Relaties
alle pijlers
Samenwonen met ..
woensdag 21 augustus 2019 om 14:00
Hallo allen,
Binnenkort ga ik samenwonen met mijn vriendin en staan er super veel leuke dingen aan te komen. Wij zijn beiden eind 20 en hebben al 8+ jaar een relatie. Mijn vriendin is de meest knappe, lieve, zorgzame en intelligente vrouw die ik ken. Echter, heeft ze naast al deze mooie eigenschappen ook al jaren een eetstoornis en is ze van heel diep gekomen. De laatste jaren gaat het met ups-en downs en is het al veel minder aanwezig. Tóch komen er constant van die fases waarin het minder gaat. We praten best veel met elkaar en soms ben ik natuurlijk de eikel die het allemaal niet begrijpt (wat natuurlijk wel logisch is). Toch probeer ik haar zo goed mogelijk te ondersteunen.
Zelf hecht ik veel waarde aan spontaan ergens kunnen lunchen, met vrienden wat kunnen doen zonder constant na te hoeven denken over het eten. Dit 'genieten' heb ik eigenlijk al jaren niet echt meer met haar kunnen doen. Daarnaast ben ik soms best wel bang dat als wij ooit kinderen zouden krijgen dat zij daar zelf aan onderdoor gaat. Enerzijds zou je dan kunnen denken van hé dan is zij niet de persoon voor jou, maar anderzijds zijn alle andere eigenschappen aan haar super mooi. ik heb de hoop dat het ooit allemaal goed komt en dat ze volledig hersteld en we al die leuke dingen weer spontaan kunnen gaan doen.
Soms twijfel ik wel of het goed is om samen te wonen, anderzijds zijn we er ook gewoon aan toe om na al die jaren onze relatie verder te ontwikkelen.
Zijn er hier verhalen van mensen die iets vergelijkbaars doorstaan? Hoe gaan jullie daarmee om? Is er een kans dat alles goed gaat komen?
Binnenkort ga ik samenwonen met mijn vriendin en staan er super veel leuke dingen aan te komen. Wij zijn beiden eind 20 en hebben al 8+ jaar een relatie. Mijn vriendin is de meest knappe, lieve, zorgzame en intelligente vrouw die ik ken. Echter, heeft ze naast al deze mooie eigenschappen ook al jaren een eetstoornis en is ze van heel diep gekomen. De laatste jaren gaat het met ups-en downs en is het al veel minder aanwezig. Tóch komen er constant van die fases waarin het minder gaat. We praten best veel met elkaar en soms ben ik natuurlijk de eikel die het allemaal niet begrijpt (wat natuurlijk wel logisch is). Toch probeer ik haar zo goed mogelijk te ondersteunen.
Zelf hecht ik veel waarde aan spontaan ergens kunnen lunchen, met vrienden wat kunnen doen zonder constant na te hoeven denken over het eten. Dit 'genieten' heb ik eigenlijk al jaren niet echt meer met haar kunnen doen. Daarnaast ben ik soms best wel bang dat als wij ooit kinderen zouden krijgen dat zij daar zelf aan onderdoor gaat. Enerzijds zou je dan kunnen denken van hé dan is zij niet de persoon voor jou, maar anderzijds zijn alle andere eigenschappen aan haar super mooi. ik heb de hoop dat het ooit allemaal goed komt en dat ze volledig hersteld en we al die leuke dingen weer spontaan kunnen gaan doen.
Soms twijfel ik wel of het goed is om samen te wonen, anderzijds zijn we er ook gewoon aan toe om na al die jaren onze relatie verder te ontwikkelen.
Zijn er hier verhalen van mensen die iets vergelijkbaars doorstaan? Hoe gaan jullie daarmee om? Is er een kans dat alles goed gaat komen?
woensdag 21 augustus 2019 om 14:19
Heb je je zorgen uitgesproken tegen je vriendin? Misschien staat zij ervoor open dit eens te bespreken in het bijzijn van een professional, die jou ook zou kunnen helpen op de juiste manier met haar eetstoornis om te gaan als jullie straks samen in één huis wonen.
The eyes are useless when the mind is blind.
woensdag 21 augustus 2019 om 14:20
Als omstander kun je eigenlijk weinig doen. Een eetstoornis gaat meestal niet over zonder goede gespecialiseerde hulp. Loopt ze al bij een therapeut? Zo niet, ga samen naar de huisarts voor een gesprek om advies te vragen.
Je zou ook met haar mee kunnen gaan naar een therapeut. Een paar gesprekken kunnen heel fijn zijn om de relatie goed te houden of juist wat meer uit te vinden wat jullie van elkaar nodig hebben.
Je zou ook met haar mee kunnen gaan naar een therapeut. Een paar gesprekken kunnen heel fijn zijn om de relatie goed te houden of juist wat meer uit te vinden wat jullie van elkaar nodig hebben.
woensdag 21 augustus 2019 om 14:20
woensdag 21 augustus 2019 om 14:21
Houdt er rekening mee dat je vriendin wel eens helemaal niet vruchtbaar meer is door haar jarenlange eetstoornis.Tricoleres schreef: ↑21-08-2019 14:00
Daarnaast ben ik soms best wel bang dat als wij ooit kinderen zouden krijgen dat zij daar zelf aan onderdoor gaat. Enerzijds zou je dan kunnen denken van hé dan is zij niet de persoon voor jou, maar anderzijds zijn alle andere eigenschappen aan haar super mooi. ik heb de hoop dat het ooit allemaal goed komt en dat ze volledig hersteld en we al die leuke dingen weer spontaan kunnen gaan doen.
Als jij in de toekomst een gezin met kinderen voor je ziet dan kan je het beter uitmaken voordat je gaat samen wonen.
In plaats van over een aantal jaar als je echt kinderen wil en zij niet vruchtbaar blijkt te zijn door de schade die ze zelf heeft aangericht aan haar lichaam.
woensdag 21 augustus 2019 om 14:26
Mijn moeder heeft ondertussen al ruim 50 jaar een eetstoornis, mijn vader heeft zich erbij neergelegd. Ze doen of het er niet is
zelf kreeg ik door haar gedrag ook een enorme tik mee. Jarenlang amper gegeten, eigenlijk was bij mij de juiste man vinden het omslagpunt (waarbij ik niet zeg, dat jij niet de juiste voor haar bent).
Ik was nog nooit zo gewaardeerd om wie ik was.
En ik was ondertussen in de 20, geen 17 meer, scheelde ook.
Ik ben er overheen gegroeid (voor een heel grot deel, er zit wel een zelfbewustzijns litteken, en dik-worden kan ik vast niet).
Ik kreeg kinderen en een leuk sociaal leven, met hapjes en drankjes
Hoe zie ze de toekomst zelf?
zelf kreeg ik door haar gedrag ook een enorme tik mee. Jarenlang amper gegeten, eigenlijk was bij mij de juiste man vinden het omslagpunt (waarbij ik niet zeg, dat jij niet de juiste voor haar bent).
Ik was nog nooit zo gewaardeerd om wie ik was.
En ik was ondertussen in de 20, geen 17 meer, scheelde ook.
Ik ben er overheen gegroeid (voor een heel grot deel, er zit wel een zelfbewustzijns litteken, en dik-worden kan ik vast niet).
Ik kreeg kinderen en een leuk sociaal leven, met hapjes en drankjes
Hoe zie ze de toekomst zelf?
woensdag 21 augustus 2019 om 14:36
Uiteraard, al meermaals in het verleden ook.sanjunipero schreef: ↑21-08-2019 14:19Heb je je zorgen uitgesproken tegen je vriendin? Misschien staat zij ervoor open dit eens te bespreken in het bijzijn van een professional, die jou ook zou kunnen helpen op de juiste manier met haar eetstoornis om te gaan als jullie straks samen in één huis wonen.
Ja, ze heeft al in therapie gezeten en heeft een psycholoog waar ze nu af en toe op terug valt.Onbevangen schreef: ↑21-08-2019 14:20Als omstander kun je eigenlijk weinig doen. Een eetstoornis gaat meestal niet over zonder goede gespecialiseerde hulp. Loopt ze al bij een therapeut? Zo niet, ga samen naar de huisarts voor een gesprek om advies te vragen.
Je zou ook met haar mee kunnen gaan naar een therapeut. Een paar gesprekken kunnen heel fijn zijn om de relatie goed te houden of juist wat meer uit te vinden wat jullie van elkaar nodig hebben.
Eens, dat is voor mij ook heel belangrijk. Heb dit ook als voorwaarde gesteld.Hecamel schreef: ↑21-08-2019 14:20Persoonlijk zou ik dan als voorwaarde stellen dat ze wel weer aan het werk gaat daarmee. Want samenleven met iemand met een psychische aandoening is heel heftig. Je zal haar nooit 100% kunnen begrijpen. En zij zal misschien nooit het achterste van haar tong laten zien.
Dit weten we allebei, en ik vind mijn relatie met haar belangrijker, maar anderzijds heb ik soms ook zoiets van als het echt niet gaat met samenwonen dan komen we er alleen op deze manier achter. Probleem hierin is dat ik er misschien al te ver ben ingezogen de afgelopen jaren?sugarmiss schreef: ↑21-08-2019 14:21Houdt er rekening mee dat je vriendin wel eens helemaal niet vruchtbaar meer is door haar jarenlange eetstoornis.
Als jij in de toekomst een gezin met kinderen voor je ziet dan kan je het beter uitmaken voordat je gaat samen wonen.
In plaats van over een aantal jaar als je echt kinderen wil en zij niet vruchtbaar blijkt te zijn door de schade die ze zelf heeft aangericht aan haar lichaam.
Van oorsprong heeft zij ook het 'borrelen' en gezelligheid met iedereen meegekregen. Dat is ook 1 van die dingen die ik hoop dat het weer terug komt. Zij zelf overigens ook, wat dat is wie is eigenlijk echt is. Maar eigenlijk is dit de afgelopen jaren gewoon nog niet gebeurd. Inmiddels drinkt ze af- en toe wel een wijntje op een verjaardag oid. Hier zit dan vaak wel een week mentale voorbereiding bij in. Ze is mega gevoelig en ik pas daarom ook altijd wel op wat ik zeg. Af en toe zeg ik dan wat ik echt vind op een rustig manier, voor de rest probeer ik gewoon de stabiele factor te zijn.lilalinda schreef: ↑21-08-2019 14:26Mijn moeder heeft ondertussen al ruim 50 jaar een eetstoornis, mijn vader heeft zich erbij neergelegd. Ze doen of het er niet is
zelf kreeg ik door haar gedrag ook een enorme tik mee. Jarenlang amper gegeten, eigenlijk was bij mij de juiste man vinden het omslagpunt (waarbij ik niet zeg, dat jij niet de juiste voor haar bent).
Ik was nog nooit zo gewaardeerd om wie ik was.
En ik was ondertussen in de 20, geen 17 meer, scheelde ook.
Ik ben er overheen gegroeid (voor een heel grot deel, er zit wel een zelfbewustzijns litteken, en dik-worden kan ik vast niet).
Ik kreeg kinderen en een leuk sociaal leven, met hapjes en drankjes
Hoe zie ze de toekomst zelf?
woensdag 21 augustus 2019 om 14:52
@phloxx: Dat ze dat ook heel graag wil, maar dit laat ze niet altijd zien.
@rosamendosa: Dat klopt inderdaad, is soms echt lastig. Meestal bespreken we enigzins van te voren wat we gaan doen qua eten. Niet zo zeer wat, maar ze weet wel dat het 'wat' goed komt.
@lilalinda Zeker is ze dat ook voor mij, ze support mij in heel veel dingen. Eigenlijk voor iedereen om haar heen behalve haar zelf ..
Op de punten in mijn eerste post na kan ze mij wat dat betreft alles bieden. En de punten die ik benoem ga ik nog altijd vanuit dat het gaat veranderen. Ik weet natuurlijk ook niet heel goed hoe het anders kan want we hebben immers al behoorlijk lang een relatie.
@rosamendosa: Dat klopt inderdaad, is soms echt lastig. Meestal bespreken we enigzins van te voren wat we gaan doen qua eten. Niet zo zeer wat, maar ze weet wel dat het 'wat' goed komt.
@lilalinda Zeker is ze dat ook voor mij, ze support mij in heel veel dingen. Eigenlijk voor iedereen om haar heen behalve haar zelf ..
Op de punten in mijn eerste post na kan ze mij wat dat betreft alles bieden. En de punten die ik benoem ga ik nog altijd vanuit dat het gaat veranderen. Ik weet natuurlijk ook niet heel goed hoe het anders kan want we hebben immers al behoorlijk lang een relatie.
woensdag 21 augustus 2019 om 15:00
Hoe denkt ze eigenlijk zelf over de zorgen die jij hebt? En over die ijsberg? Het zou ook kunnen zijn dat ze met dit evenwicht tevreden is, zou jij dat dan ook kunnen zijn? Zo’n lange eetstoornis met meerdere behandelingen die min of meer effect hebben gehad zou mij niet heel erg veel hoop geven op hele grote veranderingen (of complete remissie). Is zo’n naar ziektebeeld. Heeft ze wel een passend gewicht trouwens (denk niet aan BMI van 18.5 (net op het randje dus) maar bv 20 ofzo? En is dit ook haar streven?
woensdag 21 augustus 2019 om 15:23
Ze snapt mij daarin volledig en wil zelf niets liever. Op dit moment heeft ze weer een mindere periode en heeft ze ondergewicht. Vandaar ook dat mijn zorgen weer extra boven komen. Het liefst wil ze gewoon normaal zijn, maar zeker niet te dik -> bang om dik te worden. Kan uiteraard 1000x roepen dat dat niet gebeurd maar ja..Rosamendosa schreef: ↑21-08-2019 15:00Hoe denkt ze eigenlijk zelf over de zorgen die jij hebt? En over die ijsberg? Het zou ook kunnen zijn dat ze met dit evenwicht tevreden is, zou jij dat dan ook kunnen zijn? Zo’n lange eetstoornis met meerdere behandelingen die min of meer effect hebben gehad zou mij niet heel erg veel hoop geven op hele grote veranderingen (of complete remissie). Is zo’n naar ziektebeeld. Heeft ze wel een passend gewicht trouwens (denk niet aan BMI van 18.5 (net op het randje dus) maar bv 20 ofzo? En is dit ook haar streven?
woensdag 21 augustus 2019 om 15:42
Hoewel ik het met je eens ben dat een gezond gewicht belangrijk is, kan je dat niet geheel aan BMI aflezen. Ik heb zelf bijvoorbeeld vanaf mijn tienertijd tot mijn veertigste een natuurlijk BMI van 18.5 gehad, en ik heb geen eetstoornis of iets dergelijks.Rosamendosa schreef: ↑21-08-2019 15:00Hoe denkt ze eigenlijk zelf over de zorgen die jij hebt? En over die ijsberg? Het zou ook kunnen zijn dat ze met dit evenwicht tevreden is, zou jij dat dan ook kunnen zijn? Zo’n lange eetstoornis met meerdere behandelingen die min of meer effect hebben gehad zou mij niet heel erg veel hoop geven op hele grote veranderingen (of complete remissie). Is zo’n naar ziektebeeld. Heeft ze wel een passend gewicht trouwens (denk niet aan BMI van 18.5 (net op het randje dus) maar bv 20 ofzo? En is dit ook haar streven?
En BMI geeft ook niet aan of iemand veel vet of juist veel spieren heeft. Het is belangrijker dat iemand leert op een gezonde manier met eten om te gaan dan om je aan een nummertje vast te houden.
https://www.ad.nl/gezond/body-mass-inde ... ~a1bddd85/
woensdag 21 augustus 2019 om 16:08
Ja, dat klopt hoor! Alleen als je een eetstoornis hebt en perse op randje BMI (voor de gemiddelde persoon) wil blijven hangen, geeft dat een ander beeld voor de toekomst dan dat er een ander streven is. Ik ging even uit van iemand met een eetstoornis. Ik weet ook dat bij bepaalde sporten/ andere lichaamsbouw dan gemiddeld of andere etniciteit (Aziatisch) je niet net zulke algemene waarden meet. Ik heb beroepsmatig te maken met personen met ernstige eetstoornissen. Één van de bekende argumenten is wat jij noemt (ik heb nou eenmaal een kaag natuurlijk gewicht wordt dan gezegd). Niet dat ik jou verdenk en er zit zeker waarheid in, maar in deze context (met een eetstoornis dus) vind het echter wel wat zeggen wat het streven (ongeveer) van de vriendin is. Weet je dat, TO? Wat vindt zij ‘absoluut niet te dik’. Daar zie ik wel eens enorme misverstanden over ontstaan bij een eetstoornis. Zijn jullie het eens over de doelen op middellange termijn?
woensdag 21 augustus 2019 om 16:17
woensdag 21 augustus 2019 om 16:41
Dit, en als je kinderen wilt zou ik hier echt nog eens goed over nadenken.doornroosje9 schreef: ↑21-08-2019 16:17Ze zit dus nog middenin haar eetstoornis. Ze is eind twintig en heeft het al jaren. De kans dat dit aanwezig blijft, is vrij groot, vrees ik.
Kan jij dat aan? En het belangrijkste, wil je dat voor de rest van je leven?
Ik vind dit soort topics altijd zo frappant. 'Alles is leuk en geweldig, maaaaaar' en dan komt er een onderwerp bij dat gewoon altijd sluimert.
anoniem_386165 wijzigde dit bericht op 21-08-2019 16:43
16.27% gewijzigd
woensdag 21 augustus 2019 om 16:41
Wat ik lees To, is een verlangen aan jouw kant dat alles "normaal" wordt. En onder normaal versta jij dan dat de eetstoornis helemaal verdwijnt en jouw vriendin vrij met eten om kan gaan, zonder erover na te denken, zonder te plannen etc.
Ik denk dat de kans dat dat gebeurt heel klein is. Een eetstoornis is een heel hardnekkige ziekte die je altijd zult moeten managen. Want hij wacht altijd op de kans om weer terug te komen. Daar zal je vriendin, ook als ze een hele prima periode heeft, altijd alert op moeten blijven.
En je hebt helemaal gelijk als je zegt dat je het niet begrijpt. Dat kan ook niet, het is zo volkomen irrationeel. Jouw vriendin begrijpt het ook niet, maar weet uit ervaring wel hoe het werkt. De vraag is of zij voldoende handvatten heeft en voldoende motivatie om die handvatten consequent toe te passen. Dat is een levenslange taak.
Aan jou de vraag: kun jij ermee leven als eten altijd een issue blijft. Ook als het goed gaat en lange tijd goed gaat. Is er bij jou voldoende besef dat dit niet op een gegeven moment "over gaat" en dan "over is"?
Het betekent niet dat jullie hier constant problemen mee zullen hebben, maar het zal altijd weer kunnen opspelen.
Ik denk dat de kans dat dat gebeurt heel klein is. Een eetstoornis is een heel hardnekkige ziekte die je altijd zult moeten managen. Want hij wacht altijd op de kans om weer terug te komen. Daar zal je vriendin, ook als ze een hele prima periode heeft, altijd alert op moeten blijven.
En je hebt helemaal gelijk als je zegt dat je het niet begrijpt. Dat kan ook niet, het is zo volkomen irrationeel. Jouw vriendin begrijpt het ook niet, maar weet uit ervaring wel hoe het werkt. De vraag is of zij voldoende handvatten heeft en voldoende motivatie om die handvatten consequent toe te passen. Dat is een levenslange taak.
Aan jou de vraag: kun jij ermee leven als eten altijd een issue blijft. Ook als het goed gaat en lange tijd goed gaat. Is er bij jou voldoende besef dat dit niet op een gegeven moment "over gaat" en dan "over is"?
Het betekent niet dat jullie hier constant problemen mee zullen hebben, maar het zal altijd weer kunnen opspelen.
woensdag 21 augustus 2019 om 17:26
Bedankt voor alle input allemaal. Het is voor mij best wel een moeilijk iets, vond het al heel lastig om dit online te gooien. Ik geef enorm veel om haar en waardeer jullie hulp.
@rosamendosa dat durf ik eigenlijk niet te zeggen. Heb mij altijd bewust buiten de gewichtsstreven (min/max etc) gehouden. Hier helpen familieleden haar dan ook bij.
@maud Normaal is voor mij dat we een keer pizza kunnen bestellen of lekker een coktail kunnen drinken op het terras. Dit hoeft zeker niet elke dag of elke week maar in 'goed overleg' zou dat voor mij al heel veel waard zijn.
@rosamendosa dat durf ik eigenlijk niet te zeggen. Heb mij altijd bewust buiten de gewichtsstreven (min/max etc) gehouden. Hier helpen familieleden haar dan ook bij.
@maud Normaal is voor mij dat we een keer pizza kunnen bestellen of lekker een coktail kunnen drinken op het terras. Dit hoeft zeker niet elke dag of elke week maar in 'goed overleg' zou dat voor mij al heel veel waard zijn.
woensdag 21 augustus 2019 om 17:42
Je klinkt als een lieve partner. Het zou idd fijn zijn als het spontaan zomaar kon, maar dat gaat voor haar waarschijnlijk moeilijk zijn. Stress op voorhand over die pizza of cocktail, stress op het moment van het eten, stress erna omdat ze het gegeten heeft... Ik vul nu heel veel in hoor, TO, maar zo gaat het meestal.Tricoleres schreef: ↑21-08-2019 17:26Bedankt voor alle input allemaal. Het is voor mij best wel een moeilijk iets, vond het al heel lastig om dit online te gooien. Ik geef enorm veel om haar en waardeer jullie hulp.
@rosamendosa dat durf ik eigenlijk niet te zeggen. Heb mij altijd bewust buiten de gewichtsstreven (min/max etc) gehouden. Hier helpen familieleden haar dan ook bij.
@maud Normaal is voor mij dat we een keer pizza kunnen bestellen of lekker een coktail kunnen drinken op het terras. Dit hoeft zeker niet elke dag of elke week maar in 'goed overleg' zou dat voor mij al heel veel waard zijn.
Life is short. Eat dessert first.
woensdag 21 augustus 2019 om 17:47
Dank voor je antwoord. Inderdaad is het goed (en heel knap!) om je daarbuiten te houden, maar de andere kant is dat je eigenlijk geen idee hebt wat haar toekomstideeen zijn over haar lichaam, zelfbeleving, etc. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat zij ‘beter’ echt als iets heel anders ziet dan jij. En dat jij streeft naar iets wat zij niet wil bereiken. ‘Gezond worden’ vind ik iha wat te algemeen. Jullie zullen heus zeker ook wel meer specifieke gesprekken hebben, maar lijkt me echt een valkuil. Ik sluit me helaas verder asn bij de anderen in het idee dat je vriendin nog middenin haar eetstoornis zit. Echt voor jezelf gaan kijken of je dit aan kunt (en wilt).
Viel me op dat toen je haar beschreef als eerste ‘knap’ noemde, heeft dit een achterliggende gedachte?
Viel me op dat toen je haar beschreef als eerste ‘knap’ noemde, heeft dit een achterliggende gedachte?
