Relaties
alle pijlers
Zuslief
zondag 2 juni 2019 om 09:35
Hoe ga je om met een zus die voortdurend drugs gebruikt zodra ze zich weer rot voelt.
We gebruiken het af en toe ook samen en ik ben zelf ook wel verslavingsgevoelig. Heb in t verleden ook mijn momenten gehad dat ik het vaak gebruikte en of stommiteiten uithaalde.
Nu ben ik door haar zo aan te zien echt helemaal klaar met alle verdovingsmiddelen en twijfel ik zelf om nooit meer met een vinger iets aan te raken wat je bewustzijn beïnvloed. Alleen weet ik dat er nog wel verleidingen zullen zijn en ergens ook wel fijn vind af en toe, terwijl je erna toch altijd rot voelt.
Ik baal er enorm van dat ze steeds zulke taferelen uithaalt en het doet me gewoon pijn. Vanochtend kwam ik bij haar thuis aan en trof ik weer sporen aan. Ze is dus weer heel de nacht gaan spacen.
Ik wist niet zo goed hoe ik hiermee moest omgaan. Dus heb wel aangegeven dat ik het jammer vond maar heb daarna wel normaal gedaan en even samen sigaretje gerookt, waarbij we hebben gepraat over andere dingen. Verder niet over de drugs gebruik. Maar ik vind t gewoon frustrerend dat ze bij iedere tegenslag of onzinnigheid zoiets doet om vervolgens je weer rotter te voelen. Het is ook nog eens zo dat ze het gebruikt wanneer ze alleen is. Maar tegelijkertijd heb ik geen recht van spreken, want ik doe het ook af en toe. Maar dan wel zo stiekem mogelijk en laat ik niet zo blijken dat ik het heb gedaan of alleen zo triest heb zitten rotzooien. Ik ben wel enigszins blij dat dit niet het geval is bij haar, doordat ik daardoor wel nog op de hoogte blijf van alles. Ik ben er al een tijdje van afgebleven maar heb laatst ook weer meegedaan en toen me oh zo rot gevoeld. Want en ik was niet het juiste voorbeeld, maar ook het kut gevoelens zoals schuldig, schaamte en teleurstelling kwamen naar boven. Ik probeer mijn leven op te pakken en doe het deels, zij ook wel. Dus te streng zijn kan ik niet. Maar ik merk dat ik gewoon zo erg steeds beïnvloed raak door haar gevoelens. Ik probeer mezelf qua gevoel het op afstand te houden, zodat ik niet meegesleurd raak in die zelfde emoties. Daardoor kom ik naar haar toe vaak egoïstisch of ongevoelig over. Maar dat komt puur uit zelfbescherming en door het feit dat ik heb gemerkt dat het bevestigen of meevoelen van negatieve emoties niet baat heeft bij de ander, maar alleen maar de situatie verergd.
Ik hou heel veel van der. Zij zit zo lang in een depressie en we hebben van alles geprobeerd maar niks helpt. Ik kamp zelf ook met allerlei dipjes, waardoor ik iedereen op gezonde afstand behoud.
Enige aanvulling: sinds dat zij op zich zelf is te komen wonen, zijn haar grenzen gaan overschrijden. Denk ergens enigszins dat zij vrijheid niet kan handelen. Mijn ouders waren altijd te beschermend en nu weet ze denk ik niet meer wat ze met al haar tijd moet. Ze werkt ook niet meer, maar is bezig met re-integratie. Hulpverleners zijn bezig met een zoektocht naar een naam voor alle stoornissen. ADHD, borderline, stemmingswisselingen en nu denken ze aan autisme.(doordat de behandelingen niet aanslaan). Soms denk ik wat voor waarde heeft al die hulpverlening als ze volgestopt word met allerlei verschillende medicijnen en etiketjes. Het heeft helemaal niet gewerkt na al die jaren. Ze is nu vaak agressief of in een keer omgeslagen en dan praat ze het goed doordat ze lijdt aan de opgenoemde stoornissen enz. Ik ben ook niet perfect, maar het doet mij zeer en weet zelf ook niet wat ik moet doen. Behalve het goede voorbeeld te laten zien. Ik heb ook door haar zo aan te zien iedere keer, besloten om geen drugs meer te gebruiken. Maar tegelijkertijd wil ik nu door gemengde gevoelens haar ook even niet meer zien of spreken. Terwijl ik juist er voor haar moet zijn. Ze heeft namelijk best veel dingen geflikt en heb alles maar goed gevonden. Toen ik er achter kwam dat zij bijv tijdens het gebruiken van drugs ook stiekem harddrugs gebruikte, was ik erg geschrokken. Kwam er zelfs achter dat ze dit bijna dagelijks deed door een bepaalde beïnvloeding van een vriendin. Ik weet nu niet of ze daar iets van neemt. Maar toen was er een moment dat ik wat afstand nam doordat het te veel werd door heftige gedragsverandering wat dus later te verklaren viel. Tijdens die momenten is er best veel gebeurd, maar ik dacht dat we dat achter hadden gelaten. Nu ze nog steeds nachten overslaat voor het gebruiken van drugs, denk ik soms wel dat het nodig is om opgenomen te worden. Alhoewel dat in mijn ogen nog erg eng klinkt. Mijn familieleden weten het ook niet meer. Mijn ouders weten er natuurlijk niets van af, maar weten wel dat het niet zo heel goed gaat en hebben liever ook uit bezorgdheid dat ze daar gaat slapen. Ik dacht voorheen altijd dat vrijheid alles was, totdat ik nu meemaak dat vrijheid ook een dieptepunt kent. Waarom namelijk niet die vrijheid benutten aan leuke dingen doen. Alhoewel ik zelf vaak genoeg ook nergens zin in heb dan slapen drugs gebruiken of eten. Walgelijk mens dat ik ben ook. Mijn broers gebruiken ook drugs en ook samen, op een gegeven moment gebruikten Mn zus en broer regelmatig samen. Heb toen ook gezien en vaak weggelopen doordat het niet meer gezellig was dat drugs gebruiken. Ik zag gewoon een en al verdriet.
Het is een lang verhaal geworden. Had even zin om dit van me af te schrijven. Elk vorm van reactie is gewenst.
We gebruiken het af en toe ook samen en ik ben zelf ook wel verslavingsgevoelig. Heb in t verleden ook mijn momenten gehad dat ik het vaak gebruikte en of stommiteiten uithaalde.
Nu ben ik door haar zo aan te zien echt helemaal klaar met alle verdovingsmiddelen en twijfel ik zelf om nooit meer met een vinger iets aan te raken wat je bewustzijn beïnvloed. Alleen weet ik dat er nog wel verleidingen zullen zijn en ergens ook wel fijn vind af en toe, terwijl je erna toch altijd rot voelt.
Ik baal er enorm van dat ze steeds zulke taferelen uithaalt en het doet me gewoon pijn. Vanochtend kwam ik bij haar thuis aan en trof ik weer sporen aan. Ze is dus weer heel de nacht gaan spacen.
Ik wist niet zo goed hoe ik hiermee moest omgaan. Dus heb wel aangegeven dat ik het jammer vond maar heb daarna wel normaal gedaan en even samen sigaretje gerookt, waarbij we hebben gepraat over andere dingen. Verder niet over de drugs gebruik. Maar ik vind t gewoon frustrerend dat ze bij iedere tegenslag of onzinnigheid zoiets doet om vervolgens je weer rotter te voelen. Het is ook nog eens zo dat ze het gebruikt wanneer ze alleen is. Maar tegelijkertijd heb ik geen recht van spreken, want ik doe het ook af en toe. Maar dan wel zo stiekem mogelijk en laat ik niet zo blijken dat ik het heb gedaan of alleen zo triest heb zitten rotzooien. Ik ben wel enigszins blij dat dit niet het geval is bij haar, doordat ik daardoor wel nog op de hoogte blijf van alles. Ik ben er al een tijdje van afgebleven maar heb laatst ook weer meegedaan en toen me oh zo rot gevoeld. Want en ik was niet het juiste voorbeeld, maar ook het kut gevoelens zoals schuldig, schaamte en teleurstelling kwamen naar boven. Ik probeer mijn leven op te pakken en doe het deels, zij ook wel. Dus te streng zijn kan ik niet. Maar ik merk dat ik gewoon zo erg steeds beïnvloed raak door haar gevoelens. Ik probeer mezelf qua gevoel het op afstand te houden, zodat ik niet meegesleurd raak in die zelfde emoties. Daardoor kom ik naar haar toe vaak egoïstisch of ongevoelig over. Maar dat komt puur uit zelfbescherming en door het feit dat ik heb gemerkt dat het bevestigen of meevoelen van negatieve emoties niet baat heeft bij de ander, maar alleen maar de situatie verergd.
Ik hou heel veel van der. Zij zit zo lang in een depressie en we hebben van alles geprobeerd maar niks helpt. Ik kamp zelf ook met allerlei dipjes, waardoor ik iedereen op gezonde afstand behoud.
Enige aanvulling: sinds dat zij op zich zelf is te komen wonen, zijn haar grenzen gaan overschrijden. Denk ergens enigszins dat zij vrijheid niet kan handelen. Mijn ouders waren altijd te beschermend en nu weet ze denk ik niet meer wat ze met al haar tijd moet. Ze werkt ook niet meer, maar is bezig met re-integratie. Hulpverleners zijn bezig met een zoektocht naar een naam voor alle stoornissen. ADHD, borderline, stemmingswisselingen en nu denken ze aan autisme.(doordat de behandelingen niet aanslaan). Soms denk ik wat voor waarde heeft al die hulpverlening als ze volgestopt word met allerlei verschillende medicijnen en etiketjes. Het heeft helemaal niet gewerkt na al die jaren. Ze is nu vaak agressief of in een keer omgeslagen en dan praat ze het goed doordat ze lijdt aan de opgenoemde stoornissen enz. Ik ben ook niet perfect, maar het doet mij zeer en weet zelf ook niet wat ik moet doen. Behalve het goede voorbeeld te laten zien. Ik heb ook door haar zo aan te zien iedere keer, besloten om geen drugs meer te gebruiken. Maar tegelijkertijd wil ik nu door gemengde gevoelens haar ook even niet meer zien of spreken. Terwijl ik juist er voor haar moet zijn. Ze heeft namelijk best veel dingen geflikt en heb alles maar goed gevonden. Toen ik er achter kwam dat zij bijv tijdens het gebruiken van drugs ook stiekem harddrugs gebruikte, was ik erg geschrokken. Kwam er zelfs achter dat ze dit bijna dagelijks deed door een bepaalde beïnvloeding van een vriendin. Ik weet nu niet of ze daar iets van neemt. Maar toen was er een moment dat ik wat afstand nam doordat het te veel werd door heftige gedragsverandering wat dus later te verklaren viel. Tijdens die momenten is er best veel gebeurd, maar ik dacht dat we dat achter hadden gelaten. Nu ze nog steeds nachten overslaat voor het gebruiken van drugs, denk ik soms wel dat het nodig is om opgenomen te worden. Alhoewel dat in mijn ogen nog erg eng klinkt. Mijn familieleden weten het ook niet meer. Mijn ouders weten er natuurlijk niets van af, maar weten wel dat het niet zo heel goed gaat en hebben liever ook uit bezorgdheid dat ze daar gaat slapen. Ik dacht voorheen altijd dat vrijheid alles was, totdat ik nu meemaak dat vrijheid ook een dieptepunt kent. Waarom namelijk niet die vrijheid benutten aan leuke dingen doen. Alhoewel ik zelf vaak genoeg ook nergens zin in heb dan slapen drugs gebruiken of eten. Walgelijk mens dat ik ben ook. Mijn broers gebruiken ook drugs en ook samen, op een gegeven moment gebruikten Mn zus en broer regelmatig samen. Heb toen ook gezien en vaak weggelopen doordat het niet meer gezellig was dat drugs gebruiken. Ik zag gewoon een en al verdriet.
Het is een lang verhaal geworden. Had even zin om dit van me af te schrijven. Elk vorm van reactie is gewenst.
dinsdag 4 juni 2019 om 01:12
Gizmauw schreef: ↑04-06-2019 01:08Ik vraag me altijd af waarom iedereen zich met het leven van elkaar bemoeit. Als jouw zus dat pad wilt bewandelen, laat haar zelf die fouten maken. Ik snap echt wel dat mensen zich zorgen maken, maar je zus heeft gewoon een eigen leven. En als je zelf ook van alles gebruikt ben je wel de laatste persoon die je zus haar leven kan en mag verbeteren in mijn ogen. Lekker hypocriet noem ik dat
Ja dat is waar. Het is alleen stom,
Doordat als ze straks wanneer ze alles verliest pas echt beseft wat ze kwijt is en nog verder van huis miss raakt.
Ik heb ook mijn gebreken en gebruik het ook af en toe. Maar het is niet zo dat ik het dagelijks gebruik en of zodanig al mijn geld aan uitgeef.
Hypocriet is het niet, het is gewoon om elkaar geven en het beste voor elkaar over hebben. Vind het gewoon jammer maar bij deze geef ik het ook op na alle maanden steeds geprobeerd en toe te kijken. Is het alleen niet erg dat ik nu er afstand van neem. Op een gegeven moment zie je alleen in dat niks werkt.
dinsdag 4 juni 2019 om 01:44
Ik voel me wel schuldig.
Ben zojuist vertrokken, was moe. Maar ze wilde samen vertrekken om bij ons te slapen. Ik zei zie Je zo wel. Maar dat had ik miss niet moeten doen, want ze is er nog steeds niet en neemt niet op dus weet al hoe laat het is.
Het gaat nu wel echt te ver met alles, maar ik kan niks anders meer doen dan haar aan dr lot overlaten want ze wilt het zelf en ik kan haar niet veranderen en ben daar ook vooral niet de aangewezen persoon voor.
Ben zojuist vertrokken, was moe. Maar ze wilde samen vertrekken om bij ons te slapen. Ik zei zie Je zo wel. Maar dat had ik miss niet moeten doen, want ze is er nog steeds niet en neemt niet op dus weet al hoe laat het is.
Het gaat nu wel echt te ver met alles, maar ik kan niks anders meer doen dan haar aan dr lot overlaten want ze wilt het zelf en ik kan haar niet veranderen en ben daar ook vooral niet de aangewezen persoon voor.
dinsdag 4 juni 2019 om 06:19
Niet schuldig voelen, trots op jezelf zijn dat je het goede voorbeeld gaat geven en uitspreken dat je graag wil dat ze stopt met drugs gebruiken en dat jullie iets van jullie leven gaan maken.
Als ze jou aan jezelf ziet werken en altijd fris em fruitig ziet dan kan ze niet zo bezig blijven. Daar ben ik van overtuigd.
Je neemt nu echt een standpunt in en dat is juist karakter.
Als ze jou aan jezelf ziet werken en altijd fris em fruitig ziet dan kan ze niet zo bezig blijven. Daar ben ik van overtuigd.
Je neemt nu echt een standpunt in en dat is juist karakter.
dinsdag 4 juni 2019 om 07:51
Ik herken je schrijfstijl. Zoals in vele andere topics al tegen je gezegd was: focus op je zelf, ga weer naar school om te redden wat er te reden valt, ga naar de psycholoog, stop met nieuwe schulden maken (en dus je zus helpen) en doe stapje voor stapje alles om weer te gaan studeren en te werken. Heb je inmiddels bijvoorbeeld netflix al opgezegd en je auto verkocht om nieuwe schulden te voorkomen?
dinsdag 4 juni 2019 om 18:55
mariposa2 schreef: ↑04-06-2019 07:51Ik herken je schrijfstijl. Zoals in vele andere topics al tegen je gezegd was: focus op je zelf, ga weer naar school om te redden wat er te reden valt, ga naar de psycholoog, stop met nieuwe schulden maken (en dus je zus helpen) en doe stapje voor stapje alles om weer te gaan studeren en te werken. Heb je inmiddels bijvoorbeeld netflix al opgezegd en je auto verkocht om nieuwe schulden te voorkomen?
Netflix niet helemaal. Auto ben ik nu wel kwijt. Geluk bij een ongeluk haha. Heb een ongeluk meegemaakt, valt niet te repareren en nu krijg ik het bedrag van aankoopwaarde ook waarschijnlijk terug. Ik hoor me gelukkiger te voelen. Maar ik wil veel meer. Ik wil gaan genieten. Heb te lang geslapen op bed. Wil gaan reizen en genieten van het leven. Ik voel me wel beter en energieker. Alleen ben ik door dat lang thuis zitten op bed en alleen ongezond leven wel wat aangekomen. Dus nu houd dat mij tegen om er lekker goed uit te kunnen zien deze zomer. Daar baal ik weer wel van. Studie heb ik langzaam opgepakt en wil ook weer gaan werken.
Ik heb het gevoel dat ik veel mis in het leven door al dat thuis zitten. Zoals bijv naar het buitenland enz.
Echt stom; ik had de keus om mijn studie te vervolgen in een internationale richting. Dan had ik ook Mn droom kunnen waarmaken door alvast werkervaring in t buitenland te kunnen opdoen. Maar ik denk dat het te veel gevraagd is gezien ik dit jaar amper doorheen kom in het Nederlands. Soms twijfel ik nog wel es aan mijn studie hoor. Het is best pittig, maar ja vind t ook weer zonde door het niet echt helemaal geprobeerd te hebben weet je. Mijn zussen zeggen ook, maak het nou maar af, maakt niet uit hoe lang je erover doet. Ik moet gewoon niet opgeven. Opgeven is voor losers. Moet wel mijn ouders zien te overtuigen nog weet nie hoe, om alleen op vakantie te gaan zonder stiekem gedoe. Maar ik merk dat ik dat ook nodig heb om het harde werk bijv ge compenseren.
dinsdag 4 juni 2019 om 19:20
Maar je moet wel geld hebben voor een vakantie, je werkt nu niet en hebt schulden. Een vakantie is geen recht hé. Dus als je dit jaar niet kunt gaan is dat maar zo. Je kunt in de zomervakantie vast nog wel alvast een herkansing gaan leren en wat gaan werken zodat je ook weer inkomsten hebt.
En het is toen ook al tegen je gezegd: iedere avond een uurtje gaan lopen en je conditie opbouwen ipv je wilde plannen om lid te gaan worden van een sportschool of vereniging waar je dus geen geld voor hebt.
En het is toen ook al tegen je gezegd: iedere avond een uurtje gaan lopen en je conditie opbouwen ipv je wilde plannen om lid te gaan worden van een sportschool of vereniging waar je dus geen geld voor hebt.
dinsdag 4 juni 2019 om 21:17
Sommige mensen moeten zelf op hun plaats gaan. Ik neem ook niks aan van anderen en ben heel trots als ik daarna weer een les heb meegemaakt. Ook al zijn sommige dingen heel erg, je kan niet meer doen, en ze merkt het vanzelf.Wanhopigemeid schreef: ↑04-06-2019 01:12Ja dat is waar. Het is alleen stom,
Doordat als ze straks wanneer ze alles verliest pas echt beseft wat ze kwijt is en nog verder van huis miss raakt.
Ik heb ook mijn gebreken en gebruik het ook af en toe. Maar het is niet zo dat ik het dagelijks gebruik en of zodanig al mijn geld aan uitgeef.
Hypocriet is het niet, het is gewoon om elkaar geven en het beste voor elkaar over hebben. Vind het gewoon jammer maar bij deze geef ik het ook op na alle maanden steeds geprobeerd en toe te kijken. Is het alleen niet erg dat ik nu er afstand van neem. Op een gegeven moment zie je alleen in dat niks werkt.