Single en kinderwens

Waimai schreef: ↑

08-02-2019 15:05

Yes ik heb in mijn eentje een kind gekregen. En het is de allerbeste beslissing geweest die ik kon doen. En in een relatie ben je toch eigenlijk ook vaak alleen met je kind dus voor het feit dat het zwaar zou zijn maakt dat dus weinig verschil. Je moet het wel echt heel graag willen.
De keus voor mij was vooral dat ik wel kon wachten op de ware maar straks zegt die nee ik wil geen kinderen of hij had ze al en wilde er geen meer. Nou zit dan met je kinderwens. En nu heb ik een lieve vriend dus misschien samen ooit nog voor een 2de, wie weet. Mijn kind komt niks te kort in ieder geval al had ik hem natuurlijk ook graag een papa gegund. Maar mijn vriend zal een hele leuke stiefpapa zijn dus komt ook goed. Denk ook dat een kind met wel 2 ouders niet altijd gelukkiger is dan hoe mijn kind opgroeid. Denk aan ruzies of ouders die niet genoeg aandacht geven aan kind. Die van mij is in ieder geval helemaal gewenst en krijgt liefde zat.

Z0MER schreef: ↑

08-02-2019 15:12

Hoe bedoel je dat, dat je vaak alleen bent met je kind, als je in een relatie zit? Dat is niet echt de standaard situatie. Heb je het dan over je eigen ouders?

En over dat helemaal gewenst zijn. Mijn kinderen zijn net zo gewenst en dan ook nog gewenst door hun eigen vader. Ik vind die situatie toch te prevaleren boven alleen een kind krijgen en het kind een vader ontzeggen.

Voor jouw eerste kind lijkt het me ook nog extra pijnlijk als het nog een broertje of zusje krijgt dat dan wel in een compleet gezin met vader en moeder opgroeit. Het ziet dan hoe het kan zijn en wordt dagelijks geconfronteerd met wat het zelf mist.

Waimai schreef: ↑

08-02-2019 15:40

Ik bedoel dat je toch niet altijd alles samen doet qua verzorging. Je gaat toch niet altijd met zijn tweeën de luier verschonen, fles geven, boodschappen doen etc. Zeker als je allebei werkt ook nog ben je als moeder of vader vaak alleen met kind.

Wat betreft het nieuwe vriend verhaal. Mij lijkt het juist leuk een samengesteld gezin. Er zijn er zoveel die in een samengesteld gezin opgroeien en hoe mijn kind dat gaat ervaren weet ik niet van te voren. Denk juist dat het leuk is voor hem om een broertje of zusje hebben ipv alleen op te groeien met mij en als ik er dan niet meer ben helemaal alleen achter te blijven. Ook heeft vriend zelf ook nog een kind dus samengesteld wordt het sowieso. Denk dat ik goed genoeg uit kan leggen waarom zijn situatie is zoals hij is hoor. En ik zeg niet dat jou kinderen niet gewenst zijn maar dat er een hoop gezinnen zijn met 2 ouders waarbij de kinderen misschien wel minder gewenst zijn.

Z0MER schreef: ↑

08-02-2019 15:51

Als je het samen doet, dan kun je zaken voor elkaar overnemen en je kunt sparren over opvoedkwesties, elkaar een spiegel voorhouden, elkaar steunen.

Je doet natuurlijk niet alles samen, gaat niet samen een luier verschonen, het is meer dat de ene dit doet en de ander dat, waardoor het veel minder belastend is.

Op dagen dat de ene werkt en de ander thuis is, dan is het een prettig idee dat de ander om een uur of 6 weer thuis is, je samen kunt eten, het avondritueel kunt doen ipv dat je alles dag en nacht alleen moet opknappen. Dat is echt wel een groot verschil.

Op dagen dat je samen thuis bent, kun je de dag zo verdelen dat je allebei iets voor jezelf kunt doen, dat zit er niet in als je alleen bent.

Dat kinderen met twee ouders minder gewenst zijn, geloof ik niet zo in. Misschien in sommige gevallen wanneer het niet gepland was, maar als ik om me heen kijk zie ik alleen maar stellen waarvoor het een bewuste keuze was en dan zijn de kinderen net zo gewenst als bij een bam.

Z0MER schreef: ↑

08-02-2019 15:12

Hoe bedoel je dat, dat je vaak alleen bent met je kind, als je in een relatie zit? Dat is niet echt de standaard situatie. Heb je het dan over je eigen ouders?

En over dat helemaal gewenst zijn. Mijn kinderen zijn net zo gewenst en dan ook nog gewenst door hun eigen vader. Ik vind die situatie toch te prevaleren boven alleen een kind krijgen en het kind een vader ontzeggen.

Voor jouw eerste kind lijkt het me ook nog extra pijnlijk als het nog een broertje of zusje krijgt dat dan wel in een compleet gezin met vader en moeder opgroeit. Het ziet dan hoe het kan zijn en wordt dagelijks geconfronteerd met wat het zelf mist.

Z0MER schreef: ↑

08-02-2019 14:48

Nee. Als mijn man er is, dan kun je even afstand nemen van de situatie. Je kan simpelweg zeggen dat je er even uitmoet en de deur achter je dicht trekken. En voor hem geldt dit net zo. We kunnen hierover praten en elkaar ruimte geven, als dat nodig is.

Als hij er niet is (dat komt hier geregeld voor), dan kan dat niet, dan zit je thuis en sta je er alleen voor.

Waimai schreef: ↑

08-02-2019 16:41

Maar goed. TO moet zelf de keuze maken en de voordelen en nadelen afwegen. Het is zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn maar dat is het ook niet altijd als je het samen doet. Je moet ook mazzel hebben met wat voor kindje je krijgt. Huilbaby's of kindje met bepaalde beperkingen is stuk lastiger in je eentje. Ik heb dat risico genomen. Als je altijd beren op de weg ziet dan kun je eeuwig blijven twijfelen. Het belangrijkste is dat je stevig in je schoenen staat en een goede basis hebt. Netwerk is handig maar aan een paar mensen heb je al genoeg. En het is maar net hoe belangrijk je het vind om nog vaak alleen op stap te kunnen. Als je een groot sociaal leven hebt wat je niet een beetje op wilt geven dan zou ik het zeker niet doen.
Ik denk maar zo, kindje wordt ook ooit weer groot en dan komt mijn tijd wel weer. Mis het niet eens eerlijk gezegd.

Waimai schreef: ↑

08-02-2019 16:34

Mijn kind is juist makkelijk denk ik omdat de situatie is zoals hij is. Is gewend overal te kunnen slapen. En gaat met de meeste afspraken etc gewoon mee. Gaat prima. En ik werk ook gewoon. Voor de avond heb ik een oppas als ik weg zou moeten en heel af en toe opa en oma.

Waimai schreef: ↑

08-02-2019 16:34

Mijn kind is juist makkelijk denk ik omdat de situatie is zoals hij is. Is gewend overal te kunnen slapen. En gaat met de meeste afspraken etc gewoon mee. Gaat prima. En ik werk ook gewoon. Voor de avond heb ik een oppas als ik weg zou moeten en heel af en toe opa en oma.

Z0MER schreef: ↑

08-02-2019 17:14

Ook nog plannen voor een tweede?

Solomio schreef: ↑

08-02-2019 17:24

Ik gok dat dat meer aanleg is dan iets anders.

HaPu schreef: ↑

08-02-2019 16:01

Ik ben ook helemaal niet tegen bam moeders. Geloof niet dat kinderen daar onder lijden, maar als ik zie hoe heftig ik het moederschap in de eerste 2 jaar ervaren heb (en dat met partner) dan wil ik wel op het hart drukken dat het niet altijd eenhoorns en regenbogen is, en een netwerk echt geen overbodige luxe.

Bedjeindezon schreef: ↑

08-02-2019 17:56

Tja, ik ben in de eerste twee jaar met de kids regelmatig jaloers geweest op mijn BAM vriendin. Die eerste zware jaren leggen namelijk bij véél mensen juist erg veel druk op de relatie.

De meete stellen die scheiden doen dan met jonge kinderen, dat is niet voor niets. Ik ken persoonlijk geen één stel dat niet een flinke relatiedip heeft gehad in die eerste kinderjaren.
Ja, je kan in praktische zin wat meer afwisselen in de verzorging maar die relatiestress bovenop de kinderstress heeft mij heel veel energie gekost, dat had ik graag gemist.

Overigens haden wij ook helemaal geen netwerk dat kon helpen met de kinderen, en mijn BAM vriendin heeft dat ook niet. Ik weet niet of zij dat nou als veel zwaarder heeft ervaren dan wij als stel. Wie heeft er nou überhaupt een netwerk waar je daarwerkelijk wat aan hebt als het op je kinderen aankomt? De meeste andere mensen werken ook en hebben een eigen gezin. En zeker niet iedereen is gezegend met gezonde, betrokken ouders die in de buurt wonen. Als dat een voorwaarde is kan bijna niemand meer kinderen krijgen.

Laten we wel wezen: een relatie is ook werken. Zeker in tropenjaren waarin je eigenlijk weinig tijd hebt met elkaar. Daar heeft een BAM dan weer geen last van. Zij kan alles zelf beslissen, nooit energieverslindende ergernissen met je partner, of schuldgevoel als je om 21:00 met de kippen op stok gaat of apart slaapt wegens nachtbrakende kinderen.

Enne als je gaat scheiden sta je ook alleen, én moet je je kinderen de halve week missen! Dat lijkt me echt zo vreselijk. Op zo’n moment zou je willen dat je BAM was. Dus nee, ik vindt je waarschuwing dat jonge kinderen hebben zwaar is, niet iets wat BAMs zou moeten weerhouden.

Owlette schreef: ↑

08-02-2019 19:13

Ik ben het hier helemaal mee eens. Ik zit er nu middenin. En ik weet niet wat vermoeiender is, het feit dat ik al ruim een jaar nog geen nacht heb doorgeslapen of de teleurstelling van mijn man als we weer eens geen tijd voor elkaar hebben en de frustraties die dat oplevert

Z0MER schreef: ↑

08-02-2019 19:21

Waarom wisselen jullie de nachten niet af?

Bedjeindezon schreef: ↑

08-02-2019 19:45

In ons geval:
We konden wel afwisselen wie eruit gaat maar wakker worden doe je toch allebei als je kind begint te huilen, althans wij wel. En ik slaap dan helaas niet direct weer in.

In ons geval was het huis ook niet geïsoleerd genoeg om dat te voorkomen door in een andere kamer te gaan liggen. En dat doe je ook niet elke nacht, want ja, de relatie is er ook nog.

De eerste jaren zijn gewoon zwaar. Punt. Alleen of met een partner. Het verschil zit hem meer in wat voor kind je krijgt, een gemoedelijke, rustige baby of een hullbaby/driftkikker. Dat laatste helpt een relatie niks tegen.

Bedjeindezon schreef: ↑

08-02-2019 17:56

Tja, ik ben in de eerste twee jaar met de kids regelmatig jaloers geweest op mijn BAM vriendin. Die eerste zware jaren leggen namelijk bij véél mensen juist erg veel druk op de relatie.

De meete stellen die scheiden doen dan met jonge kinderen, dat is niet voor niets. Ik ken persoonlijk geen één stel dat niet een flinke relatiedip heeft gehad in die eerste kinderjaren.
Ja, je kan in praktische zin wat meer afwisselen in de verzorging maar die relatiestress bovenop de kinderstress heeft mij heel veel energie gekost, dat had ik graag gemist.

Overigens haden wij ook helemaal geen netwerk dat kon helpen met de kinderen, en mijn BAM vriendin heeft dat ook niet. Ik weet niet of zij dat nou als veel zwaarder heeft ervaren dan wij als stel. Wie heeft er nou überhaupt een netwerk waar je daarwerkelijk wat aan hebt als het op je kinderen aankomt? De meeste andere mensen werken ook en hebben een eigen gezin. En zeker niet iedereen is gezegend met gezonde, betrokken ouders die in de buurt wonen. Als dat een voorwaarde is kan bijna niemand meer kinderen krijgen.

Laten we wel wezen: een relatie is ook werken. Zeker in tropenjaren waarin je eigenlijk weinig tijd hebt met elkaar. Daar heeft een BAM dan weer geen last van. Zij kan alles zelf beslissen, nooit energieverslindende ergernissen met je partner, of schuldgevoel als je om 21:00 met de kippen op stok gaat of apart slaapt wegens nachtbrakende kinderen.

Enne als je gaat scheiden sta je ook alleen, én moet je je kinderen de halve week missen! Dat lijkt me echt zo vreselijk. Op zo’n moment zou je willen dat je BAM was. Dus nee, ik vindt je waarschuwing dat jonge kinderen hebben zwaar is, niet iets wat BAMs zou moeten weerhouden.

Z0MER schreef: ↑

08-02-2019 20:11

Het is een behoorlijk risico en alleen is het risico 2x zo groot. Als er binnen een relatie eentje omvalt is er nog eentje over. Ben je alleen en val je om, dan zit je al.

raffa schreef: ↑

08-02-2019 20:04

Los van de praktische verdeling tussen één of twee ouders, zou het mij ook zwaar vallen om de verantwoordelijkheid in mijn eentje te moeten dragen. Waarschijnlijk wen je daar ook wel aan, maar ik vind het ook juist zo fijn om even te kunnen overleggen als er bijv één ziek is, of we wel of niet naar de dokter moeten, wel of geen paracetamol, schoolkeuzes maken, etc. Maar ook relativeren, elkaar scherp houden etc.