Relaties
alle pijlers
Koudwatervrees?
zondag 15 september 2019 om 22:55
Na bijna 7 jaar een relatie en 2 kindjes heb ik onlangs besloten al dan niet tijdelijk uit elkaar te gaan. Ik ben de afgelopen jaren meerdere malen echt op m'n hart getrapt en op belangrijke momenten zo in de steek gelaten dat ik niet meer het gevoel heb dat hij er is voor mij en ik voel me eenzaam en alleen als we samen zijn.
Tussen het moment van zeggen en het daadwerkelijk verhuizen zit een aantal weken tijd en in die weken is hij ineens heel hard zn best gaan doen. Enerzijds vind ik dat fijn, eindelijk de man aan wie ik al die tijd behoefte had. Anderzijds maakt het me boos, want waarom nu wel en de afgelopen pakweg 5 jaar verdorie niet? Maar nu pas, wanneer mijn gevoelens afgezwakt zijn en die pogingen me veel minder doen dan toen ik zelf nog hoteldebotel was.
Ik heb in die jaren meerdere malen aangegeven dat de verhoudingen scheef waren. Hij mocht dingen die ik niet mocht. Als ik nee zei waar hij ja wilde, dan werd ik dagen genegeerd wat het gevoel geeft dat je geen nee mag zeggen waardoor je kiest voor over je grenzen laten gaan en boos zijn op jezelf of voet bij stuk houden en genegeerd worden.
Ik heb te veel gevolgd, heb mijn grenzen te vaak laten overschrijden en ben mezelf niet meer in deze relatie. Ik sta volledig achter mijn vertrek.
En toch...
Waarom dan toch die twijfel? We delen geen interesses, leven al jaren langs elkaar heen, ik laat me beperken in mijn sociale leven, kijk dagelijks uit naar de momenten zonder hem. En telkens als ik naar 'm kijk komen toch de tranen en ga ik twijfelen.
Zijn er mensen die ook zelf de stap hebben genomen en ineens spijt kregen? Is dat een soort koudwatervrees en trekt dat weer weg? Ik vind het vreselijk wat ik hem en de kinderen voor mijn gevoel aandoe, en toch blijf ik het doorzetten. Ik hoop zo dat ik er goed aan doe, want ik wil zo graag weer leven...
Tussen het moment van zeggen en het daadwerkelijk verhuizen zit een aantal weken tijd en in die weken is hij ineens heel hard zn best gaan doen. Enerzijds vind ik dat fijn, eindelijk de man aan wie ik al die tijd behoefte had. Anderzijds maakt het me boos, want waarom nu wel en de afgelopen pakweg 5 jaar verdorie niet? Maar nu pas, wanneer mijn gevoelens afgezwakt zijn en die pogingen me veel minder doen dan toen ik zelf nog hoteldebotel was.
Ik heb in die jaren meerdere malen aangegeven dat de verhoudingen scheef waren. Hij mocht dingen die ik niet mocht. Als ik nee zei waar hij ja wilde, dan werd ik dagen genegeerd wat het gevoel geeft dat je geen nee mag zeggen waardoor je kiest voor over je grenzen laten gaan en boos zijn op jezelf of voet bij stuk houden en genegeerd worden.
Ik heb te veel gevolgd, heb mijn grenzen te vaak laten overschrijden en ben mezelf niet meer in deze relatie. Ik sta volledig achter mijn vertrek.
En toch...
Waarom dan toch die twijfel? We delen geen interesses, leven al jaren langs elkaar heen, ik laat me beperken in mijn sociale leven, kijk dagelijks uit naar de momenten zonder hem. En telkens als ik naar 'm kijk komen toch de tranen en ga ik twijfelen.
Zijn er mensen die ook zelf de stap hebben genomen en ineens spijt kregen? Is dat een soort koudwatervrees en trekt dat weer weg? Ik vind het vreselijk wat ik hem en de kinderen voor mijn gevoel aandoe, en toch blijf ik het doorzetten. Ik hoop zo dat ik er goed aan doe, want ik wil zo graag weer leven...
maandag 16 september 2019 om 17:13
Zo mee eens! Lijkt wel alsof we maar koste wat kost bij elkaar moeten blijven vanwege de kinderen. TO's man klinkt heel naar, TO heeft hier zelf ook een aandeel in door dit gedrag toe te staan. Genegeerd worden is echt zo respectloos. Wat voor voorbeeld zijn jullie voor de kinderen op deze manier? Wat hebben zij aan deze relatie tussen hun ouders?SHIFTY schreef: ↑16-09-2019 10:42Alsof mensen met kinderen ooit lichtzinnig uit elkaar gaan. Dat is gewoon echt compleet onzin. Alsof je je later bij je kinderen zou moeten verantwoorden omdat je er meer aan had kunnen doen om je relatie te redden? Wat ben je dan aan het redden? Een slechte relatie? Je verantwoording? Je kinderen?
Kinderen maken het aangaan en het verbreken van een relatie altijd al serieus. Dan hoeft echt niet één of andere wijsneus komen suggereren dat je er voor de kinderen toch wel alles aan mag doen. Je moet vooral zorgen dat je relatie functioneert, dat je zelf goed functioneert en dat je een goed voorbeeld geeft aan je kinderen. En bij elkaar blijven in een slechte relatie (onder druk van de buitenwereld die wel even komt vertellen hoe belangrijk dat is) is ongeveer het slechtste voorbeeld wat je je kinderen kan geven.
maandag 16 september 2019 om 17:50
Dit.SHIFTY schreef: ↑16-09-2019 10:42Alsof mensen met kinderen ooit lichtzinnig uit elkaar gaan. Dat is gewoon echt compleet onzin. Alsof je je later bij je kinderen zou moeten verantwoorden omdat je er meer aan had kunnen doen om je relatie te redden? Wat ben je dan aan het redden? Een slechte relatie? Je verantwoording? Je kinderen?
Kinderen maken het aangaan en het verbreken van een relatie altijd al serieus. Dan hoeft echt niet één of andere wijsneus komen suggereren dat je er voor de kinderen toch wel alles aan mag doen. Je moet vooral zorgen dat je relatie functioneert, dat je zelf goed functioneert en dat je een goed voorbeeld geeft aan je kinderen. En bij elkaar blijven in een slechte relatie (onder druk van de buitenwereld die wel even komt vertellen hoe belangrijk dat is) is ongeveer het slechtste voorbeeld wat je je kinderen kan geven.
Je relatie klinkt niet goed en je man niet leuk. Als jij en de kinderen niet jezelf kunnen zijn in de relatie met je man, stop dan met denken dat dit nog kan veranderen.
Wanneer je kleine kinderen hebt is het laatste wat je wilt dat je gezin uit elkaar valt, maar ik vormde helemaal geen leuk gezin met mijn ex. Los van elkaar werden we weer leukere mensen en daarmee, in mijn optiek, ook leukere ouders. Mijn kinderen zijn blij, en ik denk beter af dan wanneer mijn ex en ik qoûte que qoûte bij elkaar waren gebleven.
Succes TO, het zal niet makkelijk zijn en worden in het begin. Maar als moeder moet je inderdaad zorgen dat je zelf goed functioneert. Het goede voorbeeld geeft. Ook in wat bijvoorbeeld een goede danwel gelijkwaardige relatie is.
maandag 16 september 2019 om 19:37
Dank jullie wel voor jullie reacties. Het klopt zeker dat ook ik mijn aandeel heb in de relatie. Ik heb me te afhankelijk opgesteld en was te bang dat hij weg zou gaan als ik tegen hem in zou gaan. En alleen zijn was mijn nachtmerrie. Tot ik me realiseerde dat ik bijna alles al alleen doe. Zorg voor de kinderen, naar school brengen, naar sport, naar bed, luiers verschonen, boze buien temperen, zelfs twee kids 's avonds terwijl hij ook thuis is. Daarnaast het huishouden, koken, werken, uitstapjes, familiebezoeken.
Ik begon te twijfelen doordat hij nu zo anders doet, maar ik lees veel terug dat dat waarschijnlijk maar tijdelijk is, dat verwachtte ik ook. Ik blijf gewoon een zwak houden voor de man waar je in eeste instantie voor viel denk ik...
En om te zorgen dat ik dit niet in een volgende relatie weer laat gebeuren ben ik in therapie. Ik ben me er bewust van dat ook ik aan mezelf moet werken!
Ik begon te twijfelen doordat hij nu zo anders doet, maar ik lees veel terug dat dat waarschijnlijk maar tijdelijk is, dat verwachtte ik ook. Ik blijf gewoon een zwak houden voor de man waar je in eeste instantie voor viel denk ik...
En om te zorgen dat ik dit niet in een volgende relatie weer laat gebeuren ben ik in therapie. Ik ben me er bewust van dat ook ik aan mezelf moet werken!
