Kinderen
alle pijlers
Wanhopige mama
donderdag 11 april 2019 om 20:06
Dag mama's
Ik zou graag eens mijn verhaal delen omdat ik ten einde raad ben met mijn zoontje van juist 7 jaar.
Hij is een jongen met heel erg veel pit en dit begint mij ondertussen echt op te breken, en niet alleen mij, ook mijn andere kinderen gaan ermee aan onderdoor.
Mijn zoontje is geboren na een vlotte bevalling met de navelstreng 2x rond zijn nek en een maag volledig vol ontlasting, wat niet is uitgezogen.
Hij is een jongen met een spraak en taal ontwikkeling stoornis waar hij intensief logopedie voor krijgt. Ook zijn we al lang bezig met allerlei onderzoeken naar ADHD, eventueel zuurstof gebrek bij de geboorte en zulke dingen.
Deze onderzoeken duren ondertussen echt heel lang maar zijn gedrag thuis is echt onaanvaardbaar.
Het is op sommige momenten zo erg, dat we als gezin nergens meer naartoe gaan.
Wat me zo een pijn in het hart doet, omdat ik hem zo graag de wereld zou geven.
Onlangs lag er een mes op tafel, en zei hij uit het niets, zal ik die mes eens pakken en je dood doen.
Hij is snel kwaad, doet andere pijn, praat niet Maar gilt altijd, liegt om de kleinste dingen, durft hele brutale gezichten te trekken naar je, met zijn gebalde vuisten in zijn handen slaan en zo kan ik nog wel even doorgaan.
En hij is ook niet altijd zo hoor, want als hij eens een goede dag heeft, is het het liefste kind van de wereld en er zijn maar weinig kinderen die zo graag knuffelen als wat hij doet.
Iedere dag zijn we volop met hem bezig, doen we spelletjes, gaan we naar buiten, help ik hem waar het nodig is, maar toch eindigd 9 op de 10 dingen in een discussie.
Al diverse instanties en hulp aanvaard maar niks lijkt te werken.
Is er iemand die mij deze zware weken door kan helpen?
Hij is altijd thuis, zijn biologische vader kijkt nooit naar hem om.
Ik ben ondertussen al 5 jaar met een nieuwe partner, mijn zoontje kent hem al sinds klein af aan.
Alvast erg bedankt,
Van een wanhopige mama x
Ik zou graag eens mijn verhaal delen omdat ik ten einde raad ben met mijn zoontje van juist 7 jaar.
Hij is een jongen met heel erg veel pit en dit begint mij ondertussen echt op te breken, en niet alleen mij, ook mijn andere kinderen gaan ermee aan onderdoor.
Mijn zoontje is geboren na een vlotte bevalling met de navelstreng 2x rond zijn nek en een maag volledig vol ontlasting, wat niet is uitgezogen.
Hij is een jongen met een spraak en taal ontwikkeling stoornis waar hij intensief logopedie voor krijgt. Ook zijn we al lang bezig met allerlei onderzoeken naar ADHD, eventueel zuurstof gebrek bij de geboorte en zulke dingen.
Deze onderzoeken duren ondertussen echt heel lang maar zijn gedrag thuis is echt onaanvaardbaar.
Het is op sommige momenten zo erg, dat we als gezin nergens meer naartoe gaan.
Wat me zo een pijn in het hart doet, omdat ik hem zo graag de wereld zou geven.
Onlangs lag er een mes op tafel, en zei hij uit het niets, zal ik die mes eens pakken en je dood doen.
Hij is snel kwaad, doet andere pijn, praat niet Maar gilt altijd, liegt om de kleinste dingen, durft hele brutale gezichten te trekken naar je, met zijn gebalde vuisten in zijn handen slaan en zo kan ik nog wel even doorgaan.
En hij is ook niet altijd zo hoor, want als hij eens een goede dag heeft, is het het liefste kind van de wereld en er zijn maar weinig kinderen die zo graag knuffelen als wat hij doet.
Iedere dag zijn we volop met hem bezig, doen we spelletjes, gaan we naar buiten, help ik hem waar het nodig is, maar toch eindigd 9 op de 10 dingen in een discussie.
Al diverse instanties en hulp aanvaard maar niks lijkt te werken.
Is er iemand die mij deze zware weken door kan helpen?
Hij is altijd thuis, zijn biologische vader kijkt nooit naar hem om.
Ik ben ondertussen al 5 jaar met een nieuwe partner, mijn zoontje kent hem al sinds klein af aan.
Alvast erg bedankt,
Van een wanhopige mama x
anoniem_380014 wijzigde dit bericht op 11-04-2019 20:11
Reden: Bericht was nog niet af
Reden: Bericht was nog niet af
28.99% gewijzigd
donderdag 11 april 2019 om 20:16
Ligt het aan mijn computer of stopt je verhaal in het midden?
Jeetje wat een lastige situatie hee! En goed dat jullie bezig zijn voor hulp. Zulke onderzoeken kunnen inderdaad erg lang duren. Ik zou je afvragen wat je er aan hebt als je weet dat je zoontje ADHD of iets in die richting heeft. Het is natuurlijk fijn om te weten of er een reden voor is dat je zoontje zulk gedrag vertoont maar met zo'n uitslag verandert er natuurlijk op (korte) termijn nog niets.
Heb je al overwogen om naar de huisarts of wijkteam te stappen? Zij bieden eerstelijnszorg, ook bij opvoedingsproblemen. Dit klinkt misschien alsof het 'jouw schuld' is en dat het een probleem is van jullie opvoeding maar dit is echt niet waar. Mijn ervaring is, is dat een maatschappelijk werker / opvoedpoli je echt goede handvatten kan geven hoe om te gaan met het gedrag van jullie kind of desnoods als luisterend oor en wat advies tussendoor.
Daarnaast weet ik natuurlijk niet hoe oud je andere kinderen zijn en in hoeverre je ze hier in wilt betrekken maar met mijn broer ging het vroeger ook 'niet goed'. Had ook last van psychische stoornissen maar dan kwamen mijn ouders ook later achter. Zij zijn wel altijd transparant naar mij geweest. Bijvoorbeeld: 'Wij geven Piet misschien a en toe wat meer complimentjes dan aan jou. Dat kan erg vervelend zijn maar dat doen we niet expres. Piet heeft deze complimenten hard nodig anders ruimt hij zijn kamer/ doucht/ eet/ speelt hij niet uit zichzelf." Ik heb me door deze openheid nooit benadeelt gevoeld.
Ik hoop dat je er iets aan hebt en ik wens je heel veel succes!
Edit: ik lees nu in je verhaal dat je al diverse instanties benaderd had. Wie weet helpt zo'n Opvoedpoli niet maar een tip is altijd welkom dacht ik zo. Daarnaast heb je Kindcentra gericht op diagnostiek, misschien is dat iets?
Jeetje wat een lastige situatie hee! En goed dat jullie bezig zijn voor hulp. Zulke onderzoeken kunnen inderdaad erg lang duren. Ik zou je afvragen wat je er aan hebt als je weet dat je zoontje ADHD of iets in die richting heeft. Het is natuurlijk fijn om te weten of er een reden voor is dat je zoontje zulk gedrag vertoont maar met zo'n uitslag verandert er natuurlijk op (korte) termijn nog niets.
Heb je al overwogen om naar de huisarts of wijkteam te stappen? Zij bieden eerstelijnszorg, ook bij opvoedingsproblemen. Dit klinkt misschien alsof het 'jouw schuld' is en dat het een probleem is van jullie opvoeding maar dit is echt niet waar. Mijn ervaring is, is dat een maatschappelijk werker / opvoedpoli je echt goede handvatten kan geven hoe om te gaan met het gedrag van jullie kind of desnoods als luisterend oor en wat advies tussendoor.
Daarnaast weet ik natuurlijk niet hoe oud je andere kinderen zijn en in hoeverre je ze hier in wilt betrekken maar met mijn broer ging het vroeger ook 'niet goed'. Had ook last van psychische stoornissen maar dan kwamen mijn ouders ook later achter. Zij zijn wel altijd transparant naar mij geweest. Bijvoorbeeld: 'Wij geven Piet misschien a en toe wat meer complimentjes dan aan jou. Dat kan erg vervelend zijn maar dat doen we niet expres. Piet heeft deze complimenten hard nodig anders ruimt hij zijn kamer/ doucht/ eet/ speelt hij niet uit zichzelf." Ik heb me door deze openheid nooit benadeelt gevoeld.
Ik hoop dat je er iets aan hebt en ik wens je heel veel succes!
Edit: ik lees nu in je verhaal dat je al diverse instanties benaderd had. Wie weet helpt zo'n Opvoedpoli niet maar een tip is altijd welkom dacht ik zo. Daarnaast heb je Kindcentra gericht op diagnostiek, misschien is dat iets?
anoniem_383953 wijzigde dit bericht op 11-04-2019 20:18
Reden: Computerfout
Reden: Computerfout
7.10% gewijzigd
donderdag 11 april 2019 om 20:20
Lijkt mij heftig, maar ik ben bang dat hij niet de juiste hulp heeft gekregen. Hulp om met zijn emoties en woede om te gaan en waarschijnlijk hulp voor een lange periode. Ik heb namelijk ook een zoon die zeer boos kan reageren, maar de liefste is van mijn 4 kinderen is. Ik ben toevallig bezig om hem aan te melden voor onderzoek. Ik wilde eerst weten wat triggert zijn boosheid. Sterkte , ik hoop dat iemand het herkent en jou tips kan geven
mamavanvier wijzigde dit bericht op 11-04-2019 20:21
0.78% gewijzigd
donderdag 11 april 2019 om 20:21
donderdag 11 april 2019 om 20:24
Wat een vervelende situatie!
Waar jullie onderzoeken laten doen, geven ze daar ook begeleiding/therapie na het onderzoek?
Of er nu wel of geen stoornis uit komt.. duidelijk is dat jullie hulp nodig hebben om hem zich weer fijn te laten voelen.
Ik zou daar zelf de afweging maken en de instantie laten meedenken of begeleiding/behandeling voor zoon nu wenselijk is of dat ouderbegeleiding of veranderingen in omgeving meer helpend zijn. Zo te lezen hebben jullie al veel geprobeerd en dit kan onbedoeld aan zoon het signaal geven dat hij/zijn gedrag fout is en hij het maar anders moet leren doen.
Gebruiken jullie hulpmiddelen oid om hem te helpen zijn emoties en gedachten te verwoorden. Of komt hij daar wel uit? (Rekening houdend met wat mogelijk is op die leeftijd. Maar gezien zijn TOS is dit vaak lastiger en geeft dan frustratie).
Succes en ik hoop dat jullie snel de mooie, leuke, lieve kanten van zoon weer op de voorgrond krijgen!
Waar jullie onderzoeken laten doen, geven ze daar ook begeleiding/therapie na het onderzoek?
Of er nu wel of geen stoornis uit komt.. duidelijk is dat jullie hulp nodig hebben om hem zich weer fijn te laten voelen.
Ik zou daar zelf de afweging maken en de instantie laten meedenken of begeleiding/behandeling voor zoon nu wenselijk is of dat ouderbegeleiding of veranderingen in omgeving meer helpend zijn. Zo te lezen hebben jullie al veel geprobeerd en dit kan onbedoeld aan zoon het signaal geven dat hij/zijn gedrag fout is en hij het maar anders moet leren doen.
Gebruiken jullie hulpmiddelen oid om hem te helpen zijn emoties en gedachten te verwoorden. Of komt hij daar wel uit? (Rekening houdend met wat mogelijk is op die leeftijd. Maar gezien zijn TOS is dit vaak lastiger en geeft dan frustratie).
Succes en ik hoop dat jullie snel de mooie, leuke, lieve kanten van zoon weer op de voorgrond krijgen!
donderdag 11 april 2019 om 20:25
En na een college over iets anders denk je weer aan iets anders bij dit verhaal. Je mag hier geen diagnoses stellen en terecht.
TO, vraag hulp! Ga naar je huisarts en geef aan dat het niet meer gaat. Laat je niet afschepen, wees standvastig, daar help je jezelf mee, maar ook hem.
Heel veel sterkte.
donderdag 11 april 2019 om 20:27
Ik herken wel veel in je verhaal. Nou heeft.mijn dochter een diagnose (genetische afwijking) en is verstandelijk ook beperkt, maar ook zij heeft absoluut onaanvaardbare buien. Niet te doen.. isoleert haarzelf en ons ook enorm, want ze kan absoluut geen moment zonder toezicht bij andere kinderen spelen. Je moet toch echt doe onderzoeken doorstaan. Een diagnose jelot enorm bij openen van zorgdeuren bijv naar begeleiding thuis of op school. Is het adhd oid dan zijn er wellicht medicijnen. Ook daarvoor is een diagnose nodig.
Voor persoonlijke begeleiding zou je vast kunnen proberen pgb te krijgen. Ik zou beginnen bij huisarts. Als die zich ertegenaan bemoeit helpt dat wel. Volgens mij woon je in belgie, weet noet precies hoe het daar werkt. Ik weet hoe zwaar het is. Heel veel sterkte, het is niet niks. Probeer echt ondersteuning te krijgen ook om jou en andere kinderen te ontlasten.
Voor persoonlijke begeleiding zou je vast kunnen proberen pgb te krijgen. Ik zou beginnen bij huisarts. Als die zich ertegenaan bemoeit helpt dat wel. Volgens mij woon je in belgie, weet noet precies hoe het daar werkt. Ik weet hoe zwaar het is. Heel veel sterkte, het is niet niks. Probeer echt ondersteuning te krijgen ook om jou en andere kinderen te ontlasten.
donderdag 11 april 2019 om 20:32
Dit ja!!!Moire schreef: ↑11-04-2019 20:25En na een college over iets anders denk je weer aan iets anders bij dit verhaal. Je mag hier geen diagnoses stellen en terecht.
TO, vraag hulp! Ga naar je huisarts en geef aan dat het niet meer gaat. Laat je niet afschepen, wees standvastig, daar help je jezelf mee, maar ook hem.
Heel veel sterkte.
Behold, the field in which I grow my fucks. Lay thine eyes upon it.. thou shalt see that it is barren!
donderdag 11 april 2019 om 20:52
Allereerst dikke knuffel.
Het gevoel van wanhoop ken ik ook goed.
Ik herken gedeeltelijk je verhaal. Mijn oudste van nu inmiddels 10 heeft de diagnose (lichte vorm van) ODD (laat het alleen in het kerngezin en dichte omgeving zien).
We zijn nu 2 jaar verder vanaf de start van het onderzoek en heel wat hulpverlening verder.
Het biedt wat houvast (ik twijfelde enorm aan mezelf als ouder) dat je het goed aanpakt.
En het geeft inzicht. Waarom dat ie doet wat ie doet.
Ik zou dan ook echt aanraden om onderzoeken aan te gaan en breed te laten kijken.
Duidelijke afspraken helpen hier. Hij gooit er vaak rare taal uit (jij bent een superdikke dombo, tegen zijn jongere broertje) of trekt een heel apart gezicht/praat op rare toon tegen je als je hem iets normaals vraagt.
Tot agressie als hij zijn zin niet krijgt (erg sterke wil en wat in zijn hoofd zit moet gebeuren), we hebben dit weten om te buigen van richten op personen of spullen naar een bokszak.
Elke keer dezelfde reactie op zijn gedrag maakt dat hij weet wat er gaat gebeuren.
Hij heeft ook een getest hoog IQ en 'leest' mensen als hobby, hij kickt om te weten op welke knopjes hij bij mensen moet drukken om ze binnen 10 seconden over de zeik te helpen.
Wat hem prima lukt bij veel mensen.
Zo kan ik nog pagina's volschrijven.
Je hebt zoveel varianten. OCD bv ook nog. Je zal echt naar een psycholoog en psychiater moeten om evt indien nodig zorgdeuren te openen en duidelijkheid te krijgen.
Lang en soms moeilijk proces. Succes met jullie zoektocht .
Het gevoel van wanhoop ken ik ook goed.
Ik herken gedeeltelijk je verhaal. Mijn oudste van nu inmiddels 10 heeft de diagnose (lichte vorm van) ODD (laat het alleen in het kerngezin en dichte omgeving zien).
We zijn nu 2 jaar verder vanaf de start van het onderzoek en heel wat hulpverlening verder.
Het biedt wat houvast (ik twijfelde enorm aan mezelf als ouder) dat je het goed aanpakt.
En het geeft inzicht. Waarom dat ie doet wat ie doet.
Ik zou dan ook echt aanraden om onderzoeken aan te gaan en breed te laten kijken.
Duidelijke afspraken helpen hier. Hij gooit er vaak rare taal uit (jij bent een superdikke dombo, tegen zijn jongere broertje) of trekt een heel apart gezicht/praat op rare toon tegen je als je hem iets normaals vraagt.
Tot agressie als hij zijn zin niet krijgt (erg sterke wil en wat in zijn hoofd zit moet gebeuren), we hebben dit weten om te buigen van richten op personen of spullen naar een bokszak.
Elke keer dezelfde reactie op zijn gedrag maakt dat hij weet wat er gaat gebeuren.
Hij heeft ook een getest hoog IQ en 'leest' mensen als hobby, hij kickt om te weten op welke knopjes hij bij mensen moet drukken om ze binnen 10 seconden over de zeik te helpen.
Wat hem prima lukt bij veel mensen.
Zo kan ik nog pagina's volschrijven.
Je hebt zoveel varianten. OCD bv ook nog. Je zal echt naar een psycholoog en psychiater moeten om evt indien nodig zorgdeuren te openen en duidelijkheid te krijgen.
Lang en soms moeilijk proces. Succes met jullie zoektocht .
silent-witness wijzigde dit bericht op 11-04-2019 20:58
1.37% gewijzigd
Not my circus, not my monkeys
donderdag 11 april 2019 om 20:53
Dit klinkt ernstig en een enkel opvoedtipje hier en daar gaat jullie niet helpen. Terug naar de huisarts, laat je doorverwijzen naar een kinderpsychiater o.i.d. En belangrijk: zorg voor jezelf. Kijk of je oppas kunt regelen en ga er zelf op uit. Je wordt niet gelukkig van deze situatie dus daar heeft je zoon ook weinig aan. Voel je niet schuldig. Echt, zorg voor jezelf.
donderdag 11 april 2019 om 21:26
Je schrijft dat hij een TOS heeft en intensieve logopedie. Gaat hij ook naar een cluster 2 school? Zo ja, bespreek dan daar ook je zorgen. Verdere tips: overleg met de logopedist.
Helaas is het wel zo dat onderzoeken bij complex gedrag traag kan gaan. Neem contact op met de onderzoeksinstantie en geef aan hoe hoog de nood is. Ik hoop dat ze ook praktische handelingsadviezen voor je hebben.
Sterkte!
Helaas is het wel zo dat onderzoeken bij complex gedrag traag kan gaan. Neem contact op met de onderzoeksinstantie en geef aan hoe hoog de nood is. Ik hoop dat ze ook praktische handelingsadviezen voor je hebben.
Sterkte!
donderdag 11 april 2019 om 22:57
Nou...
Leren ze je in het college niet om een open blik te behouden, en niet enkel de laatste geziene bril op te zetten?
Leren ze je niet dat je geen diagnose kan stellen op basis van zo weinig inhoud?
Leren ze je niet dat gooien met zulke diagnoses allesbehalve behulpzaam is voor een zoekend iemand die zz omschrijft als 'wanhopige mama'?
Ik denk aan minstens vijf mogelijk hypothesen, maar mijn enige conclusie is dat de mama nood en recht heeft op professionele hulp en ondersteuning.
Dus, beste mama, aarzel niet om hulp te zoeken om enerzijds verduidelijking te krijgen, en anderzijds ondersteuning. Succes!
vrijdag 12 april 2019 om 07:14
Winterland schreef: ↑11-04-2019 22:57Nou...
Leren ze je in het college niet om een open blik te behouden, en niet enkel de laatste geziene bril op te zetten?
Leren ze je niet dat je geen diagnose kan stellen op basis van zo weinig inhoud?
Leren ze je niet dat gooien met zulke diagnoses allesbehalve behulpzaam is voor een zoekend iemand die zz omschrijft als 'wanhopige mama'?
Ik denk aan minstens vijf mogelijk hypothesen, maar mijn enige conclusie is dat de mama nood en recht heeft op professionele hulp en ondersteuning.
Dus, beste mama, aarzel niet om hulp te zoeken om enerzijds verduidelijking te krijgen, en anderzijds ondersteuning. Succes!
Behold, the field in which I grow my fucks. Lay thine eyes upon it.. thou shalt see that it is barren!
vrijdag 12 april 2019 om 09:49
Ik weet niet of je doelt op mijn post over de Opvoedpoli maar misschien handig om te weten; een Opvoedpoli geeft niet zomaar hier en daar een opvoedtipje. Het zijn ambulant begeleiders die bij gezinnen met multiproblematiek langskomen. De softere problematiek is er al uitgefilterd door de wijkteams en de HA.Snowpink schreef: ↑11-04-2019 20:53Dit klinkt ernstig en een enkel opvoedtipje hier en daar gaat jullie niet helpen. Terug naar de huisarts, laat je doorverwijzen naar een kinderpsychiater o.i.d. En belangrijk: zorg voor jezelf. Kijk of je oppas kunt regelen en ga er zelf op uit. Je wordt niet gelukkig van deze situatie dus daar heeft je zoon ook weinig aan. Voel je niet schuldig. Echt, zorg voor jezelf.