Reizen
alle pijlers
Mijn vriend heeft eet problemen op reis
donderdag 24 januari 2019 om 17:35
Hallo allemaal,
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
zaterdag 26 januari 2019 om 22:41
Ik herken het wel hoor, al van jongs af aan word ik 'ziek' op vakantie. Puur psychosomatisch.
Lang koppelde ik het aan heimwee, maar ik merkte dat de misselijkheid zich in allerlei nieuwe situaties voordeed. Het is stress naar het onbekende en dat slaat gelijk op mijn maag. Dus hoe voorspelbaarder en duidelijk een nieuwe situatie is, hoe minder ik er last van heb.
Zo kan ik ook op vakantie, het zijn wel vakanties met een vast programma maar dan weet ik waar ik aan toe ben, dus geen stress en geen misselijkheid. Backpacken zou echt 100% niets voor mij zijn "Waar ga je slapen? Ja dat zie ik daar wel..."
Maar ja, die mensen zullen ook niet happy worden van mijn vaste schema op vakantie 
Lang koppelde ik het aan heimwee, maar ik merkte dat de misselijkheid zich in allerlei nieuwe situaties voordeed. Het is stress naar het onbekende en dat slaat gelijk op mijn maag. Dus hoe voorspelbaarder en duidelijk een nieuwe situatie is, hoe minder ik er last van heb.
Zo kan ik ook op vakantie, het zijn wel vakanties met een vast programma maar dan weet ik waar ik aan toe ben, dus geen stress en geen misselijkheid. Backpacken zou echt 100% niets voor mij zijn "Waar ga je slapen? Ja dat zie ik daar wel..."
Maar ja, die mensen zullen ook niet happy worden van mijn vaste schema op vakantie
"I love not Man the less, but Nature more..."
zondag 27 januari 2019 om 00:21
Wat begrijp je daar niet aan? Lees je er eens over in en probeer het niet op jezelf te betrekken.
Deze angst is irrationeel dus ff wegdenken lukt niet zomaar. Gevoelens van angst zijn zo overweldigend dat je natuurlijke reactie is dat te willen ontwijken en onderdrukken terwijl je het juist moet omarmen en accepteren. Vaak zit er nog een sociale component aan vast doordat mensen zich enorm schamen en bang zijn voor de reactie van andere mensen als ze dreigen de controle te verliezen en flauw te vallen oid.
Zo kan zich ook nog eens angst voor een angstaanval ontwikkelen en houdt het zichzelf in stand. Met enige begeleiding en training kan het gelukkig wel goed verholpen worden.
zondag 27 januari 2019 om 00:31
Het feit dat je dingen niet bij jezelf herkent betekent toch niet dat je niet begrijpt dat andere mensen dingen anders ervaren, dat mensen anders in elkaar steken?
Elk jaar laten mensen vergeten mensen hun kind op de achterbank van de auto. Het menselijke brein zit namelijk nogal complex in elkaar en dan kunnen dat soort bijna onvoorstelbare dingen gebeuren. Zo ontwikkelen anderen een angststoornis en echt het is fantastisch als je dat nooit hebt meegemaakt maar vreselijk klote maar ook weer louterend als je dat wel meemaakt.
zondag 27 januari 2019 om 00:55
Misschien kan je de vakantie zelf een beetje ontstressen door het wat meer in eigen hand te houden. Ga komende vakantie eens lekker traditioneel met de auto naar Frankrijk en kijk hoe dat bevalt. Als het niet lekker loopt ben je in 1 dag weer thuis.
Overigens heb ik ook een beetje het idee dat jij je vriend minder aantrekkelijk vindt door dit gedoe. Klopt dat? Hij voelt dat waarschijnlijk aan, dat zal ook niet echt helpen.
Overigens heb ik ook een beetje het idee dat jij je vriend minder aantrekkelijk vindt door dit gedoe. Klopt dat? Hij voelt dat waarschijnlijk aan, dat zal ook niet echt helpen.
zondag 27 januari 2019 om 14:15
Om alle reacties even samen te vatten: ja ik heb begrip voor allerlei zaken en ook angststoornissen. Maar tegelijkertijd kan je er zelf veel aan doen en heb je veel aan een partner of omgeving die gewoon alles in perspectief plaatst. Niet op een denigrerende wijze (en zo waren mijn postjes ook zeker niet bedoeld), maar wel op de manier zoals ik omschreef. "Schat, je bent al 25 jaar lang met volle dozen kerstspullen de trap op gegaan en er is nooit iets gebeurd, dat je dit jaar gestruikeld bent en je arm gebroken hebt, wil niet zeggen dat het aan die doos met kerstspullen ligt". Of "Je hebt al honderden keren Indonesisch gegeten en je vond het altijd heerlijk. Dat je er 1 keer misselijk van bent geworden, door welke oorzaak ook, betekent niet dat je voortaan moet gaan hyperventileren zodra je een rijsttafel ziet".
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 27 januari 2019 om 14:24
Nee de logische verklaring was het kleedje waar ze over uitgleed. Dat had je vroeger he zeil op de vloer en dat goed boenen en dan een kleedje er op leggen. Als 5-jarige verbind je dan hoofdpijn niet met het vallen, want dat heb je al vaker gedaan zonder hoofdpijn te krijgen. Maar dan is gewoon het koekje dat je nooit eerder gegeten hebt de boosdoener. Kinderlogica, waar je pas de achtergrond van snapt tegen de tijd dat je zo'n jaar of 10 verder bentpejeka schreef: ↑26-01-2019 18:25Het zal allemaal best waar zijn, maar ik herken het echt niet. Het eten van een koekje koppelen aan hoofdpijn... nee. De enige logische verklaring is dat je al niet lekker was en dat je daardoor hoofdpijn kreeg, of misschien wel van de tetterende radio, of van de drukke kinderen die aanwezig waren, maar niet van dat koekje. Vorig jaar ben ik tijdens het opruimen van de kerstspullen met een grote doos gestruikeld op de trap naar zolder en met doos en al naar beneden gevallen, lichte hersenschudding en gebroken arm waren het resultaat. Dit jaar weer gewoon de kerstspullen ingepakt en zonder probleem naar zolder gebracht, echt geen angstaanvallen dat ik weer van de trap zou vallen. Dus ik herken het gewoon niet.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 27 januari 2019 om 14:34
Sorry, maar ik herken het totaal niet. En ook als kind de nodig valpartijen gemaakt. Maar altijd begrepen dat dat kwam door onvoorzichtig gedrag, niet nadenken, op dingen klimmen die daar niet voor bedoeld waren, enz. En nooit het verband gelegd met een koekje dat ik at, of een glas limonade dat ik vlak daarvoor op had. Dus het gevolg was dat ik beter uitkeek, niet op dingen klom die daar niet voor bedoeld waren, of in elk geval voorzichtiger was. Maar nooit dat ik opeens in paniek raakte van een glas sinas of een chocoladekoekje.nlies schreef: ↑27-01-2019 14:24Nee de logische verklaring was het kleedje waar ze over uitgleed. Dat had je vroeger he zeil op de vloer en dat goed boenen en dan een kleedje er op leggen. Als 5-jarige verbind je dan hoofdpijn niet met het vallen, want dat heb je al vaker gedaan zonder hoofdpijn te krijgen. Maar dan is gewoon het koekje dat je nooit eerder gegeten hebt de boosdoener. Kinderlogica, waar je pas de achtergrond van snapt tegen de tijd dat je zo'n jaar of 10 verder bent
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 27 januari 2019 om 14:51
pejeka schreef: ↑27-01-2019 14:34Sorry, maar ik herken het totaal niet. En ook als kind de nodig valpartijen gemaakt. Maar altijd begrepen dat dat kwam door onvoorzichtig gedrag, niet nadenken, op dingen klimmen die daar niet voor bedoeld waren, enz. En nooit het verband gelegd met een koekje dat ik at, of een glas limonade dat ik vlak daarvoor op had. Dus het gevolg was dat ik beter uitkeek, niet op dingen klom die daar niet voor bedoeld waren, of in elk geval voorzichtiger was. Maar nooit dat ik opeens in paniek raakte van een glas sinas of een chocoladekoekje.
Je herkent het niet en je hebt niet zo veel inlevingsvermogen, dat is inmiddels duidelijk hoor...
zondag 27 januari 2019 om 14:56
Want dit topic is alleen bedoeld voor mensen die helemaal in de stress schieten na het eten van een boterham met pindakaas, omdat ze zomaar 10 jaar geleden na het eten van een boterham met pindakaas van de fiets zijn gevallen en dús nu die boterham met pindakaas koppelen aan een val van de fiets? Of mogen mensen die ándere ervaringen hebben ook meepraten? Of is het alleen maar de bedoeling dat iedereen in dit topic oh en ah en knuffel roept?vivinnetje schreef: ↑27-01-2019 14:51Je herkent het niet en je hebt niet zo veel inlevingsvermogen, dat is inmiddels duidelijk hoor...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 27 januari 2019 om 15:06
pejeka schreef: ↑27-01-2019 14:56Want dit topic is alleen bedoeld voor mensen die helemaal in de stress schieten na het eten van een boterham met pindakaas, omdat ze zomaar 10 jaar geleden na het eten van een boterham met pindakaas van de fiets zijn gevallen en dús nu die boterham met pindakaas koppelen aan een val van de fiets? Of mogen mensen die ándere ervaringen hebben ook meepraten? Of is het alleen maar de bedoeling dat iedereen in dit topic oh en ah en knuffel roept?
Dat er serieus nog mensen zijn die de moeite nemen om jouw kortzichtige vragen te beantwoorden dat verbaast me echt enorm. Dit soort vragen bewijzen echt zó dat je het duidelijk niet kunt of wilt begrijpen.
zondag 27 januari 2019 om 15:11
En on topic: helaaas zelf ook wel eens iets vervelends meegemaakt waardoor ik op de gekste momenten soort van herbelevingen kreeg van dat paniekgevoel. Wat mij heeft geholpen is regelmatig erover praten met mijn partner en vrienden, toch elke keer weer die situatie even naar boven halen. Juist daardoor kon het steeds meer een plekje krijgen.
En wellicht helpt het inderdaad ook om van tevoren te bespreken welke angsten je vriend heeft over de reis en hier alvast oplossingen bij te bedenken.
En wellicht helpt het inderdaad ook om van tevoren te bespreken welke angsten je vriend heeft over de reis en hier alvast oplossingen bij te bedenken.
zondag 27 januari 2019 om 16:08
Zucht, ik geef het inderdaad op.snorriemorrie schreef: ↑27-01-2019 15:06Dat er serieus nog mensen zijn die de moeite nemen om jouw kortzichtige vragen te beantwoorden dat verbaast me echt enorm. Dit soort vragen bewijzen echt zó dat je het duidelijk niet kunt of wilt begrijpen.
Ik blijf hopen dat Pejeka in het echt niet de man is die hij hier op het forum laat zien.
Maar ik ben er bang voor.
O jee, weer bang! Nee hoor, maak je geen zorgen. Ik heb nu niet de koppeling Viva- angst gelegd...
zondag 27 januari 2019 om 17:07
Ik heb meerdere keren op een zeer vriendelijke manier, met voorbeelden uit mijn eigen leven o.m., proberen duidelijk te maken dat angsten soms irreëel zijn en dat het soms niet meer dan nuchter nadenken vergt om te beseffen dat het zo is. De enige respons die ik dan krijg is dat ik ongevoelig en niet empathisch ben en dat ik eigenlijk een heel vervelend mens ben. Want blijkbaar is de bedoeling hier dat je dan vooral allemaal in koor roept hoe akelig het is voor de TO en er vooral veel knuffels en sterkte aan toe te voegen in plaats van dat je ook een andere kant van de medaille laat zien. Dus laat maar.snorriemorrie schreef: ↑27-01-2019 15:06Dat er serieus nog mensen zijn die de moeite nemen om jouw kortzichtige vragen te beantwoorden dat verbaast me echt enorm. Dit soort vragen bewijzen echt zó dat je het duidelijk niet kunt of wilt begrijpen.
Veel mensen ZIJN niet geholpen met begrip (in die zin dat iedereen ach en wee en wat vervelend roept, of er fluwelen doekjes omheen windt), die zijn juist gebaat bij mensen die hen stimuleren om in te zien dat hun angst geen grond heeft, dat het merendeel in je hoofd zit en dat de enige manier ervan af te komen is: de dingen te doen waar je bang voor bent en dan te merken dat de twee dingen die je in je hoofd met elkaar in verband bracht als zijnde eng of griezelig of gevaarlijk, niks met elkaar te maken hebben.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 27 januari 2019 om 17:13
pejeka schreef: ↑27-01-2019 17:07Ik heb meerdere keren op een zeer vriendelijke manier, met voorbeelden uit mijn eigen leven o.m., proberen duidelijk te maken dat angsten soms irreëel zijn en dat het soms niet meer dan nuchter nadenken vergt om te beseffen dat het zo is. De enige respons die ik dan krijg is dat ik ongevoelig en niet empathisch ben en dat ik eigenlijk een heel vervelend mens ben. Want blijkbaar is de bedoeling hier dat je dan vooral allemaal in koor roept hoe akelig het is voor de TO en er vooral veel knuffels en sterkte aan toe te voegen in plaats van dat je ook een andere kant van de medaille laat zien. Dus laat maar.
Veel mensen ZIJN niet geholpen met begrip (in die zin dat iedereen ach en wee en wat vervelend roept, of er fluwelen doekjes omheen windt), die zijn juist gebaat bij mensen die hen stimuleren om in te zien dat hun angst geen grond heeft, dat het merendeel in je hoofd zit en dat de enige manier ervan af te komen is: de dingen te doen waar je bang voor bent en dan te merken dat de twee dingen die je in je hoofd met elkaar in verband bracht als zijnde eng of griezelig of gevaarlijk, niks met elkaar te maken hebben.
Het is geen bewuste keuze. Het is geen bewuste gedachte "o shit vorige keer werd ik hier misselijk van, laat ik het nu maar niet eten". Zo werkt het dus helemaal niet. Je begrijpt het blijkbaar niet en slaat met jouw voorbeelden nogal de plank mis. Je lijkt het maar niet te willen begrijpen.
zondag 27 januari 2019 om 17:46
De impuls die je krijgt is inderdaad geen bewuste keuze. De manier waarop je ermee omgaat, echter wél. Ofwel je laat je leiden door die impuls, ofwel je realiseert je dat je angst of afkeer geen rationele basis heeft en doet er iets mee.snorriemorrie schreef: ↑27-01-2019 17:13Het is geen bewuste keuze. Het is geen bewuste gedachte "o shit vorige keer werd ik hier misselijk van, laat ik het nu maar niet eten". Zo werkt het dus helemaal niet. Je begrijpt het blijkbaar niet en slaat met jouw voorbeelden nogal de plank mis. Je lijkt het maar niet te willen begrijpen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 27 januari 2019 om 18:24
Laat ik het even bij mezelf houden:
Al sinds mijn jonge jeugd kamp ik met een recidive depressie- en angststoornis. Wat daaraan ten grondslag ligt, laat ik even in het midden, maar deels is het ook genetisch bepaald.
Al járenlang ben ik daarvoor af en aan in therapie en gebruik ik medicatie.
Over het algemeen heb ik de situatie op deze basis aardig onder controle, maar er is altijd risico op terugval.
En ja, soms kan een, in jouw ogen onbenullig voorvalletje, daarvoor een trigger zijn.
Niets liever dan dat ik in staat zou zijn om op zo'n cruciaal moment rationeel te kunnen blijven denken en de situatie te relativeren. Want het beperkt mijn leven af en toe verschrikkelijk.
Mensen kiezen hier niet voor, Pejeka.
Natuurlijk mag jij met voorbeelden beschrijven hoe jij wel kunt relativeren, hoe jij geen last hebt van irrationele angsten, maar dat maakt het bestaan ervan bij anderen niet minder waar.
Het bestaat en het is complexe materie. Verdiep je daar eerst in in plaats van dat je hier de suggestie wekt dat het allemaal aanstelleritis is.
zondag 27 januari 2019 om 18:27
Ik ben volkomen bereid te aanvaarden dat er bij een aantal mensen een complexere achtergrond aanwezig is. Maar de voorbeelden die hier genoemd werden (ik heb ooit hoofdpijn gekregen na het eten van een wafeltje en dus durf ik geen wafeltje meer te eten, want dan krijg ik hoofdpijn, en dergelijke dingen meer) vind ik, met alle respect en permissie, onzin.PatatasBravas schreef: ↑27-01-2019 18:24Laat ik het even bij mezelf houden:
Al sinds mijn jonge jeugd kamp ik met een recidive depressie- en angststoornis. Wat daaraan ten grondslag ligt, laat ik even in het midden, maar deels is het ook genetisch bepaald.
Al járenlang ben ik daarvoor af en aan in therapie en gebruik ik medicatie.
Over het algemeen heb ik de situatie op deze basis aardig onder controle, maar er is altijd risico op terugval.
En ja, soms kan een, in jouw ogen onbenullig voorvalletje, daarvoor een trigger zijn.
Niets liever dan dat ik in staat zou zijn om op zo'n cruciaal moment rationeel te kunnen blijven denken en de situatie te relativeren. Want het beperkt mijn leven af en toe verschrikkelijk.
Mensen kiezen hier niet voor, Pejeka.
Natuurlijk mag jij met voorbeelden beschrijven hoe jij wel kunt relativeren, hoe jij geen last hebt van irrationele angsten, maar dat maakt het bestaan ervan bij anderen niet minder waar.
Het bestaat en het is complexe materie. Verdiep je daar eerst in in plaats van dat je hier de suggestie wekt dat het allemaal aanstelleritis is.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 27 januari 2019 om 18:43
Maar goed, on topic, ik herken er wel iets van. Ik had het vooral met etentjes in gezelschap... de angst om de aandacht op me te vestigen vanwege braken/braakneigingen. Ik kon dus echt niet genieten van het eten en was eigenlijk alleen maar bezig om het bord in zo'n staat te krijgen, dat ik geen opmerkingen kreeg in de trant van: 'Hè, had je geen honger, je hebt bijna niks gegeten!'. Het is gelukkig vanzelf weggegaan, maar soms overkomt het me nog wel eens. Dat is vooraf niet te voorspellen. En het is dus echt wel iets psychisch.
Ik heb het ook met poepen op vakanties. Dat lukt niet op een openbaar toilet. In hotelkamers lukt het soms ook niet. En hoewel ik weet dat dat ook echt psychisch is, het geeft natuurlijk wel lichamelijke klachten wanneer je 2 weken van huis bent. Zodra ik thuis ben, lukt het opeens wel... en dan lijkt het op een soort teer.
Sorry, vies praatje...
Ik heb het ook met poepen op vakanties. Dat lukt niet op een openbaar toilet. In hotelkamers lukt het soms ook niet. En hoewel ik weet dat dat ook echt psychisch is, het geeft natuurlijk wel lichamelijke klachten wanneer je 2 weken van huis bent. Zodra ik thuis ben, lukt het opeens wel... en dan lijkt het op een soort teer.
Sorry, vies praatje...