggen, nou nee er valt niks meer uit te leggen!!!
De zoveelste leugen waar ik per toeval achter kwam.
Het vertrouwen was al weg, oke dan ging hij toch weer aan mij trekken,
Maar na het vorige geval van liegen, de boel verdraaien was het vertrouwen al weg.
En nu geloof echt niks meer!!!
Klopt ik sta er nu ver boven,van neem maar een ander in de zeik, maar mij niet meer.
Ja hoop dat ik het zelf redt om van die verslaving af te komen.
Gek voor deze relatie heb ik nooit zo,n soort relatie gehad.
Heb het laatste halfjaar behoorlijk afstand genomen (we wonen ieder apart), maar ben daardoor steeds duidelijker gaan zien dat dit geen normale relatie is.
En over zijn beloftes niet na komen, vandaag zegt hij dit en morgen doet hij dat.
Ik zie misschien al een tijdje geen goede dingen meer wat ONS betreft.
Vandaar dat het voor mij ook steeds makkelijker wordt om afstand te houden.
Dit alles is niet vanzelf gekomen, der zitten hele periodes bij van vallen en opstaan.
Maar ik merk aan mijzelf, dat ik soms nog weleens val, maar steeds vaker rechtop blijf staan, en stukje bij beetje mijn eigenwaarde weer leer kennen.
Ik weet ben er nog niet hoor, maar denk dat ik behoorlijk op de goede weg ben.
zaterdag 14 maart 2009 om 10:38
quote:Valesca C schreef op 13 maart 2009 @ 19:04:
[...]
Ja, dat uiterlijk vertoon herken ik maar al te goed. Mijn ex was ook vaak bezig met status(symbolen) en ik paste in dat plaatje, ik behoorde ook tot zijn statusvergroting. Naar buiten toe is hij altijd de stoere jongen, maar hij is ook wel zo 'slim' om dmv zijn charmes zichzelf zogenaamd open te stellen en bloot te geven. Mensen vinden hem daarom altijd enorm innemend. Hij lijkt daardoor ook heel open, maar zich echt kwetsbaar opstellen doet hij niet.
Jezus, ik zou je bijna vragen of wij dezelfde ex hebben. De mijne is geen haar anders, oh oh oh wat líjkt 'ie toch open, ja ja maar wel datgene naar voren halen wat hij óf zgn allang 'verwerkt' heeft, óf datgene waarmee hij hoge ogen kan gooien. Hij is wat dat betreft een kei in het bespelen van andere mensen, maar zodra iemand er doorheen prikt en de koe écht bij de hoorns wil vatten, is 'ie weg. Tot die tijd is het eigenlijk een geweldige uitslover. Bijv, als er iemand langskomt, dan moeten er echt voor weet ik het hoeveel euro hapjes en drankjes in huis gehaald worden, is 'ie de perfecte gastheer, heeft 1001 plannen, de "Dik voor Mekaar"show noem ik dat in stilte.
Oh, en de jouwe heeft zich nu gestort op het schrijversschap? Lol, ik heb er ook zo een met van die eendagsvlieg-plannen. Tis net Donald Duck zeg maar, daar heb je toch altijd van die afleveringen dat 'ie een boek heeft gelezen over schrijvers/privédetectives/hondenuitlaatservices en dan is 'ie daar ineens helemaal gek van, ziet zich al rijk worden en denkt dat 'ie er álles van afweet?? Nou, zoiets, maar dan irl ipv in een stripboek.
Even kijken, wat weet ik uit de krochten van m'n geheugen te halen. Oh ja, z'n favoriete boek, z'n eigen persoonlijke bijbel. Om de drie woorden het woord 'conditionering', denkt dat 'ie er alles van afweet en ziet zichzelf al als succesvolle bewierookte 'therapeut'.
Een hele schuur met computers volstouwen en dan computercursussen willen geven (hij had een boek uit 1800 gelezen over Windows NT ofzo) waarbij hij voor het gemak vergeet dat 'ie een digibeet tot en met is. Ik heb 'm ooit over de zeik gekregen door als screensaver een lichtkrant in te stellen met de tekst: "Really Format C:/*.*? Press Any Key."
De gezondsheidsadviseur, hoe kan ik dat vergeten. Hij had een boek over vitamines. Een keer compleet doorgelicht door de douane, omdat hij met een tasje met 25 (!!!) potten vitamines sjouwt en ze dat zacht gezegd toch merkwaardig vonden. Z'n plan om rijk te worden is een stille dood gestorven sinds 'ie mij een keer bijna het ziekenhuis inkreeg door... me met een blaasontsteking onder een warmtelamp te leggen ("want warmte is altijd goed") waarbij de bacteriën door de warmte van de lamp zich zó enthousiast vermenigvuldigden dat er gevaar dreigde voor een nierbekkenontsteking en ik twee weken aan zware antibiotica ben gezet.
Hij is trouwens ook uitvinder en heeft als enige ter wereld een perpetuum mobile uitgevonden. Op papier dan. Hij heeft nog geen prototype gebouwd om te zien of theorie en praktijk een beetje aansluiten, "want dan steelt iemand z'n idee". Maar het wérkt. Echt. (Dit zegt 'ie al 8 jaar.)
Hij is trouwens ook filosoof annex politicus, zou bóeken vol kunnen schrijven over hoe we bepiepeld worden in deze wereld, ware het niet dat hij nog wat moeite heeft met het woord ilussie illusi illusie.
En ik moet me diep schamen dat ik 'm zo af zit te kraken, want hoewel ik HBO werk- en denkniveau heb en artikelen schrijf, is hij veel inteligenter intelliegenter intligenter slimmer dan ik (ooit zal worden).
[...]
Ja, dat uiterlijk vertoon herken ik maar al te goed. Mijn ex was ook vaak bezig met status(symbolen) en ik paste in dat plaatje, ik behoorde ook tot zijn statusvergroting. Naar buiten toe is hij altijd de stoere jongen, maar hij is ook wel zo 'slim' om dmv zijn charmes zichzelf zogenaamd open te stellen en bloot te geven. Mensen vinden hem daarom altijd enorm innemend. Hij lijkt daardoor ook heel open, maar zich echt kwetsbaar opstellen doet hij niet.
Jezus, ik zou je bijna vragen of wij dezelfde ex hebben. De mijne is geen haar anders, oh oh oh wat líjkt 'ie toch open, ja ja maar wel datgene naar voren halen wat hij óf zgn allang 'verwerkt' heeft, óf datgene waarmee hij hoge ogen kan gooien. Hij is wat dat betreft een kei in het bespelen van andere mensen, maar zodra iemand er doorheen prikt en de koe écht bij de hoorns wil vatten, is 'ie weg. Tot die tijd is het eigenlijk een geweldige uitslover. Bijv, als er iemand langskomt, dan moeten er echt voor weet ik het hoeveel euro hapjes en drankjes in huis gehaald worden, is 'ie de perfecte gastheer, heeft 1001 plannen, de "Dik voor Mekaar"show noem ik dat in stilte.
Oh, en de jouwe heeft zich nu gestort op het schrijversschap? Lol, ik heb er ook zo een met van die eendagsvlieg-plannen. Tis net Donald Duck zeg maar, daar heb je toch altijd van die afleveringen dat 'ie een boek heeft gelezen over schrijvers/privédetectives/hondenuitlaatservices en dan is 'ie daar ineens helemaal gek van, ziet zich al rijk worden en denkt dat 'ie er álles van afweet?? Nou, zoiets, maar dan irl ipv in een stripboek.
Even kijken, wat weet ik uit de krochten van m'n geheugen te halen. Oh ja, z'n favoriete boek, z'n eigen persoonlijke bijbel. Om de drie woorden het woord 'conditionering', denkt dat 'ie er alles van afweet en ziet zichzelf al als succesvolle bewierookte 'therapeut'.
Een hele schuur met computers volstouwen en dan computercursussen willen geven (hij had een boek uit 1800 gelezen over Windows NT ofzo) waarbij hij voor het gemak vergeet dat 'ie een digibeet tot en met is. Ik heb 'm ooit over de zeik gekregen door als screensaver een lichtkrant in te stellen met de tekst: "Really Format C:/*.*? Press Any Key."
De gezondsheidsadviseur, hoe kan ik dat vergeten. Hij had een boek over vitamines. Een keer compleet doorgelicht door de douane, omdat hij met een tasje met 25 (!!!) potten vitamines sjouwt en ze dat zacht gezegd toch merkwaardig vonden. Z'n plan om rijk te worden is een stille dood gestorven sinds 'ie mij een keer bijna het ziekenhuis inkreeg door... me met een blaasontsteking onder een warmtelamp te leggen ("want warmte is altijd goed") waarbij de bacteriën door de warmte van de lamp zich zó enthousiast vermenigvuldigden dat er gevaar dreigde voor een nierbekkenontsteking en ik twee weken aan zware antibiotica ben gezet.
Hij is trouwens ook uitvinder en heeft als enige ter wereld een perpetuum mobile uitgevonden. Op papier dan. Hij heeft nog geen prototype gebouwd om te zien of theorie en praktijk een beetje aansluiten, "want dan steelt iemand z'n idee". Maar het wérkt. Echt. (Dit zegt 'ie al 8 jaar.)
Hij is trouwens ook filosoof annex politicus, zou bóeken vol kunnen schrijven over hoe we bepiepeld worden in deze wereld, ware het niet dat hij nog wat moeite heeft met het woord ilussie illusi illusie.
En ik moet me diep schamen dat ik 'm zo af zit te kraken, want hoewel ik HBO werk- en denkniveau heb en artikelen schrijf, is hij veel inteligenter intelliegenter intligenter slimmer dan ik (ooit zal worden).
anoniem_10333 wijzigde dit bericht op 14-03-2009 10:40
Reden: typo's
Reden: typo's
% gewijzigd
zaterdag 14 maart 2009 om 13:01
Haha, Mastermind, herkenbaar!
Bij mijn ex wordt dit alles nog eens versterkt door de grootheidswaanzin van de manie. Dan is 'ie echt God, Einstein en Hitler in één (de combi ook...brrr). En nu nog heeft 'ie het over allerlei signalen vanuit de kosmos, getallenreeksen en mysterieuze gebeurtenissen die zich in zijn huis afspelen waar 'hij part nog deel aan heeft'. Maarja, dit laatste is duidelijk een stukje nasleep van de manie... na een tijdje ziet 'ie dat meestal wel weer enigszins in de context.
Hij heeft het al jaren over groot worden in de muziek of als kunstenaar. Hij lulde een hoop, maar er kwam nooit wat van. Nu zegt hij dat hij 'eindelijk begonnen' is... Ik geloof zeker dat hij talent heeft, dus ik zou het niet eens gek vinden als hij ooit ergens op een podium zou verschijnen of ik vind zijn stukjes in een krant. Ik vrees alleen dat hij het niet lang vol houdt en anders zijn het wel de mensen waar hij mee samenwerkt die het niet trekken met hem.
Ook je verhaal over dingen zogenaamd uitgevonden hebben, maar het nooit ECHT bewijzen. Ik ken het... En woest dat 'ie wordt als ik hem dan niet serieus neem of cynisch wordt van zijn zoveelste 'ontdekking'.
Mijn ex denkt ook dat hij als enige weet hoe de wereld in elkaar zit en wat 'we zouden moeten doen'. Ik heb hem als eens aangeraden om te gaan voor het dicatorschap, maar hij 'wil niet in de politiek'.
Verder is hij zelf zijn eigen (en beste) psycholoog/psychiater en therapeut tegelijk en vertrouwt hij sowieso de hele gezondheidszorg voor geen meter. Hij vertrouwt uberhaupt niemand.
Tja, zo opgeteld is het een behoorlijke mafkees eigenlijk... maar wel een hele aantrekkelijke ondanks al zijn onhebbelijkheden. Ik begrijp mezelf ook absoluut niet soms, maar het zal wel de aantrekkingskracht van het onbereikbare zijn. Ik denk ook wel eens dat de relatie met hem me een gevoel van macht gaf. Achteraf erop terug kijkend wist ik dat hij me nodig had en ik voelde me vaak boven hem staan. Maar ik maakte mezelf (schijn) afhankelijk van de aandacht die hij me gaf en het feit dat hij me nodig had. Ik 'verzorgde' hem op een bepaalde manier en dat gaf mij een gevoel van eigenwaarde. Zolang hij me nodig had, wás ik tenminste iemand en was ik tenminste voor één persoon in deze wereld belangrijk.
Bij mijn ex wordt dit alles nog eens versterkt door de grootheidswaanzin van de manie. Dan is 'ie echt God, Einstein en Hitler in één (de combi ook...brrr). En nu nog heeft 'ie het over allerlei signalen vanuit de kosmos, getallenreeksen en mysterieuze gebeurtenissen die zich in zijn huis afspelen waar 'hij part nog deel aan heeft'. Maarja, dit laatste is duidelijk een stukje nasleep van de manie... na een tijdje ziet 'ie dat meestal wel weer enigszins in de context.
Hij heeft het al jaren over groot worden in de muziek of als kunstenaar. Hij lulde een hoop, maar er kwam nooit wat van. Nu zegt hij dat hij 'eindelijk begonnen' is... Ik geloof zeker dat hij talent heeft, dus ik zou het niet eens gek vinden als hij ooit ergens op een podium zou verschijnen of ik vind zijn stukjes in een krant. Ik vrees alleen dat hij het niet lang vol houdt en anders zijn het wel de mensen waar hij mee samenwerkt die het niet trekken met hem.
Ook je verhaal over dingen zogenaamd uitgevonden hebben, maar het nooit ECHT bewijzen. Ik ken het... En woest dat 'ie wordt als ik hem dan niet serieus neem of cynisch wordt van zijn zoveelste 'ontdekking'.
Mijn ex denkt ook dat hij als enige weet hoe de wereld in elkaar zit en wat 'we zouden moeten doen'. Ik heb hem als eens aangeraden om te gaan voor het dicatorschap, maar hij 'wil niet in de politiek'.
Verder is hij zelf zijn eigen (en beste) psycholoog/psychiater en therapeut tegelijk en vertrouwt hij sowieso de hele gezondheidszorg voor geen meter. Hij vertrouwt uberhaupt niemand.
Tja, zo opgeteld is het een behoorlijke mafkees eigenlijk... maar wel een hele aantrekkelijke ondanks al zijn onhebbelijkheden. Ik begrijp mezelf ook absoluut niet soms, maar het zal wel de aantrekkingskracht van het onbereikbare zijn. Ik denk ook wel eens dat de relatie met hem me een gevoel van macht gaf. Achteraf erop terug kijkend wist ik dat hij me nodig had en ik voelde me vaak boven hem staan. Maar ik maakte mezelf (schijn) afhankelijk van de aandacht die hij me gaf en het feit dat hij me nodig had. Ik 'verzorgde' hem op een bepaalde manier en dat gaf mij een gevoel van eigenwaarde. Zolang hij me nodig had, wás ik tenminste iemand en was ik tenminste voor één persoon in deze wereld belangrijk.
zaterdag 14 maart 2009 om 18:48
@vales: Dat laatste wat je schrijft is wel heel belangrijk hoor! De bewustwording van je eigen 'winst' die je in zo'n relatie vasthoudt. Nu je dat weet, weet je ook waar je aan kunt werken om nooit meer in zo'n destructieve relatie te lopen. Goed van je!
Kijk eens om je heen... lees onze antwoorden nog eesn: JIJ DOET ER TOE! In elk geval voor mij! Al kennen we elkaar niet. En er komt een dag dat je beseft dat alles wat je zo graag bij een parter wil voelen en krijgen, aan jezelf kunt geven. Omdat ware liefde daar begint... In jezelf, voor jezelf!
Kijk eens om je heen... lees onze antwoorden nog eesn: JIJ DOET ER TOE! In elk geval voor mij! Al kennen we elkaar niet. En er komt een dag dat je beseft dat alles wat je zo graag bij een parter wil voelen en krijgen, aan jezelf kunt geven. Omdat ware liefde daar begint... In jezelf, voor jezelf!
zaterdag 14 maart 2009 om 19:11
Hallo dames,
Ik dacht ik ga eens kijken hier wat is een narcist? Ik schrik me rot van de verhalen. Wat een ellende allemaal jullie moeten het echt heel zwaar hebben. Vooral degenen die nog in een relatie zitten met zo iemand, petje af hoor.
Wat ik me meteen af vroeg dit topic lezende, zitten jullie zelf ook in therapie vanwege het feit dat jullie in deze relaties zitten/zaten? Hoe komt het of is het gekomen dat jullie de (ex) partners in jullie leven toelieten?
Iedereen veel kracht toegewenst
Ik dacht ik ga eens kijken hier wat is een narcist? Ik schrik me rot van de verhalen. Wat een ellende allemaal jullie moeten het echt heel zwaar hebben. Vooral degenen die nog in een relatie zitten met zo iemand, petje af hoor.
Wat ik me meteen af vroeg dit topic lezende, zitten jullie zelf ook in therapie vanwege het feit dat jullie in deze relaties zitten/zaten? Hoe komt het of is het gekomen dat jullie de (ex) partners in jullie leven toelieten?
Iedereen veel kracht toegewenst
zondag 15 maart 2009 om 00:45
quote:Valesca C schreef op 14 maart 2009 @ 13:01:
Dan is 'ie echt God, Einstein en Hitler in één (de combi ook...brrr).
Ooow deez' is cool!! Mag ik 'm plagiëren, voor in m'n boek? (Beter goed gejat dan slecht verzonnen, enzo.)
Hij lulde een hoop, maar er kwam nooit wat van. Nu zegt hij dat hij 'eindelijk begonnen' is...
Oh, ML ook. Die riedel heb ik al zó vaak gehoord dat ik 'm tegenwoordig voor mezelf herhaal als ik niet kan slapen, werkt beter dan schaapjes tellen
Ik geloof zeker dat hij talent heeft, dus ik zou het niet eens gek vinden als hij ooit ergens op een podium zou verschijnen of ik vind zijn stukjes in een krant. Ik vrees alleen dat hij het niet lang vol houdt en anders zijn het wel de mensen waar hij mee samenwerkt die het niet trekken met hem.
Mmm, dat scheelt dan weer.. ML zie ik alleen in de krant verschijnen als 'ie met z'n zatte hoofd last krijgt van overstekende bomen.
Ook je verhaal over dingen zogenaamd uitgevonden hebben, maar het nooit ECHT bewijzen. Ik ken het... En woest dat 'ie wordt als ik hem dan niet serieus neem of cynisch wordt van zijn zoveelste 'ontdekking'.
ML ook, begint ook altijd te zaniken dat ik 'm niet serieus neem. Mijn standaardantwoord is: "Ga maar op bed liggen, dan zal ik je serieus nemen," maar dat vindt 'ie dan ook al niet leuk... Flauw hôr.
Mijn ex denkt ook dat hij als enige weet hoe de wereld in elkaar zit en wat 'we zouden moeten doen'. Ik heb hem als eens aangeraden om te gaan voor het dicatorschap, maar hij 'wil niet in de politiek'.
Whahahaha!!! En waarom niet?? ML wil niet in de politiek "omdat 'ie dan concessies moet doen en daarmee verraad je je kiezers", dus democratie is niet aan hem besteed.
Verder is hij zelf zijn eigen (en beste) psycholoog/psychiater en therapeut tegelijk en vertrouwt hij sowieso de hele gezondheidszorg voor geen meter. Hij vertrouwt uberhaupt niemand.
Wederom herkenbaar. Tis toch eigenlijk van de zotte dat een arts maar liefst 8 jaar (ofzo?) over een studie doet, even een paar gezondsheidsboeken lezen en dan ben je er ook... Toch?
Zoals hij mij ook weet te vertellen dat antidepressiva niet écht werken, kanker ontstaat doordat je in je conditioneringen blijft hangen, je moet pas écht oppassen als je lineaire nagelribbels hebt (wat ik een van de leukste termen van de eeuw vind, als dat boek er komt dan moeten die lineaire nagelribbels er zeer zeker in), blablablazeurzeverzaag hij heeft werkelijk overal verstand van... denkt 'ie. Noem maar iets, en hij weet het: als m'n kat ziek is, hoef ik niet naar de dierenarts want ML ziet zó dat het beestje last heeft van z'n nieren, als je in het buitenland bent en iemand belt op jouw 06 dan krijgt die persoon heel hoge belkosten (hij begrijpt het principe 'betalen tot de grens' nog steeds niet, ik probeer dit al 4 jaar uit te leggen), m'n vakartikelen moet ik zusenzo schrijven ipv zoënzus want anders wil niemand het lezen, de overheid doet aan subliminale conditionering en zelfs als je een terminale ziekte hebt kan je best beter worden, maar dat moet je wel beslissen dat je beter wordt natuurlijk. Ja ja.
Tja, zo opgeteld is het een behoorlijke mafkees eigenlijk... maar wel een hele aantrekkelijke ondanks al zijn onhebbelijkheden. Ik begrijp mezelf ook absoluut niet soms, maar het zal wel de aantrekkingskracht van het onbereikbare zijn.
Zucht. Eensch.
Ik denk ook wel eens dat de relatie met hem me een gevoel van macht gaf. Achteraf erop terug kijkend wist ik dat hij me nodig had en ik voelde me vaak boven hem staan. Maar ik maakte mezelf (schijn) afhankelijk van de aandacht die hij me gaf en het feit dat hij me nodig had. Ik 'verzorgde' hem op een bepaalde manier en dat gaf mij een gevoel van eigenwaarde. Zolang hij me nodig had, wás ik tenminste iemand en was ik tenminste voor één persoon in deze wereld belangrijk.De vetgedrukte stukken herken ik. Héél goed, zelfs. Ik had (heb??) hém nodig, niet alleen om zelf ook nodig te zijn, maar ook omdat ik me op een bepaalde manier toch veilig voel bij hem. Ik ken hem zoals anderen hem niet kennen, juist omdát hij overal de schijn ophoudt. Het is -in mijn ogen dan- een gekwetst, zeer eenzaam jongetje, in het lichaam van een arrogante (en helaas aantrekkelijke) man, dat zichzelf overschreeuwt omdat 'ie denkt dat 'ie anders niet goed genoeg is. En ja, dat triggert bij mij iets. Denk zelfs te weten wát, maar dat ben ik nog aan het uitkristalliseren.
Dan is 'ie echt God, Einstein en Hitler in één (de combi ook...brrr).
Ooow deez' is cool!! Mag ik 'm plagiëren, voor in m'n boek? (Beter goed gejat dan slecht verzonnen, enzo.)
Hij lulde een hoop, maar er kwam nooit wat van. Nu zegt hij dat hij 'eindelijk begonnen' is...
Oh, ML ook. Die riedel heb ik al zó vaak gehoord dat ik 'm tegenwoordig voor mezelf herhaal als ik niet kan slapen, werkt beter dan schaapjes tellen
Ik geloof zeker dat hij talent heeft, dus ik zou het niet eens gek vinden als hij ooit ergens op een podium zou verschijnen of ik vind zijn stukjes in een krant. Ik vrees alleen dat hij het niet lang vol houdt en anders zijn het wel de mensen waar hij mee samenwerkt die het niet trekken met hem.
Mmm, dat scheelt dan weer.. ML zie ik alleen in de krant verschijnen als 'ie met z'n zatte hoofd last krijgt van overstekende bomen.
Ook je verhaal over dingen zogenaamd uitgevonden hebben, maar het nooit ECHT bewijzen. Ik ken het... En woest dat 'ie wordt als ik hem dan niet serieus neem of cynisch wordt van zijn zoveelste 'ontdekking'.
ML ook, begint ook altijd te zaniken dat ik 'm niet serieus neem. Mijn standaardantwoord is: "Ga maar op bed liggen, dan zal ik je serieus nemen," maar dat vindt 'ie dan ook al niet leuk... Flauw hôr.
Mijn ex denkt ook dat hij als enige weet hoe de wereld in elkaar zit en wat 'we zouden moeten doen'. Ik heb hem als eens aangeraden om te gaan voor het dicatorschap, maar hij 'wil niet in de politiek'.
Whahahaha!!! En waarom niet?? ML wil niet in de politiek "omdat 'ie dan concessies moet doen en daarmee verraad je je kiezers", dus democratie is niet aan hem besteed.
Verder is hij zelf zijn eigen (en beste) psycholoog/psychiater en therapeut tegelijk en vertrouwt hij sowieso de hele gezondheidszorg voor geen meter. Hij vertrouwt uberhaupt niemand.
Wederom herkenbaar. Tis toch eigenlijk van de zotte dat een arts maar liefst 8 jaar (ofzo?) over een studie doet, even een paar gezondsheidsboeken lezen en dan ben je er ook... Toch?
Zoals hij mij ook weet te vertellen dat antidepressiva niet écht werken, kanker ontstaat doordat je in je conditioneringen blijft hangen, je moet pas écht oppassen als je lineaire nagelribbels hebt (wat ik een van de leukste termen van de eeuw vind, als dat boek er komt dan moeten die lineaire nagelribbels er zeer zeker in), blablablazeurzeverzaag hij heeft werkelijk overal verstand van... denkt 'ie. Noem maar iets, en hij weet het: als m'n kat ziek is, hoef ik niet naar de dierenarts want ML ziet zó dat het beestje last heeft van z'n nieren, als je in het buitenland bent en iemand belt op jouw 06 dan krijgt die persoon heel hoge belkosten (hij begrijpt het principe 'betalen tot de grens' nog steeds niet, ik probeer dit al 4 jaar uit te leggen), m'n vakartikelen moet ik zusenzo schrijven ipv zoënzus want anders wil niemand het lezen, de overheid doet aan subliminale conditionering en zelfs als je een terminale ziekte hebt kan je best beter worden, maar dat moet je wel beslissen dat je beter wordt natuurlijk. Ja ja.
Tja, zo opgeteld is het een behoorlijke mafkees eigenlijk... maar wel een hele aantrekkelijke ondanks al zijn onhebbelijkheden. Ik begrijp mezelf ook absoluut niet soms, maar het zal wel de aantrekkingskracht van het onbereikbare zijn.
Zucht. Eensch.
Ik denk ook wel eens dat de relatie met hem me een gevoel van macht gaf. Achteraf erop terug kijkend wist ik dat hij me nodig had en ik voelde me vaak boven hem staan. Maar ik maakte mezelf (schijn) afhankelijk van de aandacht die hij me gaf en het feit dat hij me nodig had. Ik 'verzorgde' hem op een bepaalde manier en dat gaf mij een gevoel van eigenwaarde. Zolang hij me nodig had, wás ik tenminste iemand en was ik tenminste voor één persoon in deze wereld belangrijk.De vetgedrukte stukken herken ik. Héél goed, zelfs. Ik had (heb??) hém nodig, niet alleen om zelf ook nodig te zijn, maar ook omdat ik me op een bepaalde manier toch veilig voel bij hem. Ik ken hem zoals anderen hem niet kennen, juist omdát hij overal de schijn ophoudt. Het is -in mijn ogen dan- een gekwetst, zeer eenzaam jongetje, in het lichaam van een arrogante (en helaas aantrekkelijke) man, dat zichzelf overschreeuwt omdat 'ie denkt dat 'ie anders niet goed genoeg is. En ja, dat triggert bij mij iets. Denk zelfs te weten wát, maar dat ben ik nog aan het uitkristalliseren.
zondag 15 maart 2009 om 00:55
quote:LilacTree schreef op 14 maart 2009 @ 18:44:
Oh MM wat heb ik je heerlijke relativerende schrijfkunst gemist.
Thanks!
Haha....
Hoe staat het met je boek???? Wil nog steeds een gesigneerde versie hoor!
Wat het boek betreft, wil ik je eigenlijk iets vragen. Ik ben met een concept aan het stouwen, heb al een titel en een klein ruw ideetje, maar ik twijfel nog. Ik denk dat ik er geen verhalend verhaal ( ) van wil maken, maar een "samenraapsel" vanuit de eerste persoon, met flashbacks naar de relatie, dagboekfragmenten etc. Denk je dat dat iets is? Of is dat te 'ego'?
Enne.... zijn jullie nog bij elkaar geweest eind vorig jaar?
Euh, ff denken... Oh ja na die hersenschudding toen heb ik 'm nog een keer gezien, maar dat kan ook in het nieuwe jaar zijn geweest. Hij wilde me in ieder geval mee uitnemen naar het casino weet ik nog, ik was in een wraakzuchtige bui en heb er 200 euro, zíjn 200 euro welteverstaan, doorheen gejaagd
Dikke knuffel hoor!
U2!
Heb 'm daarnet toch een keer geprobeerd te bellen... Hij nam nog op ook. Deed redelijk aardig, wel 10 seconden ofzo. Totdat ik 'm vroeg op te houden met dat botte gedoe, toen zei hij: "Je weet toch dat ik een nieuwe liefde heb?!" Ik zei dat 'ie uit z'n gerimpelde nek lulde aangezien 'ie me vorige week zélf verteld had dat het waarsch een eenmalige ontmoeting was geweest en dat hij geen relatie wilde, naar eigen zeggen althans, en toen werd 'ie kwaad en smeet de hoorn erop
Zou 'ie boos zijn omdat z'n plannetje niet werkt ofzo?? Any idea anyone?
Oh MM wat heb ik je heerlijke relativerende schrijfkunst gemist.
Thanks!
Haha....
Hoe staat het met je boek???? Wil nog steeds een gesigneerde versie hoor!
Wat het boek betreft, wil ik je eigenlijk iets vragen. Ik ben met een concept aan het stouwen, heb al een titel en een klein ruw ideetje, maar ik twijfel nog. Ik denk dat ik er geen verhalend verhaal ( ) van wil maken, maar een "samenraapsel" vanuit de eerste persoon, met flashbacks naar de relatie, dagboekfragmenten etc. Denk je dat dat iets is? Of is dat te 'ego'?
Enne.... zijn jullie nog bij elkaar geweest eind vorig jaar?
Euh, ff denken... Oh ja na die hersenschudding toen heb ik 'm nog een keer gezien, maar dat kan ook in het nieuwe jaar zijn geweest. Hij wilde me in ieder geval mee uitnemen naar het casino weet ik nog, ik was in een wraakzuchtige bui en heb er 200 euro, zíjn 200 euro welteverstaan, doorheen gejaagd
Dikke knuffel hoor!
U2!
Heb 'm daarnet toch een keer geprobeerd te bellen... Hij nam nog op ook. Deed redelijk aardig, wel 10 seconden ofzo. Totdat ik 'm vroeg op te houden met dat botte gedoe, toen zei hij: "Je weet toch dat ik een nieuwe liefde heb?!" Ik zei dat 'ie uit z'n gerimpelde nek lulde aangezien 'ie me vorige week zélf verteld had dat het waarsch een eenmalige ontmoeting was geweest en dat hij geen relatie wilde, naar eigen zeggen althans, en toen werd 'ie kwaad en smeet de hoorn erop
Zou 'ie boos zijn omdat z'n plannetje niet werkt ofzo?? Any idea anyone?
zondag 15 maart 2009 om 10:42
heeeeeeeeeee MM.... Ik moet toch beter formuleren wat ik precies bedoel haha, ik had het over de afspraak die er stond tussen de forumers. Of jullie elkaar nog ontmoet hebben eind vorig jaar.
Wat je boek betreft: goed idee. Ik denk dat we het allemaal wel herkennen dat het met het verwerken van deze relatie we constant flashbacks hebben. Vaak nav een geur, liedje of iets anders wat triggert... Dus wat mij betreft: GO!
Weet je wat ik denk MM? Waar we allemaal mee te kampen hebben (gehad) dat we iets van genoegdoening of erkenning/rechtvaardiging willen halen bij onze exen. We willen dat hij toegeeft dat zij 'slecht' hebben gedaan! Dat niet wij, maar hij een probleem heeft. Zolang je hoopt op je gelijk te krijgen van je ex..... kun je niet loslaten. Je kunt strijden tot in het oneindige... Dit zelfinzicht hebben ze niet en zullen ze ook niet ontwikkelen. Je kunt jezelf kwellen tot je erbij neervalt.... hij zal over je heenstappen en verder gaan zoals hij gewend is. WIJ doen er niet toe voor deze mannen..... behalve dat we voer voor hun ego providen.... negatieve aandacht is ook aandacht. Niet meer bellen meid... doe het jezelf niet aan. Hij is niet wijzer. JIJ wel!
Hoe meer je leert begrijpen over het waarom van hun gedrag, hoe grijpbaarder het wordt, hoe makkelijker het is om het los te gaan laten. Zo werkt dat voor mij. Als het als een ongrijpbare massa om me heen hangt raak ik ervan bezeten en van in de war. Nu ik zoveel meer begrijp, idd het kleine eenzame gekwetste jongetje... hoe beter ik het beet kan pakken en naast me neer kan leggen...en kan vergeven, en dan pas komt echte heling tot stand. Snap je de metafoor een beetje?
Hoe dan ook: Ik herken aaaaaaaaaaales wat jullie vertellen aan voorbeelden. Jullie weten het mooi te verwoorden. Een lust voor mijn lezend oog... heb zin in je boek!
Wat dat betreft ben ik misschien een tikkie te serieus nu en is het gewoon lekker om af en toe ff gal te spuwen op zo'n comische manier..
knufffff
Wat je boek betreft: goed idee. Ik denk dat we het allemaal wel herkennen dat het met het verwerken van deze relatie we constant flashbacks hebben. Vaak nav een geur, liedje of iets anders wat triggert... Dus wat mij betreft: GO!
Weet je wat ik denk MM? Waar we allemaal mee te kampen hebben (gehad) dat we iets van genoegdoening of erkenning/rechtvaardiging willen halen bij onze exen. We willen dat hij toegeeft dat zij 'slecht' hebben gedaan! Dat niet wij, maar hij een probleem heeft. Zolang je hoopt op je gelijk te krijgen van je ex..... kun je niet loslaten. Je kunt strijden tot in het oneindige... Dit zelfinzicht hebben ze niet en zullen ze ook niet ontwikkelen. Je kunt jezelf kwellen tot je erbij neervalt.... hij zal over je heenstappen en verder gaan zoals hij gewend is. WIJ doen er niet toe voor deze mannen..... behalve dat we voer voor hun ego providen.... negatieve aandacht is ook aandacht. Niet meer bellen meid... doe het jezelf niet aan. Hij is niet wijzer. JIJ wel!
Hoe meer je leert begrijpen over het waarom van hun gedrag, hoe grijpbaarder het wordt, hoe makkelijker het is om het los te gaan laten. Zo werkt dat voor mij. Als het als een ongrijpbare massa om me heen hangt raak ik ervan bezeten en van in de war. Nu ik zoveel meer begrijp, idd het kleine eenzame gekwetste jongetje... hoe beter ik het beet kan pakken en naast me neer kan leggen...en kan vergeven, en dan pas komt echte heling tot stand. Snap je de metafoor een beetje?
Hoe dan ook: Ik herken aaaaaaaaaaales wat jullie vertellen aan voorbeelden. Jullie weten het mooi te verwoorden. Een lust voor mijn lezend oog... heb zin in je boek!
Wat dat betreft ben ik misschien een tikkie te serieus nu en is het gewoon lekker om af en toe ff gal te spuwen op zo'n comische manier..
knufffff
zondag 15 maart 2009 om 11:17
Ik denk nog steeds dat ze allemaal gekloond zijn. Zo griezelig komen deze personen overeen
Jullie willen niet weten wat een rust ik nu heb. En hoe fijn het is dat je jezelf kunt en durft te zijn.
Ik heb samen met mijn huidige vriend en mijn exman, mijn beste vriend, alles eens chronologisch op een rij gezet, wat zich allemaal heeft voorgedaan.
Weer schrok ik me wild. Ik werd echt mishandeld. 4 keer lichamelijk (door elkaar geschud en op bed of bank gegooid en de laatste keer is jullie bekend, ik vertrok met een bloedend hoofd ) en geestelijk al die tijd dat ik met hem was.
En hij peperde me in dat alles aan mij lag. Ik kon niks, ik was niks, enz enz enz.
En ik denk dat ie zich wild heeft geergerd, dat ik bij hem wegliep, ik verliet hem ipv andersom en dat ik er zo snel weer uitkrabbelde, helemaal op eigen kracht. Binnen no time alles geregeld, 3 maanden hier en daar gelogeerd, toen leuk huisje gekregen op een toplocatie, ik vond ook nog een fantastische leuke baan toen ik net 4 weken weg was bij hem.
En daar kwam ik een man tegen. O, wat was ik er bang voor.
Want qua beroep hetzelfde. Ik ging als burger werken bij het ministerie waar de n als militair werkte.
Dus ik werkte met militairen, maar die hielpen me zo van mijn angst af.
Fijne mannen. Mannen die ergens voor staan. Recht door zee. Het lag niet aan het beroep, wat soms onredelijk door mijn hoofd ging, maar aan de man zelf.
Sja en één was speciaal. En die staat nu in de keuken een ontbijtje te maken.
Vrouwen, hou vol. Het komt weer goed. Ik heb mijn afgebroken eigenwaarde weer terug. Gaat bij jullie ook allemaal gebeuren!
En de opluchting bij mijn familie en vrienden. Ongelooflijk wat er eigenlijk gebeurde, wat ik niet zag en zij wel. Later kwam de verhalen los.
Jullie willen niet weten wat een rust ik nu heb. En hoe fijn het is dat je jezelf kunt en durft te zijn.
Ik heb samen met mijn huidige vriend en mijn exman, mijn beste vriend, alles eens chronologisch op een rij gezet, wat zich allemaal heeft voorgedaan.
Weer schrok ik me wild. Ik werd echt mishandeld. 4 keer lichamelijk (door elkaar geschud en op bed of bank gegooid en de laatste keer is jullie bekend, ik vertrok met een bloedend hoofd ) en geestelijk al die tijd dat ik met hem was.
En hij peperde me in dat alles aan mij lag. Ik kon niks, ik was niks, enz enz enz.
En ik denk dat ie zich wild heeft geergerd, dat ik bij hem wegliep, ik verliet hem ipv andersom en dat ik er zo snel weer uitkrabbelde, helemaal op eigen kracht. Binnen no time alles geregeld, 3 maanden hier en daar gelogeerd, toen leuk huisje gekregen op een toplocatie, ik vond ook nog een fantastische leuke baan toen ik net 4 weken weg was bij hem.
En daar kwam ik een man tegen. O, wat was ik er bang voor.
Want qua beroep hetzelfde. Ik ging als burger werken bij het ministerie waar de n als militair werkte.
Dus ik werkte met militairen, maar die hielpen me zo van mijn angst af.
Fijne mannen. Mannen die ergens voor staan. Recht door zee. Het lag niet aan het beroep, wat soms onredelijk door mijn hoofd ging, maar aan de man zelf.
Sja en één was speciaal. En die staat nu in de keuken een ontbijtje te maken.
Vrouwen, hou vol. Het komt weer goed. Ik heb mijn afgebroken eigenwaarde weer terug. Gaat bij jullie ook allemaal gebeuren!
En de opluchting bij mijn familie en vrienden. Ongelooflijk wat er eigenlijk gebeurde, wat ik niet zag en zij wel. Later kwam de verhalen los.
