Postuum bedrogen...

Ik heb lang geaarzeld om dit bericht op dit forum te plaatsen. Heb vorig jaar een account aangemaakt en nu plaats ik eindelijk dit bericht omdat ik er zelf niet meer uit kom.

Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.

Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.

Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.

Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.

Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!

En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!

Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!

Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.

Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?

Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!

Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?



Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)

Dogcrazy schreef: ↑

03-04-2019 20:58

Tuttifrutti, ik vraag me wel vanaf t begin af of je het verhaal niet te herkenbaar hebt beschreven. Scheiding, Hans, leeftijden, zijn ziekte, je koosnaam etc....

Ik hoop van niet... mijn koosnaam kende niemand, alleen hij en ik...

mimsey schreef: ↑

03-04-2019 22:39

Hey Tutti,

Allereerst een disclaimer, ik heb niet alle berichtjes gelezen. Me bad. Misschien heb je nu dus een zoveelste reactie van hetzelfde, sorry daarvoor.

Maar damn, wat is dit zwaar, hè.
Rouwen, keihard rouwen, en dan ook nog zoiets moeten verwerken. In je eentje. Je zou van minder toch al compleet gek draaien.

Van vreemdgaan heb ik geen idee. Van rouwen helaas wel. En ook van ontzettende boosheid tijdens rouwen.
Inmiddels 11 jaar geleden (pfieuw, wat een tijd) overleed mijn Hero. Mijn held. Mijn liefde. Mijn wijsheid. Mijn maatje. Mijn sparringspartner. Mijn alles. Mijn verdriet lag als een dikke laag taai pek om mijn hart. De eerste weken overleefde ik als een drenkeling in ijskoud water, happend naar adem.
Ik moest verhuizen. Zijn spullen in een doos stoppen. Ons oude huis ontmantelen. Ik liet mijn handen door zijn spullen glijden. Las brieven en gedichten. En dagboeken. Alles voor een teken van leven, voor bewijzen van zijn bestaan. Maar ja, dan lees je ook dingen die je niet had willen lezen, die ook niet bedoeld waren voor mij om te lezen. Schokkende dingen. Dingen die mijn vertrouwen in Hero lieten wankelen.
Had hij nog geleefd, dan hadden we daar ruzie over gemaakt. Had hij geschreeuwd dat ik van zijn spullen af moest blijven en had ik hysterisch met deuren gesmeten. Ofzo. En daarna waren we gekalmeerd, en hadden we het vast uitgepraat. Had hij alles uitgelegd, me in zijn sterke armen genomen en me in mijn oor gefluisterd dat hij fouten had gemaakt maar dat ik het licht in zijn bestaan was. We zouden zoenen, en ik zou uiteindelijk vergeten. Of in ieder geval vergeven.
Maar ja... dat ging dus niet. En daar werd ik dus ook weer boos over. Woedend, dat hij het niet goed kon maken en dat ik het dus alleen moest verwerken. Nóg iets moest verwerken. Iets wat hij mij wederom aandeed. Zijn schuld! En ik moest ermee dealen.
Ik ben denk ik wel een jaar zo boos geweest. Verdrietig, maar ook zo boos. Boos was een “veiligere” emotie dan verdriet, minder neerwaarts slurpend. Maar tegelijkertijd zo eenzaam en verloren. Ik wist me met mijzelf geen raad. Wilde ook niemand in vertrouwen nemen, omdat ik Hero, die zich niet kon verdedigen, niet af wilde vallen. Het was wel de liefde van mijn leven, hoe kon ik hem zwart maken achter zijn dode rug om?
Pas na een jaar ongeveer gleed de woede langzaam van mij af. Kon ik Hero weer zien als de fantastische, echt zeldzaam goede man die hij was. Kon ik onze relatie weer zien als hij was, echt en zo verdomd oprecht. Ik maakte me druk om dingen die wel een ruzie waard waren geweest bij leven, maar niet meer dan dat. Het was geen bom onder wat wij hadden, maar omdat Hero mij dat niet uit kon leggen moest ik die overtuiging binnen mijzelf zoeken. Een overtuiging terwijl mijn wereld uit scherven bestond, dat had tijd nodig.

Langzaam, heel langzaam, heelde ik. Mijn boosheid was een manier geweest om met mijn verdriet om te gaan. Om niet ten onder te gaan aan de rouw, hoe eenzaam ik mij mede door mijn boosheid ook voelde.

Hero is mijn Hero. Mijn Liefde. Hij was niet foutloos.
Jouw vent was dat ook niet. Hij deed dingen die niet netjes waren. En het is ongelooflijk hard dat hij zijn daden niet aan jou uit kan leggen. Dat jij de kans niet hebt gekregen hem bij leven te vergeven.

Maar dat maakt dat wat er tussen jullie was niet onecht. Er waren dingen die jij niet wist. Dat is helaas is veel relaties zo. Zelfs in de aller-, allerbeste. Alleen moet jij het nu in jouw eentje goedmaken tussen jullie allebei. En dat is een kloteklus, sorry dat ik het zo zeg. Maar alles valt of staat met geloven in wat jullie hadden. Je hebt ooit in volle overtuiging voor hem gekozen, en jouw hart zei jou dat het goed was. Nu ligt jouw hart in gruzelementen en zegt het even niets meer. Vertrouw dan op jouw herinneringen. De mooie. Die goeie. De fijne. Die gaan je verder helpen. Daar zitten jouw antwoorden, want meer dan die zul je niet krijgen.

Het is een heidens karwei. Maar je komt er doorheen. De boosheid gaat over. Zelfs de bittere nasmaak gaat uiteindelijk over. Misschien blijft er een rauw randje, net als bij het ergste verdriet. Een pijnlijke plek waar je met jouw vingers vanaf moet blijven want als je erop drukt doet het zeer. Maar daar valt prima mee te leven. En dat is het wrange. Je moet ermee leven. Jij wel. Omdat hij het, oh afschuwelijkheid, niet meer doet....

Goh Mimsey, dit raakt me midden in mijn hart! Jij bent een stuk verder dan ik. Good for you! Jij verwoordt het helemaal zoals het is. Heb jij dit zelf kunnen doen of met hulp? Bedankt dat je dit met mij wilde delen. Met ons allemaal. Misschien lezen er mensen mee die net als ik strijden met dit soort gevoelens, situaties, verdriet, machteloosheid, maar niet kunnen of willen reageren. Rauw is het woord wat jij gebruikt. Puur is het woord wat ik aan jouw reactie hecht. Nogmaals dank! X

Lieve allemaal,

Het is laat, ik ben moe maar wil graag reageren op jullie reacties. Dat ga ik morgen doen.

Ik ben erg blij dat ik mijn verhaal aan jullie heb verteld, blij ook vooral met jullie reacties, voel me een stuk minder alleen.

Welterusten en tot morgen en erg bedankt!

xxx
Tuttifrutti

samarinde schreef: ↑

03-04-2019 21:45

Jeetje Tuttifrutti, wat een ingewikkelde situatie. Ik begrijp je gevoel van vernedering, je schaamte, en ook de verwarring over jullie gezamenlijke leven: was het dan allemaal wel écht?

Je vraagt ergens in dit topic of er dan niemand is die ook zoiets heeft meegemaakt. Nee, ik heb deze vorm van postuum bedrog gelukkig nooit meegemaakt, maar misschien heb je iets aan het verhaal van mijn ouders. Zij zijn ook gescheiden toen wij, hun kinderen, al studeerden en zelfstandig waren, omdat mijn vader een minnares had. Toen mijn moeder dit ontdekte, na ruim 40 jaar huwelijk, stelde mijn vader voor om een soort regeling te treffen, waarbij hij drie dagen per week bij zijn minnares zou zijn, en vier dagen bij mijn moeder.

Dat was mijn moeders eer te na, ze heeft de scheiding aangevraagd en is alleen gaan wonen. Ze was diep, diep verdrietig. Enorm verbitterd. Zó vernederd, echt tot op het bot, dat ze over niets anders kon praten. Mijn vader, intussen, had doorlopend ruzie met zijn minnares en in zijn eentje at hij 's avonds afhaalpizza's (met de dozen was zijn hele appartement bezaaid). Kortom: een tragische situatie.

Mijn moeder werd anderhalf jaar na de scheiding terminaal ziek en had nog 6 maanden te leven. Ze had zo'n spijt van haar verbittering, en van de kostbare tijd die ze had verspild aan woede en wrok; ze sloeg als een blad aan de boom om, vergaf (of vergat) mijn vader en heeft nog 6 gelukkige maanden gehad.

Achteraf denk ik dat het ontzettend zonde is dat mijn ouders zo snel zijn gescheiden. Ja, mijn vader had een minnares. En ja, hij hield nog steeds veel van mijn moeder. Maar na 40 jaar huwelijk is de spanning er wel een beetje vanaf, zeg maar. Dan lijkt zo'n jonge bewonderaarster die jou op handen draagt natuurlijk nét even iets aantrekkelijker. Totdat blijkt dat ze toch best wel jong is, en niet zo slim, en bovendien een geldwolf.

Het was een fantasie. Een opwindende vlucht uit het leven van alledag, maar met de realiteit had het niks te maken. Helaas heeft mijn vader zijn fantasie nagejaagd. Jouw man heeft het bij een fantasie gelaten. Ik denk dat jouw man haar een beetje idealiseerde omdat zij hem had verlaten - dat doet ook iets met je eergevoel, dat is ook een vernedering. Dat hij die fantasie had, hoeft helemaal niet te betekenen dat hij niet van jou hield; het hoeft zelfs niet te betekenen dat hij van haar hield. Het betekent volgens mij alleen dat hij een fantasie had, en dat mag. Een beetje mijmeren over wat had kunnen zijn... als zij een andere vrouw was geweest (die wel bij hem had gepast, en die wel bij hem was gebleven...), echt, dat staat los van zijn liefde voor jou.

En dat hij haar met Oud & Nieuw meteen sms-te, is gezien het moment niet zo vreemd: op zo'n avond denk je terug aan het verleden, aan waar je nu staat, aan dromen die verloren zijn gegaan en die nog in vervulling kunnen gaan, en daarbij dook zij ook op in zijn gedachten. Als fantasie. Want hij was 20 jaar samen met jou, en kennelijk was hij slim genoeg om te beseffen dat hij zijn geluk niet op het spel moest zetten voor een droombeeld.

De tip die ik mijn moeder destijds heb gegeven om een beetje in het reine te komen met haar gevoelens, was om een dagboek bij te houden. Ze heeft alles opgeschreven en de dagboeken (3 stuks, uiteindelijk!) aan mij nagelaten. Ik heb ze nooit gelezen. Ik denk dat dit soort dingen te privé zijn, en dat jij er dus ook beter over kunt schrijven dan praten met anderen. Dit is zo pijnlijk, daar kun je alleen zélf een antwoord op formuleren. En misschien helpt het, lucht het op, ga je uiteindelijk inzien dat bij een mooie liefde soms ook geheimen horen.

Samarinde, dankjewel voor het delen van dit verhaal over je ouders. Verdriet en berusting komen in vele vormen, maar als het je overkomt dan denk je altijd dat je de enige in de wereld bent. Bij jullie werd het probleem opengegooid en dat helpt altijd. Zeker met een dochter als jij, met een verstandige blik en zo begripvol naar alle partijen. Ik ben nog niet zover dat ik dat kan doen. Daarvoor is er aan het begin van onze relatie teveel gebeurd en gezegd door iedereen om mij heen en ben ik nu achteraf erg aan het twijfelen aan de oprechtheid van Hans in onze relatie. Ik zal de bijkomende reden later in een post met jullie delen. Ben vandaag oppasoma en heb mijn handen vol aan die kleine jongen! Twee jaar is hij en hij heeft energie voor 10! Bedankt voor je openhartige reactie! X

Even een toelichting op vragen als waarom mijn naasten hem niet mochten en Babette2017 vraagt zich ook af of het wel echte liefde was. Daar zit nu precies mijn angeltje en dat heb ik nog niet met jullie gedeeld;

Mijn familie en vrienden moesten hem niet. Mijn kinderen hebben hem een paar keer ontmoet en vonden hem erg irritant. Mijn vader, die helaas vlak na het begin van onze relatie overleden is en wiens steun en goede raad ik erg heb gemist, noemde hem ''erg aanwezig". En dat was hij ook.

Mijn ex man was van gemiddelde lengte, toen we nog getrouwd waren een beetje te dik, niet erg knap en zijn kleding vond hij niet belangrijk. En dan heb je Hans; een knappe, lange, atletisch gebouwde man. Erg zeker van zichzelf. De dames op de golfclub waren zeer van hem gecharmeerd en dat vond hij prachtig! Een goede baan en een eigenschap die hem erg aantrekkelijk maakte; hij kon goed luisteren. Zo werd ik ook verliefd op hem. Als je met hem in gesprek was dan bestond er niets of niemand meer, hij liet zich niet storen en ging helemaal op in je verhaal. Mijn ex man was altijd aan de telefoon en liep zelfs als we uit eten waren weg van tafel om een ''belangrijk'' telefoontje te beantwoorden. Hans zette zijn telefoon gewoon uit.

Nou was mijn ex man eigenaar van een groot bedrijf en hadden de mensen die voor hem werkten hem vaak dringend nodig. Hans was bankier en als hij het kantoor verliet dan liet hij zijn werk achter zich.

Heel snel nadat wij samen waren gaan wonen verloor Hans zijn baan. (Net goed, hoor ik een paar van jullie denken...) Reorganisatie, gouden handdruk en alhoewel hij pas 54 was heeft hij nooit meer een andere baan gevonden. Hij bleef dus thuis, ik werkte, mijn ex man heeft mij geld gegeven, want wilde ons huis voor hem zelf houden en daarvan kon ik vrij snel een mooi huis terugkopen.

Ik was de hele dag aan het werk en hij deed werkelijk waar àlles in huis. Hij maakte schoon, deed de boodschappen, streek de was en kookte het eten. Hij legde mij in de watten. Ik vond het uitstekend! Maar mijn familie en vrienden dachten daar anders over. Die vonden dat Hans wel lekker veel tijd had om te golfen en leuke dingen te doen terwijl ik de hele dag werkte.

Hans had zijn geld in beleggingen gestoken, voor later, want hij moest zijn pensioen delen met zijn eerste ex vrouw en omdat hij al jong geen werk meer had, was dat pensioen sowieso niet erg ruim. Zijn tweede ex, die van de smsjes, wilde helemaal niets van hem hebben. Zij had ervoor gekozen om weg te gaan, zij had haar eigen baan en het enige wat zij wilde was haar vrijheid terug.

Ik zorgde dus voor ons inkomen, had een goede baan en omdat ik mijn huis vrij van hypotheek had konden wij daar uitstekend van leven. De mensen om mij heen vonden dat hij profiteerde van de situatie . Zij vonden dat hij op mijn zak leefde, maar ik wist dat zijn beleggingen ooit geld zouden gaan opleveren en dat als ik met pensioen ging dat allemaal in orde zou komen.

Dat was niet zo. Hans had een verkeerde investering gedaan en was zijn geld kwijt. Toen hij 65 werd kwam er een karig pensioen, want gedeeld met de moeder van zijn zoon. Ik had mijn pensioen en de erfenis van mijn vader, die ik tot dan toe nog niet aangesproken had.
Hans had verder nooit wat gespaard, had zijn eerste huis aan zijn eerste vrouw gelaten, woonde tijdens zijn tweede huwelijk in het huis van zijn tweede vrouw en was daarna gaan huren, want hij wist niet goed waar hij zich wilde vestigen. Dus hij had eigenlijk niks over. Had zonder mij, mijn huis, mijn erfenis en mijn inkomen, een heel ander leven gehad.

Dat heeft voor mij nooit geteld! Dat is pas gaan wringen toen ik het afgelopen jaar de dingen ontdekte die jullie inmiddels gelezen hebben. Toen ik een account opende op dit forum wist ik alleen nog maar van dat cd'tje en daar wilde ik over schrijven. Dat deed ik niet en in de maanden daarna kwamen er die smsjes bij.

Hij was eigenlijk financieel afhankelijk van mij. Dat werpt een licht op iets wat ik eigenlijk liever in de duisternis had bewaard, maar jullie reacties zijn zo oprecht en jullie steunen mij zo goed, dat ik het nu wel met jullie durf te delen.

Onze financiële situatie was dus wel bekend bij onze familie en vrienden en ook de kinderen waarschuwden mij dat het allemaal wel erg makkelijk voor hem was.

En door dit alles vraag ik me nu af wat nu het eigenlijke motief van zijn toewijding was. Was het echt wel liefde, ook al duurde het zoveel jaar....?

mammezel schreef: ↑

04-04-2019 12:22

Ik begin toch wat moeite te hebben, met die fantastische Hans. Als je 'uit iemands hand moet eten', dan zou het erg zijn als je die ook nog onvriendelijk behandelde.

Dat jij het allemaal meende, jouw liefde puur was, daar twijfel ik geen moment aan.

Moedig TO dat je het hier schrijft, en een klein applausje voor onszelf omdat je je door ons allemaal zo gesteund weet!