Psyche
alle pijlers
zo moe van slikangst!!
donderdag 22 januari 2009 om 23:32
Hallo,
Ik zit met een probleem (ik heb dit al eerder als een onderdeel van mijn vraag hier opgeschreven), maar ik heb last van slikangst. Zo erg dat het mijn leven verpest, ik had wat andere problemen, maar die zitten op hun plek en daarnaast gaat het goed met me. Alleen die slikangst verpest mijn leven!!!! Ik ga geen dag meer weg, omdat ik dat ergens moet eten, met vrienden gezellig eten, wat ik altijd leuk vond, gaat nu niet meer. Ik voel me enorm geisoleerd, omdat ik nu heel veel thuis ben. Ik weet dat je de dingen niet moet gaan vermijden, maar dat is zo makkelijk gezegd, maar zo moeilijk gedaan!! Ik heb al van alles geprobeerd, medicatie, therapie, niets helpt echt en ik begin een beetje de moed te verliezen, straks hou ik dit voor altijd en dan vind ik mijn leven dus echt niet leuk meer!! Ik wil gewoon weer leven!!! Ik wordt hier ook erg verdrietig van en zou zo graag willen dat dit over was en ben er zo enorm klaar mee!!
Wie heeft er tips?
Alvast bedankt
Ik zit met een probleem (ik heb dit al eerder als een onderdeel van mijn vraag hier opgeschreven), maar ik heb last van slikangst. Zo erg dat het mijn leven verpest, ik had wat andere problemen, maar die zitten op hun plek en daarnaast gaat het goed met me. Alleen die slikangst verpest mijn leven!!!! Ik ga geen dag meer weg, omdat ik dat ergens moet eten, met vrienden gezellig eten, wat ik altijd leuk vond, gaat nu niet meer. Ik voel me enorm geisoleerd, omdat ik nu heel veel thuis ben. Ik weet dat je de dingen niet moet gaan vermijden, maar dat is zo makkelijk gezegd, maar zo moeilijk gedaan!! Ik heb al van alles geprobeerd, medicatie, therapie, niets helpt echt en ik begin een beetje de moed te verliezen, straks hou ik dit voor altijd en dan vind ik mijn leven dus echt niet leuk meer!! Ik wil gewoon weer leven!!! Ik wordt hier ook erg verdrietig van en zou zo graag willen dat dit over was en ben er zo enorm klaar mee!!
Wie heeft er tips?
Alvast bedankt
woensdag 4 maart 2009 om 16:25
Pennylane,
Is er een diagnose gesteld?
Ik heb het zelf ook gehad en het is een vorm van een sociale fobie (net als bloosangst bijvoorbeeld). Het gaat om de angst in het openbaar 'af te gaan' (doordat je bloost of je verslikt).
Ik ben er met cognitieve gedragstherapie in combinatie met antidepressiva vanaf gekomen.
Mag ik vragen welke medicijnen je hebt gebruikt en hoe lang?
Is er een diagnose gesteld?
Ik heb het zelf ook gehad en het is een vorm van een sociale fobie (net als bloosangst bijvoorbeeld). Het gaat om de angst in het openbaar 'af te gaan' (doordat je bloost of je verslikt).
Ik ben er met cognitieve gedragstherapie in combinatie met antidepressiva vanaf gekomen.
Mag ik vragen welke medicijnen je hebt gebruikt en hoe lang?
donderdag 5 maart 2009 om 17:11
efexor, maar daar werd ik alleen maar beroerder van, ik voel me beter zonder. Hoe kwam je er met cogn. therapie af, want ik heb het al een tijdje gehad, maar heb het idee dat mijn psycholoog het ook niet weet en maar wat probeert. Wel heb ik nu logopedie, omdat ik mijn tong niet goed gebruikte tijdens het slikken. Maar ik wil het liefste dat het NU over is.. Hoe ben jij er concreet vanaf gekomen karen?
vrijdag 6 maart 2009 om 16:31
Hey Pennylane,
Met slikangst zou je heel goed baat kunnen hebben bij EFT (emotional freedom techniques).
Zoek hiervoor wel een kundig therapeut.
Ik weet niet waar je vandaan komt, maar kijk eens op deze site:
www.realisatietrainingen.nl
Hier staat gedegen informatie over EFT en wat het voor je zou kunnen betekenen.
Liefs,
Noah
Met slikangst zou je heel goed baat kunnen hebben bij EFT (emotional freedom techniques).
Zoek hiervoor wel een kundig therapeut.
Ik weet niet waar je vandaan komt, maar kijk eens op deze site:
www.realisatietrainingen.nl
Hier staat gedegen informatie over EFT en wat het voor je zou kunnen betekenen.
Liefs,
Noah
zondag 8 maart 2009 om 16:11
Hey Pennylane,
Ik herken het ook goed. Als kind zijnde was ik bijna gestikt, en door mijn overbezorgde moeder heb ik ook een slik/stik angst ontwikkeld. Vooral in de periode met stress krijg ik letterlijk geen hap door mijn keel. Ik vind het vooral eng als ik alleen thuis ben, zit dan tijdens het eten te piekeren, wat als ik stik? Wie helpt mij dan? Ook in een drukke restaurant heb ik last van deze angst, maar dit komt dan meer door mijn sociale angst. Bang dat ik ga stikken en hierdoor in de belangstelling komt te staan.
Als ik lekker in mijn vel zit, gaat het eten ook beter, dan realiseer ik me meer dat het tussen mijn oren zit en het niet kan gebeuren.
Toch eet ik bepaalde dingen liever niet, zoals biefstuk.
Het gevoel dat iets in je keel blijft hangen, heb ik ook. Het lijkt of het eten is, maar dit is het niet. Ze noemen dit een globus gevoel.
Mocht je behoefte hebben om met me te praten, laat even een berichtje bij me achter.
Sterkte en veel liefs
Ik herken het ook goed. Als kind zijnde was ik bijna gestikt, en door mijn overbezorgde moeder heb ik ook een slik/stik angst ontwikkeld. Vooral in de periode met stress krijg ik letterlijk geen hap door mijn keel. Ik vind het vooral eng als ik alleen thuis ben, zit dan tijdens het eten te piekeren, wat als ik stik? Wie helpt mij dan? Ook in een drukke restaurant heb ik last van deze angst, maar dit komt dan meer door mijn sociale angst. Bang dat ik ga stikken en hierdoor in de belangstelling komt te staan.
Als ik lekker in mijn vel zit, gaat het eten ook beter, dan realiseer ik me meer dat het tussen mijn oren zit en het niet kan gebeuren.
Toch eet ik bepaalde dingen liever niet, zoals biefstuk.
Het gevoel dat iets in je keel blijft hangen, heb ik ook. Het lijkt of het eten is, maar dit is het niet. Ze noemen dit een globus gevoel.
Mocht je behoefte hebben om met me te praten, laat even een berichtje bij me achter.
Sterkte en veel liefs
zondag 8 maart 2009 om 22:32
maandag 9 maart 2009 om 00:38
Pennylane, volgens mij schaamt iedereen met een fobie zich voor zijn angst. Rationeel weet je immers dat je angst buiten alle proporties is, dat de meeste mensen er zelfs helemaal geen last van hebben enz. Ik heb zelf vorig jaar een boekje gekocht en heb een tijdje therapie gehad. Echte paniekaanvallen heb ik al lang niet meer gehad. Heel soms voel ik nog wel paniek. Die kan trouwens behoorlijk hevig zijn. Op dat soort momenten helpt bij mij dit trucje:
bedenk argumenten die de waarschijnlijkheid dat jouw angst uit gaat komen onderbouwen;
bedenk argumenten die net zo zwaar wegen, die de uitkomst van jouw angst juist onderuit halen.
In mijn geval (braakfobie) kan ik bijvoorbeeld paniek krijgen bij het idee van een lange autorit. Van een autorit kun je wagenziek worden. Sommige mensen gaan braken als ze wagenziek zijn.
Aan de andere kant: in mijn leven heb ik behoorlijk vaak in een auto gezeten. Af en toe ben ik dan misselijk. Niet 1 keer ben ik over m'n nek gegaan tijdens of na een rit.
Tel dit bij elkaar op: sommigen worden wagenziek. Tot nu toe heb ik nog nooit gebraakt tijdens of na een rit.
Conclusie: ik ben ook bij de komende lange rit zeer waarschijnlijk niet 1 van die wagenzieken.
t Is nogal een lang verhaal zo, maar ik hoop dat je er iets aan hebt (en dat je het kunt volgen, trouwens).
Het boek dat ik kocht is Amerikaans en heet '10 simple solutions to panic'. 't Is maar een dun boekje, da's waarom het mij aantrok.
Om nog even terug te komen op de lap tekst die ik hierboven schreef; ik ben er eerlijk gezegd van overtuigd dat dit trucje werkt, omdat het zorgt voor afleiding. Al ben je nog steeds bezig met je fobie, je hebt even je aandacht niet op die irrationele (want dat zijn ze, stuk voor stuk) gedachten die je tijdens een paniekaanval op jezelf afvuurt.
Ik hoop dat het snel beter met je gaat, want zo'n fobie is verschrikkelijk en lijkt zo uitzichtloos. Ik weet er alles van!
Heel veel sterkte!
bedenk argumenten die de waarschijnlijkheid dat jouw angst uit gaat komen onderbouwen;
bedenk argumenten die net zo zwaar wegen, die de uitkomst van jouw angst juist onderuit halen.
In mijn geval (braakfobie) kan ik bijvoorbeeld paniek krijgen bij het idee van een lange autorit. Van een autorit kun je wagenziek worden. Sommige mensen gaan braken als ze wagenziek zijn.
Aan de andere kant: in mijn leven heb ik behoorlijk vaak in een auto gezeten. Af en toe ben ik dan misselijk. Niet 1 keer ben ik over m'n nek gegaan tijdens of na een rit.
Tel dit bij elkaar op: sommigen worden wagenziek. Tot nu toe heb ik nog nooit gebraakt tijdens of na een rit.
Conclusie: ik ben ook bij de komende lange rit zeer waarschijnlijk niet 1 van die wagenzieken.
t Is nogal een lang verhaal zo, maar ik hoop dat je er iets aan hebt (en dat je het kunt volgen, trouwens).
Het boek dat ik kocht is Amerikaans en heet '10 simple solutions to panic'. 't Is maar een dun boekje, da's waarom het mij aantrok.
Om nog even terug te komen op de lap tekst die ik hierboven schreef; ik ben er eerlijk gezegd van overtuigd dat dit trucje werkt, omdat het zorgt voor afleiding. Al ben je nog steeds bezig met je fobie, je hebt even je aandacht niet op die irrationele (want dat zijn ze, stuk voor stuk) gedachten die je tijdens een paniekaanval op jezelf afvuurt.
Ik hoop dat het snel beter met je gaat, want zo'n fobie is verschrikkelijk en lijkt zo uitzichtloos. Ik weet er alles van!
Heel veel sterkte!
maandag 9 maart 2009 om 10:16
PennyLane, iedereen met een fobie schaamt zich voor zijn angst, ja, zoals DG ook al zegt. (Ik ook!!) Fijn dat je er iets aan hebt om hier te kunnen schrijven. Ik wens je heel veel sterkte op je weg om ermee te leren omgaan of er helemaal vanaf te komen (liefst het laatste natuurlijk!).
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 10 maart 2009 om 00:26
Bedankt voor de lieve reacties en het meedenken (nogmaals) Ik gebruik deze topic dan ook meteen maar even om van me af te schrijven, wie weet helpt het. Door die stomme angst (en in het begin nog andere dingen uit mijn jeugd die ik op moest lossen) kon ik mijn werk niet meer doen en zit ik nu thuis (waar ik dus qua basis echt het type niet voor ben) Ik ben wel op zoek naar werk, maar zit nu dus nog thuis. Morgen moet ik vroeg op voor een gesprek over eventueel passend werk, maar ik kan nu helemaal niet slapen. Mijn vriend trekt mijn slikangst ondertussen ook niet meer. Ik ben dan ook een enorme doemdenker, ik ben bang dat ik niet meer op vakantie kan en niet meer leuk een dagje weg kan, of een avondopleiding kan gaan volgen, en dan wordt ik zo verdrietig, dat kwam net even allemaal op me af in bed. (zit nu ook met wat traantjes). Ik probeer mezelf dan echt wel te vermannen en rationeel te denken, ook tijdens het eten, maar soms ben ik er gewoon bekaf van dat ik elke keer zo moet knokken. Ik weet dat er ergere dingen op de wereld zijn, ik wou ook dat ik dit in perspectief kon zien, maar dat lukt me gewoonweg even niet, ik voel me moedeloos, alleen, gek, bang en doodmoe.. Gek, kan toch niet slapen
Heeft iemand tips over hoe ik evengoed dit niet mijn leven kan laten leiden? Ik weet dat ik doorzeur over deze angst, maar ik weet niet met wie ik het er over moet hebben verder.
Heeft iemand tips over hoe ik evengoed dit niet mijn leven kan laten leiden? Ik weet dat ik doorzeur over deze angst, maar ik weet niet met wie ik het er over moet hebben verder.
dinsdag 10 maart 2009 om 09:59
Hoi Pennylane,
Vervelend dat het niet zo goed ging met je!
Eigenlijk heb ik maar 1 tip voor je, namelijk; gewoon doen!
Dus, gewoon eten en slikken, en denken, stel het gaat mis jammer dan. En bedenken dat het eigenlijk niet kan. Want hoeveel mensen ken jij, waarvan er iets gebeurd is door te slikken? En er zijn zoveel mensen, en al die mensen slikken ook dagelijks.
Er zijn ook mensen met een slikstoornis door een ziekte waarvan hun ook niks overkomt door het slikken.
Ik weet het, het klinkt makkelijk, maar aan die gedachtes heb ik wel veel.
Dus gewoon doen, en denken , stel het gaat fout, jammer dan.
Ik wilde je een mailtje sturen prive, voor m'n msn.Om te kletsen. Maar ik weet niet zo goed hoe ik t naar je moet sturen.
Ik herken het wel, mensen uit je omgeving die het niet begrijpen. Erg vervelend is dat.
Sterkte met je gesprek vandaag meis.
Veel liefs!
Vervelend dat het niet zo goed ging met je!
Eigenlijk heb ik maar 1 tip voor je, namelijk; gewoon doen!
Dus, gewoon eten en slikken, en denken, stel het gaat mis jammer dan. En bedenken dat het eigenlijk niet kan. Want hoeveel mensen ken jij, waarvan er iets gebeurd is door te slikken? En er zijn zoveel mensen, en al die mensen slikken ook dagelijks.
Er zijn ook mensen met een slikstoornis door een ziekte waarvan hun ook niks overkomt door het slikken.
Ik weet het, het klinkt makkelijk, maar aan die gedachtes heb ik wel veel.
Dus gewoon doen, en denken , stel het gaat fout, jammer dan.
Ik wilde je een mailtje sturen prive, voor m'n msn.Om te kletsen. Maar ik weet niet zo goed hoe ik t naar je moet sturen.
Ik herken het wel, mensen uit je omgeving die het niet begrijpen. Erg vervelend is dat.
Sterkte met je gesprek vandaag meis.
Veel liefs!
dinsdag 10 maart 2009 om 10:17
PennyLane, wat nu ineens in me opkomt: die dingen uit het verleden, zijn die wel echt opgelost?
Wat was het wat je niet kon slikken? Je hoeft hier niet op te antwoorden hoor, maar je kent toch de uitdrukkingen zoals: het ligt zwaar op m'n maag, ik heb iets op mijn lever, hartzeer, enzovoort. Snap je?
Wat voor passend werk zou je nu dan kunnen krijgen en is het ook iets wat je zou willen?
Eén tip heb ik voor je: stop het (doem)denken. Als je jezelf betrapt op zulke gedachten, leid jezelf dan af. Ga buiten lopen, ga iets anders doen, zeg stop tegen jezelf. Het leidt tot niets, alleen maar verder de put in. Het heeft helemaal geen zin om vooruit te kijken, het gaat om nu en om vandaag. Meer is er niet. De rest zie je dan wel weer.
Heb je al een stap genomen richting therapie, EMDR of EFT of zoiets, of iets anders? (Mss heb ik het gemist, heb niet helemaal teruggelezen). Zoek hulp, het gaat niet vanzelf over en het lost niet op met rationeel denken. Sterkte!
Wat was het wat je niet kon slikken? Je hoeft hier niet op te antwoorden hoor, maar je kent toch de uitdrukkingen zoals: het ligt zwaar op m'n maag, ik heb iets op mijn lever, hartzeer, enzovoort. Snap je?
Wat voor passend werk zou je nu dan kunnen krijgen en is het ook iets wat je zou willen?
Eén tip heb ik voor je: stop het (doem)denken. Als je jezelf betrapt op zulke gedachten, leid jezelf dan af. Ga buiten lopen, ga iets anders doen, zeg stop tegen jezelf. Het leidt tot niets, alleen maar verder de put in. Het heeft helemaal geen zin om vooruit te kijken, het gaat om nu en om vandaag. Meer is er niet. De rest zie je dan wel weer.
Heb je al een stap genomen richting therapie, EMDR of EFT of zoiets, of iets anders? (Mss heb ik het gemist, heb niet helemaal teruggelezen). Zoek hulp, het gaat niet vanzelf over en het lost niet op met rationeel denken. Sterkte!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 10 maart 2009 om 20:40
@ lolaatje, weet eigenlijk ook niet hoe dat moet zonder dat ik hier mijn mailadres neerzet. Kan het ook niet via mijn profiel? Ga het even bekijken, fijn om het er over te hebben met iemand die het begrijpt uit ervaring.
@ elmervrouw, klopt wel wat je zegt, ik heb in mijn jeugd veel moeten slikken en nare dingen meegemaakt, er was weinig plek voor mijn verdriet over alle vervelende dingen die gebeurt zijn. Hierdoor heb ik geen basisgevoel van veiligheid, waardoor angst sneller de kans krijgt. Ik ben al een tijdje bij een psycholoog en sinds een paar weken bij hypnotherapeut die ook emdr doet, ik ben alleen een tikje ongeduldig omdat ik zo graag mijn normale leven weer terug wil..
Qua werk weet ik nog niet precies wat ik nu wil gaan doen, misschien wil ik wel beginnen met iets wat niet teveel energie kost en het zo op bouwen, ben hier nu over aan het denken en onderzoeken.
Bedankt voor jullie lieve woorden, ik voel me hierdoor erg gesteund!!
@ elmervrouw, klopt wel wat je zegt, ik heb in mijn jeugd veel moeten slikken en nare dingen meegemaakt, er was weinig plek voor mijn verdriet over alle vervelende dingen die gebeurt zijn. Hierdoor heb ik geen basisgevoel van veiligheid, waardoor angst sneller de kans krijgt. Ik ben al een tijdje bij een psycholoog en sinds een paar weken bij hypnotherapeut die ook emdr doet, ik ben alleen een tikje ongeduldig omdat ik zo graag mijn normale leven weer terug wil..
Qua werk weet ik nog niet precies wat ik nu wil gaan doen, misschien wil ik wel beginnen met iets wat niet teveel energie kost en het zo op bouwen, ben hier nu over aan het denken en onderzoeken.
Bedankt voor jullie lieve woorden, ik voel me hierdoor erg gesteund!!
woensdag 11 maart 2009 om 19:01
Weer even van mij af schrijven (klaagklaag 
) Net weer aan tafel gezeten, werd me allemaal teveel, ik ben zoooo moe in mijn hoofd door het elke keer knokken tegen die rotangst!!! De hele dag door die rot angst bij het slikken!!! Weet je het klinkt allemaal zo zeurderig, ernstig ziek zijn is vele malen erger, maar ik heb het gevoel dat mijn leven van me is afgepakt en ik wil het terug, maar weet niet hoe!!?? Ik knok en knok en knok en verman mezelf, maar kom elke keer weer terug bij het begin, dat eten dus niet lukt... Weet je, het is in mijn leven nooit helemaal goed gegaan, en ik ben nu boos dat het waarschijnlijk nooit leuk mag zijn.. En als het zo blijft als nu, dan heb ik het gevoel dat ik mijn leven en mijzellf kwijt ben. Hoe lang en hoe vaak moet je vechten in je leven?
) Net weer aan tafel gezeten, werd me allemaal teveel, ik ben zoooo moe in mijn hoofd door het elke keer knokken tegen die rotangst!!! De hele dag door die rot angst bij het slikken!!! Weet je het klinkt allemaal zo zeurderig, ernstig ziek zijn is vele malen erger, maar ik heb het gevoel dat mijn leven van me is afgepakt en ik wil het terug, maar weet niet hoe!!?? Ik knok en knok en knok en verman mezelf, maar kom elke keer weer terug bij het begin, dat eten dus niet lukt... Weet je, het is in mijn leven nooit helemaal goed gegaan, en ik ben nu boos dat het waarschijnlijk nooit leuk mag zijn.. En als het zo blijft als nu, dan heb ik het gevoel dat ik mijn leven en mijzellf kwijt ben. Hoe lang en hoe vaak moet je vechten in je leven?
woensdag 11 maart 2009 om 19:28
Van wie mag het niet leuk zijn?
Kom op, PL, jouw leven is niet van je afgepakt, je neemt het weer in eigen hand, je bent toch ook met therapie e.d. bezig? Natuurlijk herken ik heel erg het gevoel van ongeduld, maar wees niet boos op jezelf, jij kunt er niets aan doen dat jouw (levens)angst zich op deze manier uit. Je bent er toch mee aan het werk? Beetje lief zijn voor jezelf hoor.
Hoe was dat gesprek trouwens gegaan?
Kom op, PL, jouw leven is niet van je afgepakt, je neemt het weer in eigen hand, je bent toch ook met therapie e.d. bezig? Natuurlijk herken ik heel erg het gevoel van ongeduld, maar wees niet boos op jezelf, jij kunt er niets aan doen dat jouw (levens)angst zich op deze manier uit. Je bent er toch mee aan het werk? Beetje lief zijn voor jezelf hoor.
Hoe was dat gesprek trouwens gegaan?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 11 maart 2009 om 19:45
Pennylane,
Ik lees je berichten en ik krijg het al benauwd van hoe jij je leven beschrijft. Je leeft in een hel. Zelf heb ik geen slikangst, maar ik herken wel je geknok om te leven. En dat vreet energie... Je wereld wordt steeds kleiner en de beren worden groter.
Wat bij mij geholpen heeft om mijn leven leefbaarder te maken is sporten. Door de beweging kwam er letterlijk beweging in mijn geest en voelde ik me langzamerhand beter worden. Mijn gepieker werd minder, mijn focus werd verlegd. Wie weet kan jou dit helpen. Ga het gewoon doen, je hoeft niet eens naar de sportschool, alhoewel dit voor mij wel een stok achter de deur is (kost geld dus moet ik er wel gebruik van maken), of ga buiten joggen/snelwandelen.
Heel veel succes wens ik je om uit je leidensweg te komen.
Ik lees je berichten en ik krijg het al benauwd van hoe jij je leven beschrijft. Je leeft in een hel. Zelf heb ik geen slikangst, maar ik herken wel je geknok om te leven. En dat vreet energie... Je wereld wordt steeds kleiner en de beren worden groter.
Wat bij mij geholpen heeft om mijn leven leefbaarder te maken is sporten. Door de beweging kwam er letterlijk beweging in mijn geest en voelde ik me langzamerhand beter worden. Mijn gepieker werd minder, mijn focus werd verlegd. Wie weet kan jou dit helpen. Ga het gewoon doen, je hoeft niet eens naar de sportschool, alhoewel dit voor mij wel een stok achter de deur is (kost geld dus moet ik er wel gebruik van maken), of ga buiten joggen/snelwandelen.
Heel veel succes wens ik je om uit je leidensweg te komen.
donderdag 12 maart 2009 om 19:06
quote:Lolaatje84 schreef op 10 maart 2009 @ 09:59:
Eigenlijk heb ik maar 1 tip voor je, namelijk; gewoon doen!
Dus, gewoon eten en slikken, en denken, stel het gaat mis jammer dan.
Sorry Lolaatje 84, je bedoelt het ongetwijfeld goed maar zo werkt het helaas niet. Ik spreek uit ervaring, heb ook slikangst gehad. Werkt dat ook zo met mensen met straatvrees, 'gewoon' toch maar de deur uitgaan? Je weet toch ook wel dat dat zo niet werkt. Deze mensen weten dondersgoed dat het een irrationele angst is en dat verhelp je niet even door rationeel tegen jezelf te praten. Was het maar zo makkelijk!
TO heeft hulp nodig. Medicatie (antidepressiva) heeft mij - naast psychotherapie - heel goed geholpen. Helaas antwoordt TO niet op de vragen die ik haar stelde....
Eigenlijk heb ik maar 1 tip voor je, namelijk; gewoon doen!
Dus, gewoon eten en slikken, en denken, stel het gaat mis jammer dan.
Sorry Lolaatje 84, je bedoelt het ongetwijfeld goed maar zo werkt het helaas niet. Ik spreek uit ervaring, heb ook slikangst gehad. Werkt dat ook zo met mensen met straatvrees, 'gewoon' toch maar de deur uitgaan? Je weet toch ook wel dat dat zo niet werkt. Deze mensen weten dondersgoed dat het een irrationele angst is en dat verhelp je niet even door rationeel tegen jezelf te praten. Was het maar zo makkelijk!
TO heeft hulp nodig. Medicatie (antidepressiva) heeft mij - naast psychotherapie - heel goed geholpen. Helaas antwoordt TO niet op de vragen die ik haar stelde....
zaterdag 14 maart 2009 om 22:23
hai Karen, had al gezegd dat ik efexor heb gebruikt. Ik heb het niet zo lang geslikt, (ik denk ongeveer een maand) maar sliep niet meer en werd er onrustig en angstig van. Wat heeft er bij jou concreet voor gezorgd dat het over is gegaan? (naast ad). Het geeft me hoop als mensen zeggen, ik heb ook slikangst GEHAD, dat betekend voor mij dat het dus wel weer over kan gaan!
zondag 15 maart 2009 om 00:03
Hoi Pennylane,
Ik begrijp zo goed hoe je je voelt...het gevoel alsof je de hele dag met een gevecht bezig bent. 's avonds helemaal uitgeput en wanhopig zijn en vooral het niet laten merken aan mensen wat je voelt. Al die opmerkingen van mensen over kauw je wel goed en die rationele vragen, het zit in je hoofd en er is niks rationeels aan. Het heeft natuurlijk wel een oorzaak, maar door daarover te praten of te bedenken hoe het komt, gaat het niet weg. Ik heb een coaching gedaan bij de fobiedokter, het is bij mij niet weg, maar wel hanteerbaar. Ik denk ook niet dat het in een keer weg kan gaan, maar langzaamaan kan je ermee leren omgaan en weer je leven in eigen hand nemen. Kijk maar eens bij de fobiedokter.nl en als je erover wilt praten, stuur me maar een berichtje.
Sterkte en liefs
Ik begrijp zo goed hoe je je voelt...het gevoel alsof je de hele dag met een gevecht bezig bent. 's avonds helemaal uitgeput en wanhopig zijn en vooral het niet laten merken aan mensen wat je voelt. Al die opmerkingen van mensen over kauw je wel goed en die rationele vragen, het zit in je hoofd en er is niks rationeels aan. Het heeft natuurlijk wel een oorzaak, maar door daarover te praten of te bedenken hoe het komt, gaat het niet weg. Ik heb een coaching gedaan bij de fobiedokter, het is bij mij niet weg, maar wel hanteerbaar. Ik denk ook niet dat het in een keer weg kan gaan, maar langzaamaan kan je ermee leren omgaan en weer je leven in eigen hand nemen. Kijk maar eens bij de fobiedokter.nl en als je erover wilt praten, stuur me maar een berichtje.
Sterkte en liefs
zondag 15 maart 2009 om 17:52
Ik heb geen tips hoe er af te komen maar wil even zeggen dat ik weet hoe je je voelt. Ik had het als meisje van een jaar of 10 ook een periode. Vreselijk. Ik durfde zelfs mn spuug niet door te slikken en spuugde dat uit in een zakdoek. Ik weet niet meer zo goed hoe het over is gegaan, gewoon zomaar. Ik hoop dat het bij jou ook overgaat. Zoek hulp! Sterkte!
maandag 16 maart 2009 om 17:29
Net in de stad geprobeert iets makkelijks te eten, wat meestal wel gaat (een merengue), ging het niet goed, paniek en verdriet als gevolg. Krijg ik net een uitnodiging van een vriendin om met allemaal vriendinnetjes een dagje weg te gaan, lekker uit eten, stappen, logeren, iets wat ik altijd onwijs leuk vond. Ik zag alle enthousiaste reactie van mijn andere vriendinnen en werd zo verdrietig. Het klink zo zelfmedelijderig, maar meestal houd ik mij kop echt wel op hoor! Alleen bij zulke momenten kan ik zo verdrietig worden, ik heb geen leuke dingen meer om naar uit te kijken en ben op van het mezelf elke keer weer oppakken en tegen die rotangst te vechten! En ja, ik heb therapie en ga naar logopedie, dus ik doe er echt wel wat mee, maar ik weet gewoon niet of ik hier ooit vanaf kom... Ik heb het helemaal gehad!!!
maandag 16 maart 2009 om 21:00
Karen ik spreek ook uit ervaring,
Ik gebruik ook ad, maar dat lost eigenlijk niks op.
Op therapie leerde ik juist dat je de angst niet moet ontwijken, maar juist keihard onder ogen moet komen.
Dus dat bedoelde ik met; gewoon doen.
Echt waar, stapje voor stapje is dit de juiste methode.
Ik weet het, het klinkt makkelijk, en dat is het niet. Ik heb ook nog regelmatig stikangstmomenten, maar als ik dan denk op zo'n moment: wat wil ik nou; want stel ik wordt heel oud, ben ik dan al die tijd voor niks paniekerig geweest, is dat waarvoor ik wilde leven. Dan heb ik me antwoord snel gemaakt. Nee dus. En dan zeg ik tegen mezelf: Hup gewoon doen.
Pennylane, ik heb je mijn msn adres gestuurd.
Liefs
Ik gebruik ook ad, maar dat lost eigenlijk niks op.
Op therapie leerde ik juist dat je de angst niet moet ontwijken, maar juist keihard onder ogen moet komen.
Dus dat bedoelde ik met; gewoon doen.
Echt waar, stapje voor stapje is dit de juiste methode.
Ik weet het, het klinkt makkelijk, en dat is het niet. Ik heb ook nog regelmatig stikangstmomenten, maar als ik dan denk op zo'n moment: wat wil ik nou; want stel ik wordt heel oud, ben ik dan al die tijd voor niks paniekerig geweest, is dat waarvoor ik wilde leven. Dan heb ik me antwoord snel gemaakt. Nee dus. En dan zeg ik tegen mezelf: Hup gewoon doen.
Pennylane, ik heb je mijn msn adres gestuurd.
Liefs
maandag 16 maart 2009 om 21:08
maandag 16 maart 2009 om 22:01
@lolaatje, ik heb geem msn, is er ook een ander manier ? Ik probeer heel vaak om mijn angst aan te gaan, maar het is tot nu toe telkens een negatieve ervaring geweest, waardoor ik elke keer het gevoel had te hebben gefaald en terug bij af te zijn.
@ Willemijn, mijn vriendinnen zijn op de hoogte van mijn angst, maar ze vergeten het gewoon heel vaak, en hoeven natuurlijk geen rekening met mij te gaan houden, normaal bij lunchafspraken kom ik gewoon later, maar dit is te ver weg om later te komen, dus kom ik als enige niet. Zorgt toch stiekum wel voor traantjes omdat het al het zoveelste is wat ik leuk vind maar wat niet gaat.. Verder ben ik niet zielig hoor en heb ik een leuk netwerk en ben gezond enzo, maar hier ben ik gewoon verdrietig over
@ Willemijn, mijn vriendinnen zijn op de hoogte van mijn angst, maar ze vergeten het gewoon heel vaak, en hoeven natuurlijk geen rekening met mij te gaan houden, normaal bij lunchafspraken kom ik gewoon later, maar dit is te ver weg om later te komen, dus kom ik als enige niet. Zorgt toch stiekum wel voor traantjes omdat het al het zoveelste is wat ik leuk vind maar wat niet gaat.. Verder ben ik niet zielig hoor en heb ik een leuk netwerk en ben gezond enzo, maar hier ben ik gewoon verdrietig over
zondag 22 maart 2009 om 12:53
