Relaties
alle pijlers
Samenwonen met ..
woensdag 21 augustus 2019 om 14:00
Hallo allen,
Binnenkort ga ik samenwonen met mijn vriendin en staan er super veel leuke dingen aan te komen. Wij zijn beiden eind 20 en hebben al 8+ jaar een relatie. Mijn vriendin is de meest knappe, lieve, zorgzame en intelligente vrouw die ik ken. Echter, heeft ze naast al deze mooie eigenschappen ook al jaren een eetstoornis en is ze van heel diep gekomen. De laatste jaren gaat het met ups-en downs en is het al veel minder aanwezig. Tóch komen er constant van die fases waarin het minder gaat. We praten best veel met elkaar en soms ben ik natuurlijk de eikel die het allemaal niet begrijpt (wat natuurlijk wel logisch is). Toch probeer ik haar zo goed mogelijk te ondersteunen.
Zelf hecht ik veel waarde aan spontaan ergens kunnen lunchen, met vrienden wat kunnen doen zonder constant na te hoeven denken over het eten. Dit 'genieten' heb ik eigenlijk al jaren niet echt meer met haar kunnen doen. Daarnaast ben ik soms best wel bang dat als wij ooit kinderen zouden krijgen dat zij daar zelf aan onderdoor gaat. Enerzijds zou je dan kunnen denken van hé dan is zij niet de persoon voor jou, maar anderzijds zijn alle andere eigenschappen aan haar super mooi. ik heb de hoop dat het ooit allemaal goed komt en dat ze volledig hersteld en we al die leuke dingen weer spontaan kunnen gaan doen.
Soms twijfel ik wel of het goed is om samen te wonen, anderzijds zijn we er ook gewoon aan toe om na al die jaren onze relatie verder te ontwikkelen.
Zijn er hier verhalen van mensen die iets vergelijkbaars doorstaan? Hoe gaan jullie daarmee om? Is er een kans dat alles goed gaat komen?
Binnenkort ga ik samenwonen met mijn vriendin en staan er super veel leuke dingen aan te komen. Wij zijn beiden eind 20 en hebben al 8+ jaar een relatie. Mijn vriendin is de meest knappe, lieve, zorgzame en intelligente vrouw die ik ken. Echter, heeft ze naast al deze mooie eigenschappen ook al jaren een eetstoornis en is ze van heel diep gekomen. De laatste jaren gaat het met ups-en downs en is het al veel minder aanwezig. Tóch komen er constant van die fases waarin het minder gaat. We praten best veel met elkaar en soms ben ik natuurlijk de eikel die het allemaal niet begrijpt (wat natuurlijk wel logisch is). Toch probeer ik haar zo goed mogelijk te ondersteunen.
Zelf hecht ik veel waarde aan spontaan ergens kunnen lunchen, met vrienden wat kunnen doen zonder constant na te hoeven denken over het eten. Dit 'genieten' heb ik eigenlijk al jaren niet echt meer met haar kunnen doen. Daarnaast ben ik soms best wel bang dat als wij ooit kinderen zouden krijgen dat zij daar zelf aan onderdoor gaat. Enerzijds zou je dan kunnen denken van hé dan is zij niet de persoon voor jou, maar anderzijds zijn alle andere eigenschappen aan haar super mooi. ik heb de hoop dat het ooit allemaal goed komt en dat ze volledig hersteld en we al die leuke dingen weer spontaan kunnen gaan doen.
Soms twijfel ik wel of het goed is om samen te wonen, anderzijds zijn we er ook gewoon aan toe om na al die jaren onze relatie verder te ontwikkelen.
Zijn er hier verhalen van mensen die iets vergelijkbaars doorstaan? Hoe gaan jullie daarmee om? Is er een kans dat alles goed gaat komen?
woensdag 21 augustus 2019 om 18:01
Is het ook. Het is dan ook een verschrikkelijke rotziekte waar je niet makkelijk doorheen komt en beter wordt. Als dat al kan.Rosamendosa schreef: ↑21-08-2019 17:51Lijkt me trouwens vreselijk confronterend deze reacties, ook al zijn ze goedbedoeld en vriendelijk van toon.
Ik zou heel bang zijn dat ik het aan mijn kind doorgeef.
woensdag 21 augustus 2019 om 18:22
Je komt over als een hele lieve en begrip volle partner!
Ik denk dat jullie beter eerst vol in therapie samen kunnen gaan, en zij ook zelf. En dit al voor het samen wonen ipv erna. En dan niet therapie waar Je af en toe op terug kan vallen, maar echt volle bak.
Volgens mij heeft Leontien van moorsel? Of zoiets toch een stichting, omdat zij het zelf ook heeft gehad (weet niet precies of zij dat is)
De dames die via haar therapie hebben gevolgd hebben veel succes verhalen. Zeker het uitzoeken waard.
Dat je soms spontaan zin hebt om lekker Bourgondisch te genieten is leuk en normaal, ik zit ook zo in elkaar en zou me niet voor kunnen stellen dat ik dat in een relatie niet kan doen, het voegt voor mij echt iets toe.
Echter, jij doet dit al zoveel jaar, kan je ermee leven? Kan je ervan genieten als je hef alleen doet? Of begint het na zoveel jaar een breekpunt te worden?
Ik zou eerst alles daarmee op de rit hebben voor jullie gaan samenwonen, want stel het loopt helemaal mis, is er veel rompslomp enz.
Ik denk dat jullie beter eerst vol in therapie samen kunnen gaan, en zij ook zelf. En dit al voor het samen wonen ipv erna. En dan niet therapie waar Je af en toe op terug kan vallen, maar echt volle bak.
Volgens mij heeft Leontien van moorsel? Of zoiets toch een stichting, omdat zij het zelf ook heeft gehad (weet niet precies of zij dat is)
De dames die via haar therapie hebben gevolgd hebben veel succes verhalen. Zeker het uitzoeken waard.
Dat je soms spontaan zin hebt om lekker Bourgondisch te genieten is leuk en normaal, ik zit ook zo in elkaar en zou me niet voor kunnen stellen dat ik dat in een relatie niet kan doen, het voegt voor mij echt iets toe.
Echter, jij doet dit al zoveel jaar, kan je ermee leven? Kan je ervan genieten als je hef alleen doet? Of begint het na zoveel jaar een breekpunt te worden?
Ik zou eerst alles daarmee op de rit hebben voor jullie gaan samenwonen, want stel het loopt helemaal mis, is er veel rompslomp enz.
woensdag 21 augustus 2019 om 18:28
Dit. Absoluut dit.COtweepuntnul schreef: ↑21-08-2019 18:01Is het ook. Het is dan ook een verschrikkelijke rotziekte waar je niet makkelijk doorheen komt en beter wordt. Als dat al kan.
Ik zou heel bang zijn dat ik het aan mijn kind doorgeef.
Life is short. Eat dessert first.
woensdag 21 augustus 2019 om 18:33
Hee zijn wij zussen? Hier een vergelijkbaar verhaal: moeder heeft een eetstoornis en iedereen heeft ermee leren leven. Dus nee haar gewicht is niet normaal en haar eten ook niet echt, maar we kunnen wel gezellig borrelen of uit eten en er wordt niet meer over gesproken.
Vroeger was het wel lastiger en ik heb er ook wel een tik aan over gehouden. Gelukkig hebben mijn ouders dat snel onderkend en hebben er voor mij snel hulp bij gezocht waardoor ik wel met mijn gewicht heb gerommeld als kind (van te zwaar naar te licht naar te zwaar) maar gelukkig nooit zelf echt een eetstoornis heb ontwikkeld.
En vruchtbaarheid was dus kennelijk geen issue.
Ja het is lastig maar je kan ook echt gewoon gezellig samenleven met iemand met een eetstoornis. En sommige mensen genezen er misschien van maar ook zat mensen genezen er dus niet van maar leren ermee leven.
Maar goed, moet je daarom bij iemand weg gaan? Stel dat ze diabetes of coeliakie had dan moest je ook altijd met eten rekening houden. Dit is gewoon een ander soort ziekte maar net zo goed een ziekte.
woensdag 21 augustus 2019 om 18:38
Bedankt allemaal. Confronterend zeker, maar toch ook niet. Ik zit hier al wel jaren mee en soms lijk ik ook aan veel dingen te wennen zoals het voor de tijd plannen etc. Hier kan ik daardoor er ook prima mee omgaan en vind dat niet ‘echt’ storend meer?
Ik geniet zeker van het bourgondische zodra ik dat met vrienden doe dus dat blijft echt wel.
Binnenkort ga ik nog een keer goed met haar in gesprek over hoe zij de toekomst daarin ziet en hoe zij daarin verder wil. Ik heb wel zoiets van, wil het wel graag met haar proberen. Als het met samenwonen helemaal niet goed gaat of er veel struggles zijn dan hebben we er iig alles aan gedaan om er een succes van te maken.
@rosa ze heeft echt een knappe/mooie uitstraling van zichzelf, ongeacht haar gewichtsstatus. Ik zou haar op straat er altijd uitpikken als ‘mijn type’. Dat bedoel ik met knap.
Ik geniet zeker van het bourgondische zodra ik dat met vrienden doe dus dat blijft echt wel.
Binnenkort ga ik nog een keer goed met haar in gesprek over hoe zij de toekomst daarin ziet en hoe zij daarin verder wil. Ik heb wel zoiets van, wil het wel graag met haar proberen. Als het met samenwonen helemaal niet goed gaat of er veel struggles zijn dan hebben we er iig alles aan gedaan om er een succes van te maken.
@rosa ze heeft echt een knappe/mooie uitstraling van zichzelf, ongeacht haar gewichtsstatus. Ik zou haar op straat er altijd uitpikken als ‘mijn type’. Dat bedoel ik met knap.
woensdag 21 augustus 2019 om 19:53
ClumsyNinja schreef: ↑21-08-2019 18:33Hee zijn wij zussen? Hier een vergelijkbaar verhaal: moeder heeft een eetstoornis en iedereen heeft ermee leren leven. Dus nee haar gewicht is niet normaal en haar eten ook niet echt, maar we kunnen wel gezellig borrelen of uit eten en er wordt niet meer over gesproken.
Vroeger was het wel lastiger en ik heb er ook wel een tik aan over gehouden. Gelukkig hebben mijn ouders dat snel onderkend en hebben er voor mij snel hulp bij gezocht waardoor ik wel met mijn gewicht heb gerommeld als kind (van te zwaar naar te licht naar te zwaar) maar gelukkig nooit zelf echt een eetstoornis heb ontwikkeld.
En vruchtbaarheid was dus kennelijk geen issue.
Ja het is lastig maar je kan ook echt gewoon gezellig samenleven met iemand met een eetstoornis. En sommige mensen genezen er misschien van maar ook zat mensen genezen er dus niet van maar leren ermee leven.
Maar goed, moet je daarom bij iemand weg gaan? Stel dat ze diabetes of coeliakie had dan moest je ook altijd met eten rekening houden. Dit is gewoon een ander soort ziekte maar net zo goed een ziekte.
Verschil zit ‘m er vooral in dat Coeliakie en Diabetes niet de dwangmatige kant erbij hebben, waarbij de ziekte het in periodes compleet overneemt van de mens (behalve bij een hypo, maar dat wil je ook niet tijden achter elkaar meemaken als partner). Dat id m.i. wel een fundamenteel verschil.
woensdag 21 augustus 2019 om 20:07
Mijn moeder vertelt je na haar vakantie wat ze at, en hoeveel calorien. En vooral Hoeveel die dikke mevrouw naast haar at (altijd een oordeel)ClumsyNinja schreef: ↑21-08-2019 18:33Hee zijn wij zussen? Hier een vergelijkbaar verhaal: moeder heeft een eetstoornis en iedereen heeft ermee leren leven. Dus nee haar gewicht is niet normaal en haar eten ook niet echt, maar we kunnen wel gezellig borrelen of uit eten en er wordt niet meer over gesproken.
Vroeger was het wel lastiger en ik heb er ook wel een tik aan over gehouden. Gelukkig hebben mijn ouders dat snel onderkend en hebben er voor mij snel hulp bij gezocht waardoor ik wel met mijn gewicht heb gerommeld als kind (van te zwaar naar te licht naar te zwaar) maar gelukkig nooit zelf echt een eetstoornis heb ontwikkeld.
En vruchtbaarheid was dus kennelijk geen issue.
Ze vertelt je dat ze liever een kapje eet, dan een boterham, want... vult beter
Ik heb een flinke tik gehad, en zit nog steeds aan onderkant van gewicht (maar BMI van 19, ipv 15) en ik vind nu dat ik een mooi lichaam heb.
(komt ook door mijn man, die me werkelijk prachtig vindt)
Ik dacht ook, dat ik en lastige eter was, viel reuze mee, toen ik zelf ging koken en bepalen.
Ergste wat mijn moeder deed, was paar jaar terug onze jongste en een vriendinnetje (wat voller meisje) op weegschaal zetten...
Mijn grootste overwinning... Mijn dochters hebben het niet!
Heb ik zeer bewust voor gestreden. Het woord calorien gebruik ik niet, en we snaaien.
donderdag 22 augustus 2019 om 09:10
Dankjewel! Mijn vriendin is (naast de ziekte inderdaad) echt fantastischRosamendosa schreef: ↑21-08-2019 19:55Tricoleres: ik heb oprecht veel bewondering voor je. En je hebt vast (naast de rotziekte) een fantastische vriendin. Ik gun jullie heel veel geluk samen.
@lilalinda bedankt om te laten zien dat het ook anders kan. Erg fijn!
