Thuis
alle pijlers
Thuissituatie
dinsdag 24 september 2019 om 22:49
Ik ben inmiddels ten einde raad. Ook omdat ik eigenlijk geen idee heb wat de mogelijkheden zijn. Hieronder de uitleg
Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon samen met mijn broertje bij mijn vader. We hebben ook twee honden. Ik ben zelf overigens pas 21 en mijn broertje is 19. Ik loop momenteel heel erg tegen het probleem op dat mijn ouders geen gezag hebben. Mijn broertje kan ze uitschelden, negeren, beledigen en over ze heen lopen en ze doen er eigenlijk niks tegen. Het is nu zo verergerd dat er eigenlijk niet meer gepraat wordt. Om een beeld te geven hier een paar voorbeelden:
Mijn broertje toont geen initiatief met de honden, het aanrecht ligt vol met etensresten nadat hij wat heeft klaargemaakt, er wordt op de rand van de wc geürineerd, lichaamsbeharing is overal terug te vinden in de badkamer, hij laat alles overal slingeren en ruimt niks op, nog niet gesproken over hoelang hij in hetzelfde beddengoed ligt. Zo zijn er nog een heleboel andere dingen.
Jaren geleden heb ik al hulp proberen in te schakelen via VeiligThuis, maar mijn ouders besloten hier niks mee te doen. Mijn broertje en ik waren toentertijd allebei minderjarig dus gedwongen hulp was mogelijk. Maar, nu is hij volwassen volgens de wet en is dat niet meer mogelijk.
Mijn vraag nu is: heeft iemand enig idee wat mijn opties zijn? Dan doel ik vooral op of er nog instanties zijn die hierbij kunnen helpen.
Ik weet dat op mezelf wonen een optie is, maar gezien het woningtekort is dat niet zo makkelijk. Mijn vriend woont nog niet op zichzelf dus dat is geen optie, hetzelfde geldt voor vrienden.
Ik ben me ervan bewust dat het voornamelijk bij mijn vader ligt, maar ik zie zelf niks vanuit hem komen eerdaags. En ik ben radeloos in wat ik nog kan doen. Is er überhaupt iets wat ik kan doen?
Ik zie graag jullie reacties/tips tegemoet!
Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon samen met mijn broertje bij mijn vader. We hebben ook twee honden. Ik ben zelf overigens pas 21 en mijn broertje is 19. Ik loop momenteel heel erg tegen het probleem op dat mijn ouders geen gezag hebben. Mijn broertje kan ze uitschelden, negeren, beledigen en over ze heen lopen en ze doen er eigenlijk niks tegen. Het is nu zo verergerd dat er eigenlijk niet meer gepraat wordt. Om een beeld te geven hier een paar voorbeelden:
Mijn broertje toont geen initiatief met de honden, het aanrecht ligt vol met etensresten nadat hij wat heeft klaargemaakt, er wordt op de rand van de wc geürineerd, lichaamsbeharing is overal terug te vinden in de badkamer, hij laat alles overal slingeren en ruimt niks op, nog niet gesproken over hoelang hij in hetzelfde beddengoed ligt. Zo zijn er nog een heleboel andere dingen.
Jaren geleden heb ik al hulp proberen in te schakelen via VeiligThuis, maar mijn ouders besloten hier niks mee te doen. Mijn broertje en ik waren toentertijd allebei minderjarig dus gedwongen hulp was mogelijk. Maar, nu is hij volwassen volgens de wet en is dat niet meer mogelijk.
Mijn vraag nu is: heeft iemand enig idee wat mijn opties zijn? Dan doel ik vooral op of er nog instanties zijn die hierbij kunnen helpen.
Ik weet dat op mezelf wonen een optie is, maar gezien het woningtekort is dat niet zo makkelijk. Mijn vriend woont nog niet op zichzelf dus dat is geen optie, hetzelfde geldt voor vrienden.
Ik ben me ervan bewust dat het voornamelijk bij mijn vader ligt, maar ik zie zelf niks vanuit hem komen eerdaags. En ik ben radeloos in wat ik nog kan doen. Is er überhaupt iets wat ik kan doen?
Ik zie graag jullie reacties/tips tegemoet!
woensdag 25 september 2019 om 02:06
Wat verdrietig voor jou Flavoredia.
Want ik lees veel meer dan alleen een vieze wc bril.
Ik lees meer over een broer die het huishouden terroriseert,
(helaas heb ik nogal ervaring alleen dan niet met een broer maar wel in huis )
In jouw verhaal lees ik dat jouw ouders zelf geen zin hadden in hulpverlening.
Wat ontzettend jammer dat ze die kans nooit hebben aangegrepen.
Nu woon je alleen nog met jouw vader en broer maar is jouw broer ouder dan 18.
En jouw vader heeft er ook een probleem mee hoe zijn zoon zich misdraagt.
Dan zou je als eerste met jouw vader kunnen praten dat hierin de verantwoordelijkheid als eerste bij hem ligt om hier verandering in te laten komen.
Hij zou sowieso veilig thuis of een andere instantie kunnen bellen om informatie te vragen.
Aangezien jouw vader recent een hartinfarct heeft gehad snap ik dat jij hem ook wil ondersteunen. Dus zou je daarover ook met hem in gesprek kunnen gaan om hem te helpen met hulpverlening zoeken.
Aangezien ik zelf veel ervaring heb in huiselijke kring met een soortgelijk probleem (alleen deze persoon woont niet meer hier, en is ook onder de 18, daar heb ik zelf veel voor moeten doen) weet ik dat in jullie geval snel gezegd zal worden dat jouw vader hem de straat op moet zetten. Dus starten met het afdwingen van normaal gedrag binnen een bepaalde termijn. Duidelijke regels opstellen en anders eruit.
Je zou ook nog naar de huisarts kunnen gaan (alleen of met jouw vader) en jouw verhaal vertellen en dan verwijzingen vragen voor zowel jou zelf (maatschappelijk werk o.i.d. die jou ook weer op weg kan helpen met kijken naar eigen huisvesting) maar ook een verwijzing vragen voor jouw vader om hem verder te helpen w.b. zijn zoon.
Ik lees helemaal niet dat je op je broertje neerkijkt maar ik lees wel dat je je geen raad meer weet met de situatie. Ik weet dat als je in zo een situatie woont dat het je helemaal knettergek kan maken en helemaal uit kan putten. Je kunt ook eens kijken op de site deluisterlijn. daar kunnen ze jou ook adviezen geven .
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je wat aan deze adviezen hebt.
Want ik lees veel meer dan alleen een vieze wc bril.
Ik lees meer over een broer die het huishouden terroriseert,
(helaas heb ik nogal ervaring alleen dan niet met een broer maar wel in huis )
In jouw verhaal lees ik dat jouw ouders zelf geen zin hadden in hulpverlening.
Wat ontzettend jammer dat ze die kans nooit hebben aangegrepen.
Nu woon je alleen nog met jouw vader en broer maar is jouw broer ouder dan 18.
En jouw vader heeft er ook een probleem mee hoe zijn zoon zich misdraagt.
Dan zou je als eerste met jouw vader kunnen praten dat hierin de verantwoordelijkheid als eerste bij hem ligt om hier verandering in te laten komen.
Hij zou sowieso veilig thuis of een andere instantie kunnen bellen om informatie te vragen.
Aangezien jouw vader recent een hartinfarct heeft gehad snap ik dat jij hem ook wil ondersteunen. Dus zou je daarover ook met hem in gesprek kunnen gaan om hem te helpen met hulpverlening zoeken.
Aangezien ik zelf veel ervaring heb in huiselijke kring met een soortgelijk probleem (alleen deze persoon woont niet meer hier, en is ook onder de 18, daar heb ik zelf veel voor moeten doen) weet ik dat in jullie geval snel gezegd zal worden dat jouw vader hem de straat op moet zetten. Dus starten met het afdwingen van normaal gedrag binnen een bepaalde termijn. Duidelijke regels opstellen en anders eruit.
Je zou ook nog naar de huisarts kunnen gaan (alleen of met jouw vader) en jouw verhaal vertellen en dan verwijzingen vragen voor zowel jou zelf (maatschappelijk werk o.i.d. die jou ook weer op weg kan helpen met kijken naar eigen huisvesting) maar ook een verwijzing vragen voor jouw vader om hem verder te helpen w.b. zijn zoon.
Ik lees helemaal niet dat je op je broertje neerkijkt maar ik lees wel dat je je geen raad meer weet met de situatie. Ik weet dat als je in zo een situatie woont dat het je helemaal knettergek kan maken en helemaal uit kan putten. Je kunt ook eens kijken op de site deluisterlijn. daar kunnen ze jou ook adviezen geven .
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je wat aan deze adviezen hebt.
woensdag 25 september 2019 om 06:57
Inderdaad, een keer serieus praten met hem.
Heb je dat trouwens ook al met je vader gedaan, er een serieus gesprek over gehad?
Niet geschoten is altijd mis...
Succes!
woensdag 25 september 2019 om 06:59
Celaena_Aelin schreef: ↑24-09-2019 23:35Jij wil dat er iets gaat veranderen. Dat is jouw wens. Jij vindt heel veel, maar zelf iets veranderen wil je dan weer niet.
Ga op kamers. Ga bij je moeder wonen. Ga bij de ouders van je vriend wonen. Of kies ervoor om thuis te blijven wonen en zorg ervoor dat je stopt met op je broertje neer te kijken.
Tenzij zij dit aanbieden is door natuurlijk geen optie die je zomaar zelf kunt kiezen.
Ik zie de vriendin van mijn zoon hier al aankomen: 'Hallo, ik kom hier wonen want mijn broertje drupt op de wcbril!' Echt niet! Iedereen is hier welkom, en in een crisissituatie nog voor meerdere dagen ook, maar komen wonen zit er niet in.
woensdag 25 september 2019 om 07:20
Als je zo’n smerige huisgenoot hebt, dan zeg je dat hij zijn rommel op moet ruimen. Dat kan TO ook tegen broer.
woensdag 25 september 2019 om 07:49
als je vader het een probleem vindt, kan hij dit soort hulp ook gewoon zelf inkopenFlavoredia schreef: ↑24-09-2019 23:30Het hoeft niet direct een gigantische instantie te zijn. Je hebt tegenwoordig toch wat van die kleinere instanties die een gezin wegwijs geven etc? Dat is wel iets wat mijn vader kan gebruiken, ook al vindt hij het lastig om hulp te accepteren.
woensdag 25 september 2019 om 08:11
Zonder meteen veilig thuis in te schakelen kan je ook bij je wijkteam terecht. Sinds de decentralisatie van de zorg zijn zaken als maatschappelijk werk vooral daar terecht gekomen.
En een negentienjarige mag dan nog puber zijn, op die leeftijd ben je wel oud genoeg om je aan de huisregels te houden.
We hebben hier met mijn zoon ook behoorlijke issues gehad. Hield zich totaal niet aan de regels en vond dat ie alles mocht zodra hij 18 was. Wij hebben het wijkteam ingeschakeld.
En een negentienjarige mag dan nog puber zijn, op die leeftijd ben je wel oud genoeg om je aan de huisregels te houden.
We hebben hier met mijn zoon ook behoorlijke issues gehad. Hield zich totaal niet aan de regels en vond dat ie alles mocht zodra hij 18 was. Wij hebben het wijkteam ingeschakeld.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
woensdag 25 september 2019 om 08:28
@Cateautje ja, dat heb ik weleens geprobeerd. Waarop hij zei: “gewoon”. Verder, ook met een normale conversatie, is het ja, nee en amen.
@Suðri hij werkt, 2 á 3 dagen in de week.
En ik zeg “een gezin wegwijs maken”.
@Celaena_Aelin er staat nergens dat ik op hem neer kijk. Er zijn alleen dingen die hij doet dat weerkaatst op ons, inclusief de honden. Maar nu we het er toch over hebben, hoe kan ik het negeren dat als ik de badkamer inloop en vervolgens in allemaal schaamhaar sta? Daarnaast is het naast me leggen ook geen optie, want beide ouders klagen over hem bij mij ondanks dat ik aangeef dat ik niet wil dat ze dat doen.
En ik zoek niet naar een oplossing, ik vraag enkel wat de opties/mogelijkheden voor mij zijn.
@Mopje74 ik heb het er vrij vaak met hem over gehad. En elke keer zegt hij dat hij “nog wel een keer met hem zal praten”. Hij heeft het er ook al best vaak met mijn broertje over gehad. Ik zie het helaas ook niet gebeuren dat mijn vader zelf om hulp gaat vragen, ik zou hem daarin een duw in de juiste richting moeten geven.
Duidelijk regels opstellen is een goeie, maar mijn vader staat op het moment niet stevig in zijn schoenen en daardoor loopt mijn broertje gemakkelijk over hem heen.
Klinkt nu erg alsof ik het voor mijn vader opneem, maar ik weet dat de fout bij ons allemaal ligt inclusief mijn vader.
@suzyqfive VeiligThuis had toen inderdaad geregeld dat wij bij het wijkteam terecht konden. Kan het altijd nog een keer bij mijn vader voorleggen, misschien dat hij er nu wel wat mee doet.
Ik zie verschillende reacties over “op kamers”. Zijn honden daar eigenlijk toegestaan? Eén van de twee is namelijk wel van mij.
@Suðri hij werkt, 2 á 3 dagen in de week.
En ik zeg “een gezin wegwijs maken”.
@Celaena_Aelin er staat nergens dat ik op hem neer kijk. Er zijn alleen dingen die hij doet dat weerkaatst op ons, inclusief de honden. Maar nu we het er toch over hebben, hoe kan ik het negeren dat als ik de badkamer inloop en vervolgens in allemaal schaamhaar sta? Daarnaast is het naast me leggen ook geen optie, want beide ouders klagen over hem bij mij ondanks dat ik aangeef dat ik niet wil dat ze dat doen.
En ik zoek niet naar een oplossing, ik vraag enkel wat de opties/mogelijkheden voor mij zijn.
@Mopje74 ik heb het er vrij vaak met hem over gehad. En elke keer zegt hij dat hij “nog wel een keer met hem zal praten”. Hij heeft het er ook al best vaak met mijn broertje over gehad. Ik zie het helaas ook niet gebeuren dat mijn vader zelf om hulp gaat vragen, ik zou hem daarin een duw in de juiste richting moeten geven.
Duidelijk regels opstellen is een goeie, maar mijn vader staat op het moment niet stevig in zijn schoenen en daardoor loopt mijn broertje gemakkelijk over hem heen.
Klinkt nu erg alsof ik het voor mijn vader opneem, maar ik weet dat de fout bij ons allemaal ligt inclusief mijn vader.
@suzyqfive VeiligThuis had toen inderdaad geregeld dat wij bij het wijkteam terecht konden. Kan het altijd nog een keer bij mijn vader voorleggen, misschien dat hij er nu wel wat mee doet.
Ik zie verschillende reacties over “op kamers”. Zijn honden daar eigenlijk toegestaan? Eén van de twee is namelijk wel van mij.
anoniem_383354 wijzigde dit bericht op 25-09-2019 08:29
Reden: Spelling
Reden: Spelling
1.44% gewijzigd
woensdag 25 september 2019 om 08:41
ja hoor, dat is niet onmogelijkFlavoredia schreef: ↑25-09-2019 08:28
Ik zie verschillende reacties over “op kamers”. Zijn honden daar eigenlijk toegestaan? Eén van de twee is namelijk wel van mij.
woensdag 25 september 2019 om 08:54
woensdag 25 september 2019 om 08:57
(da's waar)Lucifer2018 schreef: ↑25-09-2019 08:54Maar vaak willen ze het niet. En met de bizar krappe markt nu.. vast niet onmogelijk maar denk wel dat dat heel moeilijk gaat worden.
Als dat al iets is wat je zou moeten willen, een hond op een kamertje. Voor de hond en voor TO.
Maar geen reden om niet het huis uit te gaan, dan laat je de hond 'thuis'.
woensdag 25 september 2019 om 09:00
Ik begrijp hoe vervelend het is, zo'n thuissituatie. Je voelt je machteloos als je vader het allemaal maar laat gebeuren. Maar tegelijkertijd is het zijn huis en als hij het accepteert, heb jij niets in te brengen. Je zult inderdaad de oplossing bij jezelf moeten zoeken. Op kamers bijvoorbeeld, en als dat betekent dat je dan een andere oplossing voor je hond moet zoeken, dan moet dat maar. Is bij je vader laten een optie? Ik neem aan dat jullie die hond gezamenlijk in huis hebben gehaald en dat hij in zoverre niet alleen maar van jou is.
Volgens mij heb je nog geen antwoord gegeven op de vraag waar je moeder is in dit verhaal.
Volgens mij heb je nog geen antwoord gegeven op de vraag waar je moeder is in dit verhaal.
woensdag 25 september 2019 om 09:06
woensdag 25 september 2019 om 09:16
Dus je ouders kunnen mbt je broer geen grenzen aangeven, en gaan zelf uit onmacht over jouw grenzen. Broer zelf klinkt ook niet erg gelukkig. Wordt er bij jullie thuis ook positief naar elkaar gecommuniceerd?
Als je vader hulp wil, zal dat volgens mij moeten liggen op het gebied van communicatie en begrenzing. Oftewel therapie om inzicht te krijgen in de dynamiek thuis en zijn rol daarin. Huisarts is daarvoor het startpunt. Als je broer mee zou willen zou dat helemaal goed zijn, maar ook zonder hem kan je vader handvatten krijgen als hij bereid is met zichzelf aan de slag te gaan.
Voor jezelf: richt je energie op positieve zaken, werk aan het vinden van een eigen woonruimte, herhaal tegen je ouders dat jij niet hun probleem kan oplossen, en kijk of je echt contact met je broer kan maken. Hoeft niet in de vorm van een uitgebreid gesprek, maar kan ook kleine interactie zijn: samen iets doen, hem om hulp vragen bij een klusje, grap maken. Dingen die hem laten merken dat hij gewaardeerd wordt, als dat nu niet het geval is. Niet dat je geen grenzen stelt aan zijn viezigheid, maar zodat commentaar daarop niet de enige communicatie tussen jullie is.
Als je vader hulp wil, zal dat volgens mij moeten liggen op het gebied van communicatie en begrenzing. Oftewel therapie om inzicht te krijgen in de dynamiek thuis en zijn rol daarin. Huisarts is daarvoor het startpunt. Als je broer mee zou willen zou dat helemaal goed zijn, maar ook zonder hem kan je vader handvatten krijgen als hij bereid is met zichzelf aan de slag te gaan.
Voor jezelf: richt je energie op positieve zaken, werk aan het vinden van een eigen woonruimte, herhaal tegen je ouders dat jij niet hun probleem kan oplossen, en kijk of je echt contact met je broer kan maken. Hoeft niet in de vorm van een uitgebreid gesprek, maar kan ook kleine interactie zijn: samen iets doen, hem om hulp vragen bij een klusje, grap maken. Dingen die hem laten merken dat hij gewaardeerd wordt, als dat nu niet het geval is. Niet dat je geen grenzen stelt aan zijn viezigheid, maar zodat commentaar daarop niet de enige communicatie tussen jullie is.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
woensdag 25 september 2019 om 09:22
Goedemorgen Flavoredia, heb je mijn berichtje gelezen?
Waar ik veilinghuis schreef bedoel ik veiligthuis maar dat had je natuurlijk wel begrepen
)
De meeste ouders schamen zich heel erg als het niet gaat met hun kind thuis maar eigenlijk zou dat niet moeten.
De meeste mensen denken dat je pas hulp moet gaan zoeken wanneer er gevochten en gestolen wordt blijkbaar.
Alsof het niet erg genoeg is wanneer je kind schijt aan je heeft en je uitscheld, het huishouden overneemt en je negeert en over je heen loopt.
Dit allemaal terwijl je ook nog eens aan het herstellen bent van een hartinfarct.
Ik kan niet inschatten hoe 'erg' dit is.
En misschien zit de oplossing in het accepteren dat je broer een viespeuk is die liederlijke taal uitslaat en maar één keer per jaar zijn bed verschoont..
En misschien heb jij hulp nodig bij het verwerken van de scheiding en het ziek zijn van je vader... Of heeft je broer die hulp nodig. Soms kan dat allemaal te veel zijn.
Dat weet ik niet. Maar ga hulp zoeken en schaam je niet.
Studeer je? Kun je geen gesprek hebben met de decaan?
Stuur je een virtuele knuffel en wens je een fijne dag
Waar ik veilinghuis schreef bedoel ik veiligthuis maar dat had je natuurlijk wel begrepen
) De meeste ouders schamen zich heel erg als het niet gaat met hun kind thuis maar eigenlijk zou dat niet moeten.
De meeste mensen denken dat je pas hulp moet gaan zoeken wanneer er gevochten en gestolen wordt blijkbaar.
Alsof het niet erg genoeg is wanneer je kind schijt aan je heeft en je uitscheld, het huishouden overneemt en je negeert en over je heen loopt.
Dit allemaal terwijl je ook nog eens aan het herstellen bent van een hartinfarct.
Ik kan niet inschatten hoe 'erg' dit is.
En misschien zit de oplossing in het accepteren dat je broer een viespeuk is die liederlijke taal uitslaat en maar één keer per jaar zijn bed verschoont..
En misschien heb jij hulp nodig bij het verwerken van de scheiding en het ziek zijn van je vader... Of heeft je broer die hulp nodig. Soms kan dat allemaal te veel zijn.
Dat weet ik niet. Maar ga hulp zoeken en schaam je niet.
Studeer je? Kun je geen gesprek hebben met de decaan?
Stuur je een virtuele knuffel en wens je een fijne dag
woensdag 25 september 2019 om 09:42
Iets met helden achter een toetsenbord.ChristianeF schreef: ↑25-09-2019 09:23Vroeger kreeg je als je je misdroeg een knal voor je harses maar dat mag niet meer want traumatisch voor de slappe kinderzieltjes van tegenwoordig met dit als resultaat; kinderen met een grote muil die niks kunnen maar alles eisen.
woensdag 25 september 2019 om 17:16
@pamelacoulson ze is wel echt van mij, zelf aangeschaft en voor haar opgroeien gezorgd. Het liefst laat ik haar niet bij mijn vader want ik weet dat ze dan behoorlijk wordt verwaarloosd, ik ben momenteel namelijk de enige die met haar loopt. Maar mijn vriend heeft ook een band met haar, ik weet dat ze ook daarheen kan. Heb haar alleen het liefst wel bij me natuurlijk.
@tyche tussen mijn vader en mij is er wel positieve communicatie. Tussen hem en mijn broertje niet. Tussen mij en mijn broertje soms. Tussen mijn moeder en broertje niet. Tussen mijn vader en moeder niet. Tussen mijn moeder en mij tegenwoordig wel. Ik richt me grotendeels ook op de positieve dingen, al vraagt een ICT studie behoorlijk wat vrije tijd.
@Bernarda-Alba ja ik had je berichtje gelezen. Ik was alleen van plan om me zelf even te oriënteren en dan reactie te geven. Heb hier alleen nog geen tijd voor gehad.
Het is lastig inschatten, ik ben zelf wel naar psychologen geweest om het te verwerken.
En ik zag een vraag over waar mijn moeder in dit verhaal is. Zij probeert daadwerkelijk wel dingen, maar kan weinig omdat zij niet de “hoofdouder” is. Volgens mij was het het wijkteam die zei dat mijn vader de beslissing kon nemen en niet mijn moeder omdat zij dus niet de hoofdouder is. Verder bots ik persoonlijk heel erg met haar omdat we erg op elkaar lijken en wanneer ik zeg dat ze niet elke keer over mijn vader en broertje moet beginnen luistert ze daar niet naar. Bij mijn moeder gaan wonen is een optie, maar ik hoor vaak van mijn vriend dat ik niet te genieten ben als ik bij haar vandaan kom. Voornamelijk omdat zij zo pusht in onderwerpen waar ik geen behoefte aan heb. Ik raak dan vaak geïrriteerd.
@tyche tussen mijn vader en mij is er wel positieve communicatie. Tussen hem en mijn broertje niet. Tussen mij en mijn broertje soms. Tussen mijn moeder en broertje niet. Tussen mijn vader en moeder niet. Tussen mijn moeder en mij tegenwoordig wel. Ik richt me grotendeels ook op de positieve dingen, al vraagt een ICT studie behoorlijk wat vrije tijd.
@Bernarda-Alba ja ik had je berichtje gelezen. Ik was alleen van plan om me zelf even te oriënteren en dan reactie te geven. Heb hier alleen nog geen tijd voor gehad.
Het is lastig inschatten, ik ben zelf wel naar psychologen geweest om het te verwerken.
En ik zag een vraag over waar mijn moeder in dit verhaal is. Zij probeert daadwerkelijk wel dingen, maar kan weinig omdat zij niet de “hoofdouder” is. Volgens mij was het het wijkteam die zei dat mijn vader de beslissing kon nemen en niet mijn moeder omdat zij dus niet de hoofdouder is. Verder bots ik persoonlijk heel erg met haar omdat we erg op elkaar lijken en wanneer ik zeg dat ze niet elke keer over mijn vader en broertje moet beginnen luistert ze daar niet naar. Bij mijn moeder gaan wonen is een optie, maar ik hoor vaak van mijn vriend dat ik niet te genieten ben als ik bij haar vandaan kom. Voornamelijk omdat zij zo pusht in onderwerpen waar ik geen behoefte aan heb. Ik raak dan vaak geïrriteerd.
