Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!

Hallo,



Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.

Mijn verhaal in het kort:

Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.

Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.

Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.

Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...

Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?

Alvast heel erg bedankt!

Hoppetee

Valesca C, ik kom hier niet om mensen op stang te jagen. Maar ik denk zelf inderdaad wel dat het klopt dat wat je zegt.

Reden dat ik dit noem is omdat ik zelf ook gediagnosticeed ben met narcistische trekken en daarvan vreselijk geschrokken ben, omdat ik maar 1 soort kende. Zo wilde ik niet zijn!

Totdat later bleek bij wat doorvragen dat narcisme zich in vele vormen manifesteert en ik persoonlijk geloof dat heel wat meer vrouwen zich niet beseffen dat zij wellicht ook wat van die narcistische andersoortige trekken hebben, maar dat het hoe dan ook terug te voeren is op gezien willen worden, erkend willen worden, etc.



Ik denk -maar dat doen jullie al- dat het altijd erg goed is om een eigen aandeel binnen een relatie te zien. Niet om geen schuldige aan te mogen wijzen. Maar wel om zelf te leren en te zien wat het is waarom je ertoe getrokken bent/was.

Maar goed, ik ben een vreemde eend hier en kom gelijk allerlei meningen verkondigen en dat valt misschien niet zo lekker.

Relatiepijler is eigenlijk vrij nieuw voor me en het woord narcisme trok me.

Vales, dezelfde confrontatie had ik ook met het lezen van dit hoofdstuk. Voor mij was het een eye-opener omdat ik toen pas begreep dat waar ik lange tijd mee worstelde.



Mijn therapeute had me gezegd dat ik alles veel te veel op mijzelf betrok en ik moest gaan scheiden wat van hem en wat van mij was. En ik raakte daar alleen maar meer van in de war. Want waar stopte hij en begon ik? Had hij me zo volledig in zijn greep dat ik me met hem identifiseerde? (ook dit wordt uitgelegd hoe dat in zijn werk gaat. want dat gebeurt ook). Of leek ik heimelijk meer op hem dan ik voor mijzelf toe wilde geven?



Ik denk dat het in elkaars verlengde ligt. Je staat letterlijk oog in oog met je eigen schaduw. Een kant die je verafschuwt en die je begrijpt tegelijkertijd. Al spreek je dat laatste liever niet hardop uit. We weten dat zijn gedrag voortkomt uit angst en onzekerheid. Gevoelens die wij maar al te goed begrijpen, niet dames? Het zijn twee kanten van dezelfde medaille. De thematiek die speelt, is dezelfde. Precies zoals jij zegt: aandacht en bevestiging. Erkenning van het er mogen zijn. Bestaansrecht!



Ik vind het voor mijzelf een hele geruststelling nu ik die narcistische trekken in mijzelf, (h)erken. En daardoor kan ik het ook meer en meer loslaten. En idd, we hebben allemaal iets narcistisch. Gezond narcisme is niets mis mee. Het is de basis voor zelfvertrouwen misschien? Zolang je de realiteit niet uit het oog verliest en het in balans is... En daar zit het verschil tussen hem en mij.... Daar waar ik stop en hij de grenzen overschrijdt en verder gaat...



Iniem... Eerlijk gezegd vind ik het heel dapper dat je hier post. Het is goed om dingen van verschillende kanten te benaderen en jouw aandeel werpt wellicht weer een ander licht voor velen.



Misschien vind je het vervelend dat ik het vraag, maar wat was de aanleiding dat je je hebt laten onderzoeken?

Hallo,



Ik weet niet of ik hier 'op mijn plaats' ben. Heb wel stukjes gelezen uit dit topic maar lang niet alles. De verhalen van ML heb ik destijds wel gedeeltelijk gevolgd en als ik dat dan las, dan kwam dat nog niet in de buurt van wat mijn ex presteerde.

Ik vraag me daarom af of het wel terecht is dat ik hier kom.



Wanneer ik google op narcisme zijn er wel een behoorlijk aantal punten die erg op mijn ex van toepassing zijn. Maar het steeds terugkerende 'verliefd zijn op zichzelf', dat kan ik nou niet direct zeggen. Wel dat hij behoorlijk vol was van zichzelf. Vond zichzelf er goed uitzien, was veel met zijn uiterlijk bezig, kon uren voor de spiegel staan, altijd druk met hoe hij eruit zag, aan mij zijn lichaam laten zien en zijdelings een opmerking maken dat hij er toch maar wát goed uitzag. Maar verliefd...dat nou ook weer niet, heb ik het idee.'

Maar bep. andere gedragskenmerken herken ik dan weer wel: achterdochtig, jaloers, bezitterig, voelt zichzelf belangrijk en wil macht, problemen in relaties en op het werk, zoekt veel bevestiging, vertrouwt zijn partner niet omdat hij weet dat hij zelf niet te vertrouwen is, neiging naar agressiviteit als hij de boel niet onder controle had, heeft bewondering nodig van zijn omgeving, is materialistisch ingesteld, altijd bezig met wat 'men' van hem denkt (waardoor ik dus ook altijd aan zijn eisen moest voldoen qua werk, uiterlijk), spiegelt zijn baan mooier voor dan het is, voortdurend op zoek naar bevestiging, wanneer dingen fout gaan is het altijd de schuld van een ander.



Wanneer ik de sites lees dan zijn er veel dingen waarbij ik denk: Oh ja...hélemaal!!

Maar toch zijn er ook punten die ik niet herken...

Lilac tree, ik ben al jarenlang in therapie, omdat ik jaren geleden tijdens mijn opleiding definitief tegen mezelf aanliep. Vandaaruit is dagbehandeling opgestart met de nodige tests en onderzoeken en daaruit kwam later weer een therapie iets voort. Wat ik toen te horen kreeg, was dat ik borderline zou hebben.

Weer een dik jaar later ben in in een andere stad terecht gekomen en ben daar verder gegaan met een hulpverlenerscontact eens in de zoveel tijd. Ook heb ik daar uitgebreide onderzoeken gehad en daaruit kwam dus een diagnose naar voren (die ik zelf niet begrijp hoor, want het een bijt het ander als je het mij vraagt) dat ik borderline heb met narcistische trekken en een ontwijkende persoonlijkheid.



Ik schrok me een hoedje, omdat ik narcistisch alleen maar ken uit eht standaard verhaaltje. Nl. jezelf geweldig vinden, roem en faam willen, alleen maar anderen naar je willen luisteren, niet in staat zijnde om empathisch te zijn en ga zo nog maar effe door. Voor mij het toonbeeld van de egoistische mens zoals ik zelf nooit zou willen zijn. Dat heeft me flink dwarsgezeten.



Gelukkig ben ik erachter dat narcisme twee gezichten heeft en in dat laatste kan ik meer berusten, al zou ik dat nog steeds willen omturnen hoor. Maar het maakt mijn beeld van mezelf als slecht mens niet gelijk bevestigd en dat dacht ik wel eventjes.



Sterker, nu ik dit "weet" over narcisme, zie ik gek genoeg in mijn kennissenkring en vriendenkring ineens veel meer zogezegde sterk narcistische trekjes opdoemen. Nu moet ik er wel bij zeggen dat er meer dan gemiddeld mensen in mijn omgeving lopen met 'problemen'. Maar goed, al die 'problemen' zijn ook mooie egopijlers. Mensen met teveel problemen zijn ook behoorlijk op zichzelf gefocust, onzeker, vragen om bevestiging, zoeken manieren om zichzelf te overstijgen etc. Ik vind het een behoorlijke eye opener hoe 'zielig' zijn ook soms heel egoistisch kan zijn bijvoorbeeld.

Intiem, dank je voor je oprechte antwoord. Het lijkt me niet mee te vallen om dit van jezelf te weten en daar ook zo over te kunnen praten. Ik denk wel dat het zaken makkelijker maakt, je praat erover, je vrienden weten het en kunnen er daardoor beter mee omgaan.

Veel mensen die het weten hebben vaak een houding van 'zo ben ik, duhuh' en je doet het er maar mee.Mijn N2 wist het donderdsgoed van zichzelf en was er welhaast 'trots' op. Mijn N1 wist het niet, maar had wel zoiets van, je neemt me maar zoals ik ben. Het verschil was dat N1 het niet bewust wist, en ook niet 'trots' erop was.

N1 en N2 zal wel narcist 1 en 2 zijn he



Trots, ik vind het niet iets om trots op te zijn als je ego kennelijk zoveel voer nodig heeft.

Maar goed, vrienden die het weten? No way! Dan gaat toch de helft van de wereld anders naar je kijken, terwijl ze me nu gewoon een fijne vriendin vinden die soms wat de boot afhoudt. Ik zoek geen risico's wat dat betreft. Ik denk uiteindelijk -en dat geldt voor alle soorten persoonlijkheidsproblematiek- dat je vooral moet kijken naar het individu en hoe leefbaar alles is. Niet als in leefbaar, je moet met het minste genoegen nemen. Maar sommige eigenschappen zijn gewoonweg niet zo storend, omdat je er niet vaak tegenaan loopt. Dat bedoel ik meer.

Toch he, intiem... jij geeft de indruk dat je een heel goed beeld hebt van jezelf. Zelfreflectie is bij het andere type narcist totaal ondenkbaar. Alhoewel de 'mijne' er enorm mee te koop loopt als ware het dat hij het zelf uitgevonden heeft. Wilde zelfs beweren dat het mij totaal aan het vermogen tot zelfreflectie ontbrak. Ahum...



De mensen die me hier het laatste half jaar een beetje gevolgd hebben geef ik graag het woord.......



Intiem, is het in jouw optiek, of in jouw geval behandelbaar?

Overigens deel ik de mening met muis. Heel dapper dat je mee wilt praten!

Herken ontzettend veel in het verhaal van "eindelijk" zit zelf middenin zo'n soort situatie. Heb mijn verhaal op het margriet forum gezet (alleen in het buitenland) misschien wil eindelijk wel mailen of verder kletsen, maar denk dat dit voor haar al een tijd geleden is.

Hoop dat iemand dit leest met dezelfde ervaringen en op het margriet forum wil verder kletsen.

Bedankt

Wallfower, het is voor mij nog niet lang geleden hoor, Mijn (nog-steeds-niet-helemaal-) ex man is sinds begin december bij ons weg.

yasmijjn.... heb je mijn mail gehad?

Goeiesmorgens, het was eigenlijk niet mijn opzet om actief mee te praten hoor. Want dit topic gaat vooral om jullie en hoe om te gaan met een (ex)partner met narcisme en hoe jullie zelfbeeld weer een beetje in ere hersteld kan worden. Want ik geloof absoluut dat dat ontzettend vervormd kan raken.

Mijn eigen vriend heeft ongetwijfeld zelf ook een aantal zeer sterke dingen die bepalend zijn in onze relatie en ik weet maar al te goed hoe vervormend dingen kunnen werken en dat je je afvraagt 'ben ik nou gek??' Bananen rechtlullen is vroeger door mij een veelgebezigde uitspraak met betrekking tot vriend.



Punt van dat hele narcisme gebeuren is dan ook dat ik heel erg aan mezelf ging twijfelen door die diagnose. Want als je een diagnose krijgt dat er iets met je mankeert (en zeker narcisme of narcistische trekken vind ik), terwijl je partner geen diagnose heeft (wat ook niet moeilijk is als je niet in behandeling bent). Dan is de kans groot dat alles inene aan jezelf ligt. En dat je partner dat ook gaat roepen (want je hebt nu eenmaal puntjepuntje). Da's erg verwarrend, zeker als je ervan overtuigd bent dat bepaalde zaken zo liggen en niet zus. Wie heeft er dan 'gelijk'? Wie ziet het 'goed' en in het juiste perspectief?

Zeker ook omdat ik ook nog wel van mezelf vond dat ik nog best enige mate van zelfreflectie heb hoor. En een geweten natuurlijk. Ik dacht dat het inhield dat met zo'n diagnose dat niet zou bestaan bij mij (en dat deed pijn om zo over mezelf te denken). Maar dat is gewoon niet zo! En daarin hebben behandelaren mij ook gerust kunnen stellen.



Het ding van narcisme -zoals dat bij mij uitpakt- is dat je veel vanuit jezelf redeneert (herkenbaar voor mij). Het soms erg moeilijk vind om te kunnen begrijpen dat andere mensen dingen anders ervaren (herkenbaar voor mij). Als ik ergens helemaal van de waps van ben, kan ik me erg moeilijk voorstellen dat andere mensen dat niet zijn. Als ik iets moeilijk vind, ga ik er automatisch vanuit dat anderen dat ook moeilijk vinden.

Ik heb erg lang een onderscheidingsbehoefte gehad, waarbij ik graag ergens de beste in wilde zijn en dat andere mensen mij daarom zouden bewonderen (eindelijk mij zouden zien, het lelijke eendje-idee dat inene opstaat als die mooie zwaan zeg maar). Dat schijnt ook erg narcistisch te zijn. En ik maar denken dat iedereen dat altijd heeft. Ik heb ook een tijd gehad waarbij ik lang overbewust was van mezelf. Het idee had dat iedereen naar mij keek, mij raar vond, etc. Overbewust zijn van jezelf is ook zo'n narcistische eigenschap. Want waarom ben jij zo bijzonder of anders dat mensen naar je kijken en dingen over je denken?



Nou ja, dat soort dingen dus. Maar aangezien ik ook een bepaald karakter heb die ook erg rustig is, vriendelijk, houdt van luisteren naar mensen etc. is het lang niet altijd storend dat ik op een bepaalde manier kan denken. Bovendien hou ik dat denken vaak voor me (ik ging echt niet lopen roepen of mensen soms vanalles over mij dachten). De manier van reageren kan echter wel weer voortkomen uit je denkwijze. Verdedigend bijvoorbeeld. Niet begrjjpend dat anderen me niet begrijpen. Aanvallend en verdedigend als de kritiek te zuur is en ik er nog niet zo mee om kan gaan (dat kan beter in hapklare brokjes bijvoorbeeld, want anders kan ik het moeilijker verteren van mijn geliefden).



Tja, wat is narcisme bij iemand. Ik vind het soms nog erg moeilijk de vinger op te leggen hoor. Ik merk in mijn omgeving waarbij de mensen vaak hoger opgeleid zijn en behoorlijk hun mening klaar hebben staan, dat gedachten en uitspraken over het gepeupelte ook best vaak hoogtij kunnen vieren (meningen over de domme massa e.d.). Zeg je daarmee indirect niet ook dat je dan beter bent dan de domme massa?

En wat dacht je van sommige forummers hier? Die roepen soms nog net niet dat ze beter zijn dan de ander, maar het sijpelt er tussendoor.

Vraagje aan de 'ervaringsdeskundigen' hier: wat maken jullie uit mijn posting op (6-4 's middags)? Er is bij mijn ex nooit officieel narcisme gediagnosticeerd, maar aan de hand van hetgeen ik er over lees (hier en op andere plekken) vraag ik het me soms toch wel eens af.



Wat is jullie mening?

quote:LilacTree schreef op 07 april 2009 @ 08:01:

yasmijjn.... heb je mijn mail gehad?Yep, zie hem net, mail je straks terug.

@Yayaatje,



Als ik zo lees hoe je hem beschrijft, zou ik wel zeggen dat hij behoorlijk narcistisch is en misschien zelfs zodanig dat je zou kunne spreken van een 'stoornis', maar goed, dat is over het internet natuurlijk heel erg moeilijk te zeggen en ik ben ook geen psychiater. Helemaal in het hokje passen zal hij ook niet. Mijn ex past daar ook niet volledig in.

Maar al IS het zo, wat doe je er dan vervolgens mee, daar gaat het natuurlijk om.

quote:LilacTree schreef op 06 april 2009 @ 12:38:

Vales, dezelfde confrontatie had ik ook met het lezen van dit hoofdstuk. Voor mij was het een eye-opener omdat ik toen pas begreep dat waar ik lange tijd mee worstelde.



Mijn therapeute had me gezegd dat ik alles veel te veel op mijzelf betrok en ik moest gaan scheiden wat van hem en wat van mij was. En ik raakte daar alleen maar meer van in de war. Want waar stopte hij en begon ik? Had hij me zo volledig in zijn greep dat ik me met hem identifiseerde? (ook dit wordt uitgelegd hoe dat in zijn werk gaat. want dat gebeurt ook). Of leek ik heimelijk meer op hem dan ik voor mijzelf toe wilde geven?



Ik denk dat het in elkaars verlengde ligt. Je staat letterlijk oog in oog met je eigen schaduw. Een kant die je verafschuwt en die je begrijpt tegelijkertijd. Al spreek je dat laatste liever niet hardop uit. We weten dat zijn gedrag voortkomt uit angst en onzekerheid. Gevoelens die wij maar al te goed begrijpen, niet dames? Het zijn twee kanten van dezelfde medaille. De thematiek die speelt, is dezelfde. Precies zoals jij zegt: aandacht en bevestiging. Erkenning van het er mogen zijn. Bestaansrecht!







Héél herkenbaar, Lilac. Ik heb ook de neiging de dingen teveel op mezelf te betrekken. Dat gaan scheiden wat van jou en van de ander is, is mij ook wel eens geadviseerd en dat is ook een hele moeilijke voor me. Toch gaat het steeds beter om niet meer zo 'symbiotisch' met hem om te gaan.



Vanmorgen heb ik trouwens mijn eerste sessie gehad in de nieuwe therapie en die was gelijk al behoorlijk heftig. Er was een vrouw die net gescheiden is van een narcistische man waar ze al 30 jaar mee samen was. De verhalen die zij vertelde, waren echt heel confronterend. Ik herkende zoveel in haar en moest echt mijn emoties weg slikken af en toe. Maar wat me vooral opviel, was dat ik heel veel herkende van mijn ex als hij manisch was. Mijn ex is een enorme narcist in zijn manie... maar buiten dat eigenlijk niet. Ja, het komt ook naar buiten als hij veel gedronken heeft, maar dan lijkt zijn gedrag ook heel erg op wanneer hij manisch is.

En omdat mijn ex toch het grootste deel van het jaar niet manisch is, lijkt het allemaal nog mee te vallen. Maar het is wel een ware hel als hij WEL manisch is.

Ik vóelde gewoon de stress van die vrouw waar ze nu in zat en daardoor kwam het bij mij ook weer helemaal boven. Het gevoel steeds onveilig te zijn en bedreigd te worden, weg te willen vluchten, niet te weten waar je aan toe bent, verschrikkelijk...

Ik had vooral de ervaring dat mijn ex op zulke momenten echt totaal onbereikbaar was voor me. Hij werd een soort monster, die zich vreselijk manipulatief gedroeg.



Maar nu is hij bijvoorbeeld poeslief. Dan kan je je niet voorstellen dat hij ooit zo is geweest. Nu is hij enorm begripvol, meelevend, inlevend, ziet hij zijn eigen fouten en minpunten, kan hij het erover hebben... echt helemaal niets mis mee. En dat is ZO verwarrend! Want wie is hij nou echt? Ik denk altijd de man die ik nu zie... maar misschien is dat zo omdat ik dat zo graag wil en hoop dat hij werkelijk zo is.

He Valesca,



Dank voor je reactie. Ik ervaar het wel een beetje zoals jij zegt: ook al zou ik weten dat hij inderdaad narcist zou zijn met wel/niet een stoornis (ik denk zelf van wel overigens, maar goed), het gaat er inderdaad om hoe ik daar vervolgens zelf mee omga.

Ik had ook altijd iets van: het maakt me niet zoveel uit hoe het nou exact heet wat hij heeft/is, het is zonneklaar dat hij niet spoort.

En toch...toch heb ik zó vaak gehad dat ik aan mezelf begon te twijfelen, de fout bij mezelf zocht (en nog...ondanks dat we gescheiden zijn, kan ik nóg meegaan in de verhalen zoals hij ze vertelt. Waarin hij uitlegt hoe alles juist MIJN schuld is, dat hij zo reageert door mijn toedoen en kan ik mezelf nog altijd erg rot voelen. Pas later dat ik mezelf dan weer zover bij elkaar geraapt heb dat ik de dingen weer wat in het juiste perspectief kan zien).



Ik merk dat, ondanks dat ik wel weet dat er ergens gewoonweg iets niet goed bij hem zit, ik nog altijd veel verdriet kan hebben van hoe dingen gegaan zijn, hoe hij me behandelt heeft.

En ergens verzacht de gedachte wel wat dat hij dus misschien niet helemaal spoort en vanuit zijn 'stoornis' reageert, maar toch..de pijn is er bij tijden niet minder om...

Het moeilijke vind ik ook dat je vaak gewoon niet weet waar je met ze aan toe bent. Hij kan zó onvoorspelbaar reageren (en tegelijkertijd is het juist ook weer heel erg voorspelbaar...weet niet goed hoe ik dat uit moet leggen). Maar het zorgde er wel voor dat ik altijd op mijn tenen liep. Ik wist nooit hoe hij ging reageren. Ik hoefde maar op een bep. manier te kijken en dat kon al mis zijn...

Terwijl er dan niets was...en ik maar uitleggen dat er echt niets was, dat hij zich dingen in zijn hoofd haalde. Maar het maakte niet uit wat ik zei. Ik kon lullen tot ik een ons woog, het maakte het vaak alleen maar erger. Totdat ik zelf helemaal vast zat, om iets wat er helemaal niet was!!! Behalve in zijn kop!



Maar ook dat constante gemopper, gekanker op alles en iedereen! Verschrikkelijk!!!! En werkelijk met iedereen had hij ruzie: zijn vrienden, mij, mijn moeder, zijn familie, zijn werkgever...En altijd lag het aan iedereen behalve aan hemzelf. Wow...wat een energie slurpte dat zeg...

quote:yayaatje schreef op 08 april 2009 @ 10:53:

Het moeilijke vind ik ook dat je vaak gewoon niet weet waar je met ze aan toe bent. Hij kan zó onvoorspelbaar reageren (en tegelijkertijd is het juist ook weer heel erg voorspelbaar...weet niet goed hoe ik dat uit moet leggen). Maar het zorgde er wel voor dat ik altijd op mijn tenen liep. Ik wist nooit hoe hij ging reageren. Ik hoefde maar op een bep. manier te kijken en dat kon al mis zijn...

Terwijl er dan niets was...en ik maar uitleggen dat er echt niets was, dat hij zich dingen in zijn hoofd haalde. Maar het maakte niet uit wat ik zei. Ik kon lullen tot ik een ons woog, het maakte het vaak alleen maar erger. Totdat ik zelf helemaal vast zat, om iets wat er helemaal niet was!!! Behalve in zijn kop!



Maar ook dat constante gemopper, gekanker op alles en iedereen! Verschrikkelijk!!!! En werkelijk met iedereen had hij ruzie: zijn vrienden, mij, mijn moeder, zijn familie, zijn werkgever...En altijd lag het aan iedereen behalve aan hemzelf. Wow...wat een energie slurpte dat zeg...

Het ging hier precies zo! Kwam er zelf door op een eiland. Ik kon er niet meer tegenop. En toen ik in de vernieling lag, ging het ook tegen de kinderen. En ook óver iedereen, het liefst over mensen waarvan wij hielden. Als we ooit iets leuks over iemand zeiden, werd diegene door hem de grond ingetrapt. Hij vertelde ons ook dat vrienden en familieleden tegen hem hadden gezegd dat ze ons haatten. Juist diegenen, waaran ik dacht dat ze dichtbij mij stonden. Vooral in de tijd dat ik niet meer kon en graag zou willen praten met iemand. Als ik na die opmerkingen de moed al had kunnen opbrengen, waren die mensen bij ons niet meer welkom geweest, mocht ik ze nooit meer zien...De poten werden zo helemaal onder onze stoel uitgezaagd. En eromheen prikkeldraad gebonden. Wat je daardoor aan jezelf gaat twijfelen, ontzettend! Tot een psycholoog tegen me zei, ik kan je niet helpen als je hier mee door gaat.

Gelukkig heb ik wel heel veel vrienden terug gevonden, maar het blijft knagen.

Heftig Eindelijk!! Inderdaad, je wordt helemaal geïsoleerd op het laatst. Aan niemand deugt er wat, overal en op iedereen commentaar.



Maar ook hierin was HIJ dan weer de 'zielepoot': wanneer hij weer eens begon over dat ik dikker was geworden (wat niet zo was overigens) dan presteerde hij het om te zeggen dat hij zo niet met me getrouwd was (dat bedoelde hij dan letterlijk). Hij zei dan: 'Ik ben met je getrouwd toen je een bepaald figuur had en als ik nu met je over straat loop, dan vinden mensen mij gewoon zielig en hebben ze gewoon medelijden met mij dat ik naast jou moet lopen!'

(en dan zou je denken dat ik misschien 20 kilo was aangekomen, maar...niets is minder waar. Als ik misschien een kilo zwaarder was dan na ons trouwen was het veel. Maar in zijn ogen werd ik maar dikker en dijde ik alsmaar verder en verder uit).



Het maakt je inderdaad heel onzeker. Blijft lang hangen, dergelijke uitspraken. Ook de keer waarop hij echt letterlijk mijn hele lijf van boven naar beneden (beginnend bij mijn haar en eindigend bij mijn tenen) heeft afgekraakt. Echt óveral mankeerde wat aan. Om dan vervolgens te eindigen met: 'En toch hou ik van je!'

Waarbij hij feitelijk de boodschap doorgaf dat ik het toch maar geweldig getroffen had met hem dat hij ondanks al deze gebreken en mislukkigen aan mij, toch nog van mij hield...

Even een vraagje over wat anders hè......het gaat hier allemaal om de narcist zelf, maar hoe denken jullie over het volgende:

ik kon vaak lang doorgaan over iets waar ik het niet mee eens was of wat ik niet wilde. Zijn gedrag beviel me dan niet. Hij wuifde het weg en wilde er niks over horen. Uiteindelijk kregen we ruzie en hij ging helemaal door het lint, knettergek zullen we maar zeggen en zeer bedreigend. Later zei hij dan: ja jij gaat ook altijd 's avonds laat over dat soort dingen beginnen en bent dan moe en zeurt dan. De schuld lag dan weer bij mij en ik twijfelde wel, want zag mijn uitlokking wel, hoewel hij niet zo mocht doen zoals hij deed......zo dubbel. Wie herkent dit ook? Ik heb wel altijd gedacht: hij is fout, zo fout, maar toch zocht ik doordat hij me daar zo op wees ook dingen bij mezelf waar hij dan op reageerde. Moeilijk.

Nog even dit: het zijn wolven in schaapskleren.......vaak zeer charmant ook nog! Uitkijken dus!

O ja moet ik ook nog kwijt sorry.......Hij kocht dure spullen voor me, ik mocht overal in meedenken en beslissen en nu......nu zegt hij: ik deed het allemaal omdat ZIJ het zo wilde en nu gaat ze ervandoor! Dat is ook een soort strik waarin ze je willen vangen. Doodgooien met de duurste cadeaus (als ze geld hebben). En dan later zeggen: daar heb ik nou alles voor gedaan. Ik had niks aan moeten nemen, maar dat is achteraf. En zijn huis heeft hij ingericht met veel ideeen van mij, het is super mooi, maar nu zegt hij: nou woon ik in zo'n groot huis in mijn eentje, tja dat kan niet anders als je kijkt naar hoe hij me geestelijk en soms (blauw plekje/kneuzinkje wat per ongeluk gebeurde.....) mishandelde. Nou zit ie daar alleen ja! Ik had in het begin medelijden, nu niet meer.

quote:petit1968 schreef op 08 april 2009 @ 17:35:

Even een vraagje over wat anders hè......het gaat hier allemaal om de narcist zelf, maar hoe denken jullie over het volgende:

ik kon vaak lang doorgaan over iets waar ik het niet mee eens was of wat ik niet wilde. Zijn gedrag beviel me dan niet. Hij wuifde het weg en wilde er niks over horen. Uiteindelijk kregen we ruzie en hij ging helemaal door het lint, knettergek zullen we maar zeggen en zeer bedreigend. Later zei hij dan: ja jij gaat ook altijd 's avonds laat over dat soort dingen beginnen en bent dan moe en zeurt dan. De schuld lag dan weer bij mij en ik twijfelde wel, want zag mijn uitlokking wel, hoewel hij niet zo mocht doen zoals hij deed......zo dubbel. Wie herkent dit ook? Ik heb wel altijd gedacht: hij is fout, zo fout, maar toch zocht ik doordat hij me daar zo op wees ook dingen bij mezelf waar hij dan op reageerde. Moeilijk.

Ik herken dit heel erg. Alleen dat lang doorgaan over iets niet zo, daar kreeg ik de kans niet voor, als ik iets opmerkte wat hem niet beviel, werd ik genegeerd, en als mij dát niet beviel was het ruzie.

Ik vraag me wel vaak af, waar begon het mis te gaan? Al vrij snel na ons huwelijk waren er dingen, ik kookte niet zoals zijn moeder, hij wou vaak uit, zonder mij, als iets tegenzat, was hij ziek. Maar er was nog mee te leven. Wel begon ik me toen al aan hem aan te passen en ervoor te zorgen dat alles maar naar zijn zin was, zodat er geen commentaar kon komen. Ik deed enorm mijn best, maar met liefde. Alleen werd het steeds erger, het was nooit goed genoeg. De grootste ommekeer kwam toen onze oudste leerde lopen en haar eigen weggetje ging. Je kon haar niet meer ergens neer zetten, waar ze later dan nog zat. Ook in de tijd dat de kinderen klein waren, wilde ik alles in orde voor hem, een half uur vóór hij thuis kwam, werd alles helemaal opgeruimd.

Eindelijk: over dat opruimen dat herken ik ook. Hij was heel precies aan de ene kant op flauwe dingen en juist weel heel slordig aan de andere kant. Hij ging bijvoorbeeld met zijn vinger over randjes en zei dan: kijk eens, o maar dat geeft niks hoor.......Keek dan heel moeilijk. Aan de andere kant propte hij de kast vol tot hij niet meer dichtkon en had ik elke dag was doordat hij elke dag zijn spijkerbroek in de was deed. Ik legde hem dan vaak terug. Als hij thuiskwam maakte ik de keuken heel erg goed schoon, want daar had hij altijd wat over te zeggen en dan nog zei hij: sjee dat ziet er niet uit of het fornuis is zooooo vettig. Meestal werd het dan weer bekvechten of ruzie. Hij deed het meestal ook 'zelf' hoor dat poetsen want ik had er meestal al geen zin meer in. Ik zei dan: als jij het beter kunt doe het dan zelf en dat deed ie dan wel!

nou, als hij het deed had je nog geluk. Hier liet hij zijn vuile was gewoon naast het bed liggen. Afwasmachine uitpakken, dat deed hij wel eens...