Kinderen
alle pijlers
Gillende kinderen
vrijdag 3 mei 2019 om 18:01
Ik erger me rot aan die gillende kinderen buiten. Het is niet zomaar even een vrolijk gilletje, kei hard gegil gewoon om te gillen. Ik woon aan een hofje en die ouders moeten dit dus ook horen. Als mijn kind buiten zo liep te gillen, was ik direct naar buiten gegaan om er een einde aan te maken. Stel ik me nou aan of vinden anderen dit ook asociaal?
vrijdag 3 mei 2019 om 19:39
Die van mij laat ik niet non stop gillen zonder in te grijpen, neeMrsDuck schreef: ↑03-05-2019 19:12Dirigeer de wedstrijd en hou het luchtig... roep ze bij elkaar en vraag of ze een wedstrijdje gillen aan het doen zijn? Waarschijnlijk niet, dus organiseer er een, pik de grootste brulaap tot winnaar, zeg dat de wedstrijd nu over is en dat het nu wel wat minder kan. Maar die van jou gillen dus niet, bijzonder...
vrijdag 3 mei 2019 om 19:40
Nou, ik hoop bij een speeltuin gewoond en daar speelden kinderen elke dag van 's middags tot 's avonds buiten en heb geen centje last gehad. Nu woon ik naast een stel ouderen die elke ochtend en avond rochelen en heel goor hoesten, omdat het kettingrokers zijn. Soms moet je dingen gewoon accepteren, hoe moeilijk het ook is. Natuurlijk kun je er wat van zeggen (misschien ook tegen de ouders van de kinderen).
anoniem_671df2a60af75 wijzigde dit bericht op 03-05-2019 20:22
Reden: oepsie
Reden: oepsie
1.99% gewijzigd
vrijdag 3 mei 2019 om 19:43
Nee hoor, je stelt je niet aan. Ik vind gillen ( hoewel het vaker krijsen is) om het gillen gewoon dom. Voor mijn kind heb ik echt hogere ambities. Maar de ouders die hun kinderen zo laten doen hebben ook nooit iets over ze te zeggen, die zijn blij dat hun kinderen buiten staan te krijsen ipv vlakbij hun trommelvliezen.
vrijdag 3 mei 2019 om 19:44
je komt er niet eens door de ballotage als je aangeeft dat je regelmatig kinderen op bezoek krijgt.
waarschijnlijk wonen er geen mensen met kleinkinderen.
maar mijn vroegere buren wilden er eerst heel graag wonen.
kwamen helemaal verbijsterd terug na de vragen van de ballotage commissie.
ik kan me er ook niks bij voorstellen.
maar misschien is het anders voor mensen die weinig met kinderen in aanraking komen.
die worden natuurlijk ook niet flexibeler op hun oude dag.
wij slapen nooit.
vrijdag 3 mei 2019 om 19:47
Ja precies. Een gilwedstrijd slaat nergens op.
Je kunt ook naar buiten gaan zoals mijn ouwe buurvrouw altijd deed, met opgeheven arm en dan boos kijken
' moet je een heissie..'
En dan een grote lach ' of een ijssie!'
Vonden ze prachtig, kregen ze een raketje en het verzoek 'effe normaal te spelen, kom op zeg, met die raket in je snuit hou je je mond tenminste effe'.
vrijdag 3 mei 2019 om 19:59
Ik stelde me even voor hoe je met die ouders van die ouderen zou bellen, naar boven "Hallo, uw dochter en schoonzoon, he, die rochelen nogal..."SadSloth schreef: ↑03-05-2019 19:40Nou, ik hoop bij een speeltuin gewoond en daar speelden kinderen elke dag van 's middags tot 's avonds buiten en heb geen centje last gehad. Nu woon ik naast een stel ouderen die elke ochtend en avond rochelen en heel goor hoesten, omdat het kettingrokers zijn. Soms moet je dingen gewoon accepteren, hoe moeilijk het ook is. Natuurlijk kun je er wat van zeggen (misschien ook tegen de ouders).
Maar ik ben het helemaal met je eens!
vrijdag 3 mei 2019 om 20:05
Dan loop je naar die kinderen toe en zeg je zoiets als “Jongens, wat leuk dat jullie zo fijn samen spelen. Maar mag het misschien ietsjes zachter?”
Verder is ‘geluidsoverlast’ van kinderen nogal subjectief. Ik ben ‘doof’ voor krijsende pubermeiden en brallerige knullen. Want daar zit ik van ma t/m vr tussen. Kan mij voorstellen dat een ouder van drie gillende meiden, of drie stuiterballen een andere geluidsgrens heeft dan een ouder met een gamer die alleen het daglicht ziet als je ‘m lokt met eten.
Schijnbaar vinden overige aanwonenden die gillende kinderen niet dusdanig grensoverschrijdend anders had er vast wel iemand zijn/haar mond opengetrokken. Of ze lijden allen in stilte.
Verder is ‘geluidsoverlast’ van kinderen nogal subjectief. Ik ben ‘doof’ voor krijsende pubermeiden en brallerige knullen. Want daar zit ik van ma t/m vr tussen. Kan mij voorstellen dat een ouder van drie gillende meiden, of drie stuiterballen een andere geluidsgrens heeft dan een ouder met een gamer die alleen het daglicht ziet als je ‘m lokt met eten.
Schijnbaar vinden overige aanwonenden die gillende kinderen niet dusdanig grensoverschrijdend anders had er vast wel iemand zijn/haar mond opengetrokken. Of ze lijden allen in stilte.
vrijdag 3 mei 2019 om 20:07
Onze tuin grenst aan een schoolplein waar naast de school ook kinderopvang gehuisvest is.
Vreselijk!
De kinderen gillen vanaf 7.30 uur En er wordt niets van gezegd. Als de leidsters de kinderen al aanspreken doen ze dat ook gillend dus tja, goed voorbeeld doet goed volgen.
Er is 1 leidster die elke zin die ze de kinderen toegilt begint met eeeeh.
Er is een verschil tussen buiten speel geluiden en gillen. En ja, ik erger me vreselijk aan het gegil.
Vreselijk!
De kinderen gillen vanaf 7.30 uur En er wordt niets van gezegd. Als de leidsters de kinderen al aanspreken doen ze dat ook gillend dus tja, goed voorbeeld doet goed volgen.
Er is 1 leidster die elke zin die ze de kinderen toegilt begint met eeeeh.
Er is een verschil tussen buiten speel geluiden en gillen. En ja, ik erger me vreselijk aan het gegil.
vrijdag 3 mei 2019 om 20:08
Oh, dit lijkt me ook heel irritant
Van dat ongetalenteerde kattengejank op een viool/piano/orgel
Frankly my dear, I don"t give a damn
vrijdag 3 mei 2019 om 20:31
Gillen mag van mij als er veel bloed uitkomt of er bijvoorbeeld een ledemaat af ligt. Anders vind ik dat niet nodig en kunnen ze binnen komen spelen tot het wel weer lukt.
Ik verwacht niet dat ze stil zijn als ze spelen, integendeel, maar gillen en krijsen gaat me te ver.
Edit: ik snap dus dat je je eraan stoort.
Ik verwacht niet dat ze stil zijn als ze spelen, integendeel, maar gillen en krijsen gaat me te ver.
Edit: ik snap dus dat je je eraan stoort.
vrijdag 3 mei 2019 om 20:34
Ik ben er niet altijd bij als mijn kinderen buiten spelen en ik geloof vast dat er dan wel eens veel geluid wordt gemaakt. Is het in mijn achtertuin dan zeg ik er wel wat van. In de andere gevallen....ik ben al zo blij dat hij buiten speelt ipv heel de dag met de tablet op de bank (kind met adhd en autisme hier) dat ik mijn grenzen wellicht wel wat verlaagd heb. Hoor ik ze dan zeg ik er wat van en mijn buren mogen mij er ook rustig op aanspreken. Maar aan de andere kant...ik hoor ook wel eens wat van mijn buren, zonder kinderen.....iets met leven en laten leven....
vrijdag 3 mei 2019 om 20:43
Dat denk ik altijd tijdens de vuurwerkperiodeLopervanhiernaardaar schreef: ↑03-05-2019 18:23Wat denk je waarom ze die kids naar buiten doen? Ze willen dat gegil niet in huis.
Dan worden de kinderen uit de woonwijken naar de binnenstad hier gestuurd door de ouders zodat die zelf niet de hele dag in het geknal zitten. Best slim bekeken nog eigenlijk ook. Maar die zijn dan wel tien/twaalf+, de kleinere kinderen van zeven/acht lopen wel gewoon met rugzakken en aanstekers door de eigen buurt.
Oh echt? Van de weinige kinderen in mijn kennissenkring weet ik dat er zeker in het weekend en de vakanties echt niet zo nauw naar gekeken wordt. Vooral wanneer het weer langer licht is 's avonds blijven ze dan toch flink langer op en ook buiten.
Verder: een kindarme buurt is je beste vriend
Aan een hofje met speeltuin begrijp ik ook niet. Daar zou ik zelf nooit vrijwillig voor gekozen hebben.
vrijdag 3 mei 2019 om 21:13
Ik ken de uitspraak it takes a village to raise a child wel, en ongetwijfeld zal het idee erachter misschien ook best mooi kunnen zijn. Maar van de ouders die ik ken weet ik dat ze het absoluut niet accepteren als er iemand anders iets over eventueel (wan)gedrag van hun kinderen zegt, vooral als diegene zelf geen kinderen heeft. Ik heb bij die mensen vooral het idee dat een kind opvoeden (lees: mee opletten) alleen ook een taak van anderen is wanneer het ze zelf goed uitkomt en daar pas ik voor. Ten eerste wil ik de kwaaie pier niet zijn en ten tweede heb ik ook totaal geen zin ook maar enigszins verantwoordelijkheid te dragen voor de kinderen van een ander.
Maar er zullen natuurlijk ook vast wel gevallen zijn waarin dit voor beide partijen wel werkt
vrijdag 3 mei 2019 om 21:19
Hutje op de hei is niet eens zozeer nodig hoor.kopjechino schreef: ↑03-05-2019 18:14Ga lekker op een hutje op de hei wonen, dan heb je nergens last van.
Een oud appartementengebouw in een stadscentrum zonder buitenruimte werkt ook perfect, en dan heb je ook nog eens meer gezellige leefgeluiden om je heen
win-win!!
vrijdag 3 mei 2019 om 21:29
Ik hou zelf ook niet van dat gegil. Natuurlijk maken kinderen wel wat geluid als ze spelen, dat hoort erbij, maar als het te gek wordt, dan spreek ik mijn kind daar streng op aan. Dit heeft er over de jaren in geresulteerd dat hij dat dus niet meer doet hier in de buurt.
Ik zie bij veel andere ouders wel dat ze weinig ingrijpen. En ja, dan zie je dat die kinderen zich ontpoppen tot straatschoffies. En dan pas wanneer ze ergens tussen de 14 en 17 zijn hoor je die ouders klagen, omdat de overtredingen steeds verder gaan.
Tja.... dan had je toch echt al veel eerder moeten ingrijpen
Ik zie bij veel andere ouders wel dat ze weinig ingrijpen. En ja, dan zie je dat die kinderen zich ontpoppen tot straatschoffies. En dan pas wanneer ze ergens tussen de 14 en 17 zijn hoor je die ouders klagen, omdat de overtredingen steeds verder gaan.
Tja.... dan had je toch echt al veel eerder moeten ingrijpen
vrijdag 3 mei 2019 om 22:07
Ooo die is geweldig die ga ik onthoudenHet-groepje schreef: ↑03-05-2019 19:47Ja precies. Een gilwedstrijd slaat nergens op.
Je kunt ook naar buiten gaan zoals mijn ouwe buurvrouw altijd deed, met opgeheven arm en dan boos kijken
' moet je een heissie..'
En dan een grote lach ' of een ijssie!'
Vonden ze prachtig, kregen ze een raketje en het verzoek 'effe normaal te spelen, kom op zeg, met die raket in je snuit hou je je mond tenminste effe'.
Een zebra is geen paard met strepen
zaterdag 4 mei 2019 om 00:19
Die uitdrukking moet je niet zo heel letterlijk nemen. Het gaat meer om reacties (non-verbaal maar soms ook verbaal) van de gemiddelde mens in de maatschappij waarin dat kind opgroeit. En dat kan soms verrassend simpel zijn. Door brutaal gedrag letterlijk de rug toe te keren. Door een simpel ‘dank je’ als een klein kind jouw unicornroze haar staat te bewonderen.Nehemah schreef: ↑03-05-2019 21:13Ik ken de uitspraak it takes a village to raise a child wel, en ongetwijfeld zal het idee erachter misschien ook best mooi kunnen zijn. Maar van de ouders die ik ken weet ik dat ze het absoluut niet accepteren als er iemand anders iets over eventueel (wan)gedrag van hun kinderen zegt, vooral als diegene zelf geen kinderen heeft. Ik heb bij die mensen vooral het idee dat een kind opvoeden (lees: mee opletten) alleen ook een taak van anderen is wanneer het ze zelf goed uitkomt en daar pas ik voor. Ten eerste wil ik de kwaaie pier niet zijn en ten tweede heb ik ook totaal geen zin ook maar enigszins verantwoordelijkheid te dragen voor de kinderen van een ander.
Maar er zullen natuurlijk ook vast wel gevallen zijn waarin dit voor beide partijen wel werkt
Ik was gisteren in een woonwinkel waar je zo’n bolderkar achter je aan kan sjouwen voor de inkopen. Daar zie je 9 van de 10 keer kinderen in zitten (dubbel win: geen loslopend grut, geen kwijtgeraakte sneller dan water peuters of ouderen van dagen die een loswankelende dreumes over het hoofd zien). Zoon wilde ook in een bolderkar. Dus ik zei hardop: “Kijk eens om je heen hoeveel achtjarigen jij nog in een bolderkar ziet zitten”. Daar had meneer niets mee te maken, wat anderen deden (krijg je gewoon keihard jouw “Ik ben niet de moeder van Jantje dus interesseert het mij ook niet wat Jantje wel mag en jij niet” terug in je gezicht). Zoon gaat ondanks waarschuwing toch in zo’n kar zitten mokken omdat ik echt niet voor paal door die winkel mij een hernia ga sleuren. Toen kwam er een klein meisje aan, jaar of drie. Ze keek zoon aan en vroeg of hij iets had ‘aan zijn beentjes’ en of ze het ‘beter moest aaien’. Gewoon een simpele bevestiging van ‘raar’ gedrag door een kleuter, zoon sprong uit de kar en kwam aangesneld en ik heb het woord ‘bolderkar’ niet meer gehoord. Dat kleine meisje bevestig je dan in haar zorgzaamheid door te zeggen “Wat lief van jou maar hij heeft niets aan zijn beentjes”.
zaterdag 4 mei 2019 om 10:26
Ik haat dat gegil om niets, vooral meisjes doen dat is mijn ervaring.
Ooit op vakantie bij t zwembad een meisje van ong 5 jr aan 1 stuk gillen.
Ouders deden niets andere mensen keken boos.
Ik gewoon in t Hollands heee hou eens op!
Het kind was Frans verstond het niet maar begreep t wel.
Ooit op vakantie bij t zwembad een meisje van ong 5 jr aan 1 stuk gillen.
Ouders deden niets andere mensen keken boos.
Ik gewoon in t Hollands heee hou eens op!
Het kind was Frans verstond het niet maar begreep t wel.
het leven is als n neus,haal eruit wat erin zit.
zaterdag 4 mei 2019 om 11:39
De buurkinderen hier zijn ook van die gillers, gewoon in de tuin dus de ouders horen het echt wel. Ik zeg er wel eens wat van, andere buren ook, en dan is het weer even stil.
Het zijn ook alleen die 2, kinderen die komen spelen maken ook geluid, natuurlijk, en met die hoge stemmetjes gaat het al snel door merg en been, maar dat gillen om niks doen ze niet.
Het zijn ook alleen die 2, kinderen die komen spelen maken ook geluid, natuurlijk, en met die hoge stemmetjes gaat het al snel door merg en been, maar dat gillen om niks doen ze niet.
zaterdag 4 mei 2019 om 11:53
Uit zichzelf schreeuwen kinderen snel. Van plezier, in hun spel, of gewoon omdat ze schreeuwen leuk vinden. Dus kinderen moeten leren dat schreeuwen niet gewenst is. Het ene kind leert dat snel, het andere vindt het erg moeilijk. En de ene ouder besteed er meer/vaker aandacht aan dan de ander.
In die zin vind ik schreeuwende kinderen dus volstrekt normaal en tegelijk volstrekt onwenselijk.
Ik heb twee kinderen, van 2 en 7. De oudste praat/roept op heel harde toon in zijn spel maar schreeuwt niet om het schreeuwen. Dus keer op keer zeggen we 'zachtjes praten', dat helpt dan twee-en-een-halve minuut en daarna gaat het volume weer omhoog en zeggen we het weer. Zucht... De jongste heeft net het schreeuwen-om-het-schreeuwen ontdekt. Afgrijselijk, dat gaat door merg en been. Dat is dan hup, uit de tuin, op de gang, daar mag je schreeuwen want daar heeft niemand er last van, maar in de woonkamer en in de tuin doet dat pijn aan onze oren en die van de buren. Maar je kunt er niet altijd naast staan, hij schreeuwt ook wel eens in de tuin terwijl ik sta te koken onder de afzuigkap en het niet hoor. Of als we in een winkel zijn. Ik kan moeilijk ducttape over zijn mond plakken dus de opties zijn beperkt. Herhalen herhalen herhalen en ooit leren ze het vast wel. Hoop ik. Tot die tijd probeer ik de overlast te beperken maar de buren zullen heus wel eens hun wenkbrauwen fronsen. Ik frons ook wel eens mijn wenkbrauwen als het hondje van de ene buren blijft blaffen of als de andere buren op een raar tijdstip gaan schuren en boren. Als je dat niet wil moet je maar op de hei gaan wonen.
In die zin vind ik schreeuwende kinderen dus volstrekt normaal en tegelijk volstrekt onwenselijk.
Ik heb twee kinderen, van 2 en 7. De oudste praat/roept op heel harde toon in zijn spel maar schreeuwt niet om het schreeuwen. Dus keer op keer zeggen we 'zachtjes praten', dat helpt dan twee-en-een-halve minuut en daarna gaat het volume weer omhoog en zeggen we het weer. Zucht... De jongste heeft net het schreeuwen-om-het-schreeuwen ontdekt. Afgrijselijk, dat gaat door merg en been. Dat is dan hup, uit de tuin, op de gang, daar mag je schreeuwen want daar heeft niemand er last van, maar in de woonkamer en in de tuin doet dat pijn aan onze oren en die van de buren. Maar je kunt er niet altijd naast staan, hij schreeuwt ook wel eens in de tuin terwijl ik sta te koken onder de afzuigkap en het niet hoor. Of als we in een winkel zijn. Ik kan moeilijk ducttape over zijn mond plakken dus de opties zijn beperkt. Herhalen herhalen herhalen en ooit leren ze het vast wel. Hoop ik. Tot die tijd probeer ik de overlast te beperken maar de buren zullen heus wel eens hun wenkbrauwen fronsen. Ik frons ook wel eens mijn wenkbrauwen als het hondje van de ene buren blijft blaffen of als de andere buren op een raar tijdstip gaan schuren en boren. Als je dat niet wil moet je maar op de hei gaan wonen.