Kinderen
alle pijlers
Moodswings
zaterdag 4 mei 2019 om 18:01
Hallo allemaal,
Momenteel ben ik mama van een zoontje van 2,5 week oud. Ik twijfelde of ik dit wilde delen maar wellicht helpt het. Het is ons eerste kindje en alles is nog wennen en zoekende. Hoewel het meeste nu al vanzelf gaat.
Ik hoor vaak mama's zeggen dat ze echt op een roze wolk leven en enorm genieten. Het is niet zo dat ik niet geniet, want ben echt verliefd op ons kereltje en zou hem voor geen goud meer kunnen en willen missen. Echter is het wel zo dat ik die roze wolk niet zo voel. Overdag gaat het allemaal goed maar rond de avond/nacht begint hij te huilen en het slaapgebrek breekt me wel langzaam al op. Hij zit aan ons vast geplakt 's nachts en kunnen hem moeilijk weg leggen. Ik begrijp dit wel want hij heeft 9 maanden in mijn buik gezeten. Toch merk ik dat ik het onderschat heb allemaal en vind ik het met momenten wel zwaar. Ik zie elke dag enorm op tegen de nachten... Steeds vraag ik me af of het wel beter wordt. En dit staat het genieten wel in de weg. Soms gaat er wel eens door mijn hoofd 'hoe ga ik dit trekken'. Ik voel me best schuldig dat ik niet zó geniet zoals ik vaak andere mama's hoor. Het ene moment van de dag voel ik me heel trots en verliefd en ben ik de gelukkigste op aarde maar het andere moment voel ik me ook echt verdrietig en vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, ik zie dan op tegen de nachten.
Ik voel me soms zelfs schuldig of raar dat ik niet die roze wolk zo kan beschrijven, want ik moet toch genieten élk moment van de dag? Dat hoor je toch als kersverse mama te doen? Wellicht komt het ook doordat ik een vriendin heb die ook net bevallen is en zij naar mij toe de indruk wekt dat ze echt helemaal volledig geniet en niks haar tegenvalt.
Mijn vraag is: is dit raar zoals ik me voel? Voelen meerdere zich zo?
Momenteel ben ik mama van een zoontje van 2,5 week oud. Ik twijfelde of ik dit wilde delen maar wellicht helpt het. Het is ons eerste kindje en alles is nog wennen en zoekende. Hoewel het meeste nu al vanzelf gaat.
Ik hoor vaak mama's zeggen dat ze echt op een roze wolk leven en enorm genieten. Het is niet zo dat ik niet geniet, want ben echt verliefd op ons kereltje en zou hem voor geen goud meer kunnen en willen missen. Echter is het wel zo dat ik die roze wolk niet zo voel. Overdag gaat het allemaal goed maar rond de avond/nacht begint hij te huilen en het slaapgebrek breekt me wel langzaam al op. Hij zit aan ons vast geplakt 's nachts en kunnen hem moeilijk weg leggen. Ik begrijp dit wel want hij heeft 9 maanden in mijn buik gezeten. Toch merk ik dat ik het onderschat heb allemaal en vind ik het met momenten wel zwaar. Ik zie elke dag enorm op tegen de nachten... Steeds vraag ik me af of het wel beter wordt. En dit staat het genieten wel in de weg. Soms gaat er wel eens door mijn hoofd 'hoe ga ik dit trekken'. Ik voel me best schuldig dat ik niet zó geniet zoals ik vaak andere mama's hoor. Het ene moment van de dag voel ik me heel trots en verliefd en ben ik de gelukkigste op aarde maar het andere moment voel ik me ook echt verdrietig en vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, ik zie dan op tegen de nachten.
Ik voel me soms zelfs schuldig of raar dat ik niet die roze wolk zo kan beschrijven, want ik moet toch genieten élk moment van de dag? Dat hoor je toch als kersverse mama te doen? Wellicht komt het ook doordat ik een vriendin heb die ook net bevallen is en zij naar mij toe de indruk wekt dat ze echt helemaal volledig geniet en niks haar tegenvalt.
Mijn vraag is: is dit raar zoals ik me voel? Voelen meerdere zich zo?
anoniem_383110 wijzigde dit bericht op 04-05-2019 18:04
3.39% gewijzigd
zaterdag 4 mei 2019 om 22:24
Maya85 schreef: ↑04-05-2019 22:21Ik hoor juist altijd van bam'ers dat ze zo'n gigantisch netwerk hebben en dat al die mensen precies evenveel doen en waarde hebben als een vader voor hun kind had gehad. Dus alleen? Ik denk dat er maar weinig vrouwen zijn die het echt helemaal alleen doen. De meeste hebben hun moeder om de hoek wonen, of goede vrienden, of huren professioneel iemand in.
The early bird suffers longer.
Week 38 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 38 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 4 mei 2019 om 22:38
Ik heb geen roze wolk gezien, de eerste week in het ziekenhuis op couveuseafdeling gelegen en eenmaal thuis overviel me het gevoel dat mijn leven was veranderd en toendertijd dacht ik echt dat het NNNNNOOOOIIITTT meer beter zou worden. Dat ik nooit meer tijd voor mezelf zou hebben of voor ons samen, ik vond het enorm benauwend. Nog los van alle onzekerheden die een baby met zich meebrengt, weinig drinken, de fles niet pakken, wanneer is ze nou moe en zal ik dr op bed leggen, ik heb alles gecheckt waarom huilt ze nog, is ze ziek of is het gewoon een beetje hangerig, enz. Ik heb helaas ook een postnatale depressie gehad.
Ik weet nog goed dat een kennis die een paar weken na mij was uitgerekend vroeg hoe het ging en toen was mijn baby net een paar weken. Ik stak een heel beklag af en zij reageerde met maar het is toch ook wel leuk? Nou nee op dat moment viel het me allemaal zwaar tegen en vond ik het niet zo leuk.
Ik ben er altijd heel eerlijk over geweest en gelukkig waren er toen ook kennissen en vriendinnen die toch vertelden dat het bij hun ook niet alleen maar regenbogen en zonneschijn was. Daar had ik veel meer aan dan ' Geniet ervan, het gaat zo snel!'
Nu kan ik er veel meer van genieten, ze is nu twee. En ja ook deze leeftijd heeft periodes dat ik radeloos of verdrietig ben en het soms even niet meer weet, maar ja ik weet nu dat het over een aantal dagen/weken weer anders kan zijn en ik haar het liefst de hele tijd wil knuffelen en kusjes wil geven.
Ik weet nog goed dat een kennis die een paar weken na mij was uitgerekend vroeg hoe het ging en toen was mijn baby net een paar weken. Ik stak een heel beklag af en zij reageerde met maar het is toch ook wel leuk? Nou nee op dat moment viel het me allemaal zwaar tegen en vond ik het niet zo leuk.
Ik ben er altijd heel eerlijk over geweest en gelukkig waren er toen ook kennissen en vriendinnen die toch vertelden dat het bij hun ook niet alleen maar regenbogen en zonneschijn was. Daar had ik veel meer aan dan ' Geniet ervan, het gaat zo snel!'
Nu kan ik er veel meer van genieten, ze is nu twee. En ja ook deze leeftijd heeft periodes dat ik radeloos of verdrietig ben en het soms even niet meer weet, maar ja ik weet nu dat het over een aantal dagen/weken weer anders kan zijn en ik haar het liefst de hele tijd wil knuffelen en kusjes wil geven.
zondag 5 mei 2019 om 08:22
Het is normaal en je hoeft je daar niet schuldig over te voelen. Misschien zijn er vrouwen die wel op die roze wolk zitten, maar dat is echt niet zo vanzelfsprekend. Ik zou willen dat daar wat meer openheid over is, want ik heb me ook vreselijk gevoeld in die eerste tijd. En iedereen zei maar 'je moet er wel van genieten', waardoor ik me nog slechter voelde.
Het wordt echt beter. Bij elke voeding die eraf ging werd het wat makkelijker en op een gegeven moment zijn die hormonen ook eindelijk weg. Maar pas vanaf 1,5 jaar vond ik het echt leuk.
Ik ben nu 35 weken zwanger van de tweede en gisteren zei iemand nog tegen me: "Je moet dit keer wel wat meer genieten. Want het is jullie laatste en voordat je het weet is het voorbij. Misschien kan je het nu wat meer in perspectief plaatsen dat het niet zo zwaar is." En ik werd daar eigenlijk zo boos en verdrietig om.
De eerste tijd kan echt overleven zijn. Je bent niet alleen en het wordt echt beter. Beloofd.
Het wordt echt beter. Bij elke voeding die eraf ging werd het wat makkelijker en op een gegeven moment zijn die hormonen ook eindelijk weg. Maar pas vanaf 1,5 jaar vond ik het echt leuk.
Ik ben nu 35 weken zwanger van de tweede en gisteren zei iemand nog tegen me: "Je moet dit keer wel wat meer genieten. Want het is jullie laatste en voordat je het weet is het voorbij. Misschien kan je het nu wat meer in perspectief plaatsen dat het niet zo zwaar is." En ik werd daar eigenlijk zo boos en verdrietig om.
De eerste tijd kan echt overleven zijn. Je bent niet alleen en het wordt echt beter. Beloofd.
maandag 6 mei 2019 om 15:07
Ik weet nog dat de docente bij zwangerschapsyoga zei dat het moederschap 'momenten van geluk' is. Ik snapte er niets van: het is toch geweldig dacht ik. Lekker naïef... Ik heb geen enkele roze wolk gezien. Het was een neutrale wolk met af en toe een glinstering van geluk en vooral heel zwaar ,onzeker en grijs.
Wat je voelt en ervaart is echt héél normaal. Onderschat je hormonen niet die staan op zn kop en moeten weer hun plekje krijgen en slaaptekort is killing ,menig dat samen met een bult verantwoordelijkheid die er bij is gekomen en een relatie die opnieuw gebloemschikt moet worden....
Pfff ik krijg het nog benauwd als ik er aan terug denk. Nee voor mij is het nu een stuk leuker en voel ik me mega verliefd, maar dat blijven momenten , want achter het behang plakken neemt ook een groot deel in
.
Waar het om gaat is dat je er helemaal moet zijn voor je kind zonder jezelf te verliezen. Bij mij kwam mijn moeder 2 weken lang iedere dag, zodat ik ff een uurtje iets voor mezelf kon doen. Wat ik overigens verschrikkelijk vond want dan miste ik haar zo..... aargh hormonen!
Ik wil maar zeggen; je bent moeder maar geef jezelf de tijd om daar aan te wennen. Mijn dochter is 3.5 jr en soms denk ik nog; is dat echt míjn dochter en ben ik écht haar moeder. Klinkt heel suf maar ik moet er echt nog steeds aan wennen. Maar ondertussen doe ik het gewoon dat moederschap en gaat het me best goed af.
Geef jezelf, je relatie, je kindje de tijd. Wees lief voor jezelf en elkaar!
Wat je voelt en ervaart is echt héél normaal. Onderschat je hormonen niet die staan op zn kop en moeten weer hun plekje krijgen en slaaptekort is killing ,menig dat samen met een bult verantwoordelijkheid die er bij is gekomen en een relatie die opnieuw gebloemschikt moet worden....
Pfff ik krijg het nog benauwd als ik er aan terug denk. Nee voor mij is het nu een stuk leuker en voel ik me mega verliefd, maar dat blijven momenten , want achter het behang plakken neemt ook een groot deel in
. Waar het om gaat is dat je er helemaal moet zijn voor je kind zonder jezelf te verliezen. Bij mij kwam mijn moeder 2 weken lang iedere dag, zodat ik ff een uurtje iets voor mezelf kon doen. Wat ik overigens verschrikkelijk vond want dan miste ik haar zo..... aargh hormonen!
Ik wil maar zeggen; je bent moeder maar geef jezelf de tijd om daar aan te wennen. Mijn dochter is 3.5 jr en soms denk ik nog; is dat echt míjn dochter en ben ik écht haar moeder. Klinkt heel suf maar ik moet er echt nog steeds aan wennen. Maar ondertussen doe ik het gewoon dat moederschap en gaat het me best goed af.
Geef jezelf, je relatie, je kindje de tijd. Wees lief voor jezelf en elkaar!
maandag 6 mei 2019 om 20:06
Dat is precies wat het is!seagull82 schreef: ↑06-05-2019 15:07Ik weet nog dat de docente bij zwangerschapsyoga zei dat het moederschap 'momenten van geluk' is. Ik snapte er niets van: het is toch geweldig dacht ik. Lekker naïef... Ik heb geen enkele roze wolk gezien. Het was een neutrale wolk met af en toe een glinstering van geluk en vooral heel zwaar ,onzeker en grijs.
Wat je voelt en ervaart is echt héél normaal. Onderschat je hormonen niet die staan op zn kop en moeten weer hun plekje krijgen en slaaptekort is killing ,menig dat samen met een bult verantwoordelijkheid die er bij is gekomen en een relatie die opnieuw gebloemschikt moet worden....
Pfff ik krijg het nog benauwd als ik er aan terug denk. Nee voor mij is het nu een stuk leuker en voel ik me mega verliefd, maar dat blijven momenten , want achter het behang plakken neemt ook een groot deel in
Waar het om gaat is dat je er helemaal moet zijn voor je kind zonder jezelf te verliezen. Bij mij kwam mijn moeder 2 weken lang iedere dag, zodat ik ff een uurtje iets voor mezelf kon doen. Wat ik overigens verschrikkelijk vond want dan miste ik haar zo..... aargh hormonen!
Ik wil maar zeggen; je bent moeder maar geef jezelf de tijd om daar aan te wennen. Mijn dochter is 3.5 jr en soms denk ik nog; is dat echt míjn dochter en ben ik écht haar moeder. Klinkt heel suf maar ik moet er echt nog steeds aan wennen. Maar ondertussen doe ik het gewoon dat moederschap en gaat het me best goed af.
Geef jezelf, je relatie, je kindje de tijd. Wees lief voor jezelf en elkaar!
TO ik herken het wel een beetje, ik heb nu een baby van 4 weken (is mn tweede). Ik denk dat de beste tips zijn: wissel de nachten zoveel mogelijk af, wees niet te streng voor jezelf, er komt vanzelf een tijd dat je er wel van geniet (eventjes genieten is ook super!) en vooral: denk niet teveel in de toekomst. De situatie met een baby verandert vaak, dus eigenlijk heeft het geen zin om erover te piekeren. Echt, het is even wennen, maar komt goed.