Relaties
alle pijlers
Geweldadig straffen
dinsdag 26 maart 2019 om 20:00
Ik heb een prima opvoeding gehad vind ik zelf. Maar hoe ouder ik word, hoe vaker ik denk ‘dat hadden mijn ouders niet zo moeten doen’. Ik ben nu 23, en im begrijp dat de gangbare manier van opvoeden constant verandert. Maar dat doet niet af aan het feit dat sommige gebeurtenissen weldegelijk fout waren.
Één van de dingen waar ik de laatste tijd vaak aan terug moet denken is de soms gewelddadige manier van straffen van mijn vader. Ik vraag me af of en zo ja hoeveel effect dat heeft gehad op mijn karakter. Ik ben een redelijk timide en onzeker meisje. Eerder dacht ik nooit na over enige connectie met de manier van opvoeden van mijn vader, maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of er misschien een verband is.
Mijn vader is een prima vader. Hij houdt van mij (en ik hou van hem) maar is tegelijkertijd gesteld op zichzelf en heeft niet onbeperkt te geven. Dit is op zich oké. Een top band hebben we niet, maar af en toe hebben we het enorm gezellig. Meerdere keren is hij vreemdgegaan terwijl hij met mijn moeder was waarna ze na een flink vervelende scheiding uit elkaar zijn gegaan. (Hierover ben ik als pubermeisje enorm kwaad over geweest
maar het is hem inmiddels vergeven.) Een vervelende kant van mijn vader is zijn korte, soms onbestaande, lontje. Als kind kon hij woest zijn. Ik was geen lastig kind, maar kinderen doen kinderdingen en kunnen kunnen ook wel een paar keer per jaar hysterisch worden. Ik herinner mij, dat ik, of nog vaker mijn wat lastigere zusje, enorm dramatische avonden beleefde waarbij een normaal conflict uit de hand liep en mijn vader extreem woest was. Hij kwam dan met zijn gezicht heel dicht bij de mijne of bij die van mijn zusje, en schreeuwde (met consumptie, detail wat blijkbaar belangrijk genoeg was om te onthouden haha), dat ik ‘nu’ moest ‘stoppen met grienen.’ Lukte dat niet meteen, kregen we billenkoek, een draai om de oren, moeten we met onze ‘kop onder de koude douche’ of een tik tegen het hoofd. Laatst raakte iets mijn oren wat mijn hoofd deed gonzen en moest ik ineens denken aan dat laatste. Mijn moeder stond altijd te gillen’ *naam vader* stop stop dit is niet goed voor de kinderen!’ Het ging absoluut niet zo ver tot blauwe plekken, maar een flinke rode hand die even op een bil bleef staan is wel eens gebeurd. Ik herinner mij wel dat de wet werd ingesteld dat ouders hun kinderen niet meer mochten slaan, en dat mijn vader het belachelijk vond (ik zat toen al op de middelbare school en dat is ongeveer wanneer dit soort taferelen niet meer nodig waren).
Let wel: ik neem het mijn vader niet kwalijk! Hij zal zelf een veel heftigere opvoeding hebben gehad. Het gebeurde absuluut niet dagelijks, meer een paar keer per jaar. Ik denk dat dit bij meer mensen van mijn leeftijd een normale gang van zaken was vroeger. Maar als ik ooit kinderen krijg hoop ik toch dat ik zonder woede (en natuurlijk zonder lichamelijke sancties) conflicten kan oplossen. Toch vraag ik mij af: hoe is dit bij jullie vroeger gegaan? En wat zouden jullie denken wat het effect van zulke gebeurtenissen is?
Één van de dingen waar ik de laatste tijd vaak aan terug moet denken is de soms gewelddadige manier van straffen van mijn vader. Ik vraag me af of en zo ja hoeveel effect dat heeft gehad op mijn karakter. Ik ben een redelijk timide en onzeker meisje. Eerder dacht ik nooit na over enige connectie met de manier van opvoeden van mijn vader, maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of er misschien een verband is.
Mijn vader is een prima vader. Hij houdt van mij (en ik hou van hem) maar is tegelijkertijd gesteld op zichzelf en heeft niet onbeperkt te geven. Dit is op zich oké. Een top band hebben we niet, maar af en toe hebben we het enorm gezellig. Meerdere keren is hij vreemdgegaan terwijl hij met mijn moeder was waarna ze na een flink vervelende scheiding uit elkaar zijn gegaan. (Hierover ben ik als pubermeisje enorm kwaad over geweest
maar het is hem inmiddels vergeven.) Een vervelende kant van mijn vader is zijn korte, soms onbestaande, lontje. Als kind kon hij woest zijn. Ik was geen lastig kind, maar kinderen doen kinderdingen en kunnen kunnen ook wel een paar keer per jaar hysterisch worden. Ik herinner mij, dat ik, of nog vaker mijn wat lastigere zusje, enorm dramatische avonden beleefde waarbij een normaal conflict uit de hand liep en mijn vader extreem woest was. Hij kwam dan met zijn gezicht heel dicht bij de mijne of bij die van mijn zusje, en schreeuwde (met consumptie, detail wat blijkbaar belangrijk genoeg was om te onthouden haha), dat ik ‘nu’ moest ‘stoppen met grienen.’ Lukte dat niet meteen, kregen we billenkoek, een draai om de oren, moeten we met onze ‘kop onder de koude douche’ of een tik tegen het hoofd. Laatst raakte iets mijn oren wat mijn hoofd deed gonzen en moest ik ineens denken aan dat laatste. Mijn moeder stond altijd te gillen’ *naam vader* stop stop dit is niet goed voor de kinderen!’ Het ging absoluut niet zo ver tot blauwe plekken, maar een flinke rode hand die even op een bil bleef staan is wel eens gebeurd. Ik herinner mij wel dat de wet werd ingesteld dat ouders hun kinderen niet meer mochten slaan, en dat mijn vader het belachelijk vond (ik zat toen al op de middelbare school en dat is ongeveer wanneer dit soort taferelen niet meer nodig waren). Let wel: ik neem het mijn vader niet kwalijk! Hij zal zelf een veel heftigere opvoeding hebben gehad. Het gebeurde absuluut niet dagelijks, meer een paar keer per jaar. Ik denk dat dit bij meer mensen van mijn leeftijd een normale gang van zaken was vroeger. Maar als ik ooit kinderen krijg hoop ik toch dat ik zonder woede (en natuurlijk zonder lichamelijke sancties) conflicten kan oplossen. Toch vraag ik mij af: hoe is dit bij jullie vroeger gegaan? En wat zouden jullie denken wat het effect van zulke gebeurtenissen is?
woensdag 27 maart 2019 om 11:27
Mijn moeder is zelf uiteraard ook mishandeld door haar ouders en van haar vader hield ze ondanks dat hij zijn kinderen elke dag sloeg maar hij hield wel van ze..
Aan haar moeder had ze een hekel, die sloeg niet zelf maar die wees in de avond aan vader aan welke kinderen vervelend waren geweest en een pak slaag moesten hebben en die was ijskoud, die heeft ze nooit aangeraakt en geknuffeld.
Aan haar moeder had ze een hekel, die sloeg niet zelf maar die wees in de avond aan vader aan welke kinderen vervelend waren geweest en een pak slaag moesten hebben en die was ijskoud, die heeft ze nooit aangeraakt en geknuffeld.
woensdag 27 maart 2019 om 11:28
auwMissMaran schreef: ↑27-03-2019 11:27Mijn moeder is zelf uiteraard ook mishandeld door haar ouders en van haar vader hield ze ondanks dat hij zijn kinderen elke dag sloeg maar hij hield wel van ze..
Aan haar moeder had ze een hekel, die sloeg niet zelf maar die wees in de avond aan vader aan welke kinderen vervelend waren geweest en een pak slaag moesten hebben en die was ijskoud, die heeft ze nooit aangeraakt en geknuffeld.
sommige mensen hadden nooit kinderen moeten krijgen he?
woensdag 27 maart 2019 om 11:30
waar zat dan de veiligheid?Teuntje3 schreef: ↑27-03-2019 11:24Ik heb nog getwijfeld of ik dit topic wel moest openen omdat ik me afvroeg of het wel nodig was dit op te rakelen. Ik ben blij dat ik het toch gedaan heb. Erkennen dat het iets was wat heel erg fout was, en officieel onder mishandeling valt, ook al vind ik dat lastig. Ik voel me er nu in ieder geval echt niet goed bij te zeggen dat ik mishandeld ben in mijn jeugd. Ik heb juist altijd gezegd dat mijn jeugd goed en stabiel is geweest. Ik identificeer me daar zelfs een beetje mee. ‘Aangenaam ik ben Teuntje en ik heb een goede en stabiele jeugd gehad.’ Ik wil niet ineens heel anders tegen mijn jeugd aan gaan kijken. Het overgrote deel was heel fijn en goed. Maar toch moet ik eens heroverwegen of het wel altijd zo stabiel en veilig was, en of deze momenten misschien wat sporen hebben achtergelaten. Misschien heeft dat wat tijd nodig
Oh en ja, aan dat schreeuwen een centimeter van mijn gezicht heb ik inderdaad eigenlijk de naarste herinnering. Ik weet ook niet meer hoe vaak dat gebeurde, wel dat het gebeurde. Ik herinner van een keer (ik denk niet dat dat de enige keer was) alle details van zijn en mijn positie aan tafel enzo
woensdag 27 maart 2019 om 11:31
woensdag 27 maart 2019 om 12:45
To, wat dapper dat je dit topic geopend hebt.Misschien help het om je in te lezen in de loyaliteit van kinderen naar hun ouders toe?
Mijn vader had ook een vreselijk kort lontje. Wij kregen geregeld billenkoek en later werd er geslagen met wat er voor handen was. Een ijzeren hondenketting was het ergst. Wat mij nog het meest pijn doet (nu nog) is het feit dat er achteraf nooit meer over gesproken werd en mijn vader nu nog veel dingen ontkent, die zijn niet gebeurd.
Het heeft mij jaren therapie gekost voordat ik überhaupt inzag dat ik in mijn jeugd mishandeld ben. Nu zit ik vooral nog met een stuk erkenning die ik nooit ga krijgen. @Roos ik vind het heel knap hoe jij je ouders blijkbaar vergeven hebt. Dat je oprecht kan zeggen ze hebben hun best gedaan.
Mijn vader had ook een vreselijk kort lontje. Wij kregen geregeld billenkoek en later werd er geslagen met wat er voor handen was. Een ijzeren hondenketting was het ergst. Wat mij nog het meest pijn doet (nu nog) is het feit dat er achteraf nooit meer over gesproken werd en mijn vader nu nog veel dingen ontkent, die zijn niet gebeurd.
Het heeft mij jaren therapie gekost voordat ik überhaupt inzag dat ik in mijn jeugd mishandeld ben. Nu zit ik vooral nog met een stuk erkenning die ik nooit ga krijgen. @Roos ik vind het heel knap hoe jij je ouders blijkbaar vergeven hebt. Dat je oprecht kan zeggen ze hebben hun best gedaan.
woensdag 27 maart 2019 om 12:55
Roepen, dat je ouders heus ook lief zijn, of het beste met je voor hadden of ze vergeven zijn ook uitvluchten om het leven niet nog moeilijker te maken
Want als je hun gedrag heel zakelijk bekijkt (niet als kind, maar als andere volwassene) ga je je ouders veroordelen.
En dan kom je op een heel moeilijk punt, bijvoorbeeld: wil ik wel contact met iemand die mij mishandelde???
Het blijven je ouders.
Want als je hun gedrag heel zakelijk bekijkt (niet als kind, maar als andere volwassene) ga je je ouders veroordelen.
En dan kom je op een heel moeilijk punt, bijvoorbeeld: wil ik wel contact met iemand die mij mishandelde???
Het blijven je ouders.
woensdag 27 maart 2019 om 13:05
Ik ben bijna 50 maar mijn ouders deden nooit zo. Natuurlijk schoot er wel eens eentje uit haar slof (mijn vader deed dat eigenlijk nooit, maar mijn moeder werd wel eens echt heel boos). Dan smeten we met de deur en stampten we op de trap.Teuntje3 schreef: ↑26-03-2019 21:34Ik schrik er een beetje van hoe abnormaal de meeste mensen dit vinden. (Alhoewel ik zulke acties absoluut veroordeel en zelf nooit zoiets bij kinderen zou doen.) Ik ben bijna bang dat ik geen juist of volledig beeld geef van de situatie, maar het gaat nu natuurlijk even over deze specifieke gebeurtenissen en die waren inderdaad gewoon even flink fout. Ook al kwam dit gelukkig verre niet in de buurt bij slaan met sleutels of riemen (aan mensen die dit mee hebben gemaakt: knuffel). Misschien zal de een er weinig aan over houden, maar kan het toch wat invloed hebben op een gevoelig kind. Ik dacht eerlijk gezegd dat af en toe zo’n actie redelijk vaak voorkwam bij mensen uit mijn leeftijdscategorie of helemaal ouder. Ik hang een beetje tussen wat iemand eerder in dit topic benoemde ‘geen probleem willen maken waar het niet is’, en er misschien toch wat aandacht aan besteden, al is het alleen maar als wat zelfontwikkeling. Bedankt voor jullie lieve reacties!
Dus nee, ik vind het gedrag van jouw vader niet normaal. Anderzijds omschrijf je jouw vader wel als een lieve vader die heel af en toe zijn zelfbeheersing verloor. Denk je dat hij open staat voor een gesprek?
woensdag 27 maart 2019 om 13:13
Overigens deed mijn ex man af en toe erg lelijk tegen de kinderen. Dat uitte zich vooral in buitenproportioneel boos worden als ze per ongeluk iets omgooien of lieten vallen. Niet in slaan, ook niet echt in schreeuwen. Niet in iets wat ik mishandeling zou noemen, maar ik vond hem wel onredelijk.
Toch zeggen ze allebei dat ze best vaak bang waren voor hem. Ze hebben hem daar overigens ook op aangesproken nadat hij weg was. Hij zei dat hij zich dat niet realiseerde maar dat hij er op zou letten.
Toch zeggen ze allebei dat ze best vaak bang waren voor hem. Ze hebben hem daar overigens ook op aangesproken nadat hij weg was. Hij zei dat hij zich dat niet realiseerde maar dat hij er op zou letten.
woensdag 27 maart 2019 om 13:15
FarFarAway schreef: ↑27-03-2019 08:49Mijn moeder had vroeger ook losse handjes. Met regelmaat kregen mijn broer en ik rake klappen, al dan niet met een pantoffel of keukenhanddoek.
Pas toen we pubers waren is het gestopt, ook doordat we beiden vaak van huis waren, echt gezellig was het nooit natuurlijk met van die hysterische buien.
Nu hebben we een redelijk goed contact en gezellige familliefeestjes en wordt er nooit over gesproken. Het wordt wat afgeschreven over de tijdsgeest van toen, ook al was ik één van de weinige met een moeder die er zo op los mepte denk ik.
Met mijn broer heb ik het er af en toe nog wel eens over en nu zien we pas dat dit viel onder mishandeling, ook al vind ik het een zwaar woord.
Uiteindelijk was mijn jeugd buiten dat vrij zorgeloos, ik kreeg alles wat ik nodig had en ook liefde.
Ik vind het erg moeilijk om te benoemen en ben bang om te ‘overdrijven’.
Maar diep vanbinnen weet ik dat het écht niet oké was...
Ja, dit dus.
Ik herken en begrijp echt iedere regel van je.
De nonchalance op feestjes/verjaardagen, en het jezelf opleggen om het vooral niet te overdrijven!
Ik merk ook dat mijn moeder zich haar omgang met ons als nostalgisch en haast grappig herinnerd. Ach ja, zo ging dat vroeger.
Terwijl ik me haar juist nog voor me zie met het schuim haast op de mond, met gif spuwende ogen, zwaaiende met een parketlat of theedoek. En echt, dat waren geen tikken maar zweepslagen. Haar woorden waren overigens vaak nog veel harder dan haar slaag.
Ik weet dat ze het nooit zal erkennen. Dus heb ik het achtwe me kunnen laten. Ik heb weinig andere keus.
woensdag 27 maart 2019 om 13:20
voor iedereen hier.Helaas is het voor mij een herkenbaar verhaal, zei het minder heftig. Ik heb ook wel tikken gehad, meestal op mijn billen. Eens per week ofzo. Altijd plotseling, als er een glas was omgegaan ofzo. Maar het bleef per keer altijd beperkt tot 1 klap, pure onmacht van mijn moeder. Maar ook schelden 'je bent gek, ik moet jouw laten testen'. Het geweld (ongelooflijk wat doet het veel pijn om dit woord te schrijven) was niet zozeer straf maar een kei- keihard signaal dat ik faalde. Mijn vader werd eigenlijk nooit zo woedend maar 'stond erbij en keek ernaar'. Beiden hadden geen idee dat ze fout bezig waren.
Ik merk dat ik altijd op mijn hoede ben. Alles moet goed gaan want anders.... Als mijn kinderen het bloed onder mijn nagels vandaan halen merk ik die stress en machteloosheid ook. Het kost me veel energie om rustig te blijven.
Ik zie het als mijn taak dit niet door te geven aan mijn kinderen. Tot nu toe lukt dat voor zover ik kan zie. Ik heb destijds wel klappen uitgedeeld aan mijn broertje,
ook als puber nog. (Zwak jochie, licht autistisch) Ik besef me nu dat ik hem nog een flinke verontschuldiging schuldig ben.Toch was/is de relatie met mijn vader en moeder op latere leeftijd goed. De mishandeling (au) is verjaard en ik heb haar vergeven gelet op de normen van toen en de opvoeding die ze zelf hebben gehad. Mijn moeder is nu overleden en ik mis haar dagelijks.
Look at the stars, look how they shine for you
And everything you do; Yeah, they were all yellow
And everything you do; Yeah, they were all yellow
woensdag 27 maart 2019 om 13:20
Mijn ouders hebben mij nooit geslagen. Maar ik heb door de harde woorden van mijn vader wel het gevoel dat dit even hard aan is gekomen als een klap (en misschien wel harder). Op latere leeftijd heb ik hem aangesproken op zijn gedrag naar mij toe toen ik jong was (ik was bijvoorbeeld een vuile hoer omdat hij mij zag praten met een jongen op het schoolplein, dat die zelfde jongen hartstikke gay was maakte niet uit). En guess what.. Die man lacht er nu om en zegt dan het is toch goed gekomen of niet? En weet je daar heeft hij gelijk in. Ja ik ben daardoor zacht en onzeker, maar ik ben óók degene waarbij veel mensen zich op hun gemak voelen om over privé dingen te praten. Ik ben ook degene die bekend staat om haar vrolijkheid en weet je die dingen van vroeger hebben me gemaakt tot wie ik ben. En mij een grote les gegeven: ik zal het beter doen met mijn toekomstige kinderen
woensdag 27 maart 2019 om 13:28
Mijn vader deed hetzelfde. Of ons bij de kin pakken en inderdaad goed toeschreeuwen hoe wij ons moesten gedragen. Maar mishandeld, zo zie ik het niet. Wel dat ik het absoluut anders had gedaan. Ik zou mijn kind ook met geen vinger aanraken.
Mijn moeder heeft me ook wel eens in mn gezicht geslagen toen ik al een puber was. Ik was ook echt een krengkind hoor. Heb dr toen terug gemept.
Alles goedgekomen met ons en we hebben een goede band als gezin.
Mijn moeder heeft me ook wel eens in mn gezicht geslagen toen ik al een puber was. Ik was ook echt een krengkind hoor. Heb dr toen terug gemept.
Alles goedgekomen met ons en we hebben een goede band als gezin.
woensdag 27 maart 2019 om 13:31
pfff.. zo heftig om al jullie verhalen te lezen..
Wat zijn veel dingen toch ontzettend herkenbaar.
@ hoii: Ik weet nog dat rond mijn 19e/20e door een mannelijke collega uit het werk thuis werd afgezet.
Ik kwam nietsvermoedend binnen en kreeg een briesende moeder op me af. "Zat je bij een vreemde vent in de auto? Slet! Heeft hij je geneukt voor die 6 kilometer? Hoer!"
Ik weet nog dat ik nauwelijks een weerwoord kon uitbrengen en alleen maar kon denken: "Mens, je bent echt ziek.. knettergek!"
Wat zijn veel dingen toch ontzettend herkenbaar.
@ hoii: Ik weet nog dat rond mijn 19e/20e door een mannelijke collega uit het werk thuis werd afgezet.
Ik kwam nietsvermoedend binnen en kreeg een briesende moeder op me af. "Zat je bij een vreemde vent in de auto? Slet! Heeft hij je geneukt voor die 6 kilometer? Hoer!"
Ik weet nog dat ik nauwelijks een weerwoord kon uitbrengen en alleen maar kon denken: "Mens, je bent echt ziek.. knettergek!"
woensdag 27 maart 2019 om 13:37
Ja, op dat moment ben je gewoon met stomheid geslagen. Zeker als het je vaak overkomt kweek je toch een afkeer tegen je ouder (lig dat is bij mij zo), maar goed elk nadeel heeft zn voordeel. Al die woorden hebben mij uiteindelijk gemaakt wie ik ben. En ze hebben mij een goed inlevingsvermogen gegeven. Ik denk wel tien keer na over wat ik zeg tegen een ander.Pindakaasjes schreef: ↑27-03-2019 13:31pfff.. zo heftig om al jullie verhalen te lezen..
Wat zijn veel dingen toch ontzettend herkenbaar.
@ hoii: Ik weet nog dat rond mijn 19e/20e door een mannelijke collega uit het werk thuis werd afgezet.
Ik kwam nietsvermoedend binnen en kreeg een briesende moeder op me af. "Zat je bij een vreemde vent in de auto? Slet! Heeft hij je geneukt voor die 6 kilometer? Hoer!"
Ik weet nog dat ik nauwelijks een weerwoord kon uitbrengen en alleen maar kon denken: "Mens, je bent echt ziek.. knettergek!"
Ik vind het heel erg als mensen als volwassene nog problemen ervaren door hun jeugd (al heeft iedereen dat wel in zekere mate). Ik denk dat als die ervaringen je belemmeren in je functioneren, het in die gevallen heel veel baat kan hebben om met een psycholoog te praten. Mijn moeder startte met gesprekken op haar 50e en ze is echt een heel ander mens (vrolijker!) geworden.
woensdag 27 maart 2019 om 13:47
Toch zou je er nu veilig thuis voor bellen, en de ouders opvoedhulp laten krijgenTeAmoKiwi schreef: ↑27-03-2019 13:28Mijn vader deed hetzelfde. Of ons bij de kin pakken en inderdaad goed toeschreeuwen hoe wij ons moesten gedragen. Maar mishandeld, zo zie ik het niet. Wel dat ik het absoluut anders had gedaan. Ik zou mijn kind ook met geen vinger aanraken.
Mijn moeder heeft me ook wel eens in mn gezicht geslagen toen ik al een puber was. Ik was ook echt een krengkind hoor. Heb dr toen terug gemept.
woensdag 27 maart 2019 om 13:50
Ik ben niet echt mishandeld (al heb ik wel eens een tik voor de billen gehad) maar mijn moeder was altijd chagarijnig. Ik heb vaak de indruk dat ze alleen maar kinderen heeft gekregen omdat het 'zo hoort'. We (mijn broer, zusje en ik) waren hele lieve rustige kinderen, maar toch waren we een blok aan haar been.
Mijn moeder heeft zelf een hele slechte jeugd gehad en vertelde ons, hoe jong we ook waren, precies hoe ze door oma (haar moeder dus) werd mishandeld en wat oma allemaal bij haar deed. Ze trouwde zsm met mijn vader om maar uit huis te kunnen gaan. Dat was geen goed huwelijk. Ze hadden vaak ruzie. Gewoon waar we bij waren
Mijn moeder heeft zelf een hele slechte jeugd gehad en vertelde ons, hoe jong we ook waren, precies hoe ze door oma (haar moeder dus) werd mishandeld en wat oma allemaal bij haar deed. Ze trouwde zsm met mijn vader om maar uit huis te kunnen gaan. Dat was geen goed huwelijk. Ze hadden vaak ruzie. Gewoon waar we bij waren
woensdag 27 maart 2019 om 14:12
woensdag 27 maart 2019 om 14:26
Ik ben ook mishandeld en 1 van de dingen die mijn vader deed, als ik moest huilen omdat hij mij voor van alles uitmaakte naar me toelopen en mij heel hard slaan en schreeuwen dat ik nu tenminste reden had om te janken, dom lelijk mormel.
Dit komt bij dit soort topics direct naar boven. De agressie en het woord mormel. Ik haat dat woord!
TO. Of het gedrag van jou van nu te maken heeft met je vader die schreeuwde op een intimiderende en agressieve manier zou best kunnen.
Of een combinatie van karakter en effect.
Of je hier wat aan moet doen? Als je er last van hebt zou ik zeggen van ja.
woensdag 27 maart 2019 om 14:31
Ik kom uit een andere cultuur maar bij ons thuis werd eigenlijk nooit geslagen. Ik heb een keer een janjoekel gehad en achteraf terecht vond ik. Mijn pa had zijn hand aan een machine opengehaald tot op het bod en zat dus helemaal in het verband. Ik had een puberbui, ik was 15 denk ik en mocht geloof ik niet naar de Friday Fish Night wat toch wel DE happening was en mijn vriendinnen wel. Nou ja die ook niet, maar we hadden onderling afgesproken met elkaar te zeggen dat de anderen wel mochten. Uiteraard mocht ik NIET. En terecht daar heb je als 15-jarige helemaal niks te zoeken en moest ik gewoon thuis blijven. Zelfs na veel gemopper a la 'ik mag ook nooit iets' ende 'jullie zijn zeker zelf nooit jong geweest', en 'iedereen mag maar ik niet' etc. etc. kon ik het gewoon schudden.
Met etenstijd was ik nog steeds in mijn 'kijk mij eens enorm volwassen zijn, ik ben 15, bijna 16.. *nou ja, over 9 maanden*' puberella modus. Toen mijn moeder had gekookt zei ik iets als 'ik vreet die troep gvd niet trut' tegen mijn moeder. Pa met zijn zere klauw..... over de tafel, recht in mijn gezicht. Pets! Ik voel hem nu nog als ik er bij na denk. Achteraf kan ik er prima om lachen. Zeker nadat ik tig Friday Fish Nights wel heb meegemaakt (dat is een vrijdags strandfeest op St. Lucia, komen veel toeristen op af vooral Amerikaanse en naïeve en dus veel lokale criminelen) begrijp ik heel goed dat ik niet mocht. Pa zat al niet lekker in zijn vel want zijn arm mocht ie niet gebruiken dus even geen inkomen en ik vond mezelf vooral heel erg belangrijk en zoooo tekort gedaan.
Ik heb er niks aan over gehouden verder maar het was ook een eenmalig iets. En gezien de omstandigheden (pa al gefrustreerd, kon mijn gezeik even niet hebben, ik een grote smoel en moe schofferend etc. etc. ) Zelfs al waren we met veel thuis was er vooral ruimte voor 'de dialoog'. Er werd niet snel gestraft met geweld of geschreeuw. Meer met huisarrest als iemand eens goed over de grens ging. Ookal kom ik uit de generatie waar het heel gewoon was om regelmatig een tik op de billen te krijgen of een disciplinaire actie stond op grensoverschrijdend gedrag.
Nou ja, no way dat ik nadien mijn moeder ooit nog voor trut heb uitgemaakt. Noch het woord gvd ooit nog eens gebruikt. Maar zelf heb ik mijn kinderen nog nooit geslagen. Hooguit misschien iets te hardhandig uit een gevaren situatie getrokken.
Met etenstijd was ik nog steeds in mijn 'kijk mij eens enorm volwassen zijn, ik ben 15, bijna 16.. *nou ja, over 9 maanden*' puberella modus. Toen mijn moeder had gekookt zei ik iets als 'ik vreet die troep gvd niet trut' tegen mijn moeder. Pa met zijn zere klauw..... over de tafel, recht in mijn gezicht. Pets! Ik voel hem nu nog als ik er bij na denk. Achteraf kan ik er prima om lachen. Zeker nadat ik tig Friday Fish Nights wel heb meegemaakt (dat is een vrijdags strandfeest op St. Lucia, komen veel toeristen op af vooral Amerikaanse en naïeve en dus veel lokale criminelen) begrijp ik heel goed dat ik niet mocht. Pa zat al niet lekker in zijn vel want zijn arm mocht ie niet gebruiken dus even geen inkomen en ik vond mezelf vooral heel erg belangrijk en zoooo tekort gedaan.
Ik heb er niks aan over gehouden verder maar het was ook een eenmalig iets. En gezien de omstandigheden (pa al gefrustreerd, kon mijn gezeik even niet hebben, ik een grote smoel en moe schofferend etc. etc. ) Zelfs al waren we met veel thuis was er vooral ruimte voor 'de dialoog'. Er werd niet snel gestraft met geweld of geschreeuw. Meer met huisarrest als iemand eens goed over de grens ging. Ookal kom ik uit de generatie waar het heel gewoon was om regelmatig een tik op de billen te krijgen of een disciplinaire actie stond op grensoverschrijdend gedrag.
Nou ja, no way dat ik nadien mijn moeder ooit nog voor trut heb uitgemaakt. Noch het woord gvd ooit nog eens gebruikt. Maar zelf heb ik mijn kinderen nog nooit geslagen. Hooguit misschien iets te hardhandig uit een gevaren situatie getrokken.
woensdag 27 maart 2019 om 14:46
Ik weet dat dat indertijd voor mij een eyeopener was, dat iemand zei dat dat niet normaal was wat er gebeurd was. Voor jezelf is het een soort van gewoon omdat je er midden in zit. En natuurlijk zijn je gevoelens ambivalent, want ouders zijn vaak niet alleen maar slecht.Teuntje3 schreef: ↑26-03-2019 21:34Ik schrik er een beetje van hoe abnormaal de meeste mensen dit vinden. (Alhoewel ik zulke acties absoluut veroordeel en zelf nooit zoiets bij kinderen zou doen.) Ik ben bijna bang dat ik geen juist of volledig beeld geef van de situatie, maar het gaat nu natuurlijk even over deze specifieke gebeurtenissen en die waren inderdaad gewoon even flink fout. Ook al kwam dit gelukkig verre niet in de buurt bij slaan met sleutels of riemen (aan mensen die dit mee hebben gemaakt: knuffel). Misschien zal de een er weinig aan over houden, maar kan het toch wat invloed hebben op een gevoelig kind. Ik dacht eerlijk gezegd dat af en toe zo’n actie redelijk vaak voorkwam bij mensen uit mijn leeftijdscategorie of helemaal ouder. Ik hang een beetje tussen wat iemand eerder in dit topic benoemde ‘geen probleem willen maken waar het niet is’, en er misschien toch wat aandacht aan besteden, al is het alleen maar als wat zelfontwikkeling. Bedankt voor jullie lieve reacties!
woensdag 27 maart 2019 om 15:21
Natuurlijk kan ik het me voorstellen, dat iemand niet anders denkt te kunnen. Maar dat verandert niet mijn mening, dat het niet goed is te praten om als volwassene geweld jegens kinderen te gebruiken. Niet anders geleerd, niet geestelijk capabel, allemaal prima. Maar blijft daarom een teken van onmacht en zwakte.
woensdag 27 maart 2019 om 15:27
Klopt helemaal. Alleen nu begrijp ik het echt wel, ik heb ze echt het bloed onder de nagels vandaan gehaald. Maar in deze tijd is dat niet meer denkbaar. Ik weet ook echt zeker dat mijn ouders dit never nooit bij mijn kinderen zouden doen. DIe zouden ze echt op handen dragen.
woensdag 27 maart 2019 om 15:50
Wauw... Dit topic komt binnen als een mokerslag. Ik ben ongeveer dezelfde leeftijd als jij TO, en heb een vergelijkbare jeugd gehad; ouders die heus wel wat fouten hebben gemaakt, maar over het algemeen een fijne, stabiele jeugd. Dat vond ik écht, tot ik dit topic las... Ik schrik van alle reacties hier. Wat een raakvlakken, en ineens besef ik me dat ook ik 'mishandeld' ben (aanhalingstekens omdat mishandeling toch echt nog te zwaar voelt...). En dat terwijl ik met mensen werk die zelf mishandeld zijn in hun jeugd. Misschien dat ik het daarom niet herkende; mijn cliënten zijn vaak stelselmatig mishandeld, inclusief botbreuken en ernstige vernederingen. Dat heb ik nooit zo heftig meegemaakt, en dus schaarde ik mijn eigen jeugd altijd onder 'fijn en stabiel'. Ik heb immers ouders die wél van me houden en me altijd alles hebben gegeven (zowel materialistisch als aan liefde), in tegenstelling tot mijn cliënten.
Ik heb af en toe wat klappen gehad, voornamelijk op mijn billen toen ik jonger was of werd af en toe wat hardhandig vastgepakt omdat ik niet naar m'n kamer toe wilde en m'n ouders me beu waren. Maar eigenlijk heeft dat niet eens zo'n indruk gemaakt. Wat me vooral is bijgebleven is de constante dreiging. Mijn vader heeft nooit kinderen gewild en had een bijzonder kort lontje; ieder klein foutje kon voor een enorme ontploffing zorgen, waarbij hij flink tegen me schreeuwde (schold me nooit uit, maar werd vooral boos om de situatie) en ik kon de woede in zijn ogen zien. Vooral dat laatste is me bijgebleven: die enorme woede, waardoor het voelde alsof ik gefaald had en nooit goed genoeg was.
Ik was een lief en rustig kind, haalde nauwelijks kattekwaad uit en deed goed m'n best op school. Dat kreeg ik van hem echter nooit te horen. Wat ik vooral wel kreeg te horen, was als ik iets (in zijn ogen) fout had gedaan. Dat was niet altijd van tevoren te voorspellen, want hij is een man van principes; ik zag dan niks fouts, maar als het niet strookte met zijn principe, kreeg ik de wind van voren. Mijn moeder zei weleens dat hij niet zo moest schreeuwen of dat hij rustiger moest doen, maar dat had geen invloed. Echt beschermen deed ze me ook niet. Ik denk dat zij ook een beetje bang voor hem is als hij zo boos is. Toen ik een jaar of 10 was kreeg ik zelfs hyperventilatie-aanvallen als hij zo woedend werd, van de paniek die ik dan voelde... Vanaf dat moment kwam mijn moeder iets meer voor me op. M'n vader raakte er vooral geïrriteerd van, vond het aanstellerij, maar liet me dan wel met rust en liep woedend weg.
Als puber was ik niet meer zo bang voor hem en begon ik meer in te zien dat het zijn probleem was dat hij op die momenten geen enkele inhibitie heeft, maar het blijft een naar gevoel als je vader zo ontzettend kwaad op je is, terwijl je nauwelijks iets fout doet. Inmiddels is hij minder gestrest en zit beter in zijn vel (andere baan). Bovendien vindt hij volwassenen 'leuker' dan kinderen. Hij zegt me nu regelmatig dat hij trots op me is en toont interesse in mijn leven, wat hij vroeger nooit deed. Ik hou van hem, hij is mijn vader, maar hecht zullen we nooit worden. Als ik iets wil vertellen, bel of app ik altijd mijn moeder. Weekendjes weg of uitjes doe ik meestal ook alleen met mijn moeder (of hooguit met z'n drieeën). Er is nauwelijks iets wat ons verbind, behalve de bloedband. Soms voel ik me daar wel schuldig over, want ik zie dat hij het (nu) probeert en vind het dan zielig voor mijn vader dat we niet zo'n band hebben zoals ik met mijn moeder wel heb. Ik weet wel dat hij dat zelf heeft veroorzaakt, maar dat schuldgevoel blijft. Nu realiseer ik me dat dat het loyaliteitsconflict is.
Ik weet niet zo goed wat ik nu met deze 'openbaring' moet... Het is een klap om dit opeens te beseffen, hoewel het me wel veel duidelijkheid geeft over mezelf (nooit goed genoeg voelen, geen fouten durven maken, onzekerheid, terughoudend, anderen niet snel vertrouwen, etc.). Het is echter wel pijnlijk om in te zien dat de man van wie je houdt je zo'n pijn heeft gedaan. En net als bij de meesten hier, bestond mijn jeugd niet alleen maar uit bovenstaande. Ik heb ook echt wel hele leuke momenten gehad met mijn vader en ik weet dat hij wel van mij houdt. Ik heb wel liefde gekend en heel veel steun van mijn ouders gekregen gedurende mijn leven. Het voelt nu een beetje, door dit onder ogen te komen, dat alle goede dingen teniet gedaan zijn...
Ik heb af en toe wat klappen gehad, voornamelijk op mijn billen toen ik jonger was of werd af en toe wat hardhandig vastgepakt omdat ik niet naar m'n kamer toe wilde en m'n ouders me beu waren. Maar eigenlijk heeft dat niet eens zo'n indruk gemaakt. Wat me vooral is bijgebleven is de constante dreiging. Mijn vader heeft nooit kinderen gewild en had een bijzonder kort lontje; ieder klein foutje kon voor een enorme ontploffing zorgen, waarbij hij flink tegen me schreeuwde (schold me nooit uit, maar werd vooral boos om de situatie) en ik kon de woede in zijn ogen zien. Vooral dat laatste is me bijgebleven: die enorme woede, waardoor het voelde alsof ik gefaald had en nooit goed genoeg was.
Ik was een lief en rustig kind, haalde nauwelijks kattekwaad uit en deed goed m'n best op school. Dat kreeg ik van hem echter nooit te horen. Wat ik vooral wel kreeg te horen, was als ik iets (in zijn ogen) fout had gedaan. Dat was niet altijd van tevoren te voorspellen, want hij is een man van principes; ik zag dan niks fouts, maar als het niet strookte met zijn principe, kreeg ik de wind van voren. Mijn moeder zei weleens dat hij niet zo moest schreeuwen of dat hij rustiger moest doen, maar dat had geen invloed. Echt beschermen deed ze me ook niet. Ik denk dat zij ook een beetje bang voor hem is als hij zo boos is. Toen ik een jaar of 10 was kreeg ik zelfs hyperventilatie-aanvallen als hij zo woedend werd, van de paniek die ik dan voelde... Vanaf dat moment kwam mijn moeder iets meer voor me op. M'n vader raakte er vooral geïrriteerd van, vond het aanstellerij, maar liet me dan wel met rust en liep woedend weg.
Als puber was ik niet meer zo bang voor hem en begon ik meer in te zien dat het zijn probleem was dat hij op die momenten geen enkele inhibitie heeft, maar het blijft een naar gevoel als je vader zo ontzettend kwaad op je is, terwijl je nauwelijks iets fout doet. Inmiddels is hij minder gestrest en zit beter in zijn vel (andere baan). Bovendien vindt hij volwassenen 'leuker' dan kinderen. Hij zegt me nu regelmatig dat hij trots op me is en toont interesse in mijn leven, wat hij vroeger nooit deed. Ik hou van hem, hij is mijn vader, maar hecht zullen we nooit worden. Als ik iets wil vertellen, bel of app ik altijd mijn moeder. Weekendjes weg of uitjes doe ik meestal ook alleen met mijn moeder (of hooguit met z'n drieeën). Er is nauwelijks iets wat ons verbind, behalve de bloedband. Soms voel ik me daar wel schuldig over, want ik zie dat hij het (nu) probeert en vind het dan zielig voor mijn vader dat we niet zo'n band hebben zoals ik met mijn moeder wel heb. Ik weet wel dat hij dat zelf heeft veroorzaakt, maar dat schuldgevoel blijft. Nu realiseer ik me dat dat het loyaliteitsconflict is.
Ik weet niet zo goed wat ik nu met deze 'openbaring' moet... Het is een klap om dit opeens te beseffen, hoewel het me wel veel duidelijkheid geeft over mezelf (nooit goed genoeg voelen, geen fouten durven maken, onzekerheid, terughoudend, anderen niet snel vertrouwen, etc.). Het is echter wel pijnlijk om in te zien dat de man van wie je houdt je zo'n pijn heeft gedaan. En net als bij de meesten hier, bestond mijn jeugd niet alleen maar uit bovenstaande. Ik heb ook echt wel hele leuke momenten gehad met mijn vader en ik weet dat hij wel van mij houdt. Ik heb wel liefde gekend en heel veel steun van mijn ouders gekregen gedurende mijn leven. Het voelt nu een beetje, door dit onder ogen te komen, dat alle goede dingen teniet gedaan zijn...
woensdag 27 maart 2019 om 15:59
Zo ben ik ook opgevoed. Onder het motto; Wie niet horen wil moet maar voelen.
Het kwam niet vaak voor, maar een paar keer per jaar kreeg ik wel een goed pak slaag op de billen. Van diegene die mij nog bijstaan kan ik wel herrinneren dat ik het toen soms ook echt wel te bont heb gemaakt.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
woensdag 27 maart 2019 om 17:35
Dat rechtvaardig het slaan echt niet hoorjaw schreef: ↑27-03-2019 15:59Zo ben ik ook opgevoed. Onder het motto; Wie niet horen wil moet maar voelen.
Het kwam niet vaak voor, maar een paar keer per jaar kreeg ik wel een goed pak slaag op de billen. Van diegene die mij nog bijstaan kan ik wel herrinneren dat ik het toen soms ook echt wel te bont heb gemaakt.
Mijn tante zegt ook altijd ja je moeder kreeg de meeste klappen maar die was ook gewoon het vervelendst.
Ouders mogen kinderen niet slaan.
