Zuslief

Hoe ga je om met een zus die voortdurend drugs gebruikt zodra ze zich weer rot voelt.

We gebruiken het af en toe ook samen en ik ben zelf ook wel verslavingsgevoelig. Heb in t verleden ook mijn momenten gehad dat ik het vaak gebruikte en of stommiteiten uithaalde.
Nu ben ik door haar zo aan te zien echt helemaal klaar met alle verdovingsmiddelen en twijfel ik zelf om nooit meer met een vinger iets aan te raken wat je bewustzijn beïnvloed. Alleen weet ik dat er nog wel verleidingen zullen zijn en ergens ook wel fijn vind af en toe, terwijl je erna toch altijd rot voelt.

Ik baal er enorm van dat ze steeds zulke taferelen uithaalt en het doet me gewoon pijn. Vanochtend kwam ik bij haar thuis aan en trof ik weer sporen aan. Ze is dus weer heel de nacht gaan spacen.
Ik wist niet zo goed hoe ik hiermee moest omgaan. Dus heb wel aangegeven dat ik het jammer vond maar heb daarna wel normaal gedaan en even samen sigaretje gerookt, waarbij we hebben gepraat over andere dingen. Verder niet over de drugs gebruik. Maar ik vind t gewoon frustrerend dat ze bij iedere tegenslag of onzinnigheid zoiets doet om vervolgens je weer rotter te voelen. Het is ook nog eens zo dat ze het gebruikt wanneer ze alleen is. Maar tegelijkertijd heb ik geen recht van spreken, want ik doe het ook af en toe. Maar dan wel zo stiekem mogelijk en laat ik niet zo blijken dat ik het heb gedaan of alleen zo triest heb zitten rotzooien. Ik ben wel enigszins blij dat dit niet het geval is bij haar, doordat ik daardoor wel nog op de hoogte blijf van alles. Ik ben er al een tijdje van afgebleven maar heb laatst ook weer meegedaan en toen me oh zo rot gevoeld. Want en ik was niet het juiste voorbeeld, maar ook het kut gevoelens zoals schuldig, schaamte en teleurstelling kwamen naar boven. Ik probeer mijn leven op te pakken en doe het deels, zij ook wel. Dus te streng zijn kan ik niet. Maar ik merk dat ik gewoon zo erg steeds beïnvloed raak door haar gevoelens. Ik probeer mezelf qua gevoel het op afstand te houden, zodat ik niet meegesleurd raak in die zelfde emoties. Daardoor kom ik naar haar toe vaak egoïstisch of ongevoelig over. Maar dat komt puur uit zelfbescherming en door het feit dat ik heb gemerkt dat het bevestigen of meevoelen van negatieve emoties niet baat heeft bij de ander, maar alleen maar de situatie verergd.

Ik hou heel veel van der. Zij zit zo lang in een depressie en we hebben van alles geprobeerd maar niks helpt. Ik kamp zelf ook met allerlei dipjes, waardoor ik iedereen op gezonde afstand behoud.

Enige aanvulling: sinds dat zij op zich zelf is te komen wonen, zijn haar grenzen gaan overschrijden. Denk ergens enigszins dat zij vrijheid niet kan handelen. Mijn ouders waren altijd te beschermend en nu weet ze denk ik niet meer wat ze met al haar tijd moet. Ze werkt ook niet meer, maar is bezig met re-integratie. Hulpverleners zijn bezig met een zoektocht naar een naam voor alle stoornissen. ADHD, borderline, stemmingswisselingen en nu denken ze aan autisme.(doordat de behandelingen niet aanslaan). Soms denk ik wat voor waarde heeft al die hulpverlening als ze volgestopt word met allerlei verschillende medicijnen en etiketjes. Het heeft helemaal niet gewerkt na al die jaren. Ze is nu vaak agressief of in een keer omgeslagen en dan praat ze het goed doordat ze lijdt aan de opgenoemde stoornissen enz. Ik ben ook niet perfect, maar het doet mij zeer en weet zelf ook niet wat ik moet doen. Behalve het goede voorbeeld te laten zien. Ik heb ook door haar zo aan te zien iedere keer, besloten om geen drugs meer te gebruiken. Maar tegelijkertijd wil ik nu door gemengde gevoelens haar ook even niet meer zien of spreken. Terwijl ik juist er voor haar moet zijn. Ze heeft namelijk best veel dingen geflikt en heb alles maar goed gevonden. Toen ik er achter kwam dat zij bijv tijdens het gebruiken van drugs ook stiekem harddrugs gebruikte, was ik erg geschrokken. Kwam er zelfs achter dat ze dit bijna dagelijks deed door een bepaalde beïnvloeding van een vriendin. Ik weet nu niet of ze daar iets van neemt. Maar toen was er een moment dat ik wat afstand nam doordat het te veel werd door heftige gedragsverandering wat dus later te verklaren viel. Tijdens die momenten is er best veel gebeurd, maar ik dacht dat we dat achter hadden gelaten. Nu ze nog steeds nachten overslaat voor het gebruiken van drugs, denk ik soms wel dat het nodig is om opgenomen te worden. Alhoewel dat in mijn ogen nog erg eng klinkt. Mijn familieleden weten het ook niet meer. Mijn ouders weten er natuurlijk niets van af, maar weten wel dat het niet zo heel goed gaat en hebben liever ook uit bezorgdheid dat ze daar gaat slapen. Ik dacht voorheen altijd dat vrijheid alles was, totdat ik nu meemaak dat vrijheid ook een dieptepunt kent. Waarom namelijk niet die vrijheid benutten aan leuke dingen doen. Alhoewel ik zelf vaak genoeg ook nergens zin in heb dan slapen drugs gebruiken of eten. Walgelijk mens dat ik ben ook. Mijn broers gebruiken ook drugs en ook samen, op een gegeven moment gebruikten Mn zus en broer regelmatig samen. Heb toen ook gezien en vaak weggelopen doordat het niet meer gezellig was dat drugs gebruiken. Ik zag gewoon een en al verdriet.

Het is een lang verhaal geworden. Had even zin om dit van me af te schrijven. Elk vorm van reactie is gewenst.

Nu word de verslaving best overdreven gemaakt, want ik ben absoluut niet verslaafd. Het is alleen dat ik ik snel in verleiding kom als ik met anderen ben die drugs gebruiken en dan ook vaak meedoe met alles. Soms ook zelf gehaald. Maar dat is niet zo vaak geweest. Ik weet nu al dat er gedacht word dat iedere verslaafde dat denkt van zich zelf, maar bet is echt niet zo.

Ik vind dat mijn zus ook niet echt verslaafd nog is, wel dat ze constant de verkeerde keuze maakt en daardoor zowel haar geld, gezondheid en geluk nog meer laat verdoemen. Maar ik denk dat ik ook mezelf afzijdig ga houden en niet meer mee bezig blijf. Wellicht gaat ze zelf inzien dat er niks aan is, maar hoe ze dat gaat beseffen. Hoop gewoon dat ze het niet meer doet, want het doet mij pijn.

Toch bedankt voor uw reacties. Weet je, een betere wereld start ook bij uw zelf en soms kan kan je anderen niet helpen. Ik laat het gaan en hoop dat het vanzelf wel goed komt.

Route88 schreef: ↑

02-06-2019 20:29

Hou toch op. Als je bij elk dipje aan de drugs gaat dan ben je verslaafd. Maak het niet mooier dan het is.

Maar als je jezelf en je zuslief niet wilt helpen dan niet toch?
Succes verder.

Heel kort door de bocht dit en ben er niet van gediend die toon van je.

Ik ben zojuist er achter gekomen dat ze blijkbaar behalve die avond ook alle andere avonden is gaan spacen en al haar geld heeft opgemaakt. Nu kan ze der huur niet meer betalen ook.
Ik ben zo boos en geïrriteerd. Dit heeft ze al vaker gedaan zo veel geld opgemaakt en nu vind ik haar ook gewoon niet meer zielig.
Constant negativiteit en dan zich afvragen waarom je je zo voelt. Niet heel gek, terwijl we met dat geld samen op vakantie zouden gaan.

Al heel lang is ze depressief en heb ik meerdere pogingen gedaan, inclusief anderen in het gezin om haar op te beuren. Vaker gevraagd om ook op vakantie te gaan. Dan is het nee heb er niet het geld voor, vervolgens janken als ik dan alsnog ga.

Maar goed, weet ook niet meer wat ik ermee aan moet. Wellicht wilt ze dat haar huis van haar af wordt genomen doordat ze niet met vrijheid kan omgaan. En is dat ook het beste.