Relaties
alle pijlers
Hoe verder?
zondag 20 januari 2019 om 12:04
Gisterenavond hebben mijn man en ik de zoveelste ruzie gehad over hetzelfde onderwerp. Ik heb hier al eerder over geschreven, maar ik weet anders niet waar ik hiermee terecht moet.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
zaterdag 23 februari 2019 om 11:52
Coerage schreef: ↑23-02-2019 10:56Ik heb je reacties nog eens doorgelezen en combineer dit nu met je laatste bericht.
Knuffelen jullie elkaar nog wel? Of lekker tegen elkaar aan liggen op de bank, een omhelzing? Een kus bij thuis komst of weggaan?
Want het klinkt mij zo 'klinisch' in de oren dat je zijn penis wil masseren. Precies dat 'ene ding' waar de problemen zich rondom concentreren. Je sprak eerder over intimiteit en bedoelde daar seks mee. Is toegang krijgen tot zijn penis het ultieme voor jou, een bevestiging dat hij jóu toe laat?
We hebben nooit veel geknuffeld (mijn man is niet zo'n knuffelig type), maar nu is er helemaal niets (wil mijn man niet).
Ik wilde zijn penis masseren omdat mij dat leuk leek voor hem, omdat ik wilde tonen dat het ook leuk kon zijn zonder erectie.
zaterdag 23 februari 2019 om 12:03
Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 11:52We hebben nooit veel geknuffeld (mijn man is niet zo'n knuffelig type), maar nu is er helemaal niets (wil mijn man niet).
Ik wilde zijn penis masseren omdat mij dat leuk leek voor hem, omdat ik wilde tonen dat het ook leuk kon zijn zonder erectie.
Als je lang moet aandringen is het voor niemand leuk. Het draait inderdaad allemaal om jou. Als jij je partner niet de ruimte kunt geven om op zijn eigen tempo te aanvaarden en te herstellen, ga dan bij hem weg. Zoals het nu gaat wordt niemand daar beter van.
Ik heb een soortgelijk ziekteproces achter de rug en ik kan je vertellen dat het 5 jaar geduurd heeft voordat ik weer een modus gevonden had om enigszins "normaal" te leven.
Achteraf ben ik blij dat ik in die periode geen partner had, ik had niet de energie noch de wil om een ander naast mijn kinderen ook nog door dat proces te trekken.
zaterdag 23 februari 2019 om 12:31
Ik denk dat je iets te veel gefocust bent op intimiteit rondom geslachtsdelen. Laat dat stuk voorlopig helemaal los, want dat is voor je man nu nog 100 bruggen te ver.
Je geeft aan dat je man weigert te praten, maar ergens snap ik dat wel als het steeds maar over intimiteit rondom zijn penis gaat.
Probeer eens een gesprek aan te gaan over alles wat er gebeurd is, en over wat dat met jullie beide doet. Je mag ook zeker aangeven dat je intimiteit mist en dat dat je onzeker maakt. Kijk samen met je man of er voor nu andere vormen van intimiteit mogelijk zijn, en dant NIET penis geralateerd.
Spreek bijv af dat jullie om de beurt eens op een avond uitgebreid koken voor elkaar. Maak er een avond uit van en raak weer in gesprek. Misschien wordt het dan makkelijker om ook eens een knuffel, kus of aai aan elkaar te geven.
Ik begrijp dat het urineverlies voor jou geen zak uitmaakt, maar voor je man is het wel heel erg en moeilijk om er overheen te stappen.
Stel eventueel relatietherapie voor, zodat jullie in deze nieuwe situatie weer leren communiceren. Krijg je op dit moment je man hier niet in mee, ga dan zelf alvast met iemand praten. Het zal voor jou sowieso geeb kwaad kunnen en wie weet gaat je man er na een tijdje ook wel voor open staan.
Je geeft aan dat je man weigert te praten, maar ergens snap ik dat wel als het steeds maar over intimiteit rondom zijn penis gaat.
Probeer eens een gesprek aan te gaan over alles wat er gebeurd is, en over wat dat met jullie beide doet. Je mag ook zeker aangeven dat je intimiteit mist en dat dat je onzeker maakt. Kijk samen met je man of er voor nu andere vormen van intimiteit mogelijk zijn, en dant NIET penis geralateerd.
Spreek bijv af dat jullie om de beurt eens op een avond uitgebreid koken voor elkaar. Maak er een avond uit van en raak weer in gesprek. Misschien wordt het dan makkelijker om ook eens een knuffel, kus of aai aan elkaar te geven.
Ik begrijp dat het urineverlies voor jou geen zak uitmaakt, maar voor je man is het wel heel erg en moeilijk om er overheen te stappen.
Stel eventueel relatietherapie voor, zodat jullie in deze nieuwe situatie weer leren communiceren. Krijg je op dit moment je man hier niet in mee, ga dan zelf alvast met iemand praten. Het zal voor jou sowieso geeb kwaad kunnen en wie weet gaat je man er na een tijdje ook wel voor open staan.
zaterdag 23 februari 2019 om 12:34
Ik denk dat je minder voor hem moet denken en wat hij zegt serieuzer moet nemen. Dat hij jou niet (bewust) afwijst, maar meer zichzelf (lees: eigen lichaam) nog niet kan accepteren.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 11:52We hebben nooit veel geknuffeld (mijn man is niet zo'n knuffelig type), maar nu is er helemaal niets (wil mijn man niet).
Ik wilde zijn penis masseren omdat mij dat leuk leek voor hem, omdat ik wilde tonen dat het ook leuk kon zijn zonder erectie.
Lijkt me voor jou erg moeilijk, deze situatie, maar voor je man óók. Het moeilijkst lijkt mij dat er geen duidelijke ‘deadline’ zit aan de situatie, of er nog enige verbetering te verwachten is en/of wanneer.
Denk dat je voor jezelf op een gegeven moment zal moeten besluiten of jullie nog samen verder kunnen of niet, want dit alles heeft ook niet een positieve uitwerking op jullie relatie. Hoe lang gaan jullie dit nog volhouden voordat jullie beide zo gefrustreerd zijn dat normaal praten niet meer mogelijk is.
zaterdag 23 februari 2019 om 12:39
Dus jij deed je best om je man tegemoet te komen, is het dan zo vreemd dat ik van mijn man ook inzet verwacht? En voor alle duidelijkheid, ik weet dat dat niet gemakkelijk is, maar ik mis zijn bereidheid. Ik weet dat hij zich schaamt en dat dat niet in 1,2,3 overgaat. Maar als hij niets doet, dan gaat er niets veranderen. De situatie is wat het is. Zijn urineverlies verandert niet. Als we verder willen, dan zullen we ermee moeten leren omgaan.SjakS schreef: ↑23-02-2019 11:50Als jij een beetje in je broek hebt geplast hoe fijn vind je het dan als hij je daar betast?
Als hij al zijn vingervlugheid gebruikt maar je blijft zo droog als een kurk. Hoe fijn voel jij je dan?
Ik snap dat je de seks mist. Zou ik ook doen. Maar ik vind het echt bizar dat jij denkt dat je man zich niet meer schaamt omdat jij hebt gezegd dat je er niet mee zit dat hij urine verliest. Je snap toch ergens heel diep van binnen wel dat als jij in je broek hebt geplast tijdens een diner voor 2 en je man zegt: schatje geeft niets kan gebeuren. Jij je evengoed voor de andere 50 gasten (en evengoed man) je kapot schaamt. Als zijn piemel het niet meer doet, hij zich voelt falen als man?
Ik heb lang ad geslikt. Daardoor werd ik en niet meer geil maar als dan voor man even “zin” maakte werd ik niet nat. Sterkter nog het was kurkdroog en potdicht. Ik deed dan stiekem glijmiddel op mijn doos.... Ik vond dat zo gênant en ik voelde me bezwaard naar hem toe. Was bang dat hij het zich persoonlijk aantrok.
Mijn man had eerst geplast en gedoucht. We hadden ook glijmiddel gebruikt zodat ik het niet eens zou merken als hij wat zou plassen.
zaterdag 23 februari 2019 om 12:43
Ja, wat jij allemaal wil vind en eist is raar/vreemd en totaal empathieloos.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 12:39Dus jij deed je best om je man tegemoet te komen, is het dan zo vreemd dat ik van mijn man ook inzet verwacht? En voor alle duidelijkheid, ik weet dat dat niet gemakkelijk is, maar ik mis zijn bereidheid. Ik weet dat hij zich schaamt en dat dat niet in 1,2,3 overgaat. Maar als hij niets doet, dan gaat er niets veranderen. De situatie is wat het is. Zijn urineverlies verandert niet. Als we verder willen, dan zullen we ermee moeten leren omgaan.
Mijn man had eerst geplast en gedoucht. We hadden ook glijmiddel gebruikt zodat ik het niet eens zou merken als hij wat zou plassen.
Eens met Meds.
zaterdag 23 februari 2019 om 12:50
QueenArachnia schreef: ↑23-02-2019 12:35Ik moet zeggen dat ik het een behoorlijk onhandige move vind om dan een penismassage voor te stellen, zeg.
Dat getuigt i.i.g niet van veel inlevingsvermogen.
Dat is toch precies een zwakke plek voor hem en je zoomt er als eerste op in.
Als eerste? Ik heb al heel wat anders proberen voor te stellen of met hem proberen praten.
Wat moet ik anders voorstellen? Zijn schouders masseren, dat wilde hij al niet van voor hij ziek was. Voor elkaar koken? Hij kan nog geen ei bakken en ik kook al elke dag voor hem. Samen uit eten gaan? Wil hij niet, want hij plast in zijn broek. Een film huren? We vinden niet hetzelfde mooi en dan zitten we maar met zijn twee naar een scherm te staren.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:16
Ik deed het niet om hem tegemoet te komen. Ik deed het omdat ik dacht dat het moest/ zo hoorde. Ik wou normaal zijn en hij zeurde erg dat ik niet normaal was. Het was dus geen move om dichterbij te komen.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 12:39Dus jij deed je best om je man tegemoet te komen, is het dan zo vreemd dat ik van mijn man ook inzet verwacht? En voor alle duidelijkheid, ik weet dat dat niet gemakkelijk is, maar ik mis zijn bereidheid. Ik weet dat hij zich schaamt en dat dat niet in 1,2,3 overgaat. Maar als hij niets doet, dan gaat er niets veranderen. De situatie is wat het is. Zijn urineverlies verandert niet. Als we verder willen, dan zullen we ermee moeten leren omgaan.
Mijn man had eerst geplast en gedoucht. We hadden ook glijmiddel gebruikt zodat ik het niet eens zou merken als hij wat zou plassen.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:18
Laat los hoe jullie alles deden voordat hij ziek werd. Die relatie bestaat niet meer, hoe verdrietig dat ook voor jullie beide is. Zoek een andere manier om nader tot elkaar te komen en zorg dat jullie leren communiceren. Als je zo gefocust blijft op zijn penis en seks, gaat jullie relatie het zeker niet redden. Probeer weer begrip voor elkaar te krijgen, en vraag daar gewoon hulp bij.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:18
nou dan lijkt het mij duidelijkKris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 12:50Als eerste? Ik heb al heel wat anders proberen voor te stellen of met hem proberen praten.
Wat moet ik anders voorstellen? Zijn schouders masseren, dat wilde hij al niet van voor hij ziek was. Voor elkaar koken? Hij kan nog geen ei bakken en ik kook al elke dag voor hem. Samen uit eten gaan? Wil hij niet, want hij plast in zijn broek. Een film huren? We vinden niet hetzelfde mooi en dan zitten we maar met zijn twee naar een scherm te staren.
ga scheiden
je hebt totaal geen respect of empathie voor deze man
hij verdient beter
zaterdag 23 februari 2019 om 13:24
Tiswa schreef: ↑23-02-2019 13:18Laat los hoe jullie alles deden voordat hij ziek werd. Die relatie bestaat niet meer, hoe verdrietig dat ook voor jullie beide is. Zoek een andere manier om nader tot elkaar te komen en zorg dat jullie leren communiceren. Als je zo gefocust blijft op zijn penis en seks, gaat jullie relatie het zeker niet redden. Probeer weer begrip voor elkaar te krijgen, en vraag daar gewoon hulp bij.
Mijn man wil geen therapie. Hij vindt dat er te veel mensen zich al met intieme dingen hebben bemoeid.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:28
Vind dit best een harde reactie. Vergeet ook niet dat het voor TO heel zwaar is geweest tijdens zijn ziekteproces. De diagnose, de angst je man kwijt te raken, de behandelingen, het moeizame herstel etc., hoe machteloos moet je toekijken, ga er maar aan staan. Als jaren later blijkt dat het herstel tot hier is gekomen en er totaal geen intimiteit meer is, geen goeie gesprekken, geen uitjes, niet knuffelen, dat gaat iedereen volgens mij op een gegeven moment opbreken.
Ik lees zeker wel empathie en begrip in haar posts, maar TO is ook maar een mens. Ik zie mensen voor heel wat minder scheiden. En oké, ook al betreft het haar man die alles heeft moeten ondergaan en doorstaan, TO op haar manier ook. Er mag van man ook wel enige empathie en begrip verwacht worden, buiging naar haar kant. Al is het alleen al inschakelen van professionele hulp.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:29
Ik snap je wel to, ookal zijn je pogingen om nader tot elkaar te komen mijns insziens wat onhandig, als hij niet aangeeft wat hij wil om nader tot elkaar te komen denk ik dat ik niet verder zou kunnen. Wat zegt hij als je dit aangeeft? Dat je van hem bereidheid verwacht om dichterbij elkaar te komen, om hier samen als koppel doorheen te gaan? Wat wil HIJ? Wat heeft hij nodig,van jou of van zichzelf? Ik kan me heel goed voorstellen dat dit echt heel moeilijk voor hem is, maar ik mis van zijn kan ook inlevingsvermogen ogen richting jou..
zaterdag 23 februari 2019 om 13:32
ik vind het veel harder om te lezen dat TO niets aardigs over haar man schrijft alleen maar dat hij niet in staat is om haar seksuele behoeftes te vervullen. Ga dan gewoon wegloisnvt schreef: ↑23-02-2019 13:28Vind dit best een harde reactie. Vergeet ook niet dat het voor TO heel zwaar is geweest tijdens zijn ziekteproces. De diagnose, de angst je man kwijt te raken, de behandelingen, het moeizame herstel etc., hoe machteloos moet je toekijken, ga er maar aan staan. Als jaren later blijkt dat het herstel tot hier is gekomen en er totaal geen intimiteit meer is, geen goeie gesprekken, geen uitjes, niet knuffelen, dat gaat iedereen volgens mij op een gegeven moment opbreken.
Ik lees zeker wel empathie en begrip in haar posts, maar TO is ook maar een mens. Ik zie mensen voor heel wat minder scheiden. En oké, ook al betreft het haar man die alles heeft moeten ondergaan en doorstaan, TO op haar manier ook. Er mag van man ook wel enige empathie en begrip verwacht worden, buiging naar haar kant. Al is het alleen al inschakelen van professionele hulp.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:37
Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 13:24Mijn man wil geen therapie. Hij vindt dat er te veel mensen zich al met intieme dingen hebben bemoeid.
En ook dat is herkenbaar. Het eerste jaar na mijn ziekte wilde ik zelfs de tandarts wel een klap verkopen, ik wilde dat er helemaal niemand meer aan me zat.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:39
Ik snap wat je hebt geprobeerd te doen, maar kijk uit dat je hem juist daardoor niet nog meer van je afduwt. Ik kan me goed voorstellen dat hij juist door jouw aandringen (want dat is wel wat je doet) nog meer het idee krijgt dat hij 'moet' terwijl hij zelf nog lang niet zo ver is en daardoor steeds weer met de neus op zijn 'falen' gedrukt wordt.
Jij vindt dat het zo wel genoeg is geweest, maar dat kun je niet afdwingen.
Als je zegt dat als jullie verder willen, hij er ook mee moet leren omgaan, heb een punt, maar jij zult moeten accepteren (of niet, dat is aan jou) dat het op zijn tempo gaat.
V.w.b. je laatste post, ik vind het niet zo gek. Jammer, zeker, maar wel begrijpelijk. Misschien is het gewoon nu nog te vroeg voor hem.
Nog een vraagje: gebruikt hij medicijnen?
Jij vindt dat het zo wel genoeg is geweest, maar dat kun je niet afdwingen.
Als je zegt dat als jullie verder willen, hij er ook mee moet leren omgaan, heb een punt, maar jij zult moeten accepteren (of niet, dat is aan jou) dat het op zijn tempo gaat.
V.w.b. je laatste post, ik vind het niet zo gek. Jammer, zeker, maar wel begrijpelijk. Misschien is het gewoon nu nog te vroeg voor hem.
Nog een vraagje: gebruikt hij medicijnen?
There is always something happening, and it's usually right now
zaterdag 23 februari 2019 om 13:43
Ga zelf eerst eens in therapie. Jij hebt het ook nodig. Misschien ziet hij dan een verandering bij jou die het voor hem makkelijker maakt om er op den duur ook aan te beginnen.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 13:24Mijn man wil geen therapie. Hij vindt dat er te veel mensen zich al met intieme dingen hebben bemoeid.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:51
azrielle schreef: ↑23-02-2019 13:29Ik snap je wel to, ookal zijn je pogingen om nader tot elkaar te komen mijns insziens wat onhandig, als hij niet aangeeft wat hij wil om nader tot elkaar te komen denk ik dat ik niet verder zou kunnen. Wat zegt hij als je dit aangeeft? Dat je van hem bereidheid verwacht om dichterbij elkaar te komen, om hier samen als koppel doorheen te gaan? Wat wil HIJ? Wat heeft hij nodig,van jou of van zichzelf? Ik kan me heel goed voorstellen dat dit echt heel moeilijk voor hem is, maar ik mis van zijn kan ook inlevingsvermogen ogen richting jou..
Hij zegt dat hij niets wil, zolang zijn urineverlies niet opgelost raakt. Maar dat kan niet meer opgelost raken, dus zal er niets veranderen.
zaterdag 23 februari 2019 om 13:53
En therapie voor jouzelf? Je loopt nu hartstikke vast. Het is echt heel naar om je zo eenzaam te voelen in je relatie.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 13:24Mijn man wil geen therapie. Hij vindt dat er te veel mensen zich al met intieme dingen hebben bemoeid.
Wat een relatie aan tegenslag en problemen kan verdragen is voor iedereen verschillend. Blijkbaar is dat wat jou het gevoel gaf verbonden te zijn met je man weggevallen, en je hebt eigenlijk geen alternatieve manieren om hetzelfde met hem te ervaren.
Het is moeilijk te zeggen of dat nog goed kan komen, maar ik zou wel met iemand gaan praten om je gedachten en wensen op een rijtje te krijgen. Misschien heeft een therapeut ook handvatten om met je man in gesprek te gaan. Veel sterkte.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 23 februari 2019 om 13:56
Hij kan het natuurlijk best met de tijd beter gaan accepteren. Daar hoeft hij niet speciaal voor aan de bak. Dat overkomt mensen gelukkig ook, dat ze wakker worden en dat het gewoon een heel klein beetje beter gaat. Zomaar.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 13:51Hij zegt dat hij niets wil, zolang zijn urineverlies niet opgelost raakt. Maar dat kan niet meer opgelost raken, dus zal er niets veranderen.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 23 februari 2019 om 14:07
Voor zijn kanker is de behandeling afgerond. Hij neemt wel iets voor zijn blaas.
Anders neemt hij niets (voor zijn bloeddruk of zo).
zaterdag 23 februari 2019 om 14:08
Ik zie het nut er niet van in om alleen naar therapie te gaan. Ik zie niet in waarvoor dat nodig is.
zaterdag 23 februari 2019 om 14:09
lolapaloeza schreef: ↑23-02-2019 13:53En therapie voor jouzelf? Je loopt nu hartstikke vast. Het is echt heel naar om je zo eenzaam te voelen in je relatie.
Wat een relatie aan tegenslag en problemen kan verdragen is voor iedereen verschillend. Blijkbaar is dat wat jou het gevoel gaf verbonden te zijn met je man weggevallen, en je hebt eigenlijk geen alternatieve manieren om hetzelfde met hem te ervaren.
Het is moeilijk te zeggen of dat nog goed kan komen, maar ik zou wel met iemand gaan praten om je gedachten en wensen op een rijtje te krijgen. Misschien heeft een therapeut ook handvatten om met je man in gesprek te gaan. Veel sterkte.
Eens met deze reactie.
Iedereen verwerkt tegenslagen op een andere manier en wanneer het voor iemand genoeg is is inderdaad voor iedereen anders. Er is geen goed of fout of beter of slechter als het gaat om verwerken.
