Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
maandag 25 maart 2019 om 17:07
Ach ik ben wel wat gewend van mijn familie. Vandaag ook mijn moeder de voordelen verteld van het vele computeren (gebouwen bouwen met de muis, waarbij je toch precisiewerk hebt, is motoriek oefenen), educatieve programma's kijken en hij is strategisch erg goed doordat hij strategisch spellen speelt op de computer. En ondanks al dit gedoe, weet ik dat partner erg blij is met zijn schoonfamilie, ondanks dat ze zich nu en dan teveel bemoeien
maandag 25 maart 2019 om 17:16
maandag 25 maart 2019 om 17:33
Makreel, hoe noem je ze dan?
Je zoons?
Ik vind dat nog lastig, merk ik. Noem haar niet mijn dochter. Draai er altijd een beetje liefdevol omheen. Dan zeg ik: 'de oudste' of 'de dochter van mijn man'. Wat een beetje wringt sinds ik een zoon, haar broertje, heb. Wil namelijk niet zo'n groot onderscheid maken. En toch doe ik het onbewust.
Je zoons?
Ik vind dat nog lastig, merk ik. Noem haar niet mijn dochter. Draai er altijd een beetje liefdevol omheen. Dan zeg ik: 'de oudste' of 'de dochter van mijn man'. Wat een beetje wringt sinds ik een zoon, haar broertje, heb. Wil namelijk niet zo'n groot onderscheid maken. En toch doe ik het onbewust.
Hips, hopsakee en pierlala.
maandag 25 maart 2019 om 17:47
Ik noem ze de zoons van mijn man. En de meeste mensen die ik iets vertel over de jongens, kennen het verhaal en dan kan ik ze gewoon bij hun naam noemen. Ik heb zelf geen kinderen he, dus dat maakt het makkelijker denk ik.
Soms is het wel eens lastig, bijvoorbeeld bij een diploma-uitreiking een jaar geleden. Er stapte een lerares op me af: mag ik u als moeder van [NAAM] ook feliciteren? Ik zei: ik ben niet z'n moeder maar wel apetrots dus dat mag u zeker!
Tja, wat moet je ervan maken he?
Op feestjes van de pubers stappen er wel eens (zeer beleefde) kinderen op me af: bent u de stiefmoeder van [NAAM]? Dan zeg ik gewoon ja, en stel me voor met mijn naam. Geen zin om het andere mensen lastig te maken. En voortaan weten ze m'n voornaam dus dat is makkelijk.
Bij een kennismaking met de ouders van het vriendinnetje van een van de twee raakte ik ineens in zo'n bizar gesprek verwikkeld, over de nukken van hun pubers en daar zou ik als stiefmoeder van [NAAM] ook wel over kunnen meepraten? Ik zei: nee hoor, geen last van, ik ben op het juiste moment ingestapt denk ik. Ik heb echt geen zin om in zo'n situatie als een soort collega-ouder mee te praten over hoe lastig, brutaal, rommelkonterig en lui kinderen kunnen zijn.
Soms is het wel eens lastig, bijvoorbeeld bij een diploma-uitreiking een jaar geleden. Er stapte een lerares op me af: mag ik u als moeder van [NAAM] ook feliciteren? Ik zei: ik ben niet z'n moeder maar wel apetrots dus dat mag u zeker!
Tja, wat moet je ervan maken he?
Op feestjes van de pubers stappen er wel eens (zeer beleefde) kinderen op me af: bent u de stiefmoeder van [NAAM]? Dan zeg ik gewoon ja, en stel me voor met mijn naam. Geen zin om het andere mensen lastig te maken. En voortaan weten ze m'n voornaam dus dat is makkelijk.
Bij een kennismaking met de ouders van het vriendinnetje van een van de twee raakte ik ineens in zo'n bizar gesprek verwikkeld, over de nukken van hun pubers en daar zou ik als stiefmoeder van [NAAM] ook wel over kunnen meepraten? Ik zei: nee hoor, geen last van, ik ben op het juiste moment ingestapt denk ik. Ik heb echt geen zin om in zo'n situatie als een soort collega-ouder mee te praten over hoe lastig, brutaal, rommelkonterig en lui kinderen kunnen zijn.
Wat eten we vanavond?
maandag 25 maart 2019 om 21:26
Ik zeg ook gewoon de oudste of dochter van man. Of ik heb het over onze 3 kinderen maar zal nooit zeggen mijn dochter. Dat is ze nou eenmaal niet.Merl0t schreef: ↑25-03-2019 17:33Makreel, hoe noem je ze dan?
Je zoons?
Ik vind dat nog lastig, merk ik. Noem haar niet mijn dochter. Draai er altijd een beetje liefdevol omheen. Dan zeg ik: 'de oudste' of 'de dochter van mijn man'. Wat een beetje wringt sinds ik een zoon, haar broertje, heb. Wil namelijk niet zo'n groot onderscheid maken. En toch doe ik het onbewust.
zondag 31 maart 2019 om 18:07
Dochter van man weet precies zijn zwakke plekken en speelt daar op in. Vast normaal bij de leeftijd maar maakt me verdrietig. Net als dat ze dag eerder naar huis wilde. Man zei nee. Vervolgend vroeg ze het vandaag op moment waar haar moeder ook bij was en dan kan man geen nee zeggen.
En ook gewoon stukje niet luisteren en stiekem snoep pakken wat momenteel een flinke irritatiefactor is voor me.
Bleh oftewel dit weekend was even te veel in combinatie met slaaptekort en een peuterpuber..
En ook gewoon stukje niet luisteren en stiekem snoep pakken wat momenteel een flinke irritatiefactor is voor me.
Bleh oftewel dit weekend was even te veel in combinatie met slaaptekort en een peuterpuber..
zondag 31 maart 2019 om 19:58
@Aapje, 
Wat naar voor man dat dochter meermaals aangeeft naar haar moeder te willen. Ze is al zo weinig bij jullie...!
Hier hadden we ook niet zo’n best weekend: gisteren wel oké, vandaag waren de jongste twee stiefzoons zo ontzettend aan het ruziën dat we het geplande uitje (museum en lunchen in nabijgelegen stad) maar hebben laten varen. Al die puber- en bijna-puberstiefzoons zijn zeker niet altijd makkelijk. Vindt man gelukkig ook, trouwens
Wat naar voor man dat dochter meermaals aangeeft naar haar moeder te willen. Ze is al zo weinig bij jullie...! Hier hadden we ook niet zo’n best weekend: gisteren wel oké, vandaag waren de jongste twee stiefzoons zo ontzettend aan het ruziën dat we het geplande uitje (museum en lunchen in nabijgelegen stad) maar hebben laten varen. Al die puber- en bijna-puberstiefzoons zijn zeker niet altijd makkelijk. Vindt man gelukkig ook, trouwens
zondag 31 maart 2019 om 20:53
Ik vind het ook lastig. Ook omdat het een meisje is dat zichzelf niet goed kan vermaken en daarin ook weinig initiatief toont. Ze heeft bij ons bijvoorbeeld geen vriendinnetjes maar zal ook niet uit zichzelf vragen of ze buiten mag gaan spelen (met kans ze wel te maken). Ze hangt hier vooral op de bank voor de tv als we thuis zijn tot we zeggen van nu is het wle even genoeg geweest.
En bij moeders heeft ze wel vriendinnen dus in sommige opzichten begrijp ik het wel.
En voor deel zit het vast nog in feit dat moeder in verleden heel vaak heeft gezegd dat ze haar zo gaat missen etc.
zondag 31 maart 2019 om 22:02
Ik vind het ook sneu voor stiefdochter dat ze zichzelf niet goed kan vermaken en dat de stemming van haar moeder zo op haar drukt. Is er iets te bedenken om dat aan te pakken? Zou je dat met haar moeder kunnen bespreken? En misschien wil een vriendinnetje ook wel een keer komen logeren bij jullie?
Wat eten we vanavond?
zondag 31 maart 2019 om 22:41
Zichzelf vermaken kan ze bij moeder ook niet, dat is helaas aard van het meisje.makreel schreef: ↑31-03-2019 22:02Ik vind het ook sneu voor stiefdochter dat ze zichzelf niet goed kan vermaken en dat de stemming van haar moeder zo op haar drukt. Is er iets te bedenken om dat aan te pakken? Zou je dat met haar moeder kunnen bespreken? En misschien wil een vriendinnetje ook wel een keer komen logeren bij jullie?
Van ons mag logeren als ze het zou vragen, behalve toen ze het vroeg en ik 39 weken zwanger was.
De band met moeder is tegenwoordig beter, maar om nou te zeggen dat ze haar paniekaanvallen neit aan dochter moet laten zien gaat nog wat te ver
. Moeder geeft zelf aan dat ze die heeft trouwens, dus niet dat ik dat verzin.
vrijdag 3 mei 2019 om 13:42
vrijdag 3 mei 2019 om 16:51
vrijdag 3 mei 2019 om 20:40
Ik lees mee!
Ben al vanaf mijn 4e stiefdochter. Met mijn stiefvader heb ik altijd een goede band gehad. Helaas met mijn stiefmoeder niet, vraag me erg af waar haar aversie voor mij vandaan kwam. Ik lees wel wat dingen hier waarvan ik denk wat kinderachtig zijn sommige vrouwen toch!
Maar ik wil even benadrukken: Ik ben blij te lezen dat er (vooral ik het begin van dit topic) veel lieve stiefmoeders zijn, ze bestaan dus toch
!
Ben al vanaf mijn 4e stiefdochter. Met mijn stiefvader heb ik altijd een goede band gehad. Helaas met mijn stiefmoeder niet, vraag me erg af waar haar aversie voor mij vandaan kwam. Ik lees wel wat dingen hier waarvan ik denk wat kinderachtig zijn sommige vrouwen toch!
Maar ik wil even benadrukken: Ik ben blij te lezen dat er (vooral ik het begin van dit topic) veel lieve stiefmoeders zijn, ze bestaan dus toch
!
zaterdag 4 mei 2019 om 00:07
Ik ben stiefmoeder van twee dochters, een 15 en de ander 20. Op dit moment is het crisis tussen mij en mijn vriend want we hebben ruzie over de dochter van 20. Toen ik met hem ging samenwonen is er regelmatig de opmerking gevallen dat ze 'binnenkort wel het huis uit zal gaan', maar na 1,5 jaar zie ik eerder het tegenovergestelde. Daar komt bij dat mijn vriend vrij negatief over haar spreekt - ze is een probleem kind en alles behalve makkelijk. Ik heb gevraagd dat hij stopt met negatief over haar te spreken met mij, aangezien dat een negatieve impact heeft op mijn samenwoon ervaring met haar, maar ik begrijp nu wel heel goed waarom hij het als negatief ervaart. Toch mag ik nooit vragen stellen over deze situatie of over de vraag: gaat ze eigenlijk wel het huis uit, want dat wordt onmiddellijk geinterpreteerd als een druk van mijn kant om zijn dochter uit huis te zetten. Ik zou dat nooit eisen van mijn vriend, maar ik vind het wel fijn om gesprekken te hebben over de situatie en ook samen te onderzoeken wat we belangrijk vinden in huis. Hoe kan ik een constructief gesprek met hem beginnen zonder dat hij zich persoonlijk aangevallen voelt of het gevoel heeft dat ik hem onder druk zet? Ik denk er de laatste tijd vaak over na dat ik het huis zou willen verlaten.
zaterdag 4 mei 2019 om 00:43
Als je vriend zo negatief is over zijn dochter, zou je verwachten dat hij ook verlangt naar het moment dat zij het nest verlaat.
Voordat je een gesprek begint moet je misschien voor jezelf bedenken wat een realistisch resultaat van zo’n gesprek is. Het vertrek van zijn dochter gaat zo’n gesprek niet opleveren. Maar misschien wil je weten hoe hij er tegenaan kijkt? Wat zijn hoop en verwachting is? Ik zou namelijk eerst zoeken naar iets waar jullie in deze kwestie hetzelfde over denken. En van daaruit proberen als team de situatie te verbeteren.
Voordat je een gesprek begint moet je misschien voor jezelf bedenken wat een realistisch resultaat van zo’n gesprek is. Het vertrek van zijn dochter gaat zo’n gesprek niet opleveren. Maar misschien wil je weten hoe hij er tegenaan kijkt? Wat zijn hoop en verwachting is? Ik zou namelijk eerst zoeken naar iets waar jullie in deze kwestie hetzelfde over denken. En van daaruit proberen als team de situatie te verbeteren.
zaterdag 4 mei 2019 om 08:32
zaterdag 25 mei 2019 om 20:15
Ik vraag me af hoe jullie hierin staan. Vinden jullie het stiefmoederschap zwaarder, gelijk of minder zwaar dan voor je gezamenlijke kinderen?
Ik merk dat ik het zwaarder vind. Eerst dacht ik vaker laat maar bij gedrag dat niet mijn voorkeur had zogezegd. Maar nu zijn het dingen waarvan ik niet wil dat onze zoons het overnemen zeg maar. Kan het niet zo goed uitleggen.
Ik merk dat ik het zwaarder vind. Eerst dacht ik vaker laat maar bij gedrag dat niet mijn voorkeur had zogezegd. Maar nu zijn het dingen waarvan ik niet wil dat onze zoons het overnemen zeg maar. Kan het niet zo goed uitleggen.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:29
Hm, dat vind ik een lastige vraag. Het eerste jaar vond ik het misschien wel lastiger, maar dat kwam met name doordat we allemaal aan de nieuwe situatie moesten wennen en door het slaapgebrek. (Ik merk dat ik minder geduld heb met stiefzoons als ik moe ben).1-Aapje schreef: ↑25-05-2019 20:15Ik vraag me af hoe jullie hierin staan. Vinden jullie het stiefmoederschap zwaarder, gelijk of minder zwaar dan voor je gezamenlijke kinderen?
Ik merk dat ik het zwaarder vind. Eerst dacht ik vaker laat maar bij gedrag dat niet mijn voorkeur had zogezegd. Maar nu zijn het dingen waarvan ik niet wil dat onze zoons het overnemen zeg maar. Kan het niet zo goed uitleggen.
Nu onze zoon ruim 3 is, is de situatie eigenlijk als voor z’n geboorte en zou ik dus zeggen dat ik het stiefmoederschap even zwaar vind. Misschien wel minder zwaar zelfs, omdat ik het een verademing vind dat ze ouder worden en steeds zelfstandiger (en de zorgtaken dus steeds meer wegvallen). Stiefzoons zijn nu 15, 12 en 10.
Ik moet wel zeggen dat m’n stiefzoons in veel opzichten wel zo opgevoed zijn als ik ook voor m’n zoon wil, mede doordat ze al van heel jongs af aan 50-50 bij ons waren, vermoed ik.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:56
Goede vraag.
Ik vind het moeilijker én makkelijker. Moeilijker omdat het karakter van stiefkind nu duidelijk wordt belicht (ze is erg introvert en niet met andere mensen bezig, ook niet met kleine baby's). Wat ik eerst nog kon negeren, vind ik nu een struikelblok. Plus dat ik nu mezelf herken in de baby, terwijl ik stiefkind herken in moeder. Ik mis daar wel een stuk connectie wat het contrast groot maakt tussen eigen en stief.
Makkelijker omdat we nu continu draaien als gezin. Er zijn geen vrije dagen samen meer, zeg maar, dus er is minder verschil in de week. Zorg is hier 55/45 voor ons, dus wel veel invloed. Al is dat steeds weer opbouwen/in herinnering brengen na de wissel.
Ik vind het moeilijker én makkelijker. Moeilijker omdat het karakter van stiefkind nu duidelijk wordt belicht (ze is erg introvert en niet met andere mensen bezig, ook niet met kleine baby's). Wat ik eerst nog kon negeren, vind ik nu een struikelblok. Plus dat ik nu mezelf herken in de baby, terwijl ik stiefkind herken in moeder. Ik mis daar wel een stuk connectie wat het contrast groot maakt tussen eigen en stief.
Makkelijker omdat we nu continu draaien als gezin. Er zijn geen vrije dagen samen meer, zeg maar, dus er is minder verschil in de week. Zorg is hier 55/45 voor ons, dus wel veel invloed. Al is dat steeds weer opbouwen/in herinnering brengen na de wissel.
Hips, hopsakee en pierlala.
