Postuum bedrogen...

Ik heb lang geaarzeld om dit bericht op dit forum te plaatsen. Heb vorig jaar een account aangemaakt en nu plaats ik eindelijk dit bericht omdat ik er zelf niet meer uit kom.

Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.

Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.

Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.

Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.

Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!

En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!

Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!

Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.

Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?

Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!

Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?



Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)

Billy_Mean schreef: ↑

05-04-2019 18:27

Heftig verhaal TO.
Klinkt mij helemaal niet als een fijne man, Hans, na de dingen die ik lees. Ik snap daarom ook echt wel goed dat je kinderen zich zo verraden hebben gevoeld.
Maar voor jou vind ik het echt rot, dat je je nu zo voelt.

eel even heb ik getwijfeld aan dit verhaal. Je schrijft best heel hip voor een 70 plusser maar dat is wellicht eerder een compliment.

Sterkte !

Hahaha, wat een leuke reactie. Dankje!

iching schreef: ↑

06-04-2019 08:07

Beetje late reactie wellicht, maar ik heb een soortgelijke ervaring alleen dan vanuit de andere kant gezien. Ik ben 6 jaar geleden gescheiden en mijn ex stuurt mij ook nog smsjes rond verjaardagen en oud en nieuw. Precies wat jij zegt: ook om 5 over 12 als hij net zijn vriendin gekust heeft. Een maand geleden kreeg ik nog een gebroken hartje rond de verjaardag van onze zoon en daarna de bekentenis dat hij nog steeds van me hield en me heel erg miste. Ik kap dat dan ook meteen af altijd. Ex is inmiddels met zijn derde relatie bezig, dus niet helemaal vergelijkbaar met wat er bij jou is gebeurd, want jullie hadden een stabiele en langdurige relatie. Geloof me, als jij het zo hebt ervaren, zal hij het zo ook hebben ervaren. Dat soort dingen kan je even faken, maar niet voor lang. De relatie die jullie hadden, was gewoon goed. Maar hij had nooit gewild dat zijn vorige relatie uit was gegaan en daar zit blijkbaar nog wat oud zeer. Hij heeft echter moeten accepteren dat dat de situatie was en is verder gegaan met zijn leven en bij jou terecht gekomen. Ik ben ervan overtuigd dat dingen naast elkaar kunnen bestaan. Ik heb ook een nieuwe relatie, maar had het liefst met mijn ex verder gegaan, alleen kon dat niet vanwege redenen. Mijn huidige vriend weet dat ook en vind dat geen punt. En dat is het verschil natuurlijk tussen jij en mij: jij wist het niet en Hans loog daar over. Ik zou daarom vooral teleurgesteld zijn in de leugen, dat hij jou verzekerde dat jij zijn grote liefde was en niet zij. Aan de andere kant: is dat ook niet logisch? Ik denk dat hij het voor zichzelf ook niet wilde toegeven hoe de situatie werkelijk in elkaar stak, dus waarschijnlijk loog hij ook tegen zichzelf en ging dat luikje open en kwam dat verstopte verlangen alleen naar boven op speciale momenten. Verder leefde hij gewoon door, zonder naar haar terug te willen. Het betekent dus niet dat jullie relatie niks voorstelde of dat het gebaseerd was op een leugen. Als mens zitten wij complexer in elkaar dan dat en hoeft het 1 het ander niet uit te sluiten. Dingen kunnen gewoon samen lopen naast elkaar, zonder dat het meteen betekent dat het ander dan beter is of slecht. Ik begrijp echter wel dat het zo voor je voelt, maar vanuit de ontvangende persoon gezien, kan ik dus oprecht zeggen dat mijn ex echt heel veel houdt van zijn vriendin en ook van de vriendin hiervoor. Alleen gaat af en toe dat luikje open, waardoor er wat gevoelens ontsnappen, die hij ook meteen weer terug stopt, omdat hij weet dat het niet realistisch is.

Lastig verhaal hè? Ik wil heel graag geloven in zijn oprechtheid, maar het blijft vreten en ik kan het hem niet meer vragen. Dankjewel voor het delen van jouw verhaal, nu eens van de andere kant. De ex van Hans is een prima vrouw, zij kon het verder ook niet helpen, net als jij. Ik voel me ook intussen wel rustiger. Net alsof het delen van je sores het allemaal wat draaglijker maakt...

boerinnetje-van-buuten schreef: ↑

06-04-2019 17:34

Fijn dat je je hier gesteund voelt.

mammezel schreef: ↑

06-04-2019 12:10

Ferme hart onder de riem iching! Ik hoop dat Frutti er iets aan heeft.

TO, misschien moet je alles nog een beetje op je laten inwerken, maar heb je al een idee wat je in de toekomst gaat doen? Toch met je zus of kinderen spreken over wat er echt was? Hulpverlener? Heeft dit topic je zelf inzichten gegeven waardoor je het zelf verder aankan? Ik vraag me af in welke zin je nu 'verder' staat dan voordien.

Ik wens je een vredevol weekend toe, trouwens alle anderen ook!

mammezel (met de klemtoon op -zel)

Dankje, ik voel me een stuk rustiger. Heb nog steeds niks verteld aan de mensen om me heen. Is misschien ook niet meer nodig. Het delen van dat wat me opvreet geeft enorm veel opluchting.

SjakS schreef: ↑

06-04-2019 08:35

Ik weet niet hoe het bij to ging. Maar bij ons zat die man er steeds tussen. Je hoorde hem praten ipv moeder. Of ineens afspraak afzeggen. Want hij wou wat doen.

Ging dat bij jou ook zo to? Paste je je erg aan Hans aan of veranderde je erg toen je bij hem kwam?

Hij was erg dominant en bepaalde alles, maar erg lief voor mij. En ja, ik leunde erg op hem terwijl ik met mijn ex altijd het voortouw moest nemen.

Billy_Mean schreef: ↑

05-04-2019 18:35

Geen fijne man klinkt misschien niet zo aardig TO. Wat ik bedoel, is dat ik denk dat Hans veel podium heeft ingenomen door zijn aanwezigheid. Podium dat er eigenlijk had moeten zijn voor je kinderen en je gezin.

Dat is zeker waar, maar dat zag ik pas veel later...