Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
en heel veel sterkte de komende weken! Hopelijk komt hij er helemaal goed doorheen!
donderdag 1 november 2018 om 15:28
Lief dat je 't vraagt.
Het gaat goed gelukkig. We zijn hem bijna verloren, maar wonder boven wonder kwam hij er toch bovenop. Hij herstelt nu goed, komt op krachten. We kunnen bijna de ziekenhuis periode af gaan sluiten.
Hips, hopsakee en pierlala.
donderdag 1 november 2018 om 15:35
Fijn! En dan begint het genieten. Heeft de oudste hem inmiddels mogen ontmoeten?
donderdag 1 november 2018 om 19:23
Gelukkig merlot, wat een spannende en intense tijd is het voor jullie geweest! Nu bijna met jullie mannetje naar huis
maandag 18 februari 2019 om 11:59
Dank je wel aankleefsjaan!
Ik heb nog niet alles gelezen, maar ik heb zoals gezegd al wel veel herkenning ervaren.
In het kort mijn situatie. Mijn vriend heeft een zoon van 6. Lief kind, maar hij heeft nog moeilijk mee dat zijn ouders uit elkaar zijn. Hij krijgt o.a. hiervoor professionele begeleiding. Mijn vriend en zijn ex zijn ruim 1,5 jaar geleden uit elkaar gegaan en zijn ex is kort daarna weer gaan samenwonen met een nieuwe partner.
Ik heb haar nog niet ontmoet, daar stond wel een afspraak voor maar toen ik daar aan kwam was zij ziek en heb ik alleen kort haar partner gesproken. Sindsdien (bijna 2 maanden later) heeft ze niet om een andere ontmoeting gevraagd. Ik laat het maar even zo tot ze er aan toe is.
Zoontje en ik kunnen goed met elkaar overweg, hij trekt vooral naar mijn hond toe, die waren al heel snel 2 handen op 1 buik en we merken dat dat zoon erg goed doet. Maar dat zoon nu naast zn vader ook de hond mist. Zoon is om het weekend bij mijn vriend en tussendoor zo vaak als zijn werk het toelaat (wisseldiensten).
Zoon is erg lief tegen mij, knuffelt met mij en hangt graag tegen mij aan op de bank.
Ik vind hem meestal ook een schatje (niet altijd), maar het raakt mij om te zien hoe moeilijk hij het regelmatig heeft.
Ik heb nog niet alles gelezen, maar ik heb zoals gezegd al wel veel herkenning ervaren.
In het kort mijn situatie. Mijn vriend heeft een zoon van 6. Lief kind, maar hij heeft nog moeilijk mee dat zijn ouders uit elkaar zijn. Hij krijgt o.a. hiervoor professionele begeleiding. Mijn vriend en zijn ex zijn ruim 1,5 jaar geleden uit elkaar gegaan en zijn ex is kort daarna weer gaan samenwonen met een nieuwe partner.
Ik heb haar nog niet ontmoet, daar stond wel een afspraak voor maar toen ik daar aan kwam was zij ziek en heb ik alleen kort haar partner gesproken. Sindsdien (bijna 2 maanden later) heeft ze niet om een andere ontmoeting gevraagd. Ik laat het maar even zo tot ze er aan toe is.
Zoontje en ik kunnen goed met elkaar overweg, hij trekt vooral naar mijn hond toe, die waren al heel snel 2 handen op 1 buik en we merken dat dat zoon erg goed doet. Maar dat zoon nu naast zn vader ook de hond mist. Zoon is om het weekend bij mijn vriend en tussendoor zo vaak als zijn werk het toelaat (wisseldiensten).
Zoon is erg lief tegen mij, knuffelt met mij en hangt graag tegen mij aan op de bank.
Ik vind hem meestal ook een schatje (niet altijd), maar het raakt mij om te zien hoe moeilijk hij het regelmatig heeft.
anoniem_180046 wijzigde dit bericht op 21-02-2019 15:28
1.21% gewijzigd
maandag 18 februari 2019 om 16:17
Hoi dames,
Even een vraagje...ik heb niet alle reacties gelezen maar inmiddels wel een aantal, maar heb mijn vraag/situatie er niet tussen zien staan....
Ik ben inmiddels een paar jaar samen met mijn man, en om het weekend is zijn 6jarige dochter ook bij ons. Zijn dochter is gek op mij, en het is zeker een lieve meid, maar ik blijf het bij vlagen nog steeds een uitdaging vinden. Meestal vind ik het helemaal prima dat ze er is, en soms ook leuk, maar heel eerlijk: ik mis haar nooit als ze er niet is, en ik vind het soms best veel om altijd rekening met haar te moeten houden als ze er is. Uiteraard is de sfeer bij ons gewoon goed, ik zorg er zelf voor dat het voor ons allemaal gewoon leuk blijft en mijn gevoel niet overheerst. We hebben het ook altijd heel gezellig samen dus soms begrijp ik zelf ook niet waarom ik haar totaal niet mis.
Ik vind het jammer, ik ben best jaloers op de mooie verhalen hier waarin jullie je stiefkinderen missen maar ik heb het gewoon niet.
Nu ben ik zwanger...en vroeg ik me af er dames zijn die ook inmiddels zelf een kind hebben gekregen en wat dit voor jullie heeft veranderd. Ben je anders gaan denken over je stiefkind of is er niets veranderd?
Even een vraagje...ik heb niet alle reacties gelezen maar inmiddels wel een aantal, maar heb mijn vraag/situatie er niet tussen zien staan....
Ik ben inmiddels een paar jaar samen met mijn man, en om het weekend is zijn 6jarige dochter ook bij ons. Zijn dochter is gek op mij, en het is zeker een lieve meid, maar ik blijf het bij vlagen nog steeds een uitdaging vinden. Meestal vind ik het helemaal prima dat ze er is, en soms ook leuk, maar heel eerlijk: ik mis haar nooit als ze er niet is, en ik vind het soms best veel om altijd rekening met haar te moeten houden als ze er is. Uiteraard is de sfeer bij ons gewoon goed, ik zorg er zelf voor dat het voor ons allemaal gewoon leuk blijft en mijn gevoel niet overheerst. We hebben het ook altijd heel gezellig samen dus soms begrijp ik zelf ook niet waarom ik haar totaal niet mis.
Ik vind het jammer, ik ben best jaloers op de mooie verhalen hier waarin jullie je stiefkinderen missen maar ik heb het gewoon niet.
Nu ben ik zwanger...en vroeg ik me af er dames zijn die ook inmiddels zelf een kind hebben gekregen en wat dit voor jullie heeft veranderd. Ben je anders gaan denken over je stiefkind of is er niets veranderd?
anoniem_381049 wijzigde dit bericht op 18-02-2019 16:18
0.34% gewijzigd
maandag 18 februari 2019 om 17:27
@Lilaatje: Ik mis zijn dochter ook niet echt als ze er niet is. Sinds we samen een kind hebben (bijna 2) merk ik wel dat het makkelijker meegaat in de flow omdat er nu altijd een kind is.
Ik hou wel van zijn kind, maar het is toch een heel ander soort liefde als voor onze zoon.
Wat ik wel lastig vind is dat man nog wel eens strenger is voor ons kind omdat die er nu eenmaal vaker is.
Ik hou wel van zijn kind, maar het is toch een heel ander soort liefde als voor onze zoon.
Wat ik wel lastig vind is dat man nog wel eens strenger is voor ons kind omdat die er nu eenmaal vaker is.
maandag 18 februari 2019 om 23:04
Hoi Kapow, het is ook lastig als een kind zichtbaar niet lekker in z'n vel zit. Maar heel rot gezegd, kun jij daar niet zoveel aan veranderen. Misschien helpt het on je te bedenken dat zijn ouders voor hem zorgen en zo te horen alles inzetten om hem te helpen. Mede door de extra begeleiding die hij krijgt.
Je kunt hem in de weekenden dat hij er is je vriendschap en/of liefde geven. Dat is allemaal extra voor hem en dus mooi meegenomen. Probeer los te laten dat je het zo moeilijk vindt, in feite heeft hij daar niet zoveel baat bij. En het kost jou ook energie. Focus op de fijne dingen samen.
Succes, het is lastig, maar ook mooi dat jij je zo betrokken voelt bij hem!
Je kunt hem in de weekenden dat hij er is je vriendschap en/of liefde geven. Dat is allemaal extra voor hem en dus mooi meegenomen. Probeer los te laten dat je het zo moeilijk vindt, in feite heeft hij daar niet zoveel baat bij. En het kost jou ook energie. Focus op de fijne dingen samen.
Succes, het is lastig, maar ook mooi dat jij je zo betrokken voelt bij hem!
Hips, hopsakee en pierlala.
maandag 18 februari 2019 om 23:14
Lilaatje, ik mis net als Aapje mijn stiefkind ook niet zoals haar vader dat doet. Niet zo diep, zeg maar. Toch leef ik met haar mee. Vraag hoe het is als ze met papa heeft geappt of als hij haar heeft gezien en ik niet. App af en toe zelf ook met haar. Was haar lievelingskleren als ze bij mama is, zodat die klaar liggen op haar dagen hier en regel haar favoriete broodbeleg. Zo betrek ik haar zelf meer in mn leven. Ook als mensen vragen hoe het met mn baby is, vertel ik ook hoe het met haar is. Dat zijn bewuste keuzes. Verschil is wel dat wij co-ouderschap hebben. De periodes zonder zijn nooit lang.
Ik voel heel veel andere liefde voor het kind wat uit mij geboren is. Maar dat is hier geen taboe. Andere liefde is niet persé meer/minder/beter/slechter. Het is gewoon zo. Zij heeft twee liefhebbende ouders + mij. De baby heeft alleen twee ouders. Zij heeft dus mazzel, in haar ogen
Ik let bijvoorbeeld wel op dat als ik baby platknuffel, zij daarna ook aandacht krijgt. Dat is een bewuste actie, niet iets wat van nature gaat.
Ik voel heel veel andere liefde voor het kind wat uit mij geboren is. Maar dat is hier geen taboe. Andere liefde is niet persé meer/minder/beter/slechter. Het is gewoon zo. Zij heeft twee liefhebbende ouders + mij. De baby heeft alleen twee ouders. Zij heeft dus mazzel, in haar ogen
Ik let bijvoorbeeld wel op dat als ik baby platknuffel, zij daarna ook aandacht krijgt. Dat is een bewuste actie, niet iets wat van nature gaat.
Hips, hopsakee en pierlala.
woensdag 20 februari 2019 om 16:18
Merl0t en 1-aapje, bedankt voor jullie reacties. Ik zal gewoon moeten accepteren dat het anders wordt en blijft. Ik merk weleens dat ik teveel van mezelf verwacht naar mijn stiefkind toe, alsof ik meer liefde zou moeten voelen. Maar idd, ze heeft al twee ouders en ik ben alleen maar extra. Dus wat ik kan doen mooi meegenomen maar ik ga het wat proberen los te laten.
woensdag 20 februari 2019 om 16:25
Ik kan niet echt zeggen dat ik mijn stiefkids mis als ze er niet zijn. Ik ben simpelweg met hele andere dingen bezig als we kindloos zijn. Ik geloof niet dat de mate van missen iets zegt over wat je voelt voor iemand, maar meer iets over de relatie die je hebt. Ik heb nooit een 24/7 leven met ze gehad dus ik weet niet beter dan te schakelen tussen aanwezig en afwezig.
Maar als ik denk aan een situatie waarin ik de kinderen nooit meer zou zien omdat mijn vriend de relatie verbreekt of iets dergelijks, dan breekt mijn hart.
Maar als ik denk aan een situatie waarin ik de kinderen nooit meer zou zien omdat mijn vriend de relatie verbreekt of iets dergelijks, dan breekt mijn hart.
woensdag 20 februari 2019 om 16:34
Dit heb ik ook.
Maar ik denk dat mijn man onze zoon ook anders mist wanneer hij hem een dag niet ziet als de mate waarin hij zijn dochter mist als ze er niet is. Niet omdat hij minder van haar houdt, maar uit pure zelfbescherming.
woensdag 20 februari 2019 om 20:53
Dit heb ik dus totaal niet. En daarom vind ik het dubbel, want mijn stiefkind is een superlief kind en maakt ook een deel uit van mijn leven. En heel eerlijk heb ik nu ook niet het idee dat dit gevoel ooit gaat komen.kindrebel schreef: ↑20-02-2019 16:25Ik kan niet echt zeggen dat ik mijn stiefkids mis als ze er niet zijn. Ik ben simpelweg met hele andere dingen bezig als we kindloos zijn. Ik geloof niet dat de mate van missen iets zegt over wat je voelt voor iemand, maar meer iets over de relatie die je hebt. Ik heb nooit een 24/7 leven met ze gehad dus ik weet niet beter dan te schakelen tussen aanwezig en afwezig.
Maar als ik denk aan een situatie waarin ik de kinderen nooit meer zou zien omdat mijn vriend de relatie verbreekt of iets dergelijks, dan breekt mijn hart.
Misschien past het ook wel gewoon bij mij, ik heb eerder jaren in het buitenland gewoond en toen heb ik ook niemand gemist, ik mis gewoon nooit iemand.
woensdag 20 februari 2019 om 21:16
Het geldt vast niet voor iedereen, maar gevoel is bij mij wel sterker door de band tussen zoon en zus. We spreken niet van halfzus/halfbroer en hij is iedere keer zo blij om haar weer te zien.Lilaatje_x schreef: ↑20-02-2019 20:53Dit heb ik dus totaal niet. En daarom vind ik het dubbel, want mijn stiefkind is een superlief kind en maakt ook een deel uit van mijn leven. En heel eerlijk heb ik nu ook niet het idee dat dit gevoel ooit gaat komen.
woensdag 20 februari 2019 om 21:58
Herkenbaar.
Hier heeft man hetzelfde. Alsof er een knop omgaat. Anders zou 't missen hem te veel zijn. En nog komt het er af en toe tussendoor zetten. Dan heeft hij een hele slechte dag.
Wilde nog reageren op wat je schreef over dat je man strenger is voor jullie zoon. Hoe merk je dat? En hoe ga je daarmee om?
Hips, hopsakee en pierlala.
woensdag 20 februari 2019 om 22:04
Ook herkenbaar.
Onze kleine baby herkent z'n zus al. En lacht allerliefst als hij haar ziet. Mijn man met zijn twee kinderen zien is prachtig. Zou het vreselijk vinden als daar iets in wegvalt.
Hips, hopsakee en pierlala.
donderdag 21 februari 2019 om 06:37
Zoon is wel een stuk meer een boef dan dochter ooit was dat moet ik wel meegeven. Maar gewoon dat hij af en toe ineens heel fel kan reageren op zoon terwijl hij dat bij dochter niet heeft. Hij weet dat ik het daar niet mee eens ben.
donderdag 21 februari 2019 om 13:56
Pffff al 2x een heel verhaal getypt en dan is het steeds weg als ik op 'reactie plaatsen' druk.
Wat Lilaatje zegt vind ik heel herkenbaar. Ik mis stiefkind dus ook niet echt als ze er niet is. En denk ook niet dat dat zo zal zijn indien de relatie met haar vader bijvoorbeeld ten einde zou komen. De liefde die je voor je eigen kind voelt is met geen enkel ander gevoel te beschrijven. Ik geef echt om stiefkind, maar zo anders.
Wat 1Aapje zegt heb ik ook, door de band van de twee zusjes is mijn gevoel ook wel weer versterkt. Die zijn altijd zo intens blij als ze elkaar weer zien en spelen echt heel leuk samen.
1 dag in de week heb ik de volledige zorg over stiefkind, dan is vriend werken. Ik maak haar 's ochtends klaar voor school en breng haar weg, samen met mijn dreumes (haar halfzusje, maar wij zeggen gewoon zusje). Tussen de middag en na school haal ik haar ook op en ik vind het tegenwoordig best pittig. Ze begint steeds meer met uitproberen wat er gebeurt als ze niet luistert en tegendraads doet.
Ik ben zelf misschien wat strenger consequenter dan vriend. In het algemeen vooral. Het leeftijdsverschil is 6 jaar, dus valt nog niet echt iets van opvoeding ofzo te zeggen vind ik.
Vooral in het begin van onze relatie had ik er veel last van dat stiefkind alles maar mocht en kon doen wat zij wilde. Ergens wel logisch, want zij werd overal als het zielige kindje met de gescheiden ouders gezien. Veel schuldgevoel van vader wat resulteert in altijd doen wat zij wil en veel snoep en kadootjes op momenten dat het in mijn ogen echt niet goed is.
Inmiddels ziet vriend het ook wel in en probeert hij vooral als stiefkind er is zoveel mogelijk aandacht te geven, maar ook te laten zien dat er nog een kindje is die aandacht nodig heeft.
Ik merk dat stiefkind het wel lastig vindt om niet altijd die aandacht of haar zin meer te krijgen. Ze zegt de laatste tijd ook heel veel moeite te hebben met de scheiding. Dat ze een stom leven heeft en haar hartje pijn doet omdat papa en mama niet bij elkaar zijn. En alles wat fout gaat in haar dagelijks leven verwijt ze de scheiding (dus een schrijffoutje op school of een kind dat onaardig tegen haar gedaan heeft bijvoorbeeld.)
Herkennen jullie dat ook?
Wat Lilaatje zegt vind ik heel herkenbaar. Ik mis stiefkind dus ook niet echt als ze er niet is. En denk ook niet dat dat zo zal zijn indien de relatie met haar vader bijvoorbeeld ten einde zou komen. De liefde die je voor je eigen kind voelt is met geen enkel ander gevoel te beschrijven. Ik geef echt om stiefkind, maar zo anders.
Wat 1Aapje zegt heb ik ook, door de band van de twee zusjes is mijn gevoel ook wel weer versterkt. Die zijn altijd zo intens blij als ze elkaar weer zien en spelen echt heel leuk samen.
1 dag in de week heb ik de volledige zorg over stiefkind, dan is vriend werken. Ik maak haar 's ochtends klaar voor school en breng haar weg, samen met mijn dreumes (haar halfzusje, maar wij zeggen gewoon zusje). Tussen de middag en na school haal ik haar ook op en ik vind het tegenwoordig best pittig. Ze begint steeds meer met uitproberen wat er gebeurt als ze niet luistert en tegendraads doet.
Ik ben zelf misschien wat strenger consequenter dan vriend. In het algemeen vooral. Het leeftijdsverschil is 6 jaar, dus valt nog niet echt iets van opvoeding ofzo te zeggen vind ik.
Vooral in het begin van onze relatie had ik er veel last van dat stiefkind alles maar mocht en kon doen wat zij wilde. Ergens wel logisch, want zij werd overal als het zielige kindje met de gescheiden ouders gezien. Veel schuldgevoel van vader wat resulteert in altijd doen wat zij wil en veel snoep en kadootjes op momenten dat het in mijn ogen echt niet goed is.
Inmiddels ziet vriend het ook wel in en probeert hij vooral als stiefkind er is zoveel mogelijk aandacht te geven, maar ook te laten zien dat er nog een kindje is die aandacht nodig heeft.
Ik merk dat stiefkind het wel lastig vindt om niet altijd die aandacht of haar zin meer te krijgen. Ze zegt de laatste tijd ook heel veel moeite te hebben met de scheiding. Dat ze een stom leven heeft en haar hartje pijn doet omdat papa en mama niet bij elkaar zijn. En alles wat fout gaat in haar dagelijks leven verwijt ze de scheiding (dus een schrijffoutje op school of een kind dat onaardig tegen haar gedaan heeft bijvoorbeeld.)
Herkennen jullie dat ook?
donderdag 21 februari 2019 om 14:20
Hoe oud is stiefkind ook alweer aankleefsjaan?
Hier weet stiefkind niet beter dan dat ik bij papa hoor en moeders man bij haar moeder. Ze was dan ook nog geen 2. Ze noemt echtgenoot van moeder ook papa(niet onze keuze trouwens). Ze was laatst wel in de war dat halfbroer bij ons net zozeer familie is als halfbroer bij moeder. Maar denk omdat ze daar dus ook papa zegt.
Bij moeder zegt ze schijnbaar wel eens dat ze hier niet heen wil. En moeder zegt dan van ik zal wel met papa overleggen ipv gewoon te zeggen zo is afspraak nou eenmaal wat man steeds de boeman maakt.
Hier weet stiefkind niet beter dan dat ik bij papa hoor en moeders man bij haar moeder. Ze was dan ook nog geen 2. Ze noemt echtgenoot van moeder ook papa(niet onze keuze trouwens). Ze was laatst wel in de war dat halfbroer bij ons net zozeer familie is als halfbroer bij moeder. Maar denk omdat ze daar dus ook papa zegt.
Bij moeder zegt ze schijnbaar wel eens dat ze hier niet heen wil. En moeder zegt dan van ik zal wel met papa overleggen ipv gewoon te zeggen zo is afspraak nou eenmaal wat man steeds de boeman maakt.
donderdag 21 februari 2019 om 15:41
@aankleefsjaan, zoon van vriend gaf de eerste keer dat ik tegelijk met hem bij vriend thuis was ook aan, tijdens het avondeten, dat hij wilde dat zijn ouders weer bij elkaar zouden komen. Ik denk dat hij dat bij zijn moeder thuis (die dus samenwoont) ook zegt en ik snap ergens zijn gevoel wel, alleen is die mogelijkheid er niet (meer).
Vriend is ook niet consequent. Als zoon iets niet mag doen, dan doet zoon het nog minstens 2 keer voordat vriend optreedt. Ik erger me daar wel aan trouwens. Als ik iets niet wil hebben, bijv dat zoontje op mijn hond wil zitten, enge plaatjes wil opzoeken op mijn iPad etc dan luistert hij wel meteen en dat hou ik graag zo.
Het is voor ons allemaal wennen, merk ik en ik koester de weekenden dat ik alleen met vriend ben. Ik vind het ook nog best vermoeiend. De laats keer dat ik bij ze was vroeg zoon heel veel aandacht van mij, wat niet erg is, maar ik was zo moe dat ik bijna tegelijk met zoon in slaap viel en ik merk dan aan vriend dat hij quality time met mij mist.
Zaterdag komt vriend met zoon naar mij en daar kan ik dan wel weer naar uitkijken dat zoon mij gaat helpen met koken, want dat vinden wij allebei leuk om te doen.
Vriend is ook niet consequent. Als zoon iets niet mag doen, dan doet zoon het nog minstens 2 keer voordat vriend optreedt. Ik erger me daar wel aan trouwens. Als ik iets niet wil hebben, bijv dat zoontje op mijn hond wil zitten, enge plaatjes wil opzoeken op mijn iPad etc dan luistert hij wel meteen en dat hou ik graag zo.
Het is voor ons allemaal wennen, merk ik en ik koester de weekenden dat ik alleen met vriend ben. Ik vind het ook nog best vermoeiend. De laats keer dat ik bij ze was vroeg zoon heel veel aandacht van mij, wat niet erg is, maar ik was zo moe dat ik bijna tegelijk met zoon in slaap viel en ik merk dan aan vriend dat hij quality time met mij mist.
Zaterdag komt vriend met zoon naar mij en daar kan ik dan wel weer naar uitkijken dat zoon mij gaat helpen met koken, want dat vinden wij allebei leuk om te doen.
