Relaties
alle pijlers
Koudwatervrees?
zondag 15 september 2019 om 22:55
Na bijna 7 jaar een relatie en 2 kindjes heb ik onlangs besloten al dan niet tijdelijk uit elkaar te gaan. Ik ben de afgelopen jaren meerdere malen echt op m'n hart getrapt en op belangrijke momenten zo in de steek gelaten dat ik niet meer het gevoel heb dat hij er is voor mij en ik voel me eenzaam en alleen als we samen zijn.
Tussen het moment van zeggen en het daadwerkelijk verhuizen zit een aantal weken tijd en in die weken is hij ineens heel hard zn best gaan doen. Enerzijds vind ik dat fijn, eindelijk de man aan wie ik al die tijd behoefte had. Anderzijds maakt het me boos, want waarom nu wel en de afgelopen pakweg 5 jaar verdorie niet? Maar nu pas, wanneer mijn gevoelens afgezwakt zijn en die pogingen me veel minder doen dan toen ik zelf nog hoteldebotel was.
Ik heb in die jaren meerdere malen aangegeven dat de verhoudingen scheef waren. Hij mocht dingen die ik niet mocht. Als ik nee zei waar hij ja wilde, dan werd ik dagen genegeerd wat het gevoel geeft dat je geen nee mag zeggen waardoor je kiest voor over je grenzen laten gaan en boos zijn op jezelf of voet bij stuk houden en genegeerd worden.
Ik heb te veel gevolgd, heb mijn grenzen te vaak laten overschrijden en ben mezelf niet meer in deze relatie. Ik sta volledig achter mijn vertrek.
En toch...
Waarom dan toch die twijfel? We delen geen interesses, leven al jaren langs elkaar heen, ik laat me beperken in mijn sociale leven, kijk dagelijks uit naar de momenten zonder hem. En telkens als ik naar 'm kijk komen toch de tranen en ga ik twijfelen.
Zijn er mensen die ook zelf de stap hebben genomen en ineens spijt kregen? Is dat een soort koudwatervrees en trekt dat weer weg? Ik vind het vreselijk wat ik hem en de kinderen voor mijn gevoel aandoe, en toch blijf ik het doorzetten. Ik hoop zo dat ik er goed aan doe, want ik wil zo graag weer leven...
Tussen het moment van zeggen en het daadwerkelijk verhuizen zit een aantal weken tijd en in die weken is hij ineens heel hard zn best gaan doen. Enerzijds vind ik dat fijn, eindelijk de man aan wie ik al die tijd behoefte had. Anderzijds maakt het me boos, want waarom nu wel en de afgelopen pakweg 5 jaar verdorie niet? Maar nu pas, wanneer mijn gevoelens afgezwakt zijn en die pogingen me veel minder doen dan toen ik zelf nog hoteldebotel was.
Ik heb in die jaren meerdere malen aangegeven dat de verhoudingen scheef waren. Hij mocht dingen die ik niet mocht. Als ik nee zei waar hij ja wilde, dan werd ik dagen genegeerd wat het gevoel geeft dat je geen nee mag zeggen waardoor je kiest voor over je grenzen laten gaan en boos zijn op jezelf of voet bij stuk houden en genegeerd worden.
Ik heb te veel gevolgd, heb mijn grenzen te vaak laten overschrijden en ben mezelf niet meer in deze relatie. Ik sta volledig achter mijn vertrek.
En toch...
Waarom dan toch die twijfel? We delen geen interesses, leven al jaren langs elkaar heen, ik laat me beperken in mijn sociale leven, kijk dagelijks uit naar de momenten zonder hem. En telkens als ik naar 'm kijk komen toch de tranen en ga ik twijfelen.
Zijn er mensen die ook zelf de stap hebben genomen en ineens spijt kregen? Is dat een soort koudwatervrees en trekt dat weer weg? Ik vind het vreselijk wat ik hem en de kinderen voor mijn gevoel aandoe, en toch blijf ik het doorzetten. Ik hoop zo dat ik er goed aan doe, want ik wil zo graag weer leven...
zondag 15 september 2019 om 23:33
Hij mocht dingen die ik niet mocht. Als ik nee zei waar hij ja wilde, werd ik dagen lang genegeerd.
Ik vind dit heel opvallend. Jullie verbieden elkaar dingen?? Daar lijkt het me al erg fout gaan. Wat voor dingen gaat het hier om, vraag ik me af. Ik kan me in mijn eigen relatie niets voorstellen bij dingen niet mogen en nee zeggen op iets. Ik verbied mijn man eigenlijk niets, wel overleggen we over bepaalde dingen. Maar als je elkaar al dingen gaat verbieden, dan is de relatie al scheef.
Verder hebben jullie 2 kinderen. Ik zou toch wel echt veel moeite doen om het toch te laten werken tussen jullie. Ik weet niet hoe oud de kinderen zijn, maar als jij al zegt dat hij er al 5 jaar lang niet voor je is, dan snap ik niet zo goed dat er wel genoeg leuk aan hem was voor kinderen, maar dat het nu ineens (nu er al kinderen zijn) een probleem is. Of waren de kinderen er al voor die 5 jaar?
Ik vind dit heel opvallend. Jullie verbieden elkaar dingen?? Daar lijkt het me al erg fout gaan. Wat voor dingen gaat het hier om, vraag ik me af. Ik kan me in mijn eigen relatie niets voorstellen bij dingen niet mogen en nee zeggen op iets. Ik verbied mijn man eigenlijk niets, wel overleggen we over bepaalde dingen. Maar als je elkaar al dingen gaat verbieden, dan is de relatie al scheef.
Verder hebben jullie 2 kinderen. Ik zou toch wel echt veel moeite doen om het toch te laten werken tussen jullie. Ik weet niet hoe oud de kinderen zijn, maar als jij al zegt dat hij er al 5 jaar lang niet voor je is, dan snap ik niet zo goed dat er wel genoeg leuk aan hem was voor kinderen, maar dat het nu ineens (nu er al kinderen zijn) een probleem is. Of waren de kinderen er al voor die 5 jaar?
zondag 15 september 2019 om 23:37
Het is enerzijds de gewenning aan elkaar en anderzijds de vrees voor het onbekende, maar je zult merken dat als het eenmaal zover is en je op en met jezelf bent, dat de opluchting zal komen en je je weer vrij en goed voelt en het leven weer gaat vieren.
Ik weet het uit ervaring, moest me ook losrukken en dat geeft eventjes een wondje, maar de bevrijding was een feest, toen het eenmaal zover was. Mijn eigen hutje, zelf ingericht naar eigen smaak, alles weer kunnen doen wat ik wilde, een heel bed voor mezelf, geen troep van de ander, geen verwijten, geen negeren, geen eenzaamheid en geen gevoel van alleen zijn, want die laatste twee had ik wel met hem.
Het komt goed! Zelfs beter dan je nu verwacht.
Ik weet het uit ervaring, moest me ook losrukken en dat geeft eventjes een wondje, maar de bevrijding was een feest, toen het eenmaal zover was. Mijn eigen hutje, zelf ingericht naar eigen smaak, alles weer kunnen doen wat ik wilde, een heel bed voor mezelf, geen troep van de ander, geen verwijten, geen negeren, geen eenzaamheid en geen gevoel van alleen zijn, want die laatste twee had ik wel met hem.
Het komt goed! Zelfs beter dan je nu verwacht.
maandag 16 september 2019 om 00:10
Je ziet hem.nu alleen nog maar negatief omdat je gekwetst bent. Jullie grootste probleem lijkt me de communicatie en onbegrip. Als t je lukt om over je gekwetste hart en ego heen te stappen en samen te kijken naar hoe jullie t weer leuk kunnen maken kan er nog best wat er van maken. Maar dan zul je hem moeten vergeven en weer door een roze bril moeten kijken naar hem. En dat kost veel moet energie.
maandag 16 september 2019 om 00:20
Het lijkt me heel logisch en heel herkenbaar dat je ook twijfelt. Het is niet voor niets dat je beslissing gebaseerd is op een optelsom van dingen. Dat je na een langdurige relatie ziet waarom je niet samen verder kan wil niet zeggen dat je ineens niet meer ziet waarom je de relatie begonnen bent. Zeker als hij weer 'z'n best doet' zoals in het begin.
Je hebt echter inmiddels ervaren dat op de lange termijn hij niet voldoende basis heeft voor jou. Hij is, als hij z'n best doet, best een leuke vent, maar onvoldoende voor jou als hij in zijn normale/standaard gedrag vervalt. En dat zal hij uiteindelijk altijd blijven doen.
Met name dat je niet jezelf kon zijn en beperkt werd doet mij vermoeden dat jij zelf een fijner/beter persoon kan zijn zonder hem. En dat je dat zelf inmiddels ook in ziet.
Dat wil niet zeggen dat wat je weg moet gooien wat je wel met elkaar deelt. Dat wil wel zeggen dat je ziet dat je zonder elkaar meer bent dan met elkaar.
Je hebt echter inmiddels ervaren dat op de lange termijn hij niet voldoende basis heeft voor jou. Hij is, als hij z'n best doet, best een leuke vent, maar onvoldoende voor jou als hij in zijn normale/standaard gedrag vervalt. En dat zal hij uiteindelijk altijd blijven doen.
Met name dat je niet jezelf kon zijn en beperkt werd doet mij vermoeden dat jij zelf een fijner/beter persoon kan zijn zonder hem. En dat je dat zelf inmiddels ook in ziet.
Dat wil niet zeggen dat wat je weg moet gooien wat je wel met elkaar deelt. Dat wil wel zeggen dat je ziet dat je zonder elkaar meer bent dan met elkaar.
maandag 16 september 2019 om 01:23
Niks weerhoudt je het alsnog te proberen.
Maar dan wel met de persoon die hij nu is. Die nu moeite doet.
Niet met de persoon die straks over een paar weken of maanden waarschijnlijk hervalt in zijn oude leven.
En die kans acht ik immens groot dat dat weer gebeurt.
En hoe sterk ben je dan nog om dan om te draaien en er de stekker uit te trekken?
Fijn dat hij nu begrepen heeft dat hij moeite moet doen om jou te houden.
Maar hoe lang duurt die moeite bij hem en beseft ie dat het "levenslang" is?
Maar dan wel met de persoon die hij nu is. Die nu moeite doet.
Niet met de persoon die straks over een paar weken of maanden waarschijnlijk hervalt in zijn oude leven.
En die kans acht ik immens groot dat dat weer gebeurt.
En hoe sterk ben je dan nog om dan om te draaien en er de stekker uit te trekken?
Fijn dat hij nu begrepen heeft dat hij moeite moet doen om jou te houden.
Maar hoe lang duurt die moeite bij hem en beseft ie dat het "levenslang" is?
maandag 16 september 2019 om 06:28
Ik verbied hém niks. Zijn vrienden en familie mogen komen wanneer hij maar wil. Ik moet dat zo ongeveer in drievoud 2 weken van te voren aanvragen en dan is het in overleg misschien mogelijk. Hij kan 's avonds weg, ik blijf bij de kinderen (vind ik ook niet erg, ik gun mn partner leuke uitjes etc) maar als ik iets wil doen dan zit ik de hele avond in spanning. Ik krijg voice appjes van een huilend kind als ze overstuur is (zelfs als ik avonddienst op werk heb), de vraag wanneer ik thuiskom (om 10 uur 'savonds waar hij zelf tot 3 uur 'snachts wegblijft) en als zijn avond niet soepel verlopen is dan word ik genegeerd.Whomi schreef: ↑15-09-2019 23:33Hij mocht dingen die ik niet mocht. Als ik nee zei waar hij ja wilde, werd ik dagen lang genegeerd.
Ik vind dit heel opvallend. Jullie verbieden elkaar dingen?? Daar lijkt het me al erg fout gaan. Wat voor dingen gaat het hier om, vraag ik me af. Ik kan me in mijn eigen relatie niets voorstellen bij dingen niet mogen en nee zeggen op iets. Ik verbied mijn man eigenlijk niets, wel overleggen we over bepaalde dingen. Maar als je elkaar al dingen gaat verbieden, dan is de relatie al scheef.
Verder hebben jullie 2 kinderen. Ik zou toch wel echt veel moeite doen om het toch te laten werken tussen jullie. Ik weet niet hoe oud de kinderen zijn, maar als jij al zegt dat hij er al 5 jaar lang niet voor je is, dan snap ik niet zo goed dat er wel genoeg leuk aan hem was voor kinderen, maar dat het nu ineens (nu er al kinderen zijn) een probleem is. Of waren de kinderen er al voor die 5 jaar?
Voor de kinderen wilde ik dat het zou werken en ben ik langer gebleven, de eerste werd geboren toen we 2 jaar samen waren, de ander is nu een jaar. Tussen de slechte momenten zaten goede momenten en daar bleef ik me aan vastklampen maar ik voelde me steeds kleiner en ongelukkiger worden. En of de kinderen blij worden van een ongelukkige moeder...
evdv wijzigde dit bericht op 16-09-2019 06:43
Reden: Detail
Reden: Detail
1.01% gewijzigd
maandag 16 september 2019 om 06:40
Dit precies hoop ik dus zo erg, dat is ook waar ik naar uitkijk. Mn eigen plek waar ik me eindelijk thuis voel, waar ik weer de regie krijg, waar vriendjes van mn zoontje kunnen komen spelen, waar mn familie kan mee-eten, waar kindjes herrie kunnen maken tijdens het spelen en waar ik mezelf kan zijn en hopelijk weer gelukkig word. En ja, alleen met 2 kids is pittig maar samen met 2 kids en dan toch het gevoel hebben dat je het alleen doet is veel erger...Cateautje schreef: ↑15-09-2019 23:37Het is enerzijds de gewenning aan elkaar en anderzijds de vrees voor het onbekende, maar je zult merken dat als het eenmaal zover is en je op en met jezelf bent, dat de opluchting zal komen en je je weer vrij en goed voelt en het leven weer gaat vieren.
Ik weet het uit ervaring, moest me ook losrukken en dat geeft eventjes een wondje, maar de bevrijding was een feest, toen het eenmaal zover was. Mijn eigen hutje, zelf ingericht naar eigen smaak, alles weer kunnen doen wat ik wilde, een heel bed voor mezelf, geen troep van de ander, geen verwijten, geen negeren, geen eenzaamheid en geen gevoel van alleen zijn, want die laatste twee had ik wel met hem.
Het komt goed! Zelfs beter dan je nu verwacht.
maandag 16 september 2019 om 06:47
Die relatie klinkt helemaal niet goed. Dat hij nu even moeite doet, is natuurlijk tijdelijk. Iemand verandert niet zomaar.EvdV schreef: ↑16-09-2019 06:40Dit precies hoop ik dus zo erg, dat is ook waar ik naar uitkijk. Mn eigen plek waar ik me eindelijk thuis voel, waar ik weer de regie krijg, waar vriendjes van mn zoontje kunnen komen spelen, waar mn familie kan mee-eten, waar kindjes herrie kunnen maken tijdens het spelen en waar ik mezelf kan zijn en hopelijk weer gelukkig word. En ja, alleen met 2 kids is pittig maar samen met 2 kids en dan toch het gevoel hebben dat je het alleen doet is veel erger...
Uiteindelijk zul je veel gelukkiger zijn als je eenmaal je eigen plekje hebt. Ik ben hier ook doorheen gegaan..het is zwaar, maar het wordt echt beter.
...
maandag 16 september 2019 om 07:30
Mijn ex veranderde ook ineens toen ik het uit had gemaakt, wat was ik kwaad. Al die ellende van uit elkaar gaan en ineens was het weer die man van het begin van onze relatie.
Inmiddels is hij weer terug veranderd, dus ik denk dat je niet teveel moet vasthouden aan wat hij nu laat zien.
Het klinkt als een erg ongelijkwaardige relatie en volgens mij doe je er goed aan voor jezelf en je kinderen te kiezen.
Inmiddels is hij weer terug veranderd, dus ik denk dat je niet teveel moet vasthouden aan wat hij nu laat zien.
Het klinkt als een erg ongelijkwaardige relatie en volgens mij doe je er goed aan voor jezelf en je kinderen te kiezen.
maandag 16 september 2019 om 08:15
Was hij ook zo beperkend voordat je kinderen had? Is het misschien zo dat hij het moeilijk vind met de kinderen alleen?
Dat in drievoud aanvragen 2 weken van tevoren doe je zelf. Mensen hebben meer respect als je gewoon je ruimte neemt. Niet vragen kan ik volgende week zaterdag naar de bios. Zeg, volgende week zaterdag ga ik naar de bios. Niet reageren op berichten die nergens op slaan. Je man is gewent dat jij er bent en alles oplost. Je gijzelt jezelf. Neem ruimte in en bewaak je grenzen.
Dat hij nu anders doet, komt omdat jij anders doet. Als je doet wat je deed. Krijg je wat je kreeg. Dat zie je nu. Nu jij opstaat kan hij het wel. Je kan dat niet alleen bij hem neerleggen. Je doet het zelf ook. Wees duidelijk en kom voor jezelf op.
Dat in drievoud aanvragen 2 weken van tevoren doe je zelf. Mensen hebben meer respect als je gewoon je ruimte neemt. Niet vragen kan ik volgende week zaterdag naar de bios. Zeg, volgende week zaterdag ga ik naar de bios. Niet reageren op berichten die nergens op slaan. Je man is gewent dat jij er bent en alles oplost. Je gijzelt jezelf. Neem ruimte in en bewaak je grenzen.
Dat hij nu anders doet, komt omdat jij anders doet. Als je doet wat je deed. Krijg je wat je kreeg. Dat zie je nu. Nu jij opstaat kan hij het wel. Je kan dat niet alleen bij hem neerleggen. Je doet het zelf ook. Wees duidelijk en kom voor jezelf op.
maandag 16 september 2019 om 08:56
Ik vind dat 'proberen voor de kinderen' altijd zo'n rare suggestie. Alsof je met kinderen lichtzinnig uit elkaar gaat? Alsof kinderen niet een totaal verkeerd beeld krijgen van relaties doordat hun ouders een disfunctionele relatie als voorbeeld geven? Alsof je je kinderen gelukkig kan maken als je zelf ongelukkig bent?
Je relatie moet goed zijn anders werkt het niet, en dat is iets tussen de twee partners. Het hebben van kinderen benadrukt dat alleen maar.
Je relatie moet goed zijn anders werkt het niet, en dat is iets tussen de twee partners. Het hebben van kinderen benadrukt dat alleen maar.
maandag 16 september 2019 om 09:05
Je bent het aan je kinderen verplicht om alles te doen wat binnen je macht ligt om de relatie te verbeteren. Ik lees nergens dat TO met haar vriend in relatietherapie is geweest.SHIFTY schreef: ↑16-09-2019 08:56Ik vind dat 'proberen voor de kinderen' altijd zo'n rare suggestie. Alsof je met kinderen lichtzinnig uit elkaar gaat? Alsof kinderen niet een totaal verkeerd beeld krijgen van relaties doordat hun ouders een disfunctionele relatie als voorbeeld geven? Alsof je je kinderen gelukkig kan maken als je zelf ongelukkig bent?
Je relatie moet goed zijn anders werkt het niet, en dat is iets tussen de twee partners. Het hebben van kinderen benadrukt dat alleen maar.
Iedere dag is gehaktdag
maandag 16 september 2019 om 09:09
Ook jezelf compleet wegcijferen? Je bent niet goed.
TO, ik denk dat het een hele goeie keuze is om (tijdelijk) bij hem weg te gaan. Ik denk dat hij voor zichzelf maar eens moet gaan kijken of hij hulp kan krijgen bij zijn eigen onzekerheden voordat hij weer in jouw buurt komt
maandag 16 september 2019 om 09:17
Ik zeg niet dat ze zichzelf moet wegcijferen dat doet zij zelf. En het is ook een beetje te makkelijk om dan maar naar je man te wijzen. Je bent er zelf voor de helft bij.Leafs schreef: ↑16-09-2019 09:09Ook jezelf compleet wegcijferen? Je bent niet goed.
TO, ik denk dat het een hele goeie keuze is om (tijdelijk) bij hem weg te gaan. Ik denk dat hij voor zichzelf maar eens moet gaan kijken of hij hulp kan krijgen bij zijn eigen onzekerheden voordat hij weer in jouw buurt komt
Verder snap ik je vraag niet of ik niet goed ben. Wat bedoel je met goed? Of vraag je nu of ik een verstandelijke beperking hebt? Dat is toch niet normaal?
Iedere dag is gehaktdag
maandag 16 september 2019 om 09:29
Je ziet zoveel voordelen, doe er dan iets mee en twijfel niet langer!EvdV schreef: ↑16-09-2019 06:40Dit precies hoop ik dus zo erg, dat is ook waar ik naar uitkijk. Mn eigen plek waar ik me eindelijk thuis voel, waar ik weer de regie krijg, waar vriendjes van mn zoontje kunnen komen spelen, waar mn familie kan mee-eten, waar kindjes herrie kunnen maken tijdens het spelen en waar ik mezelf kan zijn en hopelijk weer gelukkig word. En ja, alleen met 2 kids is pittig maar samen met 2 kids en dan toch het gevoel hebben dat je het alleen doet is veel erger...
Dat z'n best doen is maar tijdelijk, totdat hij je weer binnen heeft gehengeld, dus maak je daar geen illusies over.
Ik wens je het allerbeste toe meid. Doe wat je hart je ingeeft en kies daarmee voor jezelf en je kinderen. Je zult zien dat het alleen opvoeden van je kinderen veel minder zwaar is als je geen partypooper meer in je leven hebt, waar je verwachtingen van hebt die nooit uitkomen, alleen dat laatste al maakt het een heel stuk zwaarder, maar goed, dat had je zelf al door, dus wat let je...
maandag 16 september 2019 om 09:36
En relatietherapie is een soort wondermiddel? Wat zijn daar dan je verwachtingen precies bij?
maandag 16 september 2019 om 09:39
maandag 16 september 2019 om 09:59
Blijkbaar dacht hij al die tijd dat je toch niet ging, heeft je nooit serieus genomen. Nu gaat hij even zijn best doen, Als je blijft vervalt hij binnen een korte tijd weer in het verbieden van dingen en je negeren als je niet doet wat hij wil.
Trap er niet in. Ga alsjeblieft, je kan altijd nu latten als hij echt veranderd blijkt te zijn en dan na een jaar of wat het samenwonen misschien weer eens proberen.
Kijk hoe hij omgaat met co-ouderschap en zijn gedrag naar jou en de kinderen toe.
Maar blijf alsjeblieft niet, dan weet hij helemaal dat je nooit zult gaan. Niet serieus te nemen bent.
Trap er niet in. Ga alsjeblieft, je kan altijd nu latten als hij echt veranderd blijkt te zijn en dan na een jaar of wat het samenwonen misschien weer eens proberen.
Kijk hoe hij omgaat met co-ouderschap en zijn gedrag naar jou en de kinderen toe.
Maar blijf alsjeblieft niet, dan weet hij helemaal dat je nooit zult gaan. Niet serieus te nemen bent.
maandag 16 september 2019 om 10:02
Het gaat niet om mijn verwachtingen maar om die van TO. Een relatietherapie is geen wondermiddel maar het helpt je wel om zuiver naar de situatie te kijken. Er is een patroon ontstaan tussen TO en haar man en daar zijn ze allebei onderdeel van. Om dat patroon te doorbreken moet je kijken naar je eigen aandeel en je niet focussen op het aandeel van een ander. Dat leert een therapeut je. Soms gaat het echt niet en dan helpt een relatietherapeut je om goed uit elkaar te gaan. Bovendien kan je dan echt zeggen tegen je kinderen als ze daar ooit om vragen dat je echt alles geprobeerd hebt.starbright schreef: ↑16-09-2019 09:36En relatietherapie is een soort wondermiddel? Wat zijn daar dan je verwachtingen precies bij?
Iedere dag is gehaktdag
maandag 16 september 2019 om 10:42
DeSlager schreef: ↑16-09-2019 10:02Het gaat niet om mijn verwachtingen maar om die van TO. Een relatietherapie is geen wondermiddel maar het helpt je wel om zuiver naar de situatie te kijken. Er is een patroon ontstaan tussen TO en haar man en daar zijn ze allebei onderdeel van. Om dat patroon te doorbreken moet je kijken naar je eigen aandeel en je niet focussen op het aandeel van een ander. Dat leert een therapeut je. Soms gaat het echt niet en dan helpt een relatietherapeut je om goed uit elkaar te gaan. Bovendien kan je dan echt zeggen tegen je kinderen als ze daar ooit om vragen dat je echt alles geprobeerd hebt.
Alsof mensen met kinderen ooit lichtzinnig uit elkaar gaan. Dat is gewoon echt compleet onzin. Alsof je je later bij je kinderen zou moeten verantwoorden omdat je er meer aan had kunnen doen om je relatie te redden? Wat ben je dan aan het redden? Een slechte relatie? Je verantwoording? Je kinderen?
Kinderen maken het aangaan en het verbreken van een relatie altijd al serieus. Dan hoeft echt niet één of andere wijsneus komen suggereren dat je er voor de kinderen toch wel alles aan mag doen. Je moet vooral zorgen dat je relatie functioneert, dat je zelf goed functioneert en dat je een goed voorbeeld geeft aan je kinderen. En bij elkaar blijven in een slechte relatie (onder druk van de buitenwereld die wel even komt vertellen hoe belangrijk dat is) is ongeveer het slechtste voorbeeld wat je je kinderen kan geven.
maandag 16 september 2019 om 10:49
SHIFTY schreef: ↑16-09-2019 10:42Alsof mensen met kinderen ooit lichtzinnig uit elkaar gaan. Dat is gewoon echt compleet onzin. Alsof je je later bij je kinderen zou moeten verantwoorden omdat je er meer aan had kunnen doen om je relatie te redden? Wat ben je dan aan het redden? Een slechte relatie? Je verantwoording? Je kinderen?
Kinderen maken het aangaan en het verbreken van een relatie altijd al serieus. Dan hoeft echt niet één of andere wijsneus komen suggereren dat je er voor de kinderen toch wel alles aan mag doen. Je moet vooral zorgen dat je relatie functioneert, dat je zelf goed functioneert en dat je een goed voorbeeld geeft aan je kinderen. En bij elkaar blijven in een slechte relatie (onder druk van de buitenwereld die wel even komt vertellen hoe belangrijk dat is) is ongeveer het slechtste voorbeeld wat je je kinderen kan geven.
