Relaties
alle pijlers
Je bent 2 weken samen en dan... kanker...
maandag 23 maart 2009 om 17:44
Hallo,
Ik heb me hier gemeld omdat ik denk dat praten hierover mij deugd zou doen. Meningen van anderen horen, gedachten, ...
Het zit zo:
Halfweg februari leer ik een vrouw van 28 kennen, we kunnen het zeer goed met elkaar vinden, ik zie iets in haar, zij ziet iets in mij. Het klikt wonderwel en we besluiten het een kans te geven, geheel op het gemak. Heel rustig en we zien wel. Mijn nieuwe vriendin is iemand die heel sportief is, die geniet van het leven, die gezond leeft, net als ik. Totaal mijn type, ook qua karakter, wat voor mij de doorslag heeft gegeven om er iets mee te beginnen.
Na 2 weken van pril geluk komt er een zwarte wolk boven ons te staan. Bij mijn vriendin werd de ziekte van Hodgkin vastgesteld (lymphenklierkanker), zij het in een zeer beperkte vorm en in een uitermate vroeg stadium. Herstelkans was bijna 100%. Een zware dobber om te slikken, zeker omdat dit uitermate onverwacht is voor iemand die kerngezond zou moeten zijn.
Er werd besloten om 2 à 3 chemo-sessies in te plannen en continue haar bloed te controleren op kankercellen. Dit ging ok tot de 2 de sessie. Ze was er zo ziek van, zo gestressed, zo totaal van de kaart dat ze bij een extra onderzoek hebben geconstateerd dat ze nog 2 gezwellen had in haar hoofd. Dit bleken beiden tumoren te zijn, eveneens beiden kwaadaardig. Een volledig en een andere opengesprongen. Beiden onder de hersenen. Tijdens 2 zware operaties waarbij de schedelpan werd afgenomen en waarbij men de tumoren heeft verwijderd werd continue gevreesd voor haar leven. Het was van kerngezond tot op leven en dood in 2 weken tijd. Zo plots en onverwacht. Ze is er gelukkig doorgekomen. Ze leeft nog, maar moet nu terug een gevecht beginnen tegen de kankercellen in haar lichaam. Ze krijgt nu kinderdossisen van chemo, kort op elkaar. Ze is zo zwak, weegt amper nog 42 kg. Ze ziet af, maar ze is wel een enorme vechter. Hoe het zal aflopen weet niemand, het is een dubbeltje op zijn kant. Goed en slecht, leven en dood staan zo dicht bij elkaar.
Ze stootte mij af, ze wou dat ik gelukkig werd met een andere vrouw, een vrouw die met mij mijn dromen kon realiseren, die mij kinderen kon schenken, die mij gaf wat ik verdiende. Ze zag me graag maar ze dwong haarzelf tot afscheid nemen, zeker de momenten voor de operaties maakte ze dit zeer goed duidelijk. Ze wist dat het al het einde kon zijn als er maar 1 iets fout ging.
Keer op keer heb ik gezegd dat ik van haar hou, hoe ze ook is, met of zonder haar, ziek of gezond. Ik maak geen onderscheid in graag zien. Hoe pril ons geluk ook was, ik zie ze gewoon graag. En zij mij ook, dat maakt ze me goed duidelijk. Vaak steekt er enorm veel twijfel op bij haar, ziet ze het soms amper zitten. Stoot ze mij opnieuw af...
Het is enorm zwaar, vooral voor haar. Ik ben gezond, kan alles aan, maar het weegt door. Ik ben al enkele weken mezelf niet meer. Weet amper wat te doen, ben al meer dan 10 kilo kwijt, puur door stress, door verdriet en gemis.
Hebben personen ervaring met een dergelijk geval? Mensen die iets soortgelijks meemaken? Ik heb nood aan een babbel. Aan ideeën, manieren van aanpakken. Hoe geraak je hier het beste uit?
Radeloos ben ik,
Mike
Ik heb me hier gemeld omdat ik denk dat praten hierover mij deugd zou doen. Meningen van anderen horen, gedachten, ...
Het zit zo:
Halfweg februari leer ik een vrouw van 28 kennen, we kunnen het zeer goed met elkaar vinden, ik zie iets in haar, zij ziet iets in mij. Het klikt wonderwel en we besluiten het een kans te geven, geheel op het gemak. Heel rustig en we zien wel. Mijn nieuwe vriendin is iemand die heel sportief is, die geniet van het leven, die gezond leeft, net als ik. Totaal mijn type, ook qua karakter, wat voor mij de doorslag heeft gegeven om er iets mee te beginnen.
Na 2 weken van pril geluk komt er een zwarte wolk boven ons te staan. Bij mijn vriendin werd de ziekte van Hodgkin vastgesteld (lymphenklierkanker), zij het in een zeer beperkte vorm en in een uitermate vroeg stadium. Herstelkans was bijna 100%. Een zware dobber om te slikken, zeker omdat dit uitermate onverwacht is voor iemand die kerngezond zou moeten zijn.
Er werd besloten om 2 à 3 chemo-sessies in te plannen en continue haar bloed te controleren op kankercellen. Dit ging ok tot de 2 de sessie. Ze was er zo ziek van, zo gestressed, zo totaal van de kaart dat ze bij een extra onderzoek hebben geconstateerd dat ze nog 2 gezwellen had in haar hoofd. Dit bleken beiden tumoren te zijn, eveneens beiden kwaadaardig. Een volledig en een andere opengesprongen. Beiden onder de hersenen. Tijdens 2 zware operaties waarbij de schedelpan werd afgenomen en waarbij men de tumoren heeft verwijderd werd continue gevreesd voor haar leven. Het was van kerngezond tot op leven en dood in 2 weken tijd. Zo plots en onverwacht. Ze is er gelukkig doorgekomen. Ze leeft nog, maar moet nu terug een gevecht beginnen tegen de kankercellen in haar lichaam. Ze krijgt nu kinderdossisen van chemo, kort op elkaar. Ze is zo zwak, weegt amper nog 42 kg. Ze ziet af, maar ze is wel een enorme vechter. Hoe het zal aflopen weet niemand, het is een dubbeltje op zijn kant. Goed en slecht, leven en dood staan zo dicht bij elkaar.
Ze stootte mij af, ze wou dat ik gelukkig werd met een andere vrouw, een vrouw die met mij mijn dromen kon realiseren, die mij kinderen kon schenken, die mij gaf wat ik verdiende. Ze zag me graag maar ze dwong haarzelf tot afscheid nemen, zeker de momenten voor de operaties maakte ze dit zeer goed duidelijk. Ze wist dat het al het einde kon zijn als er maar 1 iets fout ging.
Keer op keer heb ik gezegd dat ik van haar hou, hoe ze ook is, met of zonder haar, ziek of gezond. Ik maak geen onderscheid in graag zien. Hoe pril ons geluk ook was, ik zie ze gewoon graag. En zij mij ook, dat maakt ze me goed duidelijk. Vaak steekt er enorm veel twijfel op bij haar, ziet ze het soms amper zitten. Stoot ze mij opnieuw af...
Het is enorm zwaar, vooral voor haar. Ik ben gezond, kan alles aan, maar het weegt door. Ik ben al enkele weken mezelf niet meer. Weet amper wat te doen, ben al meer dan 10 kilo kwijt, puur door stress, door verdriet en gemis.
Hebben personen ervaring met een dergelijk geval? Mensen die iets soortgelijks meemaken? Ik heb nood aan een babbel. Aan ideeën, manieren van aanpakken. Hoe geraak je hier het beste uit?
Radeloos ben ik,
Mike
maandag 23 maart 2009 om 17:54
Ik denk dat je vriendin zich extreem kwetsbaar voelt (logisch!) en je niet wil opzadelen met dit traject. Zou ik ook hebben. Te trots.
Je kunt zeggen dat je er voor haar zal zijn, dat de kanker niet is wie ze is, maar juist haar karakter. Dat je samen vecht. Haar kracht ziet ipv haar 'zwakte'.
Maar meer kun je ook niet doen, denk ik.
Sterkte!
Je kunt zeggen dat je er voor haar zal zijn, dat de kanker niet is wie ze is, maar juist haar karakter. Dat je samen vecht. Haar kracht ziet ipv haar 'zwakte'.
Maar meer kun je ook niet doen, denk ik.
Sterkte!
maandag 23 maart 2009 om 18:10
Wat een verhaal. Ik heb iets soortgelijks meegemaakt met een familielid, die er gelukkig weer bovenop is gekomen.
Hij zei altijd dat het voor de omgeving erger was dan voor hemzelf, omdat wij niet wisten wat hij voelde.
Ik kan je niet veel meer tips geven dan er voor haar te zijn.
En soms kan het fijn zijn om bij haar te zitten en gewoon een boek te lezen. Het is natuurlijk voor iedereen anders maar soms heb je als zieke helemaal geen zin om te praten maar is het wel heel fijn dat er iemand bij je is (dit hoorde ik achteraf).
En voor jezelf is het fijn om er veel over te praten (niet per se met haar), of het hier van je af te schrijven.
Ten slotte, en dit klinkt altijd zo overdreven; maar blijf hoop houden!
Heel erg veel sterkte
Hij zei altijd dat het voor de omgeving erger was dan voor hemzelf, omdat wij niet wisten wat hij voelde.
Ik kan je niet veel meer tips geven dan er voor haar te zijn.
En soms kan het fijn zijn om bij haar te zitten en gewoon een boek te lezen. Het is natuurlijk voor iedereen anders maar soms heb je als zieke helemaal geen zin om te praten maar is het wel heel fijn dat er iemand bij je is (dit hoorde ik achteraf).
En voor jezelf is het fijn om er veel over te praten (niet per se met haar), of het hier van je af te schrijven.
Ten slotte, en dit klinkt altijd zo overdreven; maar blijf hoop houden!
Heel erg veel sterkte
maandag 23 maart 2009 om 18:32
Geen idee of hij er op zit te wachten om erover te praten, maar mijn broer heeft het meegemaakt, helaas met slechte afloop. Ik kan hem eens informeren over het forum. Overigens woonde hij wel al jaren met haar samen en zijn ze zelfs in het laatste stadium nog getrouwd.
Mijn broer is veel naar de psycholoog en sociaal werker geweest. Da's wel een aan te raden.
Sterkte!
Mijn broer is veel naar de psycholoog en sociaal werker geweest. Da's wel een aan te raden.
Sterkte!
maandag 23 maart 2009 om 19:00
Vertel haar dat je nu maar 1 wens hebt en dat is samen met haar zijn en blijven, ondanks alles. Geef duidelijk aan dat er geen ruimte is voor andere vrouwen, een gedachte over de toekomst of wat dan ook omdat alleen zij en het heden telt: niet morgen maar nu...
Ze is er nu nog, net als jij er wilt zijn voor haar. Vraag haar of ze je dat niet wil afnemen. Hierdoor draai je de dingen hopelijk een beetje om en voelt zij zich niet meer degene die hulpbehoevend is en jou nodig heeft. Dat is m.i. haar probleem in contact met jou.
Ze is er nu nog, net als jij er wilt zijn voor haar. Vraag haar of ze je dat niet wil afnemen. Hierdoor draai je de dingen hopelijk een beetje om en voelt zij zich niet meer degene die hulpbehoevend is en jou nodig heeft. Dat is m.i. haar probleem in contact met jou.
maandag 23 maart 2009 om 19:13
Bedankt voor de mooie woorden, het doet me eerlijk waar iets.
Vandaag had ze opnieuw een sessie chemo. Deze morgen had ik ze nog aan de lijn, ze was redelijk ok, ik kon er weer goed tegen praten. Maar eens die chemo weer begint, dan takelt ze weer heel snel af en mag ze weer kei-hard vechten.
Ik ben er voor haar, gisteren, vandaag en morgen. Dag en nacht, maar het is zo ontzettend zwaar. Ik kies voor iets prils en tegelijks voor iets zwaars. Maar ik kies met mijn hart en ja, ook met mijn verstand. Iets in mij zegt dat ik niet bruusk mag breken en iets moois opgeven omdat deze tegenslag ons overkomt. Omgekeerd zou ik haar ook niet graag verliezen om die reden. Ze hoeft niet bang te zijn dat ik haar zou verlaten. Ik heb voor haar gekozen.
Hoe het zal evolueren weet niemand, maar het zal nog heel zwaar worden. Het einde is nog lang niet in zicht.
Vandaag had ze opnieuw een sessie chemo. Deze morgen had ik ze nog aan de lijn, ze was redelijk ok, ik kon er weer goed tegen praten. Maar eens die chemo weer begint, dan takelt ze weer heel snel af en mag ze weer kei-hard vechten.
Ik ben er voor haar, gisteren, vandaag en morgen. Dag en nacht, maar het is zo ontzettend zwaar. Ik kies voor iets prils en tegelijks voor iets zwaars. Maar ik kies met mijn hart en ja, ook met mijn verstand. Iets in mij zegt dat ik niet bruusk mag breken en iets moois opgeven omdat deze tegenslag ons overkomt. Omgekeerd zou ik haar ook niet graag verliezen om die reden. Ze hoeft niet bang te zijn dat ik haar zou verlaten. Ik heb voor haar gekozen.
Hoe het zal evolueren weet niemand, maar het zal nog heel zwaar worden. Het einde is nog lang niet in zicht.
maandag 23 maart 2009 om 19:26
Hallo Mik,
Ja, ik herken het. Mijn vriendin kreeg de zelfde ziekte. Borstkanker. Geen tumoren in haar hoofd. Dit kwam ongeveer anderhalf jaar geleden aan het licht. Ik weet zo niet precies, heb een beetje een blackout wat datums betreft. Ik ben 43, mijn vriendin is tien jaar ouder. Wonen acht jaar zamen.
Ze begon aan de chemotherapie. Al na de eerste sessie, toen ze in de douche stond, verloor ze al haar haar. En ze had van dat mooie lange zwarte haar. Dat is ondertussen terug. Ze heeft heel lang met een pruik gelopen. De dokters zeiden wel dat ze erop tijd bij waren, ze heeft dus niet een borst moeten missen. Ook aan de lymfeklieren is ze geopereerd.
Allemaal erg onzeker toen het proces begon. Veel stress. Veel twijfels, niet weten, tanden knarsen, gewicht verliezen, enz. Veel stilte van vrienden, van mijn kant tenminste, mijn vriendin heeft betere vriendschappen dan ik dacht ik wel eens.
Denk ik nog steeds.
Dat je vriendin je afstoot is niet zo vreemd. Ik denk dat ze eerst zichzelf, de oude zelf weer wilt worden. Met jou erbij heeft ze waarschijnlijk het idee dat ze behalve zichzelf, ook nog eens de nieuwe vrouw in spé ( Heet dat zo? ik ben al zo lang weg uit nederland) moet zijn. Dus een extra rol die er bij komt.
Zeker omdat jullie elkaar zo kort kennen. Ik zou dat afstoten niet als iets definitiefs zien, maar wel serieus overwegen om haar tijdelijk ruimte te geven, whatever that means. Dus niet te agressief de wachtende toekomstige partner uithangen. Eerder een oude vriend in dat geval. Ik weet het ook niet natuurlijk, ik schrijf ook maar een beetje wat me zo opkomt.
Mijn vriendin had dat ook en op een gegeven moment, lees periode, wist ik ook niet of mijn aanwezigheid nou eigenlijk wel goed was voor haar herstel. Uiteindelijk kun je niet echt veel doen om het ziekte proces te verbeteren. Laat ik het hier maar even mij laten.
Ja, ik herken het. Mijn vriendin kreeg de zelfde ziekte. Borstkanker. Geen tumoren in haar hoofd. Dit kwam ongeveer anderhalf jaar geleden aan het licht. Ik weet zo niet precies, heb een beetje een blackout wat datums betreft. Ik ben 43, mijn vriendin is tien jaar ouder. Wonen acht jaar zamen.
Ze begon aan de chemotherapie. Al na de eerste sessie, toen ze in de douche stond, verloor ze al haar haar. En ze had van dat mooie lange zwarte haar. Dat is ondertussen terug. Ze heeft heel lang met een pruik gelopen. De dokters zeiden wel dat ze erop tijd bij waren, ze heeft dus niet een borst moeten missen. Ook aan de lymfeklieren is ze geopereerd.
Allemaal erg onzeker toen het proces begon. Veel stress. Veel twijfels, niet weten, tanden knarsen, gewicht verliezen, enz. Veel stilte van vrienden, van mijn kant tenminste, mijn vriendin heeft betere vriendschappen dan ik dacht ik wel eens.
Denk ik nog steeds.
Dat je vriendin je afstoot is niet zo vreemd. Ik denk dat ze eerst zichzelf, de oude zelf weer wilt worden. Met jou erbij heeft ze waarschijnlijk het idee dat ze behalve zichzelf, ook nog eens de nieuwe vrouw in spé ( Heet dat zo? ik ben al zo lang weg uit nederland) moet zijn. Dus een extra rol die er bij komt.
Zeker omdat jullie elkaar zo kort kennen. Ik zou dat afstoten niet als iets definitiefs zien, maar wel serieus overwegen om haar tijdelijk ruimte te geven, whatever that means. Dus niet te agressief de wachtende toekomstige partner uithangen. Eerder een oude vriend in dat geval. Ik weet het ook niet natuurlijk, ik schrijf ook maar een beetje wat me zo opkomt.
Mijn vriendin had dat ook en op een gegeven moment, lees periode, wist ik ook niet of mijn aanwezigheid nou eigenlijk wel goed was voor haar herstel. Uiteindelijk kun je niet echt veel doen om het ziekte proces te verbeteren. Laat ik het hier maar even mij laten.
maandag 23 maart 2009 om 19:34
quote:Digitalis schreef op 23 maart 2009 @ 17:54:
Ik denk dat je vriendin zich extreem kwetsbaar voelt (logisch!) en je niet wil opzadelen met dit traject. Zou ik ook hebben. Te trots.
Je kunt zeggen dat je er voor haar zal zijn, dat de kanker niet is wie ze is, maar juist haar karakter. Dat je samen vecht. Haar kracht ziet ipv haar 'zwakte'.
Maar meer kun je ook niet doen, denk ik.
Sterkte!
Ik sluit me hierbij aan.
Tevens denk ik dat je vriendin je alle pijn, verdriet en minder leuke kanten van deze ziekte wil besparen. Zeker ook omdat het nog zo pril is tussen jullie. Enige wat je kunt doen is er voor dr zijn, dr steunen, opbeuren, mee huilen, mee vloeken. Whatever er bovenkomt aan gevoelens. Er samen tegenaan gaan. Samen knokken al is zij het die de ziekte echt draagt. En wat Digi zegt: dr karakter zien! Niet alleen de ziekte.
Ik denk dat je vriendin zich extreem kwetsbaar voelt (logisch!) en je niet wil opzadelen met dit traject. Zou ik ook hebben. Te trots.
Je kunt zeggen dat je er voor haar zal zijn, dat de kanker niet is wie ze is, maar juist haar karakter. Dat je samen vecht. Haar kracht ziet ipv haar 'zwakte'.
Maar meer kun je ook niet doen, denk ik.
Sterkte!
Ik sluit me hierbij aan.
Tevens denk ik dat je vriendin je alle pijn, verdriet en minder leuke kanten van deze ziekte wil besparen. Zeker ook omdat het nog zo pril is tussen jullie. Enige wat je kunt doen is er voor dr zijn, dr steunen, opbeuren, mee huilen, mee vloeken. Whatever er bovenkomt aan gevoelens. Er samen tegenaan gaan. Samen knokken al is zij het die de ziekte echt draagt. En wat Digi zegt: dr karakter zien! Niet alleen de ziekte.
maandag 23 maart 2009 om 19:44
Ik heb hier geen ervaring mee Mike en ik weet eerlijk gezegd ook niet zo goed wat ik je voor advies zou moeten geven.
Ik denk dat je zelf allang al weet wat je wilt met deze situatie.
Je wilt er voor haar zijn en haar absoluut niet laten gaan. Als dat voor jou goed voelt, doe dat dan!
Misschien kun je proberen om de ziekte niet altijd het (gespreks)onderwerp te laten zijn. Laat haar zien dat je verliefd op haar bent geworden als persoon en dat die rotziekte daar niet zomaar tussenin komt te staan. Probeer op haar goede momenten gewoon lekker te genieten van elkaar..
Heel veel sterkte met alles!
Ik denk dat je zelf allang al weet wat je wilt met deze situatie.
Je wilt er voor haar zijn en haar absoluut niet laten gaan. Als dat voor jou goed voelt, doe dat dan!
Misschien kun je proberen om de ziekte niet altijd het (gespreks)onderwerp te laten zijn. Laat haar zien dat je verliefd op haar bent geworden als persoon en dat die rotziekte daar niet zomaar tussenin komt te staan. Probeer op haar goede momenten gewoon lekker te genieten van elkaar..
Heel veel sterkte met alles!
maandag 23 maart 2009 om 19:59
Allereerst wil ik jullie allebei heel veel sterkte wensen. Ik hoop van harte dat jullie hier samen uit kunnen komen.
En een kleine hart onder de riem:
Ik ken een stel die echt precies hetzelfde mee maakte als jullie, aan het begin van hun relatie ( ook een week of 2 ) kreeg de vrouw kanker, dezelfde vorm als jouw vriendin.
Nu 8 jaar verder zijn ze gelukkig getrouwd, en de trotse ouders van maarliefst 3 kinderen.
Nou zeg ik niet dat je gelijk weddingbells moet horen rinkelen enzo , maar het is voor mij een van de positiefste verhalen die ik ken. Dat ondanks alles het mogenlijk is een goede relatie op te bouwen. Ik hoop dat het een klein steuntje voor jou ( jullie ) is om te lezen
Nogmaals, heel veel sterkte met alles ! (f)
Borodini.
( sorry, ik heb verder geen tips voor jullie, ik weet ook niet hoe dat stel erdoorheen is gekomen samen, maar het kan)
En een kleine hart onder de riem:
Ik ken een stel die echt precies hetzelfde mee maakte als jullie, aan het begin van hun relatie ( ook een week of 2 ) kreeg de vrouw kanker, dezelfde vorm als jouw vriendin.
Nu 8 jaar verder zijn ze gelukkig getrouwd, en de trotse ouders van maarliefst 3 kinderen.
Nou zeg ik niet dat je gelijk weddingbells moet horen rinkelen enzo , maar het is voor mij een van de positiefste verhalen die ik ken. Dat ondanks alles het mogenlijk is een goede relatie op te bouwen. Ik hoop dat het een klein steuntje voor jou ( jullie ) is om te lezen
Nogmaals, heel veel sterkte met alles ! (f)
Borodini.
( sorry, ik heb verder geen tips voor jullie, ik weet ook niet hoe dat stel erdoorheen is gekomen samen, maar het kan)
anoniem_554 wijzigde dit bericht op 23-03-2009 20:00
Reden: kleine toevoeging.
Reden: kleine toevoeging.
% gewijzigd
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
maandag 23 maart 2009 om 20:13
Ze moet wel veel om je geven om je weg te sturen en jij om haar om niet te gaan. Dus dat zit wel goed.
Nou nog beter worden, daar heb je allebei veel energie voor nodig.
Neem het dag voor dag, elke dag is er één. En stort je hart hier maar uit, er is altijd iemand die luistert...da's het mooie van het forum.
Sterkte ! Ik zal voor jullie duimen.
Nou nog beter worden, daar heb je allebei veel energie voor nodig.
Neem het dag voor dag, elke dag is er één. En stort je hart hier maar uit, er is altijd iemand die luistert...da's het mooie van het forum.
Sterkte ! Ik zal voor jullie duimen.
maandag 23 maart 2009 om 21:38
De ex van mijn vriend heeft kanker gekregen, borstkanker, en hier redelijk kritiek mee gelegen. Ook hij heeft meerdere keren te horen gekregen dat hij maar weg moest gaan om iets van zijn leven te maken. Hij wilde, net als jij, er alleen maar zijn voor haar. Op een gegeven moment heeft hij haar duidelijk gemaakt dat ze moest ophouden met dit te zeggen, want dat hij het absoluut niet zo zag en nog altijd in staat was zelf te beslissen of hij al dan niet bij haar wou zijn. En hij wou bij haar zijn.
Hoewel dit bij jullie nog heel pril is en daardoor niet te vergelijken, zou je haar misschien hetzelfde kunnen vertellen. Dat je gek op haar bent, en er voor haar bent, en dat je niet meer wil dat ze dit tegen jou zegt omdat je zelf allang hebt besloten niet weg te gaan.
Heel veel sterkte...!
Hoewel dit bij jullie nog heel pril is en daardoor niet te vergelijken, zou je haar misschien hetzelfde kunnen vertellen. Dat je gek op haar bent, en er voor haar bent, en dat je niet meer wil dat ze dit tegen jou zegt omdat je zelf allang hebt besloten niet weg te gaan.
Heel veel sterkte...!
maandag 23 maart 2009 om 23:14
Wat vreselijk. Krijg er kippenvel van...
En wat mooi hoe jij verwoordt dat jij voor jullie liefde gaat. Ik neem mijn petje voor jou af.
*maakt diepe buiging
Ik kan je verder geen tips geven, sorry, maar in het ziekenhuis komen er toch meteen allemaal maatschappelijk werkers, etc. op je af die je vragen of ze je emotioneel kunnen bijstaan? (Dit weet ik van vrienden). Voor de broers en zussen van een kind met kanker heb je een 'brussengroep' en voor volwassenen heb je toch ook allerlei ondersteunende groepen? Zou dat misschien iets voor jou zijn?
Heel veel sterkte.
En wat mooi hoe jij verwoordt dat jij voor jullie liefde gaat. Ik neem mijn petje voor jou af.
*maakt diepe buiging
Ik kan je verder geen tips geven, sorry, maar in het ziekenhuis komen er toch meteen allemaal maatschappelijk werkers, etc. op je af die je vragen of ze je emotioneel kunnen bijstaan? (Dit weet ik van vrienden). Voor de broers en zussen van een kind met kanker heb je een 'brussengroep' en voor volwassenen heb je toch ook allerlei ondersteunende groepen? Zou dat misschien iets voor jou zijn?
Heel veel sterkte.
maandag 23 maart 2009 om 23:16
maandag 23 maart 2009 om 23:24
wat heftig zeg! ik heb zelf mijn partner verloren aan kanker en ik weet dat het zelf heel zwaar is voor de gene die zelf tegen deze rotziekte aan het vechten zijn. mijn partner was heel boos dat hij ziek werd,en voelde zich vies en was erg bang. ik hoop dat ze toch jouw steun en liefde wil aanvaarden! en ik hoop dat ze dit gevecht gaat winnen! heel veel sterkte, djinnie
maandag 23 maart 2009 om 23:33
Ik heb zelf kanker gehad en herken me wel in het gedrag van je vriendin. Hoewel mijn partner en ik al een aantal jaar bij elkaar waren, probeerde ik hem ook van me af te stoten. Ik gunde hem het beste en kon op dat moment moeilijk inzien wat voor waarde ik voor hem had, naast de ellende van mijn ziekte. Het speelde bijvoorbeeld mee dat we graag kinderen wilden, terwijl ik door de behandelingen in de overgang raakte en het maar zeer de vraag was of ik daar ooit nog uit zou komen. Ik heb vaak tegen hem gezegd dat hij maar een gezonde vrouw moest zoeken die geen problemen had en met wie hij wel kinderen kon krijgen. Hij heeft altijd voet bij stuk gehouden en we zijn nu nog steeds bij elkaar. Mijn vooruitzichten zijn op dit moment goed en we hebben inmiddels zelfs een gezin kunnen stichten!
Het is heel zwaar om mee te maken dat je partner kanker heeft. Je staat ernaast en voelt je machteloos, terwijl je wel wordt geconfronteerd met zaken van leven en dood. Mijn partner heeft een periode gehad dat hij niet met mij mee leefde, maar met mij mee leed. Dat schoot niet zo op. Het hielp hem om zich te realiseren dat ík degene was die ziek was en dat híj gezond was, en dat ik meer aan hem had als hij zijn eigen dingetjes bleef doen en zich daarmee oplaadde om mij weer te kunnen steunen als dat nodig was (en het was vaak nodig).
Maar goed, iedereen gaat er weer anders mee om. Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop op het beste voor je vriendin!
Het is heel zwaar om mee te maken dat je partner kanker heeft. Je staat ernaast en voelt je machteloos, terwijl je wel wordt geconfronteerd met zaken van leven en dood. Mijn partner heeft een periode gehad dat hij niet met mij mee leefde, maar met mij mee leed. Dat schoot niet zo op. Het hielp hem om zich te realiseren dat ík degene was die ziek was en dat híj gezond was, en dat ik meer aan hem had als hij zijn eigen dingetjes bleef doen en zich daarmee oplaadde om mij weer te kunnen steunen als dat nodig was (en het was vaak nodig).
Maar goed, iedereen gaat er weer anders mee om. Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop op het beste voor je vriendin!
dinsdag 24 maart 2009 om 00:21
Moeilijk hoor om de partner van.... te zijn. Mijn man is 56 en heeft sinds november darmkanker met uitzaaiingen naar de lymfklieren. En al zijn we al 35 jaar getrouwd (dit jaar ook nog) het is niet te bevatten. Zijn (en mijn) verdere toekomst en daarmee ook hij zelf is erg onzeker geworden. Zelfs hij stoot me af en toch zegt hij dat ik onmisbaar ben. Het komt door die onzekerheid denk ik. Omdat hij niet weet wat hem nog te wachten staat als de chemo-kuren achter de rug zijn.
Haar blijven steunen is de enige optie. Ik vind het werkelijk ontzettend dapper dat je verder wilt. Het valt gewoon niet mee.
Ik wil je dan ook heel veel sterkte toewensen.
Haar blijven steunen is de enige optie. Ik vind het werkelijk ontzettend dapper dat je verder wilt. Het valt gewoon niet mee.
Ik wil je dan ook heel veel sterkte toewensen.
