Geweldadig straffen

Ik heb een prima opvoeding gehad vind ik zelf. Maar hoe ouder ik word, hoe vaker ik denk ‘dat hadden mijn ouders niet zo moeten doen’. Ik ben nu 23, en im begrijp dat de gangbare manier van opvoeden constant verandert. Maar dat doet niet af aan het feit dat sommige gebeurtenissen weldegelijk fout waren.

Één van de dingen waar ik de laatste tijd vaak aan terug moet denken is de soms gewelddadige manier van straffen van mijn vader. Ik vraag me af of en zo ja hoeveel effect dat heeft gehad op mijn karakter. Ik ben een redelijk timide en onzeker meisje. Eerder dacht ik nooit na over enige connectie met de manier van opvoeden van mijn vader, maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of er misschien een verband is.

Mijn vader is een prima vader. Hij houdt van mij (en ik hou van hem) maar is tegelijkertijd gesteld op zichzelf en heeft niet onbeperkt te geven. Dit is op zich oké. Een top band hebben we niet, maar af en toe hebben we het enorm gezellig. Meerdere keren is hij vreemdgegaan terwijl hij met mijn moeder was waarna ze na een flink vervelende scheiding uit elkaar zijn gegaan. (Hierover ben ik als pubermeisje enorm kwaad over geweest maar het is hem inmiddels vergeven.) Een vervelende kant van mijn vader is zijn korte, soms onbestaande, lontje. Als kind kon hij woest zijn. Ik was geen lastig kind, maar kinderen doen kinderdingen en kunnen kunnen ook wel een paar keer per jaar hysterisch worden. Ik herinner mij, dat ik, of nog vaker mijn wat lastigere zusje, enorm dramatische avonden beleefde waarbij een normaal conflict uit de hand liep en mijn vader extreem woest was. Hij kwam dan met zijn gezicht heel dicht bij de mijne of bij die van mijn zusje, en schreeuwde (met consumptie, detail wat blijkbaar belangrijk genoeg was om te onthouden haha), dat ik ‘nu’ moest ‘stoppen met grienen.’ Lukte dat niet meteen, kregen we billenkoek, een draai om de oren, moeten we met onze ‘kop onder de koude douche’ of een tik tegen het hoofd. Laatst raakte iets mijn oren wat mijn hoofd deed gonzen en moest ik ineens denken aan dat laatste. Mijn moeder stond altijd te gillen’ *naam vader* stop stop dit is niet goed voor de kinderen!’ Het ging absoluut niet zo ver tot blauwe plekken, maar een flinke rode hand die even op een bil bleef staan is wel eens gebeurd. Ik herinner mij wel dat de wet werd ingesteld dat ouders hun kinderen niet meer mochten slaan, en dat mijn vader het belachelijk vond (ik zat toen al op de middelbare school en dat is ongeveer wanneer dit soort taferelen niet meer nodig waren).

Let wel: ik neem het mijn vader niet kwalijk! Hij zal zelf een veel heftigere opvoeding hebben gehad. Het gebeurde absuluut niet dagelijks, meer een paar keer per jaar. Ik denk dat dit bij meer mensen van mijn leeftijd een normale gang van zaken was vroeger. Maar als ik ooit kinderen krijg hoop ik toch dat ik zonder woede (en natuurlijk zonder lichamelijke sancties) conflicten kan oplossen. Toch vraag ik mij af: hoe is dit bij jullie vroeger gegaan? En wat zouden jullie denken wat het effect van zulke gebeurtenissen is?

Ik heb even een paar dagen niet gereageerd omdat ik het te lastig vond. Dit topic heeft me wat in de war gebracht. Ik denk eigenlijk vooral: al deze mensen hebben 100% gelijk over dat je kinderen slaan (ook al is het niet hard en niet vaak) fout is, maar of ik heb geen goed beeld gegeven, of deze mensen hebben een compleet verkeerd beeld doordat ze verder geen idee hebben van hoe mijn opvoeding was, ook al zeg ik dat dat verder goed was. (Mijn vader was een trotse liefhebbende vader, en absoluut geen alcoholist oid.) Al las ik net juist een onderzoek waaruit bleek dat kinderen die warme van hun ouder voelden, en wel eens een tik kregen van dezelfde ouder, het psychisch juist zwaarder hadden.

De twee vragen waar ik op uit kom zijn: is deze woede die een paar keer per jaar te ver ging bij mijn vader, en het geven van een corrigerende tik een paar keer per jaar kindermishandeling? Officieel wel, maar misschien is dit ook zo dat het op deze manier eenvoudiger is om mensen terecht laten staan die hun kind echt heel ernstig stelselmatig hebben mishandeld. En, wat zou het effect daarvan kunnen zijn op mijzelf? Op beide vragen weet ik geen antwoord.

Nu ben ik op een punt in mijn leven waarbij het belangrijk is om mijn situatie, lichamelijk en psychisch, zo optimaal mogelijk te krijgen. (Ik ga hier liever niet op in omdat mijn verhaal dan misschien te herkenbaar is.) Daarom moet ik ook even van mezelf achterom naar deze gebeurtenissen kijken

O, en wat ik nog wilde zeggen: iedereen die hierop gecomment heeft: bedankt! Het is enorm waardevol om hier een goed beeld van te krijgen. Voor degene die net zo schrok als ik: ik voel precies hetzelfde! Hoe is het nu met je? Sterkte